บทที่ 71: การกักตุนค่าประสบการณ์

บทที่ 71: การกักตุนค่าประสบการณ์

(ป.ล. ตัวละครเรื่องมังกรหยกนี้ บางส่วนจะแปลเป็นชื่อสำนวนคุ้นหู บางส่วนจะคงไว้สำนวนจีนกลาง)

หลังจากเดินชมทั่วทั้งตระกูลหลู่แล้ว หลู่หยางก็กลับมายังห้องพักของตน

หลังจากกลับมาได้ไม่นาน หลู่เม่าจงที่ไปเตรียมของขวัญให้จางซานฟงก็กลับมาเช่นกัน

“เรียนท่านผู้นำ ของขวัญสำหรับงานฉลองวันเกิดของจางซานฟงเตรียมการเสร็จสิ้นแล้วขอรับ”

หลู่เม่าจงมองหลู่หยางพลางรายงานด้วยความนอบน้อม

“อืม” หลู่หยางพยักหน้า และไม่ได้ซักถามว่าเตรียมสิ่งใดไว้บ้าง

ในด้านนี้ หลู่เม่าจงย่อมมีความเชี่ยวชาญมากกว่าเขา อีกทั้งของขวัญที่หลู่เม่าจงเตรียมย่อมไม่มีทางทำให้ตระกูลหลู่เสียหน้า สำหรับตระกูลขุนนางเก่าแก่พันปีเช่นตระกูลหลู่ หน้าตาถือเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด

“เม่าจง ในตระกูลยังมีสมุนไพรวิญญาณที่มีอายุเหลืออยู่อีกเท่าใด?” หลู่หยางมองหลู่เม่าจงแล้วเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน

ในตอนที่เดินชมตระกูลหลู่ หลู่หยางได้ครุ่นคิดหาวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งของตน การตีมอนสเตอร์อัปเลเวลนั้นทำได้ แต่ที่รวดเร็วที่สุดย่อมเป็นการใช้ยา

ตระกูลพันปีเช่นตระกูลหลู่ ย่อมมีสมุนไพรวิญญาณกักตุนไว้ไม่น้อยแน่นอน

ตอนนี้เขาคือผู้นำตระกูลหลู่ ย่อมสามารถสั่งการได้ตามใจชอบ

นำสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดมาเปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ เพิ่มความแข็งแกร่งก่อนค่อยว่ากัน

“เรียนท่านผู้นำ ในตระกูลน่าจะยังเหลือราชาโอสถพันปีอีกสามต้น สมุนไพรวิญญาณอายุห้าร้อยปีขึ้นไปอีกสิบกว่าต้น ส่วนที่ต่ำกว่าห้าร้อยปีแต่เกินหนึ่งร้อยปีขึ้นไปนั้นมีอยู่นับร้อยต้นขอรับ” หลู่เม่าจงรายงานด้วยความนอบน้อม

“มีเพียงเท่านี้เองรึ?” หลู่หยางขมวดคิ้วถามเมื่อได้ยินคำรายงาน

หากเป็นในโลกปัจจุบัน การรวบรวมสมุนไพรวิญญาณได้มากขนาดนี้ หลู่หยางย่อมต้องตื่นเต้นมากแน่ๆ แต่ในโลกใบนี้ เขารู้สึกว่ามันน้อยเกินไป ตระกูลหลู่คือตระกูลพันปี การสะสมมานับพันปี เหตุใดจึงมีเพียงเท่านี้

“ในตระกูลเหลือเพียงเท่านี้ขอรับ แต่หากท่านผู้นำต้องการ ข้าจะสั่งให้คนไประดมสมุนไพรวิญญาณจากทั่วทุกสารทิศกลับมาเดี๋ยวนี้เลยขอรับ” หลู่เม่าจงตอบ

“ไม่ต้อง นำสมุนไพรเหล่านี้มาให้ข้าก่อน ข้าจะใช้พวกมัน” หลู่หยางส่ายหน้าพูด

คำพูดของหลู่เม่าจงทำให้หลู่หยางนึกถึงความทรงจำอย่างหนึ่งที่เอลฟ์นำทางมอบให้

นั่นคือธุรกิจของตระกูลหลู่ที่กระจายอยู่ทั่วหล้า หนึ่งในนั้นคือธุรกิจสมุนไพร สมุนไพรวิญญาณของตระกูลหลู่ถูกกระจายไปขายตามที่ต่างๆ ทั่วใต้หล้า นี่คือแหล่งรายได้หลักอย่างหนึ่งของตระกูลหลู่ และยังเป็นเครื่องมือในการควบคุมสำนักยุทธจักรส่วนใหญ่อีกด้วย

อย่างไรเสีย การกุมสมุนไพรวิญญาณไว้ ย่อมเท่ากับการกุมเส้นเลือดใหญ่ของเหล่านักยุทธ์

ก่อนหน้านี้หลู่หยางนึกไม่ออก เพราะความทรงจำที่เอลฟ์นำทางส่งมานั้นมหาศาลเกินไป เปรียบเสมือนคู่มือการใช้งาน ใครมันจะอ่านเพียงรอบเดียวแล้วจำได้ทั้งหมด หลู่หยางก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“ขอรับ” หลู่เม่าจงพยักหน้าตอบรับทันที

จากนั้นเขาจึงหมุนตัวจากไป

หลู่เม่าจงไม่ได้ถามว่าหลู่หยางต้องการสมุนไพรวิญญาณไปทำสิ่งใด ประการแรกคือเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะถาม ประการที่สองคือหลู่หยางคือผู้นำตระกูลหลู่ มีอำนาจสั่งการทรัพยากรทั้งหมดของตระกูล แค่สมุนไพรวิญญาณชุดหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว

ไม่นานนัก หลู่เม่าจงก็กลับมา พร้อมกับคนรับใช้หลายคนที่หามหีบไม้ที่ดูล้ำค่าเข้ามาด้วย

หลังจากวางหีบลง หลู่เม่าจงโบกมือให้คนรับใช้ออกไป แล้วจึงเปิดหีบออก

ภายในหีบมีกล่องไม้จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ละกล่องใช้สำหรับเก็บรักษาความสดของสมุนไพรวิญญาณ

“ท่านผู้นำ นี่คือสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดที่มีอยู่ในตระกูลตอนนี้ขอรับ” หลู่เม่าจงกล่าว

“อืม เอาล่ะ ไม่มีธุระของเจ้าแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ จริงด้วย กลับไปเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทางไปยังบู๊ตึ๊ง” หลู่หยางมองหลู่เม่าจงแล้วสั่งการ

“รับทราบขอรับ” หลู่เม่าจงพยักหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยออกไป

หลังจากหลู่เม่าจงไปแล้ว หลู่หยางเริ่มหยิบกล่องไม้ที่มีวัสดุดีที่สุดในหีบออกมา

เมื่อเปิดออก มันก็เผยให้เห็นสมุนไพรวิญญาณภายใน

ชื่อ: ราชาโอสถพันปี

ผลลัพธ์: เพิ่มค่าประสบการณ์หนึ่งแสนแต้ม

เมื่อเห็นค่าสถานะ หลู่หยางรีบกลืนสมุนไพรวิญญาณลงไปทันที

“ติ๊ง... ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่ได้รับค่าประสบการณ์หนึ่งแสนแต้ม”

หลังจากเอลฟ์นำทางแจ้งเตือน หลู่หยางก็เกิดความสงสัย เพราะมีการแจ้งเพียงว่าได้รับค่าประสบการณ์ แต่กลับไม่มีการแจ้งเตือนว่าเลเวลเพิ่มขึ้น

“ค่าประสบการณ์ของฉันเพียงพอที่จะเลื่อนระดับแล้ว เหตุใดจึงยังไม่เลื่อนระดับอีก?” หลู่หยางเอ่ยถามเอลฟ์นำทางทันที

“ผู้เล่นยังไม่ได้ครอบครองโลกดันเจี้ยนอย่างสมบูรณ์ ในโลกดันเจี้ยน นอกจากค่าประสบการณ์ที่ได้จากการสังหารมอนสเตอร์ ค่าประสบการณ์ที่ได้จากวิธีอื่นจะถูกกักตุนไว้ทั้งหมด จนกว่าผู้เล่นจะทำภารกิจหลักสำเร็จ จึงจะสามารถปลดล็อกค่าประสบการณ์เหล่านี้ได้” เสียงของเอลฟ์นำทางดังขึ้นในหัว

“มีเพียงค่าประสบการณ์จากการฆ่ามอนสเตอร์เท่านั้นที่มีผล? หากฉันไม่ได้เลือกภารกิจแรก งั้นไม่เท่ากับว่าสมุนไพรที่ฉันกินเข้าไปถูกกลืนหายไปเปล่าๆ เรอะ?” หลู่หยางถาม

“ผู้เล่นสามารถรอให้ดันเจี้ยนโลกนี้สุ่มปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แล้วทำภารกิจหลักให้สำเร็จเพื่อครอบครองโลกดันเจี้ยน ถึงตอนนั้นก็จะปลดล็อกได้” เอลฟ์นำทางตอบ

“ไร้สาระน่า! สุ่มเจอครั้งเดียวก็ถือว่าโชคดีแล้ว ยังจะมีครั้งที่สองอีกหรือไง หะ? ช่างเถอะๆ ตอนนี้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร รอให้ทำภารกิจสำเร็จแล้วค่อยปลดล็อกค่าประสบการณ์ ถึงตอนนั้นเลเวลพุ่งพรวดทีเดียวหลายระดับก็นับว่าไม่เลว อีกอย่าง โลกใบนี้หากเกิดสงครามขึ้นมา ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีมอนสเตอร์ให้ฆ่า หรือไม่มีค่าประสบการณ์ให้เก็บอีกเหรอ?” หลู่หยางแอบคิดในใจ

หลังจากจบการสนทนากับเอลฟ์นำทาง หลู่หยางก็ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง กินสมุนไพรวิญญาณที่หลู่เม่าจงส่งมาจนหมด เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นค่าประสบการณ์ที่กักตุนไว้

ค่าประสบการณ์ที่หลู่หยางกักตุนไว้ในตอนนี้ เพียงพอที่จะทำให้เขาเลื่อนระดับต่อเนื่องได้ถึงสี่ระดับ น่าเสียดายจริงๆ หากไม่ถูกกักตุน การเลื่อนสี่ระดับรวดคงทำให้เขามีพละกำลังไม่ด้อยไปกว่ายอดฝีมือระดับสูงสุดของโลกใบนี้แน่นอน