ตอนที่ 431 เจิ้นกั๋วกงช่างใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ

ตอนที่ 431 เจิ้นกั๋วกงช่างใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ

งานเฉลิมพระชนมพรรษาในปีนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และหรูหรากว่าทุกปี เนื่องจากมีคณะทูตจากต่างแดนเดินทางมาร่วมถวายพระพร

นี่นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์ต้าโจวที่มีคณะทูตต่างชาติมาเยือนอย่างเป็นทางการ ราชสำนักและบรรดาขุนนางต่างให้ความสำคัญอย่างยิ่งยวด ทว่าตัวฮ่องเต้ผู้เป็นเจ้าของวันเกิดกลับดูไม่ค่อยใส่ใจนัก

ช่วงหลายวันมานี้ ขุนนางต่างถกเถียงกันว่า ฮ่องเต้สมควรเสด็จไปประกอบพิธีสักการะที่ศาลเจ้าขงจื๊อในวันเฉลิมพระชนมพรรษาหรือไม่

คณะทูตต่างชาติชื่นชมวัฒนธรรมจงหยวนและเคารพสองมหาปราชญ์อย่างขงจื๊อและเมิ่งจื่อเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทแห่งอูซุนถึงขั้นเอ่ยปากขอให้ต้าโจวไปตั้งสำนักศึกษาที่นั่น เมื่อคณะทูตจากอันหนานและประเทศอื่นๆ ทราบเรื่องก็เห็นด้วยและหวังให้ต้าโจวไปตั้งสำนักศึกษาในประเทศของตนเช่นกัน

บรรดาขุนนางเห็นทูตต่างชาติศรัทธาในวัฒนธรรมของตนก็รู้สึกภาคภูมิใจ ขุนนางบางส่วนจึงเสนอให้ฮ่องเต้นำคณะทูตไปสักการะสองมหาปราชญ์พร้อมกัน คณะทูตต่างชาติเองก็ตั้งตารอที่จะได้กราบไหว้ขงจื๊อกับเมิ่งจื่อ หากได้ร่วมพิธีกับฮ่องเต้ย่อมถือเป็นเกียรติยศสูงสุด

ทว่าไม่มีธรรมเนียมใดระบุว่าฮ่องเต้ต้องสักการะขงจื๊อและเมิ่งจื่อในวันเฉลิมพระชนมพรรษา และการสักการะสองมหาปราชญ์ก็ไม่ใช่พิธีที่ต้องทำทุกปี

เมื่อครั้งก่อตั้งราชวงศ์ต้าโจว ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเคยสักการะขงจื๊อและเมิ่งจื่อร่วมกับอดีตฮ่องเต้ และเมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์ก็เสด็จไปสักการะอีกครั้ง หลังจากนั้นพระองค์ก็ไม่เคยเสด็จไปอีกเลย แม้ขุนนางจะคอยเตือนให้เสด็จไปในวันคล้ายวันเกิดของขงจื๊อและเมิ่งจื่อทุกปี แต่พระองค์ก็ทรงรำคาญความยุ่งยาก จึงมักมอบหมายให้องค์รัชทายาทนำขุนนางและบัณฑิตสำนักศึกษาหลวงไปแทนเสมอ

ณ ห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้นำพระบาทพาดบนโต๊ะทรงงาน พระหัตถ์รองท้ายทอยด้วยท่าทีผ่อนคลาย

"ให้รัชทายาทไปทำพิธีแทนก็แล้วกัน"

อัครเสนาบดีเหอและราชครูหลิวไม่ได้แปลกใจกับรับสั่งนี้

"ฝ่าบาท ในวันเฉลิมพระชนมพรรษา หากให้องค์รัชทายาทไปเป็นผู้นำพิธีคงไม่เหมาะสมนะพะยะค่ะ" อัครเสนาบดีเหอกราบทูล

ราชครูหลิวเสริม "ฝ่าบาทไม่ได้เสด็จไปสักการะขงจื๊อและเมิ่งจื่อมาหลายปีแล้วนะพะยะค่ะ"

"ข้าไม่เคยไป แต่รัชทายาทก็ไปทุกปีไม่ใช่รึ" ฮ่องเต้เบ้ปาก "ข้าเกลียดเรื่องยุ่งยากพวกนี้"

"ปีนี้มีทูตต่างชาติมาร่วมพิธี ฝ่าบาทเสด็จไปเป็นองค์ประธานเองย่อมดีกว่าพะยะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัสอย่างรำคาญพระทัย "วุ่นวายเสียจริง" แท้จริงแล้วฮ่องเต้ทรงโปรดปรานสำนักฝ่าเจียมากกว่าคำสอนของขงจื๊อและเมิ่งจื่อ "ใครเสนอให้ข้านำทูตต่างชาติไปสักการะขงจื๊อกับเมิ่งจื่อ? พวกเขาไม่รู้รึว่าข้ายุ่ง?"

"โหวเซวียนผิงเป็นผู้เสนอพะยะค่ะ คณะทูตก็ตั้งตารอที่จะได้สักการะสองมหาปราชญ์ร่วมกับพระองค์" อัครเสนาบดีเหอพยายามเกลี้ยกล่อม "ฝ่าบาท ถึงจะไม่โปรด แต่ปีนี้เสด็จไปสักครั้งเถิดพะยะค่ะ"

"ฝ่าบาท อย่างน้อยก็ไปสร้างภาพสักหน่อยเถิดพะยะค่ะ" ราชครูหลิวทูลอย่างตรงไปตรงมา

ฮ่องเต้แกว่งพระบาทไปมา "ข้าขี้เกียจเสแสร้ง อีกอย่าง ในวันเกิดของข้า ข้าก็ควรไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษสิ จะไปไหว้ขงจื๊อกับเมิ่งจื่อทำไม พวกเขาไม่ได้เป็นคนให้กำเนิดข้าเสียหน่อย"

"การสักการะขงจื๊อและเมิ่งจื่อในวันเฉลิมพระชนมพรรษาถือเป็นการให้เกียรติสองมหาปราชญ์อย่างสูงนะพะยะค่ะ" อัครเสนาบดีเหอกล่าว "ยิ่งไปกว่านั้น ในบรรดางานเทศกาลช่วงนี้ มีเพียงงานเฉลิมพระชนมพรรษาของพระองค์เท่านั้นที่ยิ่งใหญ่และโดดเด่นที่สุด"

"ในวันเกิด ข้าจะสักการะแค่ฟ้าดินและบรรพบุรุษเท่านั้น" ฮ่องเต้ไม่พอใจที่ผู้คนคลั่งไคล้ลัทธิขงจื๊อจนเกินพอดี "ให้จัดพิธีบวงสรวงขงจื๊ออย่างยิ่งใหญ่ก่อนวันเกิดข้าหนึ่งวันก็แล้วกัน" พระองค์จงใจเน้นย้ำคำว่า 'ยิ่งใหญ่'

อัครเสนาบดีเหอและราชครูหลิวสบตากันแล้วพยักหน้าเห็นด้วย "เช่นนั้นก็ได้พะยะค่ะ"

ราชครูหลิวทูลถามต่อ "ยังคงให้องค์รัชทายาทเป็นผู้นำพิธีหรือพะยะค่ะ?"

"ไม่ ครั้งนี้ให้เจ้าสี่ไปนำพิธี"

อัครเสนาบดีเหอและราชครูหลิวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจพระประสงค์อย่างรวดเร็ว

"ฝ่าบาททรงให้องค์ชายสี่ไป หรือจะอัญเชิญอ๋องไต้ไปเป็นผู้นำพิธีดีพะยะค่ะ?" อัครเสนาบดีเหอถามตรงๆ

"ใจจริงข้าอยากให้ไอ้ลูกรองไปนำพิธี แต่ถามว่ามันคู่ควรหรือไม่?" ฮ่องเต้ตรัสอย่างดูแคลน "ถ้าข้าให้มันไป คนทั้งแผ่นดินคงคิดว่าข้าเตรียมปลดคนโตแล้วตั้งคนรองขึ้นเป็นรัชทายาทแทนแน่"

อ๋องไต้เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ หากให้ไปนำพิธีสักการะซึ่งเป็นตัวแทนของฝ่ายบุ๋น บรรดาขุนนางย่อมต้องคัดค้าน

"การมอบหมายให้องค์ชายสี่ไปนำพิธี เท่ากับผลักดันเขาให้กลายเป็นจุดสนใจนะพะยะค่ะ" อัครเสนาบดีเหอขมวดคิ้ว "องค์ชายสี่ยังไม่สวมกวาน (ยังไม่บรรลุนิติภาวะ) ให้ไปนำพิธีเช่นนี้จะเหมาะสมหรือพะยะค่ะ?"