บทที่ 3 ฉันบอกพวกนายแล้วนะ ว่าฉันไม่มีเงินจริงๆ

บทที่ 3 ฉันบอกพวกนายแล้วนะ ว่าฉันไม่มีเงินจริงๆ

หลังจากส่งของสองชิ้นสุดท้ายเสร็จ ซูหนิงก็ขับรถสปอร์ตกลับมาที่ร้านส่งของ

ภายในร้าน เป็นเพราะปากสว่างๆ ของหลิวตง พนักงานส่งของคนอื่นๆ จึงพากันแตกตื่นกับข่าวนี้ไปหมดแล้ว

"อะไรนะ?"

"ซูหนิงเป็นลูกเศรษฐีระดับซูเปอร์เลยเหรอ?"

"ขับซูเปอร์คาร์ด้วยเนี่ยนะ?"

"บ้าไปแล้ว ไม่มีทาง ตาฝาดไปเองหรือเปล่า? ถ้าเป็นลูกเศรษฐีจริงๆ จะมาวิ่งส่งของได้ยังไง?"

"เรื่องจริงแท้แน่นอน! ของจริงเลยล่ะ!"

พนักงานส่งของที่รู้เรื่องนี้ต่างตกตะลึงและประหลาดใจเป็นอย่างมาก!

"ให้ตายเถอะ ฉันว่าแล้วเชียว คนหล่อๆ อย่างซูหนิงจะมีชะตาชีวิตมาเป็นแค่คนส่งของได้ยังไง!"

ทว่าในตอนนั้นเอง มีคนสังเกตเห็นรถสปอร์ตกำลังขับเข้ามาจอดด้านนอก!

"ว้าว รถสปอร์ต!"

พนักงานส่งของคนอื่นๆ ต่างพากันหันไปมอง!

"ซูเปอร์คาร์ด้วย!"

"หืม? ฉันรู้จักรถคันนี้นะ แลมโบร์กินี เวเนโน มูลค่าตั้งหลายสิบล้านเลยนะ!"

"เสียงเครื่องยนต์โคตรเท่เลย!"

"นั่นรถสปอร์ตของซูหนิง!" หลิวตงตะโกนด้วยความตื่นเต้น!

"ดูเร็ว มีคนกำลังลงมาแล้ว!"

ประตูรถที่เปิดกางออกราวกับปีกจักจั่นยกขึ้น และซูหนิงก็ก้าวลงมาจากรถ!

"เชี่ยเอ๊ย! ซูหนิงจริงๆ ด้วย!"

พนักงานส่งของคนอื่นๆ ต่างกรูกันเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น และเอ่ยทักทายเขาจากด้านข้าง

"ซูหนิง นายนี่มันสุดยอดจริงๆ! ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะเป็นลูกเศรษฐีตัวท็อปขนาดนี้!"

"ก่อนหน้านี้ฉันก็สงสัยอยู่เลย ว่านักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำจะมาทำงานที่ร้านส่งของของเราได้ยังไง?" เถ้าแก่หยาง เจ้าของร้าน เพิ่งจะตระหนักได้ในที่สุด

"เมื่อก่อน ตอนที่นายทำตัวไม่ค่อยจริงจังกับการทำงาน ฉันยังเคยคิดจะเรียกมาคุยด้วยซ้ำ แต่พอมาคิดดูตอนนี้ เฮ้อ~ ช่างมันเถอะ นายก็แค่อยากมาสัมผัสรสชาติชีวิต แล้วฉันจะไปเอาความอะไรกับนายล่ะ"

พนักงานคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงแซว!

"พี่ซู โปรดรับการคุกเข่าคารวะจากข้าน้อยด้วย!"

"พี่ซู พี่ยังขาดแฟนอยู่ไหม? เดี๋ยวผมแนะนำน้องสาวให้เอาเปล่า!"

"มหาเศรษฐี พี่ยังขาดลูกน้องเดินตามไหม?"

"เสี่ยครับ ขาดคนขับรถไหมครับ?"

ซูหนิงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

หลิวตงชะโงกหน้าออกมาจากกลุ่มคนส่งของ "ซูหนิง รถคันนี้ซื้อมาเท่าไหร่เนี่ย?"

ซูหนิงโบกมือ "ไม่ได้จ่ายแพงอะไรหรอก"

"ว้าว!"

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง อ้าปากหวอ พลางพึมพำทวนคำพูดนั้น

"ไม่ได้จ่ายแพงอะไรหรอกงั้นเหรอ?"

จิตใจของพวกเขาถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง!

"สุดยอด!"

"สุดยอด!"

"โคตรสุดยอด!"

เสียงอุทานระเบิดออกมาจากปากของพวกเขา

'เฮ้อ ฉันเองก็อยากจะทำตัวติดดินแหละ แต่ความรวยมันไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้นจริงๆ!' ซูหนิงรำพึงในใจ

"พี่ซู พี่นี่มันโคตรเจ๋ง!"

"สุดยอดเลย!"

ซูหนิงถอนหายใจอีกครั้ง โบกมือไปมาด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะหนักใจ

ความรวยก็ถือเป็นความทุกข์ใจอย่างหนึ่งเหมือนกัน

ชีวิตของคนรวยช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง

วันๆ ทำได้แค่ขี่รถส่งของกับขับรถหรูไปเรื่อยเปื่อย

หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง เพื่อนร่วมงานเหล่านี้ก็พากันถ่ายรูปคู่กับซูหนิงและนำไปโพสต์ลงในโซเชียลของตัวเอง

"เห็นไหมล่ะ? นี่แหละคือมหาเศรษฐีตัวจริง ขับรถสปอร์ตมาส่งอาหาร!"

"ฉันลองเช็กในเน็ตดูแล้ว รถคันนี้ราคาตั้ง 50 ล้านเลยนะ!"

"พี่ซู พี่ซูครับ ผมขอลองนั่งรถหรูราคา 50 ล้านคันนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

"ใช่ๆ พวกเราเกิดมายังไม่เคยนั่งรถหรูแบบนี้เลยสักครั้งในชีวิต!"

ซูหนิงควงกุญแจรถเล่นในอากาศ "หึหึ ได้เสมอ"

"ชาบูพี่ซู!"

"พี่ซูจงเจริญ!"

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศกำลังคึกคักและนานๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ ซูหนิงจึงโบกมือพร้อมกล่าว "วันนี้เราจะไปกินข้าวที่โรงแรมห้าดาวกัน ฉันเลี้ยงเอง!"

"โอ้~~"

"มหาเศรษฐีจงเจริญ!"

"ขอเกาะขาพี่ซูแน่นๆ เลย!"

"ได้กินข้าวที่โรงแรมห้าดาว นี่มันครั้งแรกในชีวิตฉันเลยนะ!"

พนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันอุ้มตัวซูหนิงขึ้นมา ก่อนจะโยนเขาขึ้นไปในอากาศแล้วรับไว้

ในช่วงเย็น ซูหนิงก็พาคนอื่นๆ จากร้านส่งของไปที่โรงแรมห้าดาว กินดื่มกันอย่างเต็มอิ่มและสนุกสนาน ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นกันสุดๆ

………………

………………

กลางดึก

ซูหนิงเดินทางกลับมายังบ้านเช่าของเขา

ตอนที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัย เพื่อที่จะเปิดใช้งานระบบนี้ เขาจึงมีเงินติดตัวไม่มากนัก เลยต้องมาเช่าบ้านแบบ 1 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่นแถบชานเมือง

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ระบบได้มอบรางวัลเงินฝากให้เขาถึง 1 พันล้าน

ซูหนิงคิดว่าจะหาเวลาไปซื้อคฤหาสน์สักสองสามหลังใจกลางเมืองเพื่ออยู่อาศัยและยกระดับคุณภาพชีวิตของตัวเอง

ยังไงซะ~

เขาก็มีเงินทองเหลือเฟือ~

จะยอมปล่อยให้ตัวเองต้องทนลำบากไปทำไมล่ะ จริงไหม?

ทันทีที่ซูหนิงเดินมาถึงหน้าประตูห้อง เขาก็ถูกขวางทางไว้โดยเจ้าของบ้านเช่า ซึ่งเป็นหญิงวัยกลางคน

พอป้าจางเห็นซูหนิง เธอก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที และรีบเข้าไปขวางหน้าประตูห้องของเขาเอาไว้

ไม่ยอมปล่อยให้เขาเข้าไปพักผ่อนด้านใน

ซูหนิง "!!!"

ป้าจางสั่งสอนอย่างจริงจัง "ซูหนิง! โตป่านนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่หาเมียอีก! ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนนะ ขอแนะนำเลยว่ารีบแต่งงานตั้งแต่ยังหนุ่มจะดีที่สุด สร้างเนื้อสร้างตัว สร้างครอบครัว อนาคตจะได้มั่นคง ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายที่มีครอบครัวกับผู้ชายที่ตัวคนเดียวน่ะ มีความคิดความอ่านที่ต่างกันลิบลับเลยนะ!"

ซูหนิงถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่สุด เขาอาศัยอยู่ในบ้านเช่าของป้าจางมาได้สามเดือนแล้ว

ป้าจางคอยดูแลเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี บางครั้งที่เขาจ่ายค่าเช่าไม่ตรงเวลา ป้าจางก็ยังผ่อนปรนให้เขาสักเดือนสองเดือน

เธอเป็นเจ้าของบ้านเช่าที่มีน้ำใจมาก!

แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้ซูหนิงรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้างก็คือ... ป้าจางมีงานอดิเรกสุดพิเศษ นั่นคือการชอบแนะนำแฟนให้คนอื่น

และนั่นก็รวมถึงการจับคู่ดูตัวให้กับเขาด้วย!

ถึงแม้ซูหนิงจะปฏิเสธการไปดูตัวทุกครั้ง แต่ป้าจางก็ยังไม่ยอมถอดใจ พอจับตัวซูหนิงได้ทีไร คุยไปได้ไม่กี่ประโยคก็ต้องวกเข้าเรื่องการดูตัวทุกที

"ป้าจางครับ ขอผมเข้าไปข้างในก่อนเถอะ ผมปวดปัสสาวะจะแย่แล้ว เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลังนะครับ"

ซูหนิงจำใจต้องหาข้ออ้าง เพราะอยากจะหนีกลับเข้าไปในห้อง

"ไม่ได้! เว้นแต่ว่าเธอจะตกลงไปดูตัว ไม่อย่างนั้นก็ยืนรอจนกว่าจะฉี่ราดตายอยู่ตรงนี้แหละ!"

ป้าจางยกแขนขึ้นกอดอก ร่างท้วมๆ ของเธอยืนขวางประตูห้องเอาไว้มิดชิด

ท้ายที่สุดแล้ว...

ซูหนิงก็ทนความกระตือรือร้นของป้าจางไม่ไหวจนต้องยอมจำนน เขาส่งยิ้มเจื่อนๆ "ก็ได้ครับ ก็ได้ งั้นผมยอมไปดูตัวสักครั้งก็แล้วกัน เดี๋ยวป้าช่วยส่งสถานที่นัดบอดมาทางโทรศัพท์ให้ผมด้วยนะครับ พอได้รับแล้วเดี๋ยวผมจะไป"

ยังไงซะ อีกไม่นานเขาก็ต้องย้ายออกจากที่นี่เพื่อไปอยู่คฤหาสน์หลังใหม่อยู่แล้ว

ถือซะว่าทำตามความปรารถนาของป้าจางให้จบๆ ไป เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอคอยดูแลเขามาตลอดหลายวันมานี้

"ตกลงซะตั้งแต่แรกก็หมดเรื่องแล้วไม่ใช่หรือไง?"

ป้าจางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "จะบอกให้นะ! คนที่เธอจะต้องไปดูตัวด้วยน่ะหน้าตาดีใช้ได้เลยล่ะ ถึงเธอจะเป็นแค่คนส่งของ แต่เธอก็ยังยินดีที่จะมาเจอเธออยู่นะ"

"ผมขอดูรูปคนที่ผมจะไปดูตัวด้วยหน่อยได้ไหมครับ?"

ซูหนิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

"ไม่มีปัญหา! นี่คือคนที่เธอจะต้องไปเจอกรณีดูตัววันพรุ่งนี้ เป็นไงล่ะ? สวยมากใช่ไหม? น่ารักมากใช่ไหมล่ะ? ถ้าฉันไม่สนิทกับแม่ของเธอ ฉันคงแนะนำคนดีๆ แบบนี้ให้เธอไม่ได้หรอกนะ!"

"หวั่นไหวแล้วใช่ไหมล่ะ?"

ภาพลูกหมูสีชมพูปรากฏหราอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของป้าจาง

ทว่าป้าจางที่กำลังพูดจ้ออย่างออกรส กลับไม่ทันสังเกตเลยว่ารูปในโทรศัพท์ของเธอนั้นเปิดมาผิดภาพ

ซูหนิง "…………"

"เอ๊ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า โทษทีๆ เปิดผิดรูปน่ะ"

"เอาไว้รอไปดูตัวพรุ่งนี้เดี๋ยวก็รู้เองแหละ ฉันไม่ให้ดูรูปแล้วดีกว่า จะได้เก็บไว้ลุ้นให้เป็นความลับบ้าง"

ป้าจางเผยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี~