บทที่ 9 ระวังตัวให้ดี! (1/3)

บทที่ 9 ระวังตัวให้ดี! (1/3)

"พี่ซู อย่าเพิ่งวิ่งสิ รอหนูด้วย!"

"หนูตามไม่ทันแล้วนะ!"

"นี่ พ่อหนุ่ม ฉันไม่เรียกสินสอดแล้วก็ได้ มาแต่งงานกันเดือนหน้าเลยเถอะ!"

"อ๊ะ คุณซูครับ อย่าเพิ่งวิ่งหนีสิครับ แผนการลงทุนสำหรับเงินฝาก 500 ล้านของคุณยังไม่ได้เซ็นเลยนะครับ!"

จ้าวเข่อเอ๋อร์ จ้าวเหมยฮวา และจางซาน กำลังวิ่งไล่ตามซูหนิงมาจากด้านหลัง

สามคนวิ่งไล่ตาม อีกหนึ่งคนวิ่งหนีอุตลุด!

ลูกค้าในร้านกาแฟต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"พ่อหนุ่มคนนี้จะโปรไฟล์ดีเกินไปแล้ว ถึงขนาดโดนวิ่งไล่ตามขอแต่งงานเลยเหรอเนี่ย!"

"ไม่แค่นั้นนะ เขายังโดนตามตื้อให้ไปเซ็นสัญญามูลค่าตั้ง 500 ล้านอีกต่างหาก!"

"โธ่เอ๊ย! เมื่อไหร่ฉันจะเจ๋งเป้งได้เท่าพี่พนักงานส่งพัสดุคนนี้บ้างเนี่ย!"

"กระซิกๆ ฉันนึกว่าเงินเดือนปีละล้านของตัวเองจะหรูแล้วซะอีก แต่พอมาเทียบกับพนักงานส่งพัสดุคนนี้ ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมันก็แค่ขยะไร้ค่าชัดๆ!"

"ซี๊ด! ระดับเทพก็คือระดับเทพจริงๆ ไม่ว่าจะไปโผล่ที่ไหนก็กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงาน"

เหล่าลูกค้าพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรสออกชาติ และอดไม่ได้ที่จะตัดพ้อโชคชะตาตัวเอง

ซูหนิงวิ่งเตลิดออกจากร้านกาแฟ กระโดดขึ้นรถสปอร์ตทันที และเหยียบคันเร่งมิดโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง!

พริบตาเดียว!

รถลัมโบร์กินี เวเนโน ก็แผดเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายก่อนจะพุ่งทะยานออกไป~

…………………

…………………

หลังจากขับรถออกมาได้ประมาณสิบกิโลเมตร ซูหนิงก็จอดรถแวะที่สวนสาธารณะระดับ 5A ซึ่งมีทิวทัศน์งดงาม

"การดูตัวเมื่อกี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงขั้นจะบังคับแต่งงานกันเลยเหรอเนี่ย!!!"

"ให้ตายสิ เป็นผู้ชายอยู่ข้างนอกก็ต้องรู้จักระวังตัวและปกป้องตัวเองบ้างแล้ว"

ซูหนิงรู้สึกหวาดผวาไม่หายพลางถอนหายใจออกมา

เนื่องจากดื่มกาแฟเข้าไปเยอะ ซูหนิงจึงเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ติดกับสวนสาธารณะ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ซูหนิงก็ได้ยินเสียงค่อนขอดดังขึ้น

"โอ๊ะ? นี่มันซูหนิงไม่ใช่เหรอ"

"จุ๊ๆๆ บัณฑิตหัวกะทิจากม.ปักกิ่งของเรา ดันไปเป็นพนักงานส่งพัสดุซะแล้วเหรอเนี่ย?"

"ไม่ยักรู้เลยนะว่านายจะตกอับได้ขนาดนี้!"

ชายหนุ่มผมเหลืองส่ายหัวพลางเอ่ยขึ้น

"หืม?"

"นายเป็นใครเนี่ย?"

ซูหนิงมองดูไอ้หนุ่มผมเหลืองตรงหน้าด้วยความงุนงง นึกไม่ออกไปชั่วขณะว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

"ฉันน่ะเหรอ? นี่นายจำฉันไม่ได้เหรอ? ฉันโจวเจี้ยนเหริน เพื่อนร่วมชั้นสมัยมหา'ลัยของนายไง!"

เมื่อโจวเจี้ยนเหรินได้ยินว่าซูหนิงจำตนไม่ได้

เขาก็รู้สึกเหมือนโดนหยามเกียรติและโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนต้องกระทืบเท้าทันที

ฉัน โจวเจี้ยนเหริน ผู้จัดการธนาคารที่มีเงินเดือนปีละหลายแสนเชียวนะ!

ดันมีคนจำฉันไม่ได้งั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินชื่อ ซูหนิงก็กลอกตาและนึกย้อนกลับไป

"อ้อ! คุ้นๆ ละ นายคือโจวเจี้ยนเหรินคนที่ทำผู้หญิงท้องตอนอยู่มหา'ลัยแต่ไม่ยอมรับผิดชอบคนนั้นสินะ?"

ซูหนิงลูบคางตัวเอง

"แก..."

โดนแฉวีรกรรมฉาวโฉ่แบบโต้งๆ ใบหน้าของโจวเจี้ยนเหรินก็มืดครึ้มลงทันตา...

สมัยเรียนมหา'ลัย เขาอาฆาตมาดร้ายซูหนิงอย่างรุนแรง!

ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ?

ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ซูหนิงหล่อเกินไป แถมสาวสวยแทบทุกคนในมหา'ลัยยังแอบชอบซูหนิงกันทั้งนั้น

ลำพังผู้ชายในมหา'ลัยก็มีเยอะกว่าผู้หญิงอยู่แล้ว นี่ยังมีปีศาจอย่างซูหนิงโผล่มาอีก

แล้วจะให้คนโสดตาดำๆ คนอื่นมีที่ยืนได้ยังไง!

โจวเจี้ยนเหรินเคยตามจีบสาวสวยในมหา'ลัยอยู่หลายคน

แต่ก็โดนปฏิเสธเรียบไร้ข้อยกเว้น!!

เหตุผลที่พวกเธอให้มาล้วนเหมือนกันเป๊ะ

พวกเธอบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว

หลังจากไปสืบดู โจวเจี้ยนเหรินก็เพิ่งได้รู้ว่าคนที่พวกเธอชอบก็คือซูหนิง!!

วินาทีนั้น โจวเจี้ยนเหรินเหมือนโดนคริติคอลดาเมจเจาะทะลวงเข้ากลางใจไปเต็มๆ แสนแต้ม!

ทำไมกัน?

มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?

ซูหนิงมีอะไรดีนักหนา?

ก็แค่เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในมหา'ลัยไม่ใช่หรือไง?

ก็แค่เป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลมหา'ลัยไม่ใช่หรือไง?

ก็แค่สอบได้ที่หนึ่งของคณะไม่ใช่หรือไง?

ก็แค่เคยเข้าไปเล่นในลีกระดับอาชีพไม่ใช่หรือไง?

ยิ่งโจวเจี้ยนเหรินคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหดหู่มากขึ้นเท่านั้น...

ในที่สุด

เขาก็ถูกความโกรธแค้นเข้าครอบงำ และนับตั้งแต่นั้นมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับซูหนิงก็ขัดหูขัดตาเขาไปซะหมด

และในตอนนี้

เมื่อโจวเจี้ยนเหรินเห็นซูหนิงสวมชุดพนักงานส่งพัสดุ ความรู้สึกเหนือกว่าของเขาก็ผุดขึ้นมาในทันที

"เรียนจบมหา'ลัยแล้วนายไปเป็นคนส่งพัสดุเนี่ยนะ?"

โจวเจี้ยนเหรินอยากจะย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง

"ใช่ ทำไมล่ะ?"

ซูหนิงพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ และยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเขาเป็นพนักงานส่งพัสดุ

ทันใดนั้น

โจวเจี้ยนเหรินก็หัวเราะลั่นในใจ รู้สึกว่าในที่สุดเขาก็สามารถเชิดหน้าชูตาได้อย่างเต็มภาคภูมิ

แม่งเอ๊ย ในที่สุดฉันก็ข่มซูหนิงได้สักที!

ฮ่าๆๆ!

สะใจโว้ย!

สะใจเป็นบ้าเลย!

อดีตหนุ่มฮอตประจำมหา'ลัย ศัตรูคู่อาฆาตอันดับหนึ่งของฉัน ตกอับถึงขั้นต้องไปส่งพัสดุเลยเรอะ?

จะมีอะไรสะใจไปกว่านี้อีกไหมเนี่ย!

โจวเจี้ยนเหรินเสแสร้งพูดว่า "โธ่ ซูหนิง ทำไมนายถึงตกอับได้ขนาดนี้ล่ะ ดูฉันสิ เพิ่งเรียนจบไม่กี่เดือนก็ไต่เต้าขึ้นเป็นผู้จัดการธนาคารได้แล้ว เงินเดือนตั้งห้าหกแสน สวัสดิการก็เพียบ แถมช่วงนี้ฉันเพิ่งคบกับแฟนด้วยนะ ฉัน..." (ละเว้นคำโม้แสนคำไว้ในฐานที่เข้าใจ)

"เอ๊ะ?"

"หมอนั่นหายหัวไปไหนแล้ววะ?"

เขากำลังพล่ามโม้โอ้อวดไม่หยุด แต่กลับพบว่า... ซูหนิงหายตัวไปซะแล้ว!

บัดซบ!

ที่โม้มาทั้งหมดคือเสียเปล่าเลยดิ!

เขายังอยากจะอวดอ้างสรรพคุณต่อหน้าซูหนิงให้หนำใจแท้ๆ แต่หมอนั่นดันชิ่งหนีไปแล้วซะงั้น!

แม่มเอ๊ย!

เขาไม่รู้สึกถึงตัวตนของอีกฝ่ายเลยสักนิด!

"เฮ้ โจวเจี้ยนเหรินใช่ไหม? ฟังจากเสียงแล้วนายเหมือนจะยังอยู่หน้าห้องน้ำเลยแฮะ พอดีฉันลืมหยิบทิชชู่เข้ามาน่ะ นายช่วยส่งทิชชู่ให้หน่อยได้ไหม?"

ซูหนิงตะโกนออกมาจากห้องน้ำด้านใน

ใบหน้าของโจวเจี้ยนเหรินมืดทะมึนลงทันที...

ในสายตาของซูหนิง เขาเป็นแค่คนส่งกระดาษชำระหรือไงวะ?

หลังจากยื่นทิชชู่ให้เสร็จ โจวเจี้ยนเหรินก็เดินออกมาจากห้องน้ำชายด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

"ที่รัก ทำไมออกมาตั้งนานจังเลยคะ?"

"ฉันรอคุณตั้งนานแน่ะ"

หญิงสาวที่มีหน้าตาระดับ 75 คะแนนกำลังทำท่าทางออดอ้อน

ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าที่ดูเป็นพลาสติกและคางแหลมเปี๊ยบจนเกินพอดี แถมยังโบกแป้งมาหนาเตอะ

เฉินเฉียว!

ทันใดนั้น...

ลมกระโชกแรงก็พัดผ่านมา~

เฉินเฉียวยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วอุทานลั่น "กรี๊ด! แป้งของฉัน!!"

คนเดินถนน: "…………"

เมื่อเห็นแฟนสาว สีหน้าของโจวเจี้ยนเหรินก็อ่อนลงเล็กน้อย เขาจับมือเฉินเฉียวแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า "คุณรู้ไหมว่าผมเพิ่งเจอใคร?"

เฉินเฉียวถามด้วยความสงสัย "ใครคะ?"

"ซูหนิงไง!!!"

โจวเจี้ยนเหรินเริ่มใส่ไข่ทันที "ตอนที่ผมอยู่ในห้องน้ำเมื่อกี้ ผมบังเอิญเจอเขาแหละ แต่ที่ผมคาดไม่ถึงเลยก็คือ ซูหนิงดันไปเป็นพนักงานส่งพัสดุซะงั้น!"

"อะไรนะคะ!"

"ซูหนิงไปส่งพัสดุเนี่ยนะ?"

เฉินเฉียวอุทานด้วยความตกใจ

"จริงแท้แน่นอน เมื่อกี้เขาเป็นคนบอกผมเองเลย ผมล่ะไม่คิดเลยจริงๆ ว่าซูหนิงจะยิ่งตกต่ำลงเรื่อยๆ แบบนี้ เรียนจบตั้งมหา'ลัยชื่อดังแต่ดันไปเป็นคนส่งพัสดุเนี่ยนะ? โคตรน่าสมเพชเลย!"

โจวเจี้ยนเหรินฉายแววตาดูถูกออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อได้ยินว่าซูหนิงไปเป็นพนักงานส่งพัสดุ เฉินเฉียวก็ส่ายหัวพลางรู้สึกดูแคลนเขาอยู่ในใจเช่นกัน

ทำงานส่งพัสดุ เดือนๆ นึงจะหาเงินได้สักเท่าไหร่กันเชียว?

เขาจะให้ชีวิตแบบที่เธอต้องการได้เหรอ?

หลังจากได้ออกมาเผชิญโลกแห่งความจริงมาระยะหนึ่ง เฉินเฉียวก็ค่อยๆ กลายเป็นคนหน้าเงินและบ้าวัตถุมากขึ้น

สมัยเรียนมหา'ลัย

เธอเองก็เคยเป็นหนึ่งในแฟนคลับตัวยงของซูหนิง เคยตามจีบและสารภาพรักกับเขามาแล้ว

ถึงแม้สุดท้ายเธอจะถูกซูหนิงปฏิเสธและเสียใจอยู่พักใหญ่ก็เถอะ

แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าซูหนิงเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุ จู่ๆ เธอก็รู้สึกโชคดีขึ้นมา โชคดีที่ตอนนั้นซูหนิงปฏิเสธเธอไป

ไม่อย่างนั้น เธอคงต้องทนกัดก้อนเกลือกินกับซูหนิงไปตลอดชีวิตแน่ๆ

"หึหึ ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ชีวิตนี้ซูหนิงไม่มีวันตามความสำเร็จของผมในตอนนี้ได้ทันหรอก!"

โจวเจี้ยนเหรินพูดด้วยท่าทีลำพองใจ