บทที่ 8: สั่งทำอาวุธ อุปกรณ์สีเขียว?

บทที่ 8: สั่งทำอาวุธ อุปกรณ์สีเขียว?

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้น

ตอนเช้าเวลาประมาณเจ็ดโมงครึ่ง เสียงนาฬิกาปลุกที่หลู่หยางตั้งไว้ก็ดังขึ้น

เมื่อได้ยินเสียง หลู่หยางพลันลืมตาขึ้นทันที

เขามองนาฬิกาปลุกแล้วเอื้อมมือไปปิด

นี่คือนาฬิกาปลุกที่หลู่หยางตั้งไว้เมื่อก่อนเพราะกลัวตัวเองจะไปทำงานสาย แต่ตอนนี้ มันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ตัวเขาในตอนนี้ไม่มีทางกลับไปทำงานอีก โลกของเขาถูกทำให้เป็นเกม เวลาของเขาควรเอามาใช้คิดว่าจะอัปเลเวลยังไงดีกว่าไหม? ไปทำงานเหรอ? นั่นไม่ใช่การกระทำที่ชาญฉลาดเลย

ในนิยายบางเรื่อง พระเอกได้พบปาฏิหาริย์แล้วยังไปทำงานอะไรแบบนั้น หลู่หยางไม่เข้าใจเลยว่านั่นคือการกระทำที่โง่เขลาขนาดไหน มีพลังเหนือธรรมชาติอยู่ในมือแล้วยังจะไปทำงานอีกเนี้ยนะ? งี่เง่าชะมัด!

หลังจากหลู่หยางสวมเสื้อผ้าเสร็จไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้อง

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หลู่หยางจึงเดินไปเปิดประตู

“หลู่หยาง ฉันเอาอาหารเช้ามาให้ค่ะ ทานตอนร้อนๆ นะคะ” หลังจากเปิดประตู ก็เห็นหานเวยเวยถือถุงซาลาเปากับน้ำเต้าหู้ยืนยิ้มมองเขาอยู่ที่หน้าประตู

“ขอบคุณครับ” หลู่หยางยิ้มพลางรับอาหารเช้าจากมือหานเวยเวย

“หลู่หยาง ตอนเที่ยงอย่าลืมมาทานข้าวที่บ้านฉันนะ เมื่อคืนฉันบอกคุณแล้วว่าจะให้คุณลองชิมฝีมือของฉันดู” เมื่อเห็นหลู่หยางรับอาหารเช้าไป หานเวยเวยก็ยิ้มพูด

“ครับ ผมไม่ลืมแน่นอน” หลู่หยางยิ้มพยักหน้า

“อื้ม งั้นฉันไม่รบกวนคุณแล้วค่ะ” หานเวยเวยมองหลู่หยางพลางยิ้มพูด

“ครับ” หลู่หยางพยักหน้า

ในไม่ช้า หานเวยเวยก็โบกมือให้หลู่หยางแล้วหมุนตัวจากไป

“เวยเวย รายการสถานะของเธอเหมือนจะไม่มีสกิลทำอาหารนะ? ดูไม่เหมือนเลยแฮะ ถ้าทำไม่อร่อย เธอก็ไม่น่าจะชวนฉันไปทานข้าวที่บ้าน น่าจะชวนไปทานที่ร้านอาหารมากกว่า ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ถ้าถึงตอนนั้นมันไม่อร่อยจริงๆ ก็แค่จังหวะที่กินเข้าไปก็เก็บเข้ากระเป๋าไอเทมทันที จะได้ไม่ทำลายความมั่นใจของเธอ” หลู่หยางคิดในใจเงียบๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสมรรถภาพทางกายกับพละกำลังที่เพิ่มขึ้นหรือเปล่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน อาหารเช้าที่หานเวยเวยซื้อมา หลู่หยางกินอิ่มแน่นอน แต่ตอนนี้ กลับอิ่มเพียงแค่สามส่วนเท่านั้น

“มิน่าล่ะ ในนิยายยิ่งคนที่เก่งมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกินเยอะขึ้นเท่านั้น นี่ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผลนะเนี่ย ฉันเพิ่งเพิ่มพลังมาแค่นิดเดียว พลังการกินก็เพิ่มขึ้นมหาศาลแล้ว ถ้าในอนาคตเพิ่มขึ้นมากกว่านี้ มื้อหนึ่งไม่ต้องกินของหนักหลายสิบหลายร้อยกิโลเลยเหรอ? แต่ในอนาคตน่าจะมีวัตถุดิบที่เหมาะกับฉันล่ะมั้ง ถ้าไม่ได้จริงๆ รอให้ร้านค้าในเกมเปิดใช้งาน ค่อยซื้อจากในร้านค้าเอา” หลู่หยางคิดในใจเงียบๆ

ในไม่ช้า หลู่หยางก็ออกจากบ้าน ไปกินที่ร้านอาหารเช้าอีกมื้อถึงจะอิ่ม

หลังจากอิ่มแล้ว หลู่หยางไม่ได้รีบกลับบ้าน เขาเรียกแท็กซี่คันหนึ่งตรงไปยังร้านตีเหล็กที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

หลู่หยางจะไปสั่งทำอาวุธที่เหมาะกับตัวเอง การถือมีดทำครัวมันดูไม่มีสง่าราศีเอาเสียเลย

ร้านตีเหล็กมีชื่อเต็มว่า ร้านตีเหล็กเฒ่าหวัง ตอนที่หลู่หยางไปถึง มีคนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่คนเหล่านี้ล้วนมาเพื่อสั่งทำของประดับตกแต่ง ของประดับตกแต่งที่ทำด้วยมือนั้นดีกว่าที่ทำจากเครื่องจักรมาก แน่นอนว่าราคาก็แพงกว่ามากเช่นกัน

ยกตัวอย่างเช่น กระบี่เหล็กที่ผลิตจากเครื่องจักรราคาหนึ่งหรือสองร้อยก็ซื้อได้แล้ว แต่ในร้านตีเหล็กอย่างน้อยที่สุดต้องใช้เงินเจ็ดหรือแปดร้อย หรืออาจจะมากกว่านั้น

“ผมต้องการตีกระบี่เล่มหนึ่งครับ” หลังจากหลู่หยางมาถึงร้านตีเหล็ก เขาก็หาพนักงานของร้านแล้วพูดขึ้น

“ได้ครับ แปดร้อยหยวน จ่ายมัดจำล่วงหน้าสองร้อย อีกสามวันค่อยมารับครับ” พนักงานมองหลู่หยางแล้วพูด

“ผมต้องการให้ช่างฝีมือระดับปรมาจารย์เป็นคนตีครับ” หลู่หยางมองพนักงานแล้วพูด

ร้านตีเหล็กแห่งนี้หลู่หยางเคยมาเมื่อก่อน ตอนที่เขาเคยวิ่งงานเซลล์ เขาเคยช่วยลูกค้ามาสั่งทำกระบี่ยาวประดับที่นี่ ราคาแปดพันหยวน เพราะนั่นเป็นฝีมือของช่างระดับปรมาจารย์ของร้านตีเหล็ก ฝีมือดีกว่าพวกเด็กฝึกงานมาก

หลู่หยางต้องการตีอุปกรณ์ที่จะเอาไว้ใช้ตีมอนสเตอร์ในอนาคต แน่นอนว่าต้องเอาสิ่งที่ดีที่สุด ช่างที่ฝีมือดีตีออกมา ค่าสถานะต้องดีกว่าพวกเด็กฝึกงานมากแน่นอน

“ช่างระดับปรมาจารย์เหรอครับ? ได้ครับ จะเอาเกรดไหนล่ะ มีเกรดสาม เกรดสอง แล้วก็เกรดหนึ่ง วัสดุที่ใช้ในแต่ละเกรดก็ไม่เหมือนกัน เกรดสามสามพันหยวน เกรดสองห้าพันหยวน เกรดหนึ่งแปดพันหยวนครับ” พนักงานพูด

“เกรดหนึ่งครับ” หลู่หยางพูด

“มัดจำสามพัน มารับภายในหนึ่งสัปดาห์ครับ” พนักงานพูด

“ผมต้องการแบบลับคมแล้วนะ ผมไม่อยากซื้ออาวุธทื่อๆ ไปสะสม” หลู่หยางมองพนักงานแล้วพูด

“ลับคมเหรอครับ? ขอโทษด้วยครับ ทางเราไม่มีบริการนี้” พนักงานมองแล้วส่ายหน้าพูด

“ผมรู้กฎดี บอกมาเถอะว่าต้องเพิ่มเงินเท่าไหร่” หลู่หยางมองพนักงานแล้วพูด

เปิดร้านที่ไหนจะไม่ทำธุรกิจกันล่ะ หลู่หยางไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีใครเคยซื้ออาวุธที่ลับคมแล้ว เพราะถ้าซื้อไปสะสมแล้วแม้แต่แตงโมยังตัดไม่เข้า แล้วจะซื้อไปทำไม? แค่เพื่อความสวยงามอย่างเดียวเหรอ?

ร้านตีเหล็กไม่ขายของลับคม นั่นก็เป็นเพียงแค่เรื่องสัมพัทธ์เท่านั้น เงินถึงที่เมื่อไหร่ อะไรล้วนคุยกันได้

“สามหมื่นครับ รับของได้เลยตอนนี้” พนักงานมองหลู่หยางแวบหนึ่งแล้วค่อยๆ พูดออกมา

“รับของได้เลยตอนนี้เหรอ?” หลู่หยางได้ยินคำพูดของพนักงาน จึงแสดงความสงสัยออกมาเล็กน้อย

“ถูกต้องครับ” พนักงานมองหลู่หยางแล้วพยักหน้า

“เป็นฝีมือช่างระดับปรมาจารย์ใช่ไหมครับ?” หลู่หยางถาม

“แน่นอนครับ มีหลายคนที่เหมือนกับคุณ ไม่อยากได้ของประดับที่ไม่ได้ลับคม ทางร้านเลยผลิตออกมาล่วงหน้าชุดหนึ่งที่ลับคมไว้แล้ว แบบนี้ถ้าพวกคุณมาซื้อ คุณก็สามารถรับของไปได้เลย แน่นอนว่าราคาย่อมแพงกว่านิดหน่อย และไม่มีใบเสร็จ เมื่อเอาออกไปแล้ว เราจะไม่ยอมรับว่าซื้อมาจากร้านเรา สาเหตุเพราะอะไรคุณก็น่าจะเข้าใจนะครับ” พนักงานพูด

“ขอดูหน่อยได้ไหมครับ?” หลู่หยางถาม

“ได้ครับ ตามผมมา” พนักงานพยักหน้า

“ครับ” หลู่หยางพยักหน้า

ในไม่ช้าหลู่หยางก็ตามพนักงานเข้าไปในโกดังสินค้าแห่งหนึ่ง หลังจากเปิดไฟ หลู่หยางก็เห็นกระบี่ยาวพร้อมฝักสิบกว่าเล่มแขวนอยู่บนผนัง

ชื่อ: กระบี่ยาวลับคม อาวุธมือเดียว พลังโจมตี 43~60 ความทนทาน 20 ความคม 7 ไม่สามารถอัปเกรดได้

ชื่อ: กระบี่ยาวลับคม อาวุธมือเดียว พลังโจมตี 47~63 ความทนทาน 21 ความคม 8 ไม่สามารถอัปเกรดได้

ชื่อ: กระบี่ยาวลับคม อาวุธมือเดียว พลังโจมตี 51~70 ความทนทาน 24 ความคม 10 ไม่สามารถอัปเกรดได้

หลู่หยางตรวจสอบค่าสถานะของกระบี่ยาวบนผนังทีละเล่ม

ค่าสถานะล้วนไม่เลวเลย สูงกว่ามีดทำครัวมาก เล่มที่แย่ที่สุดพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้นก็ยังเป็นหลายเท่าของมีดทำครัว

“หืม?”

ทันใดนั้นหลู่หยางก็เห็นกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่แขวนอยู่ท้ายสุด แล้วก็แสดงความประหลาดใจออกมา

ชื่อ: กระบี่เสวียนกู่ (สีเขียว), +5 พละกำลัง, พลังโจมตี 188~256, ความทนทาน 70, ความคม 40, ไม่สามารถอัปเกรดได้, เงื่อนไขอุปกรณ์: พละกำลัง 10 ขึ้นไป