ตอนที่ 428 ทดสอบองค์ชายแปด

ตอนที่ 428 ทดสอบองค์ชายแปด

ไม่ได้

เรายังเอาดินปืนออกมาตอนนี้ไม่ได้

เราต้องรอจนกว่าเขาจะโตและไปอยู่ที่เมืองศักดินาเสียก่อน ถึงจะเอาออกมาได้ ไม่อย่างนั้น หากเอาออกมาตอนนี้ เขาต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่เลวร้ายอย่างแน่นอน

"เหยาเหยา ดินปืนคืออะไรหรือ?" เหลียงรุ่นถามด้วยความอยากรู้และงุนงง เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นกะทันหันของจ้าวเหยา "มันคือยารักษาโรคชนิดหนึ่งหรือ?"

จ้าวเหยาตั้งสติ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม แล้วส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า "ตอนนี้เรายังเอาดินปืนออกมาไม่ได้ขอรับ" เขามองเหลียงรุ่นและอธิบาย "ดินปืนไม่ใช่ยารักษาโรค แต่มันคืออาวุธ อาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงมาก แค่ใช้ดินปืนเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำลายบ้านได้ทั้งหลังแล้ว..."

เขายังพูดไม่ทันจบประโยค เหลียงรุ่นก็สูดหายใจเฮือกและพูดแทรกขึ้นมา "อะไรนะ ทำลายบ้านได้ทั้งหลังเลยรึ?"

"ใช่แล้วขอรับ ถ้าใช้เยอะกว่านั้น ก็ระเบิดภูเขาทั้งลูกให้พังทลายได้เลย"

เหลียงรุ่นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เป็นไปไม่ได้ ไม่มีอาวุธใดทำแบบนั้นได้หรอก"

"ทำได้ขอรับ และมันยังมีอานุภาพร้ายแรงกว่าที่ข้าพูดเสียอีก" จ้าวเหยายกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง ดูมีท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย "ข้าเกือบจะลืมของสำคัญขนาดนี้ไปเสียสนิทเลย"

เหลียงรุ่นเห็นสีหน้าจริงจังของจ้าวเหยา ดูไม่เหมือนคนกำลังล้อเล่น

"เหยาเหยา มีอาวุธที่ร้ายแรงขนาดนั้นอยู่จริงๆ หรือ?"

"มีจริงขอรับ มีดินปืนแล้ว เราก็สร้างของที่ทรงพลังได้อีกมากมาย" จ้าวเหยาทำมือเป็นรูปปืน "ของสิ่งนี้เรียกว่าปืน มันสามารถฆ่าศัตรูได้จากระยะไกล และมีอานุภาพร้ายแรงกว่าธนูมากขอรับ"

"ร้ายแรงกว่าธนูงั้นรึ?" เหลียงรุ่นนึกภาพไม่ออกเลย

"ไว้ข้าสร้างเสร็จในอนาคตแล้วจะให้ท่านดู ถึงตอนนั้นท่านก็จะรู้เองว่ามันร้ายแรงแค่ไหน แต่ตอนนี้เรายังสร้างมันไม่ได้หรอกขอรับ" จ้าวเหยาเกาหัวและกล่าวว่า "ถ้าข้าเอาดินปืนออกมาตอนนี้ ข้าต้องตายแน่ๆ" ต่อให้ฮ่องเต้จอมงี่เง่าจะปกป้องเขา เขาก็เกรงว่าตัวเองคงจะอายุสั้นอยู่ดี

เหลียงรุ่นเข้าใจความหมายของจ้าวเหยา "ถ้าเช่นนั้น เหยาเหยา หลานก็อย่าเพิ่งสร้างมันเลยนะ" หากดินปืนมีอานุภาพร้ายแรงอย่างที่เหยาเหยาบอก ผู้สร้างอาวุธที่ร้ายแรงเช่นนี้อย่างเหยาเหยา ย่อมต้องเป็นที่หมายปองของบรรดาองค์ชายและขุนนางอย่างแน่นอน

จ้าวเหยาพยักหน้า "เราจะไม่สร้างมันในตอนนี้ แต่จะรอไปสร้างที่หลิ่งหนานในอนาคตขอรับ" ที่หลิ่งหนานมีภูเขาและป่าไม้มากมาย การทดลองดินปืนที่นั่นย่อมไม่ก่อให้เกิดความวุ่นวายหรือทำให้ใครสงสัย "ท่านลุง เมื่อครู่ท่านกำลังจะพูดเรื่องอันใดหรือขอรับ?"

"เหยาเหยา หลานน่าจะรู้จักตระกูลหวังใช่ไหม" คำถามของเหลียงรุ่นนั้นดูจะเยิ่นเย้อไปสักนิด

จ้าวเหยาเลิกคิ้วถาม "ตระกูลหวังทำไมหรือขอรับ?"

"หลานรู้จักหวังซื่อฉีจากตระกูลหวังไหม?" เหลียงรุ่นถาม

"หวังซื่อฉี?" จ้าวเหยาไม่เคยยินชื่อนี้มาก่อน "คนผู้นี้เป็นอะไรกับหวังซือซิวหรือขอรับ?" หวังซือซิวคือซื่อจื่อแห่งจวนโหวอันหยาง

"เขาเป็นน้องชายต่างมารดาที่เป็นบุตรอนุ เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานและมีความสามารถมาก"

เมื่อเห็นสีหน้าของเหลียงรุ่นดูเคร่งเครียดเล็กน้อยยามเอ่ยถึงหวังซื่อฉี จ้าวเหยาก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง "ท่านลุง หวังซื่อฉีเข้ามาหาท่านหรือขอรับ?"

เหลียงรุ่นเห็นว่าจ้าวเหยาทายถูก จึงพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวว่า "ใช่ หวังซื่อฉีอยากจะร่วมทำธุรกิจกับลุง"

"อยากจะร่วมทำธุรกิจกับท่านหรือขอรับ?" จ้าวเหยาถาม "ธุรกิจอะไรขอรับ?"

"สมุนไพร เครื่องเทศ หนังสัตว์ ม้า และผ้าฝ้ายจากแดนตะวันตก"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวเหยาก็เหยียดยิ้มเย็นชาและกล่าวว่า "เขาช่างกล้ามาเสนอเรื่องนี้จริงๆ"

"ความจริงเงื่อนไขที่เขาเสนอก็ดีมากทีเดียว แต่ติดตรงที่เขาเป็นคนของตระกูลหวังนี่สิ" เหลียงรุ่นใช้นิ้วหัวแม่มือขวาลูบหลังนิ้วหัวแม่มือซ้ายเบาๆ "เขาไม่ได้พูดอะไรมากต่อหน้าลุง แต่ลุงมองเห็นความมักใหญ่ใฝ่สูงในแววตาเขา เขาต้องการยึดครองจวนโหวอันหยาง"

"ก็ไม่น่าแปลกใจที่เขาอยากจะยึดจวนโหวอันหยาง" มือขวาของจ้าวเหยาเคาะโต๊ะเบาๆ "เป็นหลานตระกูลหวังเหมือนกัน ทำไมบุตรภรรยาเอกถึงได้เสวยสุขอยู่เหนือใคร ในขณะที่บุตรอนุกลับต้องก้มหัวและถูกคนดูแคลนด้วยล่ะขอรับ"

เมื่อได้ยินจ้าวเหยาพูดเช่นนั้น เหลียงรุ่นก็ประหลาดใจ "เหยาเหยา นี่หลานกำลังชื่นชมหวังซื่อฉีหรือ?"

จ้าวเหยายิ้มและกล่าวว่า "การที่คนเราจะมีความทะเยอทะยาน มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดนี่ขอรับ"

เหลียงรุ่นตกตะลึง "เหยาเหยา หลานคงไม่ได้สนับสนุนให้ลุงร่วมมือกับหวังซื่อฉีหรอกใช่ไหม?"

จ้าวเหยาส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่สนับสนุนให้ท่านร่วมมือกับหวังซื่อฉีขอรับ ถ้าเขาไม่ใช่คนตระกูลหวัง ก็อาจจะพิจารณาดูได้ แต่ในเมื่อเขาเป็นคนตระกูลหวัง ข้าก็ไม่อนุญาตขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลียงรุ่นก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

"ลุงนึกว่าหลานจะตอบตกลงเสียอีก"

"ท่านลุง เขารู้ตัวตนของท่านหรือไม่ขอรับ?" จ้าวเหยาถามออกไปแล้วก็รู้สึกว่าคำถามนี้ดูโง่ไปสักหน่อย

"เขารู้" เหลียงรุ่นจงใจปิดบังตัวตนตอนที่อยู่ในเมืองหลวง แต่ถ้าตั้งใจสืบก็หาตัวตนที่แท้จริงพบได้ "เขาเสนอเงื่อนไขที่น่าสนใจมากทีเดียว"

"ให้ข้าเดานะขอรับ" จ้าวเหยาตั้งข้อสันนิษฐาน "เขาบอกว่าตราบใดที่ท่านร่วมมือกับเขา เขาจะสนับสนุนข้าในการแย่งชิงตำแหน่งนั้นในอนาคต ใช่ไหมล่ะขอรับ?"