บทที่ 35 เซียนยุทธ์ปูนขาว ซ่อนพลังไว้ลึกล้ำ

บทที่ 35 เซียนยุทธ์ปูนขาว ซ่อนพลังไว้ลึกล้ำ

"ข้ามีเงิน!"

ซ่งหมิงเห็นไม่มีผู้ใดตอบรับ หัวใจพลันดิ่งลึก ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา จึงใช้พลังแห่งเงินตรา

"ข้าจะให้พวกท่านคนละ... ห้าหมื่น!"

ซ่งหมิงมองดูคนทั้งสี่ตรงหน้า เสนอราคาต่อรองชีวิต ชีวิตของตัวเขาเอง

"คนละห้าหมื่น ขอเพียงปล่อยข้าไป ว่าอย่างไร?" น้ำเสียงของซ่งหมิงสั่นเครือ แฝงด้วยความวิงวอนอันหวาดกลัว

เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยอันก็แอบสังเกตคนอีกสามคนอย่างไม่เป็นที่สังเกต

คนสวมหน้ากากจิ้งจอกและคนถือดาบฟันม้าไม่แสดงท่าทีใด ๆ ส่วนคนชุดเทาดวงตากลอกไปมา ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง

"ฆ่า!"

วินาทีถัดมา เสียงเย็นเยียบดังออกมาจากหน้ากากจิ้งจอก พร้อมกับกระชากคมกระบี่ แผ่กระจายไอสังหาร

"บัดซบ!"

ซ่งหมิงใจเต้นระรัว กัดฟันกรอด คำรามออกมา "พวกเจ้าไม่ให้ทางรอด ข้าจะสู้ตายกับพวกเจ้า"

เห็นเขาชูกระบี่ขึ้น พุ่งเข้าใส่คนสวมหน้ากากจิ้งจอกอย่างดุดัน ท่าทางราวกับจะสู้จนตัวตาย

แต่ทว่า เขาเพียงก้าวออกไปก้าวเดียว แล้วพลันหมุนตัวพุ่งเข้าใส่อีกคนหนึ่งทันที

นั่นเป็นเพียงการหลอกล่อ!

ซ่งหมิงรู้ดีว่าตนเองมีโอกาสรอดชีวิตเพียงน้อยนิดภายใต้การล้อมของคนทั้งสี่ เมื่อเป็นเช่นนั้น สู้ทุ่มสุดตัว เลือกคนหนึ่งเป็นจุดทะลวงดีกว่า

หากเขาสามารถผลักคนผู้นั้นออกได้ในชั่วพริบตา ก็จะสามารถหนีออกจากวงล้อมได้

คนสวมหน้ากากจิ้งจอกมีวรยุทธ์ร้ายกาจ ทั้งยังเป็นนักยุทธ์ระดับ 8 ซ่งหมิงรู้สึกว่าแม้จะต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง ตนก็ยังไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ได้

คนถือดาบฟันม้ามีพลังมหาศาล มั่นคงดั่งขุนเขา ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ

แม้คนชุดเทาจะไม่มีอาวุธในมือ แต่วิชากำปั้นของเขาก็ดุดันไม่แพ้กัน ไม่อาจดูแคลน

ทั้งสามคนนี้ล้วนเป็นนักยุทธ์ระดับ 8 ของแท้ ซ่งหมิงก็เป็นระดับ 8 เช่นกัน เขาไม่มั่นใจว่าจะสามารถผลักคนใดคนหนึ่งในสามคนนี้ออกไปได้ในพริบตาเดียว

ดังนั้น!

ซ่งหมิงจึงเลือกที่จะพุ่งเข้าใส่เว่ยอัน!

มีเพียงคนผู้นี้ที่ไม่ได้แสดงอะไรมากนัก ดูเหมือนจะไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่

"อ้อ พุ่งมาทางข้าหรือ?" เว่ยอันตกตะลึงครู่หนึ่ง มองดูท่าทีของซ่งหมิงอย่างละเอียด แล้วก็เข้าใจทันที

"ที่แท้คนผู้นี้ก็เห็นข้าเป็นเหยื่อง่าย คิดว่าจะสามารถทะลวงผ่านข้าไปได้สินะ?"

เว่ยอันทั้งอึ้ง ทั้งขำทั้งเศร้า

เมื่อครู่เขาเพียงแต่ยืนดูเฉย ๆ ไม่คิดจะแย่งชิงความดีความชอบ ไม่คาดคิดว่าการกระทำเช่นนี้กลับตกอยู่ในสายตาของซ่งหมิงว่าเป็นความอ่อนแอ

ซ่งหมิงพุ่งเข้ามา กระบี่ในมือปลดปล่อยพลังมหาศาล ฉีกอากาศ พร้อมเสียงแหลมคม กวัดแกว่งเป็นเงากระบี่นับไม่ถ้วน ราวกับกลีบดอกไม้โอบล้อมเข้ามา

"กลีบบัวผลิบาน!"

เว่ยอันมองออกทันทีถึงท่าไม้ตายของซ่งหมิง ไม่เลว ฝึกจนถึงขั้นชำนาญแล้ว

ในชั่วขณะนั้น ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านสมองเขา

วิชากระบี่ที่คนสวมหน้ากากจิ้งจอกใช้ไม่ใช่วิชากระบี่บัวขาว ท่วงท่ามีความแปลกประหลาดอยู่บ้าง

ดาบฟันม้านั้นเรียบง่ายรุนแรง มองไม่ออกถึงที่มา

วิชากำปั้นของคนชุดเทาไม่เลว แต่ท่วงท่าค่อนข้างเถื่อน

นั่นก็คือ ทั้งสามคนนี้ไม่ได้ใช้วิชาของพรรคพยัคฆ์ปฐพี ราวกับว่าพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับพรรคพยัคฆ์ปฐพี

คิดถึงตรงนี้ เว่ยอันก็มีความคิดในใจแล้ว

เขามองดูซ่งหมิงที่พุ่งเข้ามา ท่ากลีบบัวผลิบานถูกใช้อย่างไม่เหลือเก็บ แต่สำหรับเว่ยอันที่ฝึกท่านี้จนถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว ท่านี้มีแต่จุดอ่อนในสายตาเขา

เว่ยอันขยับเท้า ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เอียงตัวไปทางซ้าย บิดเอว หมุนข้อเท้า เคลื่อนไปทางขวาหนึ่งก้าว

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง!

เงากระบี่มากมายพุ่งลงมา แต่กลับเฉียดผ่านร่างของเว่ยอันไปทั้งหมด ไม่มีกระบี่แม้แต่เล่มเดียวที่แตะต้องชายเสื้อของเขาได้

ท่าไม้ตายที่ซ่งหมิงทุ่มสุดกำลังก็พลาดเป้าไปเช่นนี้

ภาพที่เห็นตรงหน้า ในสายตาของซ่งหมิงราวกับเห็นผี ทั้งคนชะงักงัน ตาเบิกโพลง อ้าปากค้าง

พึ่บ!

ในจังหวะถัดมา เว่ยอันพลันหยิบห่อของสิ่งหนึ่งออกมา ฉวยโอกาสที่ซ่งหมิงเผลอ ขว้างใส่หน้าเขาอย่างแม่นยำ

ห่อนั้นแตกกระจาย ผงฝุ่นมากมายฟุ้งกระจาย

"อ๊าก ตาข้า!"

ซ่งหมิงร้องลั่น ถอยหลังติด ๆ กัน มือลูบใบหน้าไปมา ศีรษะส่ายไปมา

ตั้งแต่เขาหลอกล่อ พุ่งเข้าใส่เว่ยอันด้วยท่าไม้ตาย จนถึงถูกห่อนั้นขว้างใส่ ทั้งหมดเกิดขึ้นในชั่วพริบตา

คนสวมหน้ากากจิ้งจอกและอีกสองคนจ้องมองซ่งหมิง กำลังเตรียมจะล้อมโจมตีเขา ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เพียงชั่วกะพริบตา ก็ได้ยินเสียงร้องของซ่งหมิง พร้อมกับผงฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย

ทั้งสามคนไม่รู้ว่าผงฝุ่นนั้นคืออะไร รีบหยุดฝีเท้า ถอยหลังไปเล็กน้อย ด้วยความสงสัยและระแวง

"นี่มัน ผงปูนขาว?!"

ในจังหวะถัดมา ทั้งสามคนจำได้ว่าผงฝุ่นนั้นคืออะไร ก็ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่มีใครคาดคิดว่า เว่ยอันจะไม่รักษาศักดิ์ศรีนักยุทธ์ ถึงกับใช้วิธีต่ำช้า ทำร้ายดวงตาของซ่งหมิง

พึงรู้ว่า ร่างกายของนักยุทธ์แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาหลายเท่า หมัดเท้าแต่ละครั้งสร้างแรงลมกระโชก

หากเจ้าถือผงปูนขาวขว้างใส่นักยุทธ์ เพียงแค่เขาโบกมือ ก็สามารถเป่าให้ผงปูนขาวปลิวกลับมาได้

กลอุบายต่ำช้าของคนธรรมดา ไม่อาจทำร้ายนักยุทธ์ได้

ต่อหน้าพลังที่แท้จริง การกระทำทั้งหมดล้วนเป็นเพียงลูกเล่นไร้แก่นสาร ไม่อาจต้านทานได้!

"อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า..."

ซ่งหมิงมองไม่เห็นอะไรแล้ว ทั้งคนหวาดกลัวสุดขีด ถือกระบี่ฟันไปมาอย่างไร้ทิศทาง ร้องด้วยความสิ้นหวัง

"ตายซะ!" คนถือดาบฟันม้าพูดน้อยแต่โหดเหี้ยม ฟันดาบตวัดขวาง ตัดร่างซ่งหมิงขาดเป็นสองท่อน

โลกเงียบสงัดลง

จากนั้น คนสวมหน้ากากจิ้งจอกหยิบธงผืนหนึ่งคลี่ออก บนผ้าพื้นสีน้ำเงินปักตัวอักษรสีทองโดดเด่น

"เยี่ยน!"

นี่คือธงของตระกูลเยี่ยน!

คนสวมหน้ากากจิ้งจอกโยนธงลงบนร่างไร้วิญญาณของซ่งหมิง แล้วพูดกับเว่ยอันและอีกสองคนว่า "ภารกิจของพวกเราเสร็จสิ้นแล้ว กลับกันเถอะ"

พูดจบ นางก็จากไปตามลำพัง

คนถือดาบฟันม้าประสานมือคำนับ ไม่พูดอะไร วิ่งหายเข้าไปในความมืด

คนชุดเทาเห็นดังนั้น ก็ไม่รอช้า เพียงแตะปลายเท้า ก็ทะยานร่างจากไป

เว่ยอันมองดูทั้งสามคน แล้วมองดูศพทั้งสาม คิดในใจ: พวกเจ้าไม่ค้นศพหรือ?

ดีแล้ว งั้นข้าคงไม่เกรงใจละ!

เว่ยอันใช้ทั้งสองมือ รีบค้นศพทั้งสาม พบถุงเงินสามใบ แล้วจึงจากไป

เข้าเมือง!

เว่ยอันเดินวนรอบเมืองหนึ่งรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครติดตาม จึงกลับไปยังสำนักพยัคฆ์ปฐพี

"อืม ดูซิว่าได้อะไรมาบ้าง"

เว่ยอันเข้าห้อง ถอดการพรางตัว แล้วหยิบถุงเงินสามใบออกมา

สองถุงแบนแฟบ มีเงินไม่มาก รวมกันได้เพียงพันกว่า

อีกถุงหนึ่งเป็นของซ่งหมิง คนผู้นี้เห็นได้ชัดว่ามั่งคั่ง พกติดตัวมาหนึ่งหมื่นห้าพันหินต้นกำเนิดขั้นต่ำ

"ไม่เลว ๆ"

เว่ยอันดีใจในใจ

รุ่งขึ้น ข่าวระทึกขวัญแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว

ซ่งหมิง บุตรเขยตระกูลฮัว ถูกซุ่มโจมตีระหว่างเดินทางกลับเมืองไป๋สุ่ย ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ที่เกิดเหตุพบธงของตระกูลเยี่ยน

ช่วงนี้ ตระกูลเยี่ยนกับพรรคพยัคฆ์ปฐพีกำลังขัดแย้งกันเรื่องเหมืองหินต้นกำเนิด ต่างฝ่ายต่างเตรียมพร้อมรบ

ดูเหมือนตระกูลเยี่ยนต้องการสั่งสอนพรรคพยัคฆ์ปฐพี ถึงกับฆ่าบุตรเขยตระกูลฮัว

"ซ่งหมิง..."

เว่ยอันที่ได้ยินข่าวมุมปากกระตุก มองออกไปนอกหน้าต่างสู่ท้องฟ้า บรรยากาศชวนให้นึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะมาถึง

ในยามเย็น เขาได้รับค่าจ้างจากตระกูลโจวส่งมา สามหมื่นหินต้นกำเนิดขั้นต่ำ