บทที่ 17 บัตรอัศวินแบล็คโกลด์

บทที่ 17 บัตรอัศวินแบล็คโกลด์

"อะไรนะ?!"

พนักงานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองฟางเฉินราวกับกำลังมองคนโง่แล้วเอ่ยอย่างหมดความอดทนว่า "คุณผู้ชาย คุณฟังผมไม่เข้าใจหรือไง? ที่นั่งของเราเต็มหมดแล้ว อีกอย่างเราไม่ต้อนรับคนที่แต่งกายไม่สุภาพ และไม่ให้บริการผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกด้วย"

"ฮ่าๆ ฟางเฉิน นายอยากจะขายหน้าก็เรื่องของนาย แต่ทำไมต้องดึงคุณลุง คุณป้า แล้วก็ชิงเสวี่ยมาอับอายด้วยล่ะ?!"

หลี่เหวินเฟิงมีสีหน้าเยาะเย้ยถากถาง

โจวชิงเหมยและอีกคนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ! ใครแต่งกายไม่สุภาพกัน!"

หลินชิงเสวี่ยโกรธขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินพนักงานเยาะเย้ยฟางเฉิน

"ฮึ่ม!"

หลี่เหวินเฟิงเห็นหลินชิงเสวี่ยที่ปกติเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งออกตัวปกป้องฟางเฉินเช่นนี้ เขาก็ชักสีหน้าไม่พอใจทันที

"ชิงเสวี่ย ไม่เป็นไรหรอก"

จังหวะนั้น ฟางเฉินโบกมือให้หลินชิงเสวี่ย ก่อนจะหันไปมองพนักงาน แล้วล้วงเอาบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ที่ฝานเหม่ยเจียเพิ่งมอบให้เขาออกมาชูให้ดูอย่างสบายๆ "แล้วถ้าฉันมีบัตรใบนี้ล่ะ?"

"อ๊ะ?!"

พนักงานอุทานเสียงหลง "นี่มันบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ของกลุ่มบริษัทต้าฝานนี่? คนที่จะมีบัตรใบนี้ได้ ต้องเป็นแขกคนสำคัญระดับซูเปอร์วีไอพีของประธานฝานเท่านั้น!!"

เสียงร้องของเขาทำให้หลายคนหันมามอง

"อะไรนะ? ฟางเฉินมีบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ของประธานฝานแห่งกลุ่มบริษัทต้าฝานงั้นเหรอ?"

"เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

หลี่เหวินเฟิงและคนอื่นๆ เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ จ้องเขม็งไปยังบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ในมือของฟางเฉินแล้วอุทานออกมา

"ว้าว ได้ยินมาว่าบัตรใบนี้เทียบเท่ากับแขกระดับซูเปอร์วีไอพีของกลุ่มบริษัทต้าฝานเลยนะ เห็นบัตรก็เหมือนเห็นตัวประธานฝาน!"

"คนๆ นี้ เสื้อผ้าทั้งชุดรวมกันราคายังไม่ถึงพันด้วยซ้ำ แต่กลับมีบัตรใบนี้เนี่ยนะ?"

คนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันอุทานออกมาไม่ขาดสาย

"ทีนี้คุณจะจัดห้องวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสให้พวกเราได้หรือยัง?" ฟางเฉินถามพนักงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ได้ครับ... ได้แน่นอน... ไม่มีปัญหาเลยครับคุณผู้ชาย!"

พนักงานโค้งคำนับให้ฟางเฉินอย่างนอบน้อมทันที!

"เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่ให้บริการคนที่แต่งกายไม่สุภาพไม่ใช่เหรอ?" ฟางเฉินถามย้ำ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พนักงานก็ถึงกับตัวสั่นเทา รีบตบปากตัวเองฉาดใหญ่แล้วกล่าวอย่างลนลาน "คุณผู้ชาย เมื่อกี้ผมล่วงเกินคุณไป ผมขอโทษจริงๆ ครับ ได้โปรดอภัยให้ผมด้วย!"

"อืม งั้นก็นำทางไป"

ฟางเฉินยิ้มบางๆ แล้วเก็บหย่อนบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ลงในกระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นเขาก็หันไปมองหลี่เหวินเฟิงและคนอื่นๆ "พวกคุณจะเข้าไปด้วยไหม?"

"แก—"

หลี่เหวินเฟิงรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ เขาแค่นเสียงหยัน "แกไปเก็บตรใบนี้มาจากไหน? ถ้าเกิดโดนจับได้ว่าสวมรอยมาแล้วพวกเราโดนไล่ออกไป คงได้ขายหน้ายิ่งกว่าเดิมแน่!"

โจวชิงเหมยรีบสำทับทันที "กลุ่มบริษัทต้าฝานมีอิทธิพลล้นฟ้า ประธานฝานก็ไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าแกแอบอ้างใช้บัตรแบล็คโกลด์ใบนี้ล่ะก็ รีบเอาไปคืนเจ้าของตัวจริงซะ ถ้าอยากตายก็อย่ามาลากพวกเราไปซวยด้วย!"

"ไม่กล้าเข้าก็บอกมาเถอะ?"

ฟางเฉินแค่นยิ้มเยาะ แล้วคว้ามือหลินชิงเสวี่ย "ชิงเสวี่ย ในเมื่อพวกเขาไม่เข้าไป พวกเราก็ไปกินกันเงียบๆ สองคนเถอะ ไปกัน!"

"อืม" แม้หลินชิงเสวี่ยจะดูงุนงง แต่เธอก็พยักหน้าและเดินตามฟางเฉินไป

"พวกเราก็ตามเข้าไปด้วยเถอะ ห้องวีไอพีระดับเฟิร์สคลาสของเรือนเหมยซินเชียวนะ ไม่ไปก็เสียดายแย่!"

เมื่อเห็นดังนั้น โจวชิงเหมยก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดแล้วดึงตัวหลินเจิ้งซานเดินตามเข้าไป

"เราเข้าไปดูให้เห็นกับตากันเถอะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลูกเขยเกาะเมียกินอย่างมันจะเป็นแขกคนสำคัญของประธานฝานได้!"

หลี่เหวินเฟิงมีสีหน้าไม่ยินยอมพร้อมใจนัก แต่ก็พาโหวเพ่ยฉือเดินตามเข้าไปด้วย

ไม่นานนัก

พวกเขาเดินตามพนักงานขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุดของเรือนเหมยซิน

ห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่ง

การตกแต่งภายในนั้นวิจิตรบรรจง หรูหรา และโอ่อ่าตระการตา

มีสาวงามในชุดโบราณกว่าสิบคนกำลังบรรเลงดนตรีสดอยู่บริเวณห้องโถงด้านข้าง

บรรยากาศช่างรื่นรมย์และเพลิดเพลินใจยิ่งนัก

แถมยังมีบริการระดับท็อปอีกมากมาย ซึ่งทำเอาโจวชิงเหมยตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

"สมกับที่เป็นเรือนเหมยซินจริงๆ มันหรูหราอลังการมาก ห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งนี่ได้ยินว่าคืนนึงราคาเป็นล้านเลยนะ!"

โจวชิงเหมยมีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

หลินเจิ้งซานก็รีบเสริม "ได้มาเหยียบห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่งของเรือนเหมยซินเนี่ย เอาไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ!"

หลินชิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะฟางเฉินนะคะ"

สีหน้าของโจวชิงเหมยหมองลงทันที เธอพูดอย่างเอาแต่ใจว่า "เหอะ มันกินอยู่กับบ้านฉัน จะเลี้ยงข้าวฉันที่นี่สักมื้อ มันก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่รึไง?"

พูดจบเธอก็ผายมือเชิญหลี่เหวินเฟิงกับโหวเพ่ยฉือให้มานั่งลง

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง

ฟางเฉินเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ยิ้มบางๆ แล้วพาหลินชิงเสวี่ยไปนั่งลงข้างๆ

หลังจากสั่งเซ็ตอาหารมื้อใหญ่ระดับพรีเมียมเรียบร้อยแล้ว

โจวชิงเหมยก็จ้องเขม็งไปที่ฟางเฉินแล้วถามขึ้น "บอกฉันมาสิ ว่าตกลงมันยังไงกันแน่? แกไปมีบัตรอัศวินแบล็คโกลด์ของกลุ่มบริษัทต้าฝานได้ยังไง?"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ฟางเฉิน

ฟางเฉินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมบังเอิญช่วยงานฝานเหม่ยเจียไว้นิดหน่อย เธอเลยให้บัตรใบนี้มา มันแปลกตรงไหนเหรอครับ?"

"ช่วยงาน? ช่วยงานอะไร?" หลี่เหวินเฟิงรีบถามซักไซ้

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ" ฟางเฉินกลอกตาใส่หลี่เหวินเฟิง

มุมปากของหลี่เหวินเฟิงกระตุก ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา "เป็นไปได้ไหมว่าประธานฝานจะให้ผิดคน? ฉันได้ยินมาว่าประธานฝานงานยุ่งรัดตัวทุกวัน เรื่องแบบนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ!"

"ต้องให้ผิดคนแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเธอจะให้บัตรอัศวินแบล็คโกลด์กับแกได้ยังไงกัน?!"

โหวเพ่ยฉือเยาะเย้ย ก่อนจะลากเสียงยาว "ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ประธานฝานอาจจะมาขอทวงบัตรคืน ถึงตอนนั้นล่ะก็คงได้ขายขี้หน้ายิ่งกว่าเดิมแน่!"

"ฮึ่ม! นึกว่าจะได้เสวยสุขซะแล้ว ที่แท้เขาก็แค่ให้บัตรมาผิดคน!!"

โจวชิงเหมยมีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด "ช่างเถอะ ฉันว่าแล้วเชียวว่าพึ่งพาอะไรแกไม่ได้ หวังพึ่งแกสู้ไปพึ่งคุณชายหลี่ยังจะดีซะกว่า!"

พูดพลางเธอก็ฝืนยิ้มให้หลี่เหวินเฟิง "คุณชายหลี่ เรามาคุยเรื่องสินสอดทองหมั้นสำหรับแต่งงานกับชิงเสวี่ยกันดีกว่าค่ะ!"

"แม่คะ—" หลินชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว

โจวชิงเหมยพูดเสียงแข็ง "แกหุบปากไปเลย!"

หลี่เหวินเฟิงยิ้มกริ่ม "คุณป้าพูดถูกแล้วครับ! ของมันก็แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่ตระกูลของผมสามารถแก้ปัญหาได้เป็นรูปธรรมกว่าเยอะ"

โหวเพ่ยฉือก็รีบยิ้มรับ "ใช่ค่ะ! พวกเราตกลงกันแล้วว่าถ้าชิงเสวี่ยแต่งเข้าตระกูลเรา ข้อแรก เราจะให้ยืมเงินห้าสิบล้านแบบปลอดดอกเบี้ยเป็นเวลาสองปี ข้อสอง เราจะใช้เส้นสายภายในกลุ่มบริษัทต้าฝาน ช่วยให้กลุ่มบริษัทเวชศาสตร์ความงามสกุลหลินของพวกคุณได้ร่วมมือกับกลุ่มบริษัทต้าฝาน รับรองว่าได้ออร์เดอร์ไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านแน่นอน! เป็นยังไงล่ะคะ?!"

"เอ๊ะ? เงินกู้ห้าสิบล้านปลอดดอกเบี้ยเหรอ?!"

"แถมยังให้พวกเราได้ร่วมงานกับกลุ่มบริษัทต้าฝานอีก?"

"แถมได้ออร์เดอร์ตั้งห้าสิบล้าน?"

"แบบนี้มันดีกว่าเรื่องเพ้อเจ้อลมๆ แล้งๆ เป็นไหนๆ เลยไม่ใช่หรือไง?!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวชิงเหมยก็เบิกโพลงเป็นประกาย เธอรีบตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "ดี! ฉันตกลง!"

หลินชิงเสวี่ยมีสีหน้าโกรธเคือง "แม่คะ หนูยังไม่ได้ตกลงเลยนะ!"

ฟางเฉินเองก็ขมวดคิ้ว "ผมก็ตกลงด้วยไม่ได้หรอกนะ!"

ฉับพลันนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างจ้องมองไปที่ฟางเฉินและหลินชิงเสวี่ย!