เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 2: มาสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ?

บทที่ 2: มาสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ?

บทที่ 2: มาสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ?


บทที่ 2: มาสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ?

บริเวณหน้าจุดรับส่งพัสดุของหมู่บ้าน มีไทยมุงมารวมตัวกันอยู่จำนวนมาก

พวกเขาจับจ้องไปยังลัมโบร์กินี เวเนโน ตรงหน้า พลางวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อน

มีวัยรุ่นหลายคนกำลังโพสท่าถ่ายรูปคู่กับรถลัมโบร์กินีด้วยท่าทางต่างๆ นานา

เพื่ออัปลงโมเมนต์วีแชต!

เนื้อหาในโมเมนต์ของพวกเขาก็ประมาณว่า...

ลงรูปเก้าช่องพร้อมแคปชัน

"เฮ้อ สารภาพความจริงเลยแล้วกัน จริงๆ แล้วฉันเป็นทายาทเศรษฐี!"

"รถคันนี้ก็งั้นๆ แหละ ธรรมดาที่สุดในโรงรถฉันแล้ว วันนี้ก็เลยเอาออกมาขับเล่นสักหน่อย"

"ไม่แกล้งทำตัวจนแล้วดีกว่า จริงๆ ฉันคือเจ้าของรถสปอร์ตคันนี้แหละ และตอนนี้กำลังตามหาตุ๊กตาหน้ารถสวยๆ สักคนอยู่"

พริบตาเดียว

ช่องคอมเมนต์ใต้โมเมนต์ของพวกเขาก็แทบแตก โมเมนต์ที่ปกติไม่มีใครสนใจ จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาตอบกลับเป็นสิบเป็นร้อยคอมเมนต์

"ว้าว 666 พี่หลิวโคตรเจ๋ง ที่แท้ก็เป็นเศรษฐีซุ่มนี่เอง เมื่อก่อนทำตัวติดดินเกินไปแล้ว ขับรถเล็กๆ ธรรมดาๆ เอง! วันหลังก็ช่วยดูแลกันบ้างนะ"

"อ๊ะ นี่มันซูเปอร์คาร์ลัมโบร์กินีไม่ใช่เหรอ? คันนึงตั้งหลายสิบล้าน ประธานเฉินประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้ว ว่างๆ นัดกินข้าวกันหน่อยสิ"

"งื้อออ ยังจำฉันได้ไหม? ฉันเพื่อนร่วมชั้นม.ปลายของนายไง ที่นั่งข้างคนขับยังขาดคนสวยๆ อย่างฉันอยู่นะ เห็นแล้วตอบด้วยน้า รักนะ จุ๊บๆ"

ชั่วขณะหนึ่ง บรรดาคนที่เข้ามาคอมเมนต์ต่างพากันประจบประแจงคนที่โพสต์รูปคู่กับรถสปอร์ตกันยกใหญ่

ส่วนพวกที่ไปถ่ายรูปกับรถสปอร์ตคนอื่นแล้วเอามาโพสต์ลงโมเมนต์ พอเห็นคอมเมนต์อวยยศเหล่านั้น ความหลงตัวเองก็ได้รับการเติมเต็มอย่างมหาศาล

"ฮ่าๆๆ โคตรเจ๋งเลยว่ะ"

"สุดยอด!"

ในเวลานี้ พวกวัยรุ่นรู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของลัมโบร์กินี เวเนโนคันนี้จริงๆ

พวกเขากำลังคึกคะนอง แผ่รังสีความเท่ และมโนกันไปต่างๆ นานา

"ขอโทษนะครับ ช่วยหลบหน่อยได้ไหม ผมจะเอารถ"

ซูหนิงเอ่ยเตือนอยู่ด้านข้าง

วัยรุ่นพวกนั้นถึงกับชะงักงันในทันที

พวกเขารู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

"เอ่อ..."

กำลังขี้โม้อยู่เพลินๆ เจ้าของรถสปอร์ตตัวจริงดันโผล่มาซะงั้น

น่าอาย!

น่าอายเกินไปแล้ว!

"หืม?" พวกวัยรุ่นมองเห็นการแต่งกายของซูหนิง

แล้วก็ต้องตกตะลึงไปตามๆ กัน!

ชุดสีแดงดำนั่น

ตัวอักษรเอสเอฟตัวเบ้อเริ่มบนเสื้อ

โลโก้ที่เป็นสัญลักษณ์อันโดดเด่น

ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าซูหนิงคือพนักงานส่งพัสดุ!!

พระเจ้ายอด!!

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นซูหนิงหยิบกุญแจรถลัมโบร์กินีออกมา!

พนักงานส่งพัสดุขับซูเปอร์คาร์เนี่ยนะ?

หรือว่าเขาแค่มาสัมผัสชีวิตกันแน่?

รถหรู!

ความโรแมนติกของลูกผู้ชาย!

มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้ซูเปอร์คาร์?

แล้วเจ้าของซูเปอร์คาร์คันนี้กลับเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุงั้นเหรอ?

พวกเขาสับสนกันไปหมด

วัยรุ่นที่โพสต์ลงโมเมนต์รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เจ้าของรถสปอร์ตรวยขนาดนี้ นอกจากจะไม่โอ้อวดแล้ว ยังมาส่งพัสดุโดยไม่สนสถานะของตัวเองเลยสักนิด!

ตัดภาพมาที่พวกเขา แอบถ่ายรูปรถสปอร์ตของชาวบ้านไปโพสต์ลงโมเมนต์ อวดอ้างและขี้โม้สารพัด!

พอถูกเปรียบเทียบแบบนี้ เด็กหนุ่มพวกนี้ก็รู้สึกละอายใจอย่างถึงที่สุด

ในวินาทีนี้ ซูหนิงได้เข้าไปอยู่ในใจของพวกเขาแล้ว

ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรม ราวกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่!

ซูหนิงมองดูสายตาเทิดทูนของเด็กหนุ่มเหล่านี้แล้วลูบคางพลางคิดในใจ คนพวกนี้เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย?

ช่างเถอะ ลองไปดูรถสปอร์ตก่อนดีกว่า

ซูหนิงหยิบกุญแจรถออกมาแล้วกดปุ่ม

ทันใดนั้นเอง!

ประตูรถก็เปิดกางออกราวกับปีกจั๊กจั่น!

สะดุดตาแบบสุดๆ!

โคตรเท่!

ไฟรถสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ราวกับอัญมณีที่เจิดจรัสที่สุดบนท้องถนน เปล่งประกายแสงสว่างไสว!

"เชี่ย โคตรเท่!"

"สุดยอด!"

ไทยมุงรอบๆ ต่างพากันร้องอุทานออกมา!

"ว้าว เท่เกินไปแล้ว!"

"สมกับเป็นซูเปอร์คาร์ สมกับเป็นลัมโบร์กินี!"

"ฮือๆๆ ชาตินี้ฉันต้องพยายามทำงานหนัก จะได้มีปัญญาขับซูเปอร์คาร์บ้าง!"

"พระเจ้าช่วย เมื่อกี้ฉันเพิ่งเสิร์ชไป่ตู้ในมือถือ นี่ไม่ใช่ลัมโบร์กินีธรรมดานะ แต่มันคือลัมโบร์กินี เวเนโนใช่ไหม?"

"เวเนโน?"

ทุกคนทำหน้างง

"ใช่แล้ว รุ่นหนึ่งของลัมโบร์กินี มีแค่ 10 คันทั่วโลก มูลค่าตั้ง 50 ล้าน!"

"ว้าว!"

ทุกคนอ้าปากค้าง

50 ล้าน!

นี่มันเงินที่พวกเขาหาไม่ได้เลยทั้งชีวิต!

"ขอคารวะเลยครับ เทพบุตรมหาเศรษฐี!"

"เทพบุตรมหาเศรษฐี!"

ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้คน ซูหนิงก็ขับซูเปอร์คาร์ออกไป

เสียงดัง "บรื้น"

ลัมโบร์กินี เวเนโนแผดเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าพุ่งทะยานออกไป

"สุดยอด เจ๋งสุดๆ ไปเลย!"

"ประสบการณ์การขับรถสปอร์ตคันละหลายสิบล้านนี่มันหาที่เปรียบไม่ได้จริงๆ!"

ซูหนิงถอนหายใจด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงจุดหมายต่อไปในการส่งพัสดุ

หมู่บ้านวิลล่าหวั่นจิน

รปภ.สองคนในหมู่บ้านวิลล่าสุดหรูทำหน้าที่อย่างแข็งขัน สายตาดุจพญาเหยี่ยวกวาดตามองไปรอบๆ

ตรวจสอบคนน่าสงสัยทีละคน

ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นพนักงานส่งพัสดุท่าทางน่าสงสัยคนหนึ่งต้องการเข้าไปส่งพัสดุในหมู่บ้านวิลล่าหวั่นจิน

รปภ.ทั้งสองจึงหยุดพนักงานส่งพัสดุคนนี้ไว้

"สวัสดีครับ ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาในหมู่บ้านของเราครับ"

หลิวตงรู้สึกหดหู่ใจ

เข้าไปไม่ได้ก็ต้องรออีกตั้งนาน

ทุกครั้งเขาต้องรอให้พวกลูกค้าระดับวีไอพีในหมู่บ้านออกมารับพัสดุเอง การรอครึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งชั่วโมงถือเป็นเรื่องปกติ

วันนี้เขาโชคร้ายจริงๆ ที่ดันได้พัสดุของหมู่บ้านวิลล่าหวั่นจิน

ในเวลาหนึ่งชั่วโมงที่เสียไปกับการรอ เขาอาจจะส่งอาหารได้ตั้งหลายสิบออเดอร์และทำเงินได้เพิ่มอีกหลายสิบหยวน

ตอนนั้นเอง

ขณะที่ซูหนิงขับรถสปอร์ตเตรียมจะเข้าไปในหมู่บ้านวิลล่าหวั่นจิน เขาหันหน้าไปเห็นหลิวตงที่กำลังทำหน้าจ๋อยอยู่พอดี

หลิวตง

เพื่อนร่วมงานส่งพัสดุของซูหนิง เขาเป็นคนกระตือรือร้นและขยันขันแข็งในการส่งของ อัธยาศัยดี เป็นมิตร และมนุษยสัมพันธ์เยี่ยม

ซูหนิงเปิดหน้าต่างรถที่คล้ายกับปีกใบมีดออก แล้วชะโงกหน้าออกไปมองหลิวตง

"เป็นอะไรไป? โดนสกัดไว้อีกแล้วเหรอ? มารอคนมารับพัสดุอยู่ตรงนี้หรือไง?"

หลิวตงได้ยินเสียงซูหนิงก็พยักหน้าโดยสัญชาตญาณ "ใช่สิ ลำบากฉันจริงๆ"

วินาทีต่อมา เขาก็เงยหน้าขึ้น

แล้วพบว่า

รถลัมโบร์กินี เวเนโน!

รถสปอร์ตสุดหล่อโคตรเท่!

ที่สำคัญกว่านั้น!

ซูหนิงนั่งอยู่ในรถสปอร์ตคันนั้น แล้วกำลังคุยกับเขา!

"เชี่ยเอ๊ย!"

หลิวตงตกใจสุดขีด "เชี่ย! ซูหนิง... รถสปอร์ตคันนี้ของนายเหรอ?"

ซูหนิงพยักหน้า

สมองของหลิวตงสับสนอลหม่านไปหมด ซูหนิงคนที่ปกติชอบพูดจาล้อเล่นกับเขาตอนทำงานส่งพัสดุเนี่ยนะ!

ที่แท้ก็เป็นทายาทเศรษฐีโคตรรวย!

ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องรถสปอร์ต แต่รถคันนี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าแพงมาก อย่างน้อยก็หลายล้านแน่ๆ?

ซูหนิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้นพลางคว้าพัสดุของเขามา "มาเถอะพี่หลิว พัสดุชิ้นนี้เดี๋ยวผมจัดการให้ ผมจะเอาเข้าไปส่งข้างในให้เอง"

หลิวตงได้สติและรีบเตือนเขา "หมู่บ้านนี้เขาไม่ให้คนแปลกหน้าเข้าไปนะ!"

หลิวตงยังพูดไม่ทันจบ ซูหนิงก็ขับรถสปอร์ตเข้าไปช้าๆ ซะแล้ว

เมื่อรปภ.ในเครื่องแบบสีดำพร้อมสายตาสุดเฉียบคมทั้งสองคนเห็นลัมโบร์กินี

พวกเขาก็ยืนตรง แขม่วพุง ยืดอก และทำวันทยหัตถ์ทันที!

"วันทยหัตถ์!!"

พวกเขาจะกล้าละเลยคนที่ขับรถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านได้ยังไง!

นี่มันระดับวีไอพี!

ลูกค้าระดับวีไอพีตัวท็อปในหมู่บ้านวิลล่าเลยนะ!

ถ้าไปล่วงเกินเข้า งานของพวกเขาได้ปลิวแน่

รปภ.ทั้งสองคนไม่คิดจะหยุดซูหนิงตอนที่ขับรถสปอร์ตเข้าไปในหมู่บ้านวิลล่าเลยสักนิด แถมยังทำตัวเคารพนบนอบแบบสุดๆ แล้วยังตะเบ๊ะให้อีก!!

เมื่อเห็นฉากนี้ หลิวตงถึงกับอ้าปากค้าง กว้างจนแทบจะยัดไข่เข้าไปได้ทั้งใบ

จบบทที่ บทที่ 2: มาสัมผัสชีวิตงั้นเหรอ?

คัดลอกลิงก์แล้ว