บทที่ 18 มีเงินร้อยล้านจริงๆ งั้นเหรอ?

บทที่ 18 มีเงินร้อยล้านจริงๆ งั้นเหรอ?

"แก—"

โจวชิงเหมยโกรธจนตัวสั่น หล่อนตบโต๊ะเสียงดังฉาดพร้อมกับถลึงตาใส่ฟางเฉิน "ลูกสาวฉันจะแต่งงานกับใคร ฉันเป็นคนตัดสินใจ!"

"ใช่แล้ว ฟางเฉิน แกคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญนักหรือไง? ท่านประธานฝานคงลืมแกไปแล้วมั้งหลังจากวันนี้ แกคิดจริงๆ เหรอว่าจะช่วยชิงเสวี่ยได้?"

หลี่เหวินเฟิงแค่นเสียงหัวเราะหยัน "แกทำตามเงื่อนไขที่ฉันเสนอได้ไหมล่ะ?!"

หลินเจิ้งซานมองไปที่ฟางเฉินแล้วพูดขึ้นว่า "ฟางเฉิน ถ้าแกไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนี้ พวกเราจะตกอยู่ในสภาพแบบวันนี้ไหม?"

"ฟางเฉิน! พวกเราต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตา ถ้าเธอห่วงใยชิงเสวี่ยจริงๆ ก็ถอยไปซะเถอะ เธอมันเทียบกับลูกชายฉันไม่ได้หรอก!"

โหวเพ่ยฉือรีบพูดจาข่มฟางเฉินทันที

"หึ!"

ฟางเฉินแค่นเสียงหัวเราะ เขามองไปทางหลี่เหวินเฟิง "ให้ยืมเงินห้าสิบล้าน แล้วก็หาออเดอร์มูลค่าห้าสิบล้านจากต้าฝานกรุ๊ปมาให้ นั่นคือเงื่อนไขของนายใช่ไหม?"

"ใช่!"

หลี่เหวินเฟิงเชิดหน้าตอบอย่างภาคภูมิใจ "ในเมืองอี้โจวนี้ นอกจากสิบตระกูลใหญ่แล้ว ยังมีใครทำได้อีก?"

"แค่ห้าสิบล้านยังต้องยืมอีกเหรอ?"

ฟางเฉินหยิบบัตรธนาคารออกมาวางตรงหน้าหลินชิงเสวี่ย "ชิงเสวี่ย นี่เงินร้อยล้าน เธอเอาไปใช้ตามสบายเลย!"

"อะไรนะ?" หลินชิงเสวี่ยชะงักไป

"ฟางเฉิน แกจะแกล้งทำตัวรวยไปถึงไหน? ร้อยล้านเนี่ยนะ? ถ้าแกมีเงินตั้งร้อยล้านจริง ฉันจะยอมเรียกแกว่่าปู่เลยเอ้า!"

หลี่เหวินเฟิงระเบิดเสียงหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"เธอรู้ไหมว่าร้อยล้านมันเยอะขนาดไหน? โอ๊ย! ขำจนท้องแข็งหมดแล้ว! คิดจะเล่นบทเศรษฐีใหญ่หรือไง?!"

โหวเพ่ยฉือกุมท้องหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ฟางเฉิน!"

โจวชิงเหมยรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง หล่อนถลึงตาใส่ฟางเฉิน "ถ้าไม่มีปัญญาก็อย่ามาทำเก่งแถวนี้ มันน่าสมเพช! แกคิดว่าเงินร้อยล้านเป็นแบงก์กงเต๊กหรือไง ถึงได้หาง่ายขนาดนั้น?!"

"ใช่ ฟางเฉิน ถ้าแกหาเงินร้อยล้านได้ง่ายๆ จริง พวกเราจะมานั่งจับผิดแกทำไม?"

หลินเจิ้งซานกล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง

ฟางเฉินเพียงแค่อมยิ้ม เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วหันไปยิ้มให้หลินชิงเสวี่ย "ชิงเสวี่ย โอนเงินหนึ่งหยวนเข้าบัญชีฉันทีสิ"

"ได้สิ"

หลินชิงเสวี่ยไม่ลังเล เธอจัดการโอนเงินหนึ่งหยวนให้ฟางเฉินทันที

ติ๊งต่อง—

โทรศัพท์ของฟางเฉินแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่เปลี่ยนแปลงทันที

จากนั้น เขาก็เปิดข้อความและยื่นให้หลินชิงเสวี่ยดู "ชิงเสวี่ย ลองดูสิ"

"อ๊ะ!"

หลินชิงเสวี่ยก้มมองและต้องตกตะลึง "นี่มันร้อยล้านจริงๆ ด้วย?!"

"อะไรนะ?! ขอฉันดูหน่อย!"

โจวชิงเหมยตกใจ หล่อนแย่งโทรศัพท์ไปดูแล้วก็ต้องยืนอึ้ง "มะ... มันร้อยล้านจริงๆ เหรอเนี่ย?!"

"จริงด้วย! ไปเอามาจากไหนเนี่ย?"

หลินเจิ้งซานและคนอื่นๆ รีบชะโงกหน้าเข้ามาดู สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

สีหน้าของหลี่เหวินเฟิงและโหวเพ่ยฉือดูไม่ได้เลย

ราวกับเพิ่งถูกตบหน้าฉาดใหญ่!

"ว่ายังไงครับ?"

ฟางเฉินมองไปที่โจวชิงเหมยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณแม่ ตอนนี้ผมคบกับชิงเสวี่ยได้หรือยัง?"

"เรื่องนี้..."

โจวชิงเหมยขมวดคิ้วแน่น

"คุณน้าครับ มีเงินร้อยล้านแล้วยังไงล่ะ? ถ้าชิงเสวี่ยแต่งเข้าตระกูลของเรา เธอจะได้ส่วนแบ่งครึ่งหนึ่งจากเงินที่ผมหามาได้ มันจะหยุดอยู่แค่ร้อยล้านเหรอครับ?"

หลี่เหวินเฟิงสูดหายใจลึกและรีบหันไปพูดกับโจวชิงเหมย

"นี่..." โจวชิงเหมยเริ่มไขว้เขวอีกครั้ง

หลี่เหวินเฟิงรีบพูดต่อ "คุณน้า ลองคิดดูสิครับ! ถึงฟางเฉินจะให้เงินร้อยล้าน แต่ชิงเสวี่ยก็ต้องเอาไปกอบกู้บริษัทจนหมด แล้วเขาก็จะไม่เหลืออะไรเลย! แต่ผมล่ะ? นอกจากผมจะให้เงินชิงเสวี่ยได้แล้ว ผมยังเอาสัญญาจากต้าฝานกรุ๊ปมาให้เธอได้อีกด้วย! การได้ร่วมงานกับต้าฝานกรุ๊ปต่างหากคืออนาคตที่แท้จริง!"

"แต่ว่า..."

โจวชิงเหมยมีท่าทีลังเล

ทว่าคำพูดเหล่านั้นก็เป็นสิ่งที่หล่อนเพิ่งลั่นวาจาออกไปเอง!

โหวเพ่ยฉือก็รีบเสริม "คุณนายโจว ไม่มีคำว่า 'แต่' หรอกค่ะ! ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเงื่อนไขไหนดีกว่ากัน! ชิงเสวี่ยยังเด็กเลยอาจจะยังไม่ประสีประสา แต่คุณจะไม่เข้าใจเชียวหรือคะ?"

"จริงด้วย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวชิงเหมยก็ตบโต๊ะปังและหันไปมองฟางเฉิน "พวกเขาพูดถูก! ฟางเฉิน ถ้าอยากให้ฉันตกลงยอมรับพวกเธอสองคน แกต้องไปหาสัญญาห้าร้อยล้านจากต้าฝานกรุ๊ปมาให้ชิงเสวี่ย ไม่ก็เอาเงินสดมาให้ฉันอีกห้าร้อยล้าน! ไม่งั้นฉันก็ไม่มีทางตกลงเด็ดขาด!"

"แม่คะ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" หลินชิงเสวี่ยโกรธจัด

"ห้าร้อยล้านมันเยอะตรงไหน? ทรัพย์สินของเหวินเฟิงมีเป็นพันกว่าล้านนู่น!" โจวชิงเหมยพูดราวกับว่ามันเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สุด

หลี่เหวินเฟิงและโหวเพ่ยฉือหันมายิ้มให้กัน ด้วยรู้สึกว่าแผนการของพวกตนสำเร็จแล้ว

ทว่าฟางเฉินกลับขมวดคิ้ว "คุณแน่ใจกับเงื่อนไขนี้นะ? จะไม่คืนคำใช่ไหม?"

"ถ้าแกเอาเงินตั้งห้าร้อยล้านมาให้แล้วฉันยังกลืนน้ำลายตัวเอง ฉันก็โง่เต็มทีแล้ว!"

โจวชิงเหมยเลิกคิ้วและขึ้นเสียงสูง "ได้ ฉันขอสาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยเอ้า ถ้าแกเอาเงินห้าร้อยล้านหรือสัญญาห้าร้อยล้านมาได้ แล้วฉันยังไปขัดขวางแกกับชิงเสวี่ยอีก ขอให้ฟ้าผ่าฉันห้าครั้งซ้อนตายโหงไปเลย!"

"แม่—" หลินชิงเสวี่ยถึงกับพูดไม่ออก

ฟางเฉินพยักหน้า "ดี ไม่มีปัญหา ตกลงตามนี้!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—"

หลี่เหวินเฟิงหลุดขำก๊ากเมื่อได้ยิน "ฟางเฉิน แกคิดว่าเงินห้าร้อยล้านมันร่วงลงมาจากฟ้าหรือไง? การจะได้สัญญาจากต้าฝานกรุ๊ปมามันง่ายนักเหรอ? น่าขันชะมัด!"

โหวเพ่ยฉือก็แค่นเสียงหยัน "ประเมินตัวเองสูงไปแล้ว!"

"หลานชาย เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย? เมื่อกี้พูดว่ายังไงนะ? นายควรจะเรียกฉันว่าคุณปู่ไม่ใช่เหรอ?"

ทว่าฟางเฉินกลับเปลี่ยนเรื่องและแสยะยิ้มพูดกับหลี่เหวินเฟิง

"แก—"

ใบหน้าของหลี่เหวินเฟิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เขารู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

โหวเพ่ยฉือผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธ หล่อนดึงแขนหลี่เหวินเฟิงพลางเอ่ย "ลูกรัก เรากลับกันเถอะ รอให้ไอ้บ้านี่ไปก่อนแล้วเราค่อยมาใหม่!"

พูดจบ ทั้งสองก็ทำท่าจะเดินออกไป

แต่ฟางเฉินกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คิดจะหนีไปทั้งที่เพิ่งผิดคำพูดงั้นเหรอ?"

"ทำไม แกจะตบฉันหรือไง?" หลี่เหวินเฟิงแค่นเสียงเยาะ

ฟางเฉินยิ้มอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืน และตวัดมือตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง...