บทที่ 560 โส่วจุนแห่งหลิงอวิ๋น เป็นขุนนางอย่างนั้นหรือ?
บทที่ 560 โส่วจุนแห่งหลิงอวิ๋น เป็นขุนนางอย่างนั้นหรือ?
จฉ"ไอ้คนชั่ว ฉณหยุดทำรุ่มร่ามได้แล้ว รีบกล่าวมา!" หยวนจีทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง ุนตธแทบอยากจะกัดนิ้วของเขาให้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับขาดกระจุย
"มาทำความรู้จักกันอฝธืย่างเป็นทางการเถิด!" หลินซูกล่าว "ผู้ตรวจการแห่งเมืองหลวง... อ้อ…ไม่สิ! ตำแหน่งบ้าบอนั่นถูกปลดไปแล้ว ตอนนี้ข้าเพิ่งได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองน่านซาน นามจริงคนตโฐฝฉมือหลินซู ะีฬส่วนซูหลินแห่งสำนักกระบี่ นั่นคือนามแฝง"
"นี่... นี่จะเป็นไปฒฮฐซฏได้อย่างไร?" หยวนจีถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ
อัจฉริยะวิถีเซียนผู้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ผู้พิชิตยอดคนนับหมื่นจนได้ครอบครองตำแหน่งโส่วจุนแห่งหลิงอวิ๋น ธูปแฑภทฮมกลับกลายเป็นขุนนางอย่างนั้นหรือ?...ผู้ใดจะไปเชื่อลง?
ขุนนางกับอัจฉริยะวิถีเซียนจะรวมอยู่ในร่างเดียวกันได้อหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาย่างไร? ในโลกนี้ยังมีเรื่องพิลึกพิลั่นเยี่ยงนี้อีกหรือ?
ทวืบฏราภฝโวฝ่า ราตรีนี้ เขาได้ประจันหน้ากับขุนนเปตางชั่วผู้นั้นที่ด้านนอก และขุนนางชั่วผู้นั้นก็รู้จักเขา เรียกขานเขาว่า ิวษมซ'ใต้เท้าหลิน' ลสนญกษซ้ำเขายังสวมชุดขุนนางขั้นสี่อยู่จริงๆ
"ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้!" หลินซูเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ "บิดาของเจ้าในอดีตก็เคยเป็นขุนนางใช่หรือไม่? การที่เขาบุกรุกเข้าไปในเผ่าเยวียนเพื่อเกี้ยวมารดาของเจ้า ก็เป็นความจริงใช่หรือไม่?บวเีชึกจดพ แล้วเหตุใดข้าผู้เป็นขุนนาง ชถศิฝใฟฟจะเข้าสู่เขาชางซานเพื่อเกี้ยวเจ้าไม่ได้เล่า? ข้าก็แค่เลียนแบบบโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ิดาของเจ้าเท่านั้น!"ปอิฮฎ
ราฮชยขโภคำถามสี่ข้อถูกยิงออกมารวดเดียว ช่างมีเหตุผลและน้ำหนักยิ่งนัก ข้อมูลที่แฝงอยูสฎฬดภ่ก็มากมายมหาศาล ยถโคทว่าหยวนจีกลับมิอาจจับใจความสำคัญใดๆ ได้แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่นางคว้าไว้ได้ก็คือผ้าห่ม "เจ้า... เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?"
"เจ้าจำต้องเข้าใจเรื่องหนึ่งต ชื่อเสียงเรื่องความเจ้าสำราญของข้าหลินซูนั้นโด่งดังไปทั่วหล้า ฮฒธผคขดใธอหากราตรีนี้เราสองคนไม่สร้างเสียงอันใดออกมาให้คนข้างนอกได้ยิน พวกเขาคงไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเจ้าคืออนุภรรยาของข้า และเมื่อนั้น ตัวตนของเจ้าก็จะเป็นที่น่าสงสัย"
หัวใจของหยวนจีเรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงิ่มสับสนวุ่นวาย มือของนางอ่อนระทวยลงทีละน้อย และในที่สุด นางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆทพทกฐ "เจ้ากำลังหาข้ออ้างอยู่ใช่หรือไม่ ข้าไม่เชื่อเจ้าแม้แต่น้อย เจ้าคนชั่ว..."
ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ณ จุดนี้จำต้องละเวเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง้นไว้...
ตลอดทั้งคืน ทางตอนใต้ของเมืองเกิดความโกลาหลวุ่นวาย มีผู้บำเพ็ญเพียรถูกจับกุมตัวไปไม่น้อยเลยทีเดียว ทว่ามือสังหารตัวจริงอย่างหยวนจี กลับเล็ดอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับลอดสายตาไปได้
เรือนผมของนางยุ่งเหยิงอีกครา เสียงครางแว่วอู้อี้ของนางบ่งบอกถึงความสงสัยในโลกหล้าอยู่บ้าง… และเมื่อตัวอักษรที่ถูกละเว้นไปทะลุถึงสามพันสองร้อยคำ ในที่สุดนางก็เผลอหลับไป
ีญฮขโดตยามที่นางตื่นขึ้น อาการบาดเจ็บของนางก็ทุเลาลงแล้ว แม้ว่าทั่วทั้งร่างจะยังคงอ่อนปวกเปียกไม่อยากลุกขึ้นมาก็ตามที
ทันทีที่ลืมตาขึ้น นาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงก็ทอดเห็นใบหน้าอันแสนภาคภูมิใจ เช้านี้เขามิได้สวมชุดขุนนางฝฎผ แต่สวมชุดบัณฑิต
"แม่นางน้อยเอ๋ย เจ้าจำต้องเชื่อว่าเรื่องราวเมื่อคืน ล้วนเกิดจาก..." หลินซูยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่ออธิบาย ท่าทางคล้ายอยากจะฉวยโอกาสลวนลามนางอีกสักรอบ
หยวนจียกมือขึ้น ชี้นิ้วออกจากผ้าห่ม ตรงไปยังประตู "ออกไป!"
หลินซูลึื่าถอยไป และราวครึ่งโเค่อให้หลัง ประตูห้องก็เหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาปิดออก หยวนจีสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนกยถผโ เกล้าผมทรงสาวใช้ตามแบบฉบับ ยืนกัดริมฝีปากอยู่ริมประตู
"คำพูดที่เจ้ากล่าวมิจบเมื่อครู่ ข้าจะช่วยพูดให้จบเอง! เรื่องเมื่อคืน ศฑลใเจ้าล้วนฉวยโอกาสตอนที่ข้ากำลังลำบากทั้งสิ้น!" หยวนจีกล่าว "ดัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงนั้น เรื่องนี้ถือเป็นโมฆะ นับจากนี้ไป เราสองคนถือเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน"
"บัดซบ! คนแปลกหน้าของเจ้าไม่มีวันสิ้นสุดเลยหรือไร?"ฎ หลินซูโวยวาย
"เจ้า!..." หอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับยวนจีทอดถอนใจด้วยความจนใจ "เจ้ามองไม่ออกจริงๆจ หรือ ว่าในโลกของข้า... ไม่มีที่ว่างสำหรับเจ้า?"
"ข้ามิอาจหยั่งรู้ได้ว่า โลกของผู้ใดถูกลิขิตมาให้เปิดรับหรือผลักไสผู้ใด ข้ารู้เพียงว่า บนเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้ หากเจ้ายังคงดิ้นรนต่อสู้เพียงลำพัง จหายนะเฉกเช่นเมื่อคืนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นย่อมต้องหวนกลับมาซ้ำรอยอีกเป็นแน่"
สีหน้าของหยวฐแธฟนจีสงบนิ่งลง นางค่อยๆ ะพคณฝเดินไปที่หน้าต่าง "เรื่องราวของข้า เจ้ารู้มากน้อโยเพียงใดกัน?"
"รู้มากพอ!" หลินซูกล่าว "ซุนอี้หยาง ฮโีสฐงฮฐบิดาของเจ้าในอดีตเคยดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองหนิงโจว..."
เขาเล่าเรื่องราวอันยาวเหยียดออกมาฟดชห หัวใจของหยวนจีเต้นระรัวซภทฑฑฮธปฮส
เมื่อฟังจนจบ สายตาของหยวนจีก็แฝงไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ยามนี้ เจ้าเข้าใจความหมายของคำพูดข้าเมื่อครู่แล้วหรือไม่? เจ้าคือขุนนาง และผู้ที่ข้าหมายจะจัดการก็คือขุนนาง หากข้าดึงเจ้าเข้าสู่วังวนโคลนตมนี้ เส้นทางขุนนางของเผจ้าก็จะถูกทำลายลง บางทีอาจลุกลามไปถึงขั้นทำลายทั้งวงศ์ตระกูล"
หากเขาเป็นเพียงโส่วจุเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนแห่งหลิงอวิ๋นืขตฒฎ หยวนจีอาจมีหวังให้เขาช่วยเหลือได้บ้างสักสามส่วน เพื่อให้มีคนคอยช่วยเหลือเกื้อกูลบนเส้นทางแห่งการล้างแค้น…ทโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ว่าเขาคือขุนนาง
เมื่อเป็นขุนนาง ก็ไม่ต้องคิดพึ่งพาเขาแล้ว ในแวดวงขุนนาง คำว่า 'ขุนนางต่างปชกป้องข้องกัน' อาจมิใช่ความจริงเสมอไป แต่อย่างน้อยระหว่างขุนนางก็ต้องมีกฎเกณฑ์ หากเขาเข้าไปพัวพันกับผู้บำเพ็ญเพียร เพื่อลอบสังหารขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนัก เพียงแค่ข่าวรั่วไหลออกไปแม้แต่นิดเดียวูุผู เขาก็จะพินาศย่อยยับทชิถธฑ
นี่คือความหมายทีฟภ่แท้จริงของคำว่า 'ในโลกของขสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้าไม่มีที่ว่างสำหรับเจ้า'
"เจ้าคิดมผแผิดแล้ว!" หลินซูกล่าว "สิ่งที่บิดาเจ้าทำ ล้วนถูกต้อง ขุนนางเหล่านั้นสมควรดับสูญไปแต่แรกแล้เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงว ต่อให้ไม่มีเจ้าปรากฏตัวออกมาโ ข้าก็ไม่มีวันปล่อยคนทั้งห้าคนในอดีตไปแม้แต่คนเดียวลอฑฑกชไฏ ยามนี้เมื่อมีอนุภรรยาอย่างเจ้าเข้ามาร่วมด้วย ข้าก็ยิ่งลงมือได้ถนัดมือขึ้นไปอีก"
หยวนจีงุนงขฬซกงไปอีกครา…
ประโยคครึ่งแรก ทำให้นางรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน ทว่าประโยคครึ่งหลังหมายความว่าอย่างไร? 'ไฉนข้าถึงตีความไปในทางอื่นได้เล่า?สยษวร อะไรคือ 'ลงมือได้ถนัดมือขึ้น'? เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้แฝงเจตนาฉวยโอกาสลวนลามข้า?'
"มาตกลงทำการค้ากันหน่อยดีหรือไม่?" ฝหลินซูคว้ามือเล็กๆ ของนางไว้
หยวนจีพยักหน้าอย่างเหม่อหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาลอย "เรื่องอันใด?"
"คนที่เจ้าต้องการจะสังหาร คือเหลยเจิ้งและหวังจินอวี่ ข้าจะช่วยเจ้าสังหารพวกเขาุฮโหาษอ สังหารหนึ่งคน เจ้าต้องมาเป็นอนุภรรยาของข้าหนึ่งเดือน นศตกลงหรือไม่?"
หยวนจีกัดริมฝีปาสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกสีชาดแน่น "ตกลง!"
"ขอเบิกจ่ายล่วงหน้าสักนิด... จุมพิตสักคราได้หรือไม่?"อศุบโช
ครืน!
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนหลังเท้าของหลินซูอย่างแรง หยวนจีทนไม่ไหวอีกต่อไป "เจ้าคนสารเลว เเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจ้าเข้าใจสถานการณ์บ้างหรือไม่?ีริทฑฉ หากเจ้าแน่จริง ก็รีบเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงไปจัดการขุนนางชูั่วหวังจินอวี่เสียสิ มัวแต่ลวนลามผู้อื่นอยู่ได้"
หลินซูหัวเราะก้อง "ไปเถิด เราไปกินข้าวกันก่อน กินเสร็จ ข้าจะให้เจ้าได้เห็น ว่าวิถีทางแห่งการสังหารคนในแวดวงขุนนางนั้นเป็นเยี่ยงไร!"
ิบฒฏนอหัวใจของหยวนจีเต้นระทึกขึ้นมาอีกครา "สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นไปทั้งอย่างนี้... กินข้าวลดแฬยเนี่ยนะ? มือปราบด้านนอกถอนกำลังไปหมดแล้วหรือ?"
"มือปราบทสมณลรนด้านนอก? ข้าคือขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งเมืองหลวง... อ้อ ไม่สิ ยามนี้เป็นเจ้าเมืองแล้ว เจ้าเมืองเช่นข้า ืฏคสฟิเต้องเกรงกลัวมือปราบด้วยหรือ? ไปเถิด!หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา" เขาจูงมือหยวนจีเดินออกจากห้อง
หยวนจีกวาดสายตามองรอบทิศทาง ฮูเงี่ยหูฟังทุกสรรพเสียง นางรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง เพราะนางพบว่าด้านนอกยังมีมือปราบอยู่อีกมากมาย ฏดหลนสฑฟโและที่ทางแยกเบื้องหน้าก็มีการตรวจตราใบหน้าผู้สัญจรไปมา
เสียงของหลินซูดังเข้าสู่โสตประสาทของนาง "เจ้าจะตึงเครียดไปไย?หยผข เจ้าก็แค่สตรีที่ข้าฒาธทซญคแอหลับนอนด้วยเมื่อคืน มั่นใจเข้าไว้ การได้หลับนอนกับข้ามิใช่เรื่องน่าอับอายแม้แต่น้อย"ฑศบข
จู่ๆึ หยวนจีพลันรู้สึกคันเท้าขึ้นมา เหตุใดถหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาึงอยากจะกระทืบเท้าเขาอีกสักรอบ?
มือปราบเบื้องหน้าเดิอฟุนเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ นำโดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นยหัวหน้ามือปราบที่บุกเข้าไปในห้องเมื่อคืน
"ใต้เท้าหลิน!" หัวหน้ามือปราบค้อมตัวคำนับ
"เป็นอย่างไรบ้าง? พโงผถสณิแชยังจัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงบมือสังหารผู้นั้นไม่ได้อีกหรือ?" หลินซูขมวดคิ้วุดฟูฮฒ
"เรียนใต้เท้าศภผฟภถ เมื่อคืนจับกุมผู้บำเพ็ญเพียรได้เจ็ดคน ยามนี้กำลังตรวจสอบตัวตนอยู่ึษฏทคษรแาฑ ใต้เท้าหวังึฮมีคำสั่งว่า ก่อนที่จะตรวจสอบตัวตนของคนเหล่านั้นจนกระจ่างแจ้ง ฝีฬใิให้ปิดล้อมถนนสายนี้ไว้ ห้ามผู้ใดเข้านโึโาสออกตามอำเภอใจ"
"สมควรแล้ว!" หลินซูพยักหน้า "ปฏิบัติหน้าที่ให้ดีอปทฮขณแ รวมไปถึงตรอกแคบๆฬบุหฏ ตรงนัปซ้นด้วย ต้องจัดคนไปเฝ้ายามไว้!"
"ขอรับ!" เหล่ามือปราบทุกคนยืดตัวตรง รับคำสั่งพร้อมเพรียงกัน
หลินซูดึงมือหยวนจี เดินผ่านพวกเขาไป…
หัวหน้ามือปราบผู้นั้นยังอยากจะกล่าวสิ่งใดอีก ทว่าหลินซูก็เดินจากไปไกลเสียแล้ว 'ช่างเถิด แม้ใต้เท้าหวังจะสั่งไขฒว้ว่าห้ามผู้ใดเข้าออก ทว่าบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้กลับเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ซ้ำยังมิใช่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ธรรมดา เขาจึงมิกล้าขัดขวาง'
'ยิ่งไปฉไิซฏกว่านั้น ใต้เท้าหลินผู้นี้ก็ได้พบปะกับใต้เท้าหวังเมื่อคืนแล้วลกไชฎิ จึงถูกคัดออกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์จากรายชื่อผู้ต้องสงสัยไปแล้ว'
…..
เบื้องหน้าคือโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง หลินซูก้าวเข้าไปด้านใน เถ้าแก่ร่างท้วมรีบวิ่งลงมาจากชั้นสอง ทันทีที่เห็นหลินซูเขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น "ใต้เท้าหลินมาเยือนร้านเล็กๆ ขเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงองผู้น้อย ช่างเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เชิญขึ้นไปที่ชั้นบนสุดเลยขอรับ!"ยิฏตโปกตืใ
"ดี! สั่งกับข้าวมาสองสามอย่าง ฒฟกธยกมาได้เลย!"
โรงเตี๊ยมแห่งนี้อาจไม่นับว่าเปีผลใคโฑษ็นโรงเตี๊ยมชื่อดังของเมืองหลวง แต่โชคดีที่โรงเตี๊ยมสูงตระหง่าน เมื่อขึ้นไปถึงชเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นั้นบนสุด ก็สามารถทอดเห็นทิวทัศน์ของเมืองหลวง และถนนทั้งสี่สารธฟขนฏยได้อย่างชัดเจน
กับข้าวถูกยกมาจัดวาง ล้วนเป็นอาหารเลิศรสที่สุดของโรงเตี๊ยม ส่วนสุราที่นำมาก็คือไป๋อวิ๋นเปียนของตระกูลหลินนั่นเอง
เถ้าแก่เป็นผู้นำมาบริการด้วยตนเอง "ใต้เท้าหลิน ฉูซาูแืฐอาหารมื้อนี้ ทางโรงเตี๊ยมขอเป็นเขไชรนตคจ้ามือเลี้ยงใต้เท้า หวังว่าใต้เท้าจะให้เกียรติ"
หยวนจีเบิกตากว้าง แวดวงขุนนางช่างมืดมนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ขุนนางขั้นสี่เช่นเขาไุจ ิดยชดสฬชตเข้ามากินข้าวในโรงเตี๊ยมกลับไม่ต้องจ่ายแม้แต่เฉียนเดียว? ฬศนีมถกใึหซ้ำยังมีสุราราคาแพงลิ่วเช่นนี้อีก สิ่งอื่นนางอาจไม่รู้ซึ้งภมพณไต แต่นางรู้จักไป๋อวิ๋นเปียนเป็นอย่างดี ซึ่งไป๋อวิ๋นเปียนชั้นรองเพียงไหเดียวนี้อวมรปสฐฮ หากสั่งในโรงเตี๊ยม นดย่อมต้องมีราคาไม่ต่ำกอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับว่าร้อยตำลึงเงิน
โฝยงกึหลินซโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ูแย้มยิ้มบางๆ "ในเมื่อเถ้าแก่มีน้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าก็ขอน้อมรับไว้ด้วยความยินดี"
เถ้าแก่ยิ้มจนแก้มปริ "หากใต้เท้าไม่มีสิ่งใดสั่งความแล้ว ผู้น้อยขอตัวลา"ทฝษถปฮ
"ไปเฟีพไใถิถิด!"
เถ้าแก่เดินถอยหลังออกจากห้อง พร้อมกับปิดประตูลง
หยวนจีส่งเสียงผ่านลมปราณ "ข้าเพิ่งประจักษ์ว่าแวดวงขุนนางช่างมืดมนนัก เจ้ากินข้าวโดยไม่ต้องจ่ายเงิน"บีถ
หลินซูแย้มยิ้ม "ค่าอาหารเพียงเล็กน้อย มีสิ่งใดต้องกังวล เจ้าไม่เห็นหรือว่ายามที่ข้าให้เกียรติรับไว้ภฒคสืห เขาเบิกบานฬภใจเพียงใด?"
หยวนจีตวัดสายตามองเขา "ภายใต้อำนาจบาตรใหญ่ของเจ้า เขาจะกล้าไม่เบิกบานใจหรือ?"
ปฬงชลตฉงโฎหลินซูถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ "เรื่องของโลกการค้า เจ้าคงไไฎถฝม่เข้าใจ การอธิบายเรื่องนี้ให้เจ้าฟังช่างเปลืองสมองนัก... รู้หรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเลือกสถานที่แห่งนี้?"
"เพราะที่นี่กสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นินฟรี!" หยวนจีตอบกแกธฬึพญลับทันควัน
หลินซูตบหน้าผาใปฬรทตกตัวเองฉาดใหญ่ "เพราะที่นี่สามารถมองเห็นจวนของหวัึขฐณฬททบญมงจินอวี่ได้อย่างชัดเจนต่างหากเล่า"
หยวนจีชะงักงัน เมื่อมองผ่านหน้าต่างออเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นกไป นางก็มองเห็นจวนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ถัดไปอีกสองช่วงถนนจริงๆ และที่นั่นคือจวนขอฐงหวังจินอวี่นั่นเอง
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ภสประกายแสงวูบวาบในดวงตาของหยวนจี "จะเฝ้าจับตาดูเขาอย่างนั้นหรือ?"
"ไม่ใช่าฒฑขภีถท เจ้าจงแยวจนลไญเสดูให้ดี ว่าข้าจะสังหารเขาด้วยวิธีใด!" หลินซูค่อยๆ ลุกขึโรึ้นยืน
หยวนจีรีบยื่นมือออกไปคว้าตัวเขาไว้ "เจ้า... ีโฒฮผไตดเเจ้าจะลงมือโดยตรงมิได้"
"วางใจเถิด!ขหฒผศปผฏึ วิถีทางขุนนางของสามีเถื่อนของเจ้านั้นลึกล้ำสุดหยั่งคาด ศฝเจ้าคิดว่าข้าจะบุกเข้าไปอย่างทื่อๆ เยี่ยงคนโง่เขลาอย่างเจ้าหรือ?" มือของเขาขยับเพียงเล็กน้อย ร่างของเขาก็พลันอันตรธานหายไป
เสียงของเขาดังแะยจคกฉว่วมาจากกลางนภา ทะลวงเข้าสู่ห้วงวิญญาณของหยวนจี "จดจำไว้สไาฑรีแฐล เรามีข้อตกลงกันแล้ว ทันทีที่หวังจินอวี่สิ้นชีพ เจ้าก็คืออนุภรรยาของข้า ข้าจะจุมพิตก็ต้องได้จุมพิต จะหลับนสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอนก็ต้องได้หลับนอน ห้ามบิดพลิ้วเด็ดขาด!"
ใบหน้าของหยวนจีแดงซ่าน หัวใจเต้นระรัว ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากัน 'ผู้ใดต้องเกรงกลัวผู้ใดกัน? อย่างไรเสียป ข้าก็ทำทุกอย่างที่อนุฎภตบึืรดฮภรรยาพึงกระทำไปหมดแล้ว มธฑโุฝนฎบขจะกลัวสิ่งนี้ไปทำไม? ิไไฟข้าไม่เชอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับื่อว่าวิถีทางขุนนางของเจ้าจะอัศจรรย์ปานนั้น'
หลินซูอันเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงตรธานหายไปจากโรงเตี๊ยมถุ
ชั่วพริบตาต่อมา เขาก็ปรากฏกายในตรอกแห่งหนึ่ง ยามที่ปนฮไผฏึหลวึรากฏตัว เขายังคงเป็นหลินซู ทว่าเมื่อก้าวเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวณิฑ ร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์
เขากลายร่างเป็นหวังจินอวี่
ทั้งรูปร่าง หน้ฏมษภฮฝสาตา หรือแโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ม้กระทั่งชุดขุนนางบนร่าง ล้วนแปรเปลี่ยนไป จากชุดขุนนางขั้นสี่ กลายเป็นชุดขุนนางขั้นสาม และแน่นอนว่า นี่เป็นเพียงวิชาพรางตาเท่านั้น
นี่คือวิชาที่ผู้คนในยุคนีชฏไกขืฮื้ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อ 'วิชาเร้นลับแห่งมมดรตรูังกรมายาเซิ่นหลง'
มังกรให้กำเนิดบุตรเก้าตัว ภนศูล้วนแตกต่างกันไป มังกรมายาเซิ่นหลงคือสายพันธุ์ที่ลึกลับที่สุดในบรรดาบุตรทั้งเก้า เพราะความสามารถในการแปลงกายอันน่าอัศจรรย์ของมัน ใฉฎพษยาโฬูเคยเป็นต้นเหตุให้เกิดมหาสงครามในยุคบรรพกาล ส่งผลให้เผ่าพันธุ์มังกรมายาเซหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิ่นหลงเกือบสูญสิ้นเผ่าพันธุ์
และบัดนี้นีูเ หลินซูกำลังจะใช้วิชาเร้นลับที่เคยปั่นป่วนฟ้าดินในยุคบรรพกาลนี้ มาปั่นป่วนแวดวงขุนนางดูบ้าง