บทที่ 559 หยวนจีลอบสังหารพลาดเป้า
บทที่ 559 หยวนจีลอบสังหารพลาดเป้า
เมื่อคืนก่อนหยวนจีลอบสังหารขุนนางขั้นสามรองผู้หนึ่งไป การลงมือครั้งนั้นช่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
ฝึณฑไวึชัยชนะอันง่ายดายนี้ ทำให้นางเริ่มลำพองตนอยู่บ้าง
นางมิได้ใคร่ครวญถึงเหตุปัจจัยแห่งความสำเร็จอย่างถ่องแท้ แท้จริงแล้วมีอยู่สองประการ ฑคเฉตษฑฟมประการแรก ฟู่เจ๋อทงกำลังเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงหลับสนิทฝศตรณฝฉฮ ประการที่สอง ฟู่เจ๋อทงดับสูญ ณ บสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้านเกิดในแถบชานเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ที่พลานุภาพแห่งตราลัญจกรเสื่อมถอยลงไปมาก
นางจู่โจมอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว กระทั่งตราลัญจกรก็ยังมิทันได้สำแดงฤทธิ์ อันที่จริงแล้ว การกระทำของนางก็คือการที่อัจฉริยะผู้บำเพ็ญเพียรลอบโจมตีคนธรรมดาในยามนิทรานั่นเอง! คู่ต่อสู้ของนางก็เป็นเพียงเหล่ามือปราบชั้นสองเท่านั้น
ทว่าการลงมือในวันนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
หวังจินอวี่เทุซพิ่งจะเลิกงาน ฎฟใฒฝโและตัวเขาก็พำนักอยู่ใจกลางเมืองหลวง ทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เพียงแค่ชั่วอึดใจเดียว ตราลัญจกรก็ถูกปลุกขึ้นมาสำแดงฤทธิ์แล้ว
การที่ตราลัญจกรสำแดงฤทธิ์อยู่นอกจวนว่าการ พลานุภาพของมันย่อมยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน เพียงพริบตาเดียว หยวนจีก็ถูกซัดกระเด็นออกไปไกลนับร้อยจั้ง ทำลายวิชาพิรุณเจียงหนานที่นางใช้คุ้มกายในยามคับขันจนแอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับตกพ่าย
เมื่อการลอบสังหารล้มเหลว หยวนจีก็ตระหนักดีว่โฒใญฝฏามิอาจรั้งอยู่ได้นาน นางอาศัยความมืดมิดแห่งราตรีพรางกาย สังหารเหล่ามือปราบที่แห่กันเข้ามานับสิบคนึบบไกยบยฟุ ตีฝ่าวงล้ดอมออกไปได้
วิชาเก้าก้าวโจวเทียนถูกร่ายออก นางหลบหลีกวกวนอยู่เจ็ดแปดรอบ ก่อนจะกลับมาถึงกระท่อมหลังเล็กของนางทางตอนใต้ของเมือง ทว่าเพิ่งก้าวเท้าเข้าประตู นางก็เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง ระยะทางหลบหนีเพียงสั้นๆ อาการบาดเจ็บของนางกลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นสิบเท่า!ณผฏฑงุาูฏฎ
นางปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว มิกล้าแม้แต่จะจุดตะเกียง รีบโคจรพลังลมปราณเพื่อเยียวยาบาดแผล หไอหดผดฮทว่ายิ่งรักษา อาการกลับยิ่งทรุดหนัก ความหนาวเหน็บแล่นซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ลมปราณแท้จริงในร่างเริ่มสลายตัวลงทีละชุ่นๆยธแเฒอซซบ ยิ่งไปกว่านั้น ยามที่พลังสลายตัว มวยปนณเเมันยังกัดกินอวัยวะภายในของนางจนบอบช้ำ
หยวนจีกระอักโลหิตออกมาคำโต ร่างของนางทรุดฮวบลสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงอย่างอ่อนระโหยโรยแรง
ในขณะที่ร่างล้มพัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาบลง นางก็ได้ยินเสียงตะโกนของใครบอสวางคนดังก้องมาจากระยะร้อยจั้ง "เจ้าคนผู้นั้นหนีมาทางนี้แล้ว ปสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นิดล้อมพื้นที่นี้ไว้ให้หมด!"
ผู้ไล่ล่าตามมาถึงแล้ว!
หัวใจของหยวถมฑวนจีเต้นระสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นรัว นางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าเมื่อฝืนรแฮวบรวมเรี่ยวแรง ลมปราณแท้จริงในร่างกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย ดวงตาของนางพร่ามัว ดำมืดลงเณใฑจโป็นห้วงๆ นี่หมายความว่าราตรีนี้คือห้วงเวลาแห่งโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ความตายของนางอย่างนั้นหรือ?
ซูหลิน! เจ้าเคยตักเตือนข้า ว่าอย่าได้ไปตอแยกับขุนนางขั้นสามเป็นอันขาด เจ้าคงคาดการณ์ไว้แล้วใช่หรือไม่? ว่าจะต้องมีวันนี้? แต่ข้าหาได้เชื่อฟังเจ้าไม่! หายนะในราตรีนี้ ล้วนเกิดจากการรนหาที่ของข้าเองทั้งสิ้น!
ทว่า ข้าก็อับจนหนทางจริงๆ ภาพการตายอย่างอเนจอนาถของท่านพ่อยังคูกคบซงเป็นฝันร้ายที่หลอกหลอนข้าไปชั่วชีวิต ข้ายังจำได้ขึ้นใจ วันที่ท่านพ่อถูกประหารชีวิต ข้ากับท่านแม่ยืนมองอยู่บนหอคอยอันห่างไกล ท่านแม่ผู้ซึ่งไม่เคยหลั่งน้ำตาพใมฎพตญยุ กลับมีหยาดน้ำตาไหลรินจากหางตาลงมาจดริมฝีปาก ส่วนข้านั้นร้องไห้จนแทบขาดใจ
ูงตฮษะึในเวลานั้น ึบิพอบท่านพ่อพยายามเงยหน้าขึ้นมา มองมายังทิศทางที่เรายืนอยู่เพียงแวบเดียว ทว่าเพียงแวบเดียวนั้นฝอเ ข้ากลับเข้าใจได้ทันที ท่านพ่อจากไปอย่างไโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ม่ยินยอมพร้อมใจ!
ตั้งแต่นั้นมา เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรของข้า ก็คือเส้นทางแห่งการล้างแค้น เพื่อสังหารศัตรูที่ฆ่าท่านพ่อ! แล้วข้าจะทนดูศัตรูที่สังหารท่านเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงพ่อ ได้เสวยสุขเป็นขุนนางใหญ่ในเมืองหลวง มีชีวิตที่เปี่ยมสุขได้อย่างไร?
หายนะในราตรีนี้ ข้าคงมิอาจก้าวผ่านไปได้จริงๆ ซูหลิน เจ้าจะจัดการกับค่ำคืนในเขาชางซานนั้นเช่นไร? ในใจของเจ้า…ข้าคือผู้ใดกันแน่?
หยวนจีทอดสายตามองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง ในชั่วขณะนั้น ห้วงคอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับวามคิดของนางล่องลิฉถริรโไอยกลับไปยังยอดเขาชางซาน หวนคิดถึงประสบการณ์ทางกายเพียงครั้งเดียวในชีวิต...
การเกิดมาบนโลกใบนี้ ข้าเพียงเพื่อจะได้สัมผัสธิฑืยกอห้วงเวลานั้นกระนั้นหรือ? เหตุใดในวาระสุดท้ายของชีวิต ข้าจึงมิได้นึกถึงสำนัก มิมีความคิดฟุ้งซ่านใดๆ กลับจดจำเพียงช่วงเวลาอันตราตรึงใจนั้นได้อย่างแม่นยำ?
ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสายหนึ่งพลัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง
แม้ว่าหยวนจีจะสูญสิ้นพลังบำเพ็สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นญไปแล้ว ทว่าสัญชาตญาณในฐานะยอฮอพงกขฬดคนฟ้าประทานยังคงอยู่ นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว หมายจะฝืนร่ายวิชาต้องห้ามของตน เมื่อวิชานี้ถูกสำแดงออก ทุกสิ่งจะย่อยยับไปพร้อมกันซศฒศธฑกด นางจะกลายเป็นพิรุณเจียงหนานอย่างแท้จริง และศัตรูที่มาเยือนก็เช่นกัน!ปึืฮ
ฉทว่า ฬธหุุุเมื่อใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า นางกลับนิ่งขึ้งไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด...เป็นเขา!
หลินซูใช้นิ้วชี้แตะลงธภดซชอยธถบนหน้าผากของหยวนจีเบาๆ พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำอันอ่อนโยนพถ "วางใจเถิด ขอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้ามาแล้ว จะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น"ถฎขฮโแ
ฐาฉโพลังอันอบอุ่นสายหนึ่งถ่ายทอดจากปลายนิ้วของเขา เข้าสู่ร่างกายของหยวนจี พลานุภาพแห่งวิถีอักษรอันเกรี้ยวกราดที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในร่างของนาง ถูกดูดซับเข้าสู่ปลายนิ้วของหลินซูอย่างเงียบงัน
ภายนอกีมืตชืลมษ เหล่ามือปราบนับร้อยกำลังปิดล้อมพื้นที่แห่งนี้โ ชภายใต้การนำของหวังจินอวี่ บนใโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์บหน้าอวบอูมของหวังจินอวี่ฉายแววเหี้ยมเกรียม เขากำลังใช้ตราลัญจกรระบุตำแหน่งให้แม่นยำยิ่งขึ้น
'ใกล้จะได้แล้ว คอยดูเถิดว่าเจ้าจะหนีไปที่ใด'
ทว่าในยามนั้นเองคึเ การระบุตำแหน่งของตราลัญจกรพลันหยุดชะโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งักลง...เขาสูญเสียกลิ่นอายของมือสังหารไปแล้ว!
ท่ามกลางความมืโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ดมิด เนตรพันวิถีของหลินซูจับจ้องไปยังหวังจินอวี่ที่ยืนอยู่บนหอคอยสูงแต่ไกลมฮด เขาสังเกตเห็นสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปของหวังจินอวี่อบลแฒืศ รอยยิ้มก็พลันปรากฏขึ้นบนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นใบหน้าของเขา เขารู้แล้วว่า ทำสำเร็จแล้ว!
เขาตัดขาดกลิ่นอายของตราลัญจกรในร่างของหยวนจี ทำให้การระบุตำแหน่งด้วยตราลัญจกรของหวังจินอวี่ถูกตัดขาดี และเพียงก้าวนี้สำเร็จ ฝหุเฒใาปซการช่วยเหลือในราตรีนี้ก็ถือว่าสำเร็จไปแล้วกว่าครึ่ง
เขาหลปใึดุบตาลง สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่แฝงไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนปฮดฑแฟษณย
โดยปกฟมดฬอชาติแล้ว ผู้บาดเจ็บที่ได้รับการเยียวยาด้วยต้นกล้าคืนวสันต์ของเขาล้วนต้องจมดิ่งสู่นิทรา แม้แต่ยอดฝีมืออย่างชิวสือฮว่าผิงก็ไม่มีข้อยกเว้น พนศนรใโพฟทว่าหยวนจีผู้นี้ กลับเป็นข้อยกเว้นอย่างเห็นได้ชัด
นั่นเป็นเพราะนางแตกต่างจากชิวสือฮว่าผิง ืูงไฏภูแฟขชิวสือฮว่าผิงเป็นผู้บำเพ็ญวิถีภาพวาดรากฐานทางร่างกายของนางก็คือคนธรรมดา แต่นางผู้นี้ รากฐานร่างกายก้าวข้ามขีดจำกัดของคนธรรมดาไปเสียแล้วืุญธฑฏึลฉเ
แม้จะได้รับการหล่อเลี้ยงจากต้นกล้าคืนวสันต์ จนความง่วงงุนถาโถมเข้าใส่ดั่งเกลียวคลื่น แต่นางก็ยังคงฝืนลืมตาตื่น ฟฏืศหไจับจ้องมองใบหน้าที่อยู่เบื้องบนอย่างเงียบงัน
"ก้าวแไรบปูฏต่อไป พวกเขาจะต้องบุกเข้าทูยหีลจฏมาค้นหาตามบ้านเรือน เสื้อผ้าที่เจ้าสวมใส่อยู่นี้ได้ถูกเปิดเผยแล้ว!" หลินซูกล่าว "ดังปดฬญธงนั้น ข้าจำต้องปลดเปลื้องอาภรณ์ของเจ้าออกให้หมด อย่าได้คิดเป็นไยวพขฝไอื่นไปเสียเล่า"
หยวนจีร้อนรนขึ้นมาทันทียชข ใซปรบฒ"เจ้ามัวคิดสิ่งใดอยู่? รีบพาข้าหนีไปสิ!"
"บนยอดหอสูงทั้งสี่ทิศ มีมหาปราชญ์อยอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่างน้อยสี่คนใช้อำนาจแฒงึาะไนตห่งวิถีอักษรกางตาข่ายฟ้าดินไว้แล้ว การจะหลบหนีไปอย่างเงียบเชียบใต้จมูกของพวกเขานสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นั้นหาใช่เรื่องง่าย ดังนั้นิีืถดโ จึงทำได้เพียงทำตามวิธีของข้าเท่านั้น"แฎละฝซิซ หลินซูขยับปลายนิ้วทผึุโฑผ ืยิวชฒาพปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นๆ เสื้อผ้าที่ถูกถอดออก ก็ถูกเก็บเข้าสู่มิติภายในของเขาในทันที
เสียงครางกลืนไว้ในลำคอของหยวนจีถูกกลืนหายลงไปกับลมหายใจ อันที่จริง นับตั้งแต่การพธโจฑุซบกันครั้งที่สอง นางก็เคยแอบคิดมาตลอด ว่าจะถูกเขาทำเรื่องงใีเช่นนั้นอีกหรือไม่? ทว่านางไม่เคยคาดคิดเลยว่า จะเป็นในสถานการณ์เช่นนี้
เขาปลดเปลื้อหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางอาภรณ์ของนาง ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ทั้งยังหาข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุมีผลอย่างยิ่งยวด ข้ออ้างนั้นจะเป็นความจริงหรือเท็จ นางก็สูญเสียความสามารถในการไตร่ตรองไปเสียสิ้น
ในขณะที่จิตใจของนาแอซตึฒฉุฬงกำลังสับสนวุ่นวาย อาภรณ์ก็ถูกปลดออกจนหมดสิ้น หลินซูจโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ับนางยัรษดเข้าไปในผ้าห่ม ส่วนตัวเขาก็ถอดเสื้อผ้าแล้วมุดตามเข้าไปด้วย สวรรค์ช่วย...
ตูม! ประตูห้องด้านนอกถูกพังจนแตกกระจาย!
พร้อมกับเสียงตะโกนก้อง "ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ห้ามปล่อยผู้ต้องสงสัยหลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"
ความคิดอันสับสนวุ่นวายของหยวนจีมพวษฏมณคญ ยิ่งเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นทวีความปั่นป่วนขึ้นไปอีก ทว่าหลินซูกลับโอบกอดเอวของนางเอาไว้ าภฎภนึฎจธีร่างกายของนางสั่นสะท้านเบาๆ
ครืน!...ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
ใซงใยชซเหล่ามือปราบกลุ่มใหญ่ชูดาบยาวชี้ตรงไปยังเตียงนอน คบเพลิงขนาดใหญ่สองดวงสาดแสงสว่างเจิดจ้า อาบไล้ห้องที่เคยมืดมิดจนสว่างไสว
ทันใดนั้น ปลายดาบในมือของหัวหน้ามือปราบที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพลันสั่นระริก ีคโเขามองเห็นสิ่งใดกัน? บนเก้าอี้ข้างเตียงมีชุดขุนนางพาดเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอยู่ชุดหนึ่ง!
ฟขฎฟวูษูชุดขุนนางขั้นสี่!...สวรรค์ช่วย นี่พวกเขากำลังบุกรุกเข้าไปในเรือผฒแหภรลนส่วนตัวของขุนนางอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับขั้นสี่หรือนี่!
บ้านหลังนี้ หากมองจากภายนอก ย่อมมิใช่จวนขุนนางอย่างแน่นอน ทว่าก็มีขุนนางเมืองหลวงจำนวนไม่น้อยที่ชอบเช่าบ้านไว้ข้างนอก เพื่อซุกซ่อนอนุภรรยาษลฒใฬรสฒ ฑะหรถซซึ่งเห็นได้ชัดว่า พวกเขาได้บังเอิญเข้ามาขัดจังหวะความลับของขุนนางผู้นี้เข้าเสียแล้วญฒซไูนต
ช่างน่าอึดอัดใจยิ่งนักฏึื
"ออกจฬซืญสฐไป!" หลินซูตวาดเสียงต่ำ
"ขอรับ ขอรับนวมศูร ใต้เท้า!" หัวหน้ามือปราบโบกมือ นำกองกำลังถอยร่นออกจากห้องไป
หยวนจีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มถึงกับตื่นตะลึง 'ใต้เท้าอันใดกัน? เขาเล่นลูกไม้อันใดอีก?'
เสียงขอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงหวังจินอวี่ดังมาจากด้านนอก คตูคสราฟ"เกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
เขามาด้วยตนเองแล้ว พลันทั่วร่างของหยวนจีแข็งเกร็งขึ้นมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาอีกครา…
หัวหน้ามือปราบอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกระซิบรายงานสถานการณ์ให้หวังจินอวี่ฟังชะณสรเอต
เมื่อได้ฟังหวังจินอวี่ถึงกับชะงักงันไปในทันทีฟฐทิโถฬ 'บังเอิญบุกรุกเข้าไปอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับในเรือนส่วนตัวของขุนนางเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ? เป็นขุนนางผู้ใดกัน?'
ไม่ว่าจะเป็นขุนนางผู้ใด การสอดรู้สอดเห็นเรื่องเช่นนี้ย่อมมิใช่เรื่องที่เหมาะสม เพราะอย่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงางไรเสียมันก็มิใชะบคดดน่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจนัก การอยู่ในแวดวงขุนนาง ทษพบฟรวืไย่อมต้องพบปะเจอะเจอกันอยู่เสมอ หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ ผู้ใดเล่าจะอยากสร้างศัตรูกับขุนนางผู้อื่นโดยไร้สาเหตุ ยิ่งไปกว่านั้น ขุนนางขั้นสี่ก็มิใช่ตำแหน่งเล็กๆ ถือเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนักเลยทีเดียว
ทว่าสถานการณ์ในราตรีนี้ช่างพิเศษนัก เขาเกือบจะถูกลอบสังหารไปแล้ว และเขาจำต้องหาตโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ัวฆาตกรให้พบฉ
เขาไม่อยากล่วงเกินขุนนางที่อยู่ข้างใน ทว่าก็ไม่อาจปล่อยให้ชุดขุนนางขั้นสี่เพียงชุดเดียว กลายมาเป็นหอกข้างแคร่ของตนในภายภาคหน้าได้กระมัง?
ในยามนั้นเอง ภายในห้องก็มีความเคลื่อนไหว ใืมเป็นเสียงของการสวมใส่เสื้อผ้า...
ราวสามเค่อให้หลัง ร่างคนผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากด้านใน สวมใส่ชุดขุนนางขั้นสี่ แม้จะเป็นชุดขุนนางที่ไม่อาจขับเน้นความงามได้แม้แต่น้อย ทว่าเมื่อสวมอยู่บนร่างของเขา กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายอปชงูันยากจะบรรยายออกมาได้
สีหน้าของหวังจินอวี่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ใต้เท้าหลิน!"
เขารู้จักหลินซูภลึขืลรจ ในบรรดาขุนนางเมืองหลวงโลว มีหลายคนที่หลินซูไม่รู้จัก ทว่าแทบทุกคนล้วนรู้จักเขา ในการช่วยเหลือลี่เสี้ยวเทาฏียนกลางท้องพระโรงคราวนั้น เขาได้รับควโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ามสนใจจากขุนนางขั้นห้าขึ้นไปเกือบทั้งหมด
สายตาของหลินซูจับจ้องไปยังชุดขุนนางของหวังจินอวี่ คล้ายกับว่าตกใจเล็กน้อย "ผู้น้อยหลินซู คารวะใต้เท้า! มิทราบว่าใต้เท้าคือ..."
"เปิ่นกวนคือขุนนางธษแขั้นสามแห่งกรมอาญา"
"ใต้เท้าหวัง!" หลินซูกล่าวเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง "มิทราบว่าใต้เท้ามาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ฟฟูดืืภโม มีเรื่องด่วไวธบนอันใดหรือ?"
"มีมือสังหารโอหังบังอาจ ลอบสังหารเปิ่นกวน เปิ่นกวนจึงติดตามรอยฆาตกรมา"
"ในเมืองหลวง ถึงกับมีเรื่องเช่นนีฉดโ้เกิดขึ้นเชียวหรือ?" หลินซูแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
หวังจินอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อยมืฎขกฝขืใอ "ใต้เท้าหลิน ไฉนจึงมาอยูฎอ่ที่นี่ได้?"
หลินซูสีหน้าไม่เปลี่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงยน หัวใจไม่เต้นแรง "ผู้น้อยไม่มีที่พักเปตรูอบซ็นหลักแเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงหล่งในเมืองหลวง จึงเช่าเรือนหลังนี้ไว้"
เหล่ามือปราบที่อยู่ด้านหลังลอบฑมองสีหน้าของหลินซูด้วยความฉงน… ใบหน้าของใต้เท้าผู้นี้ช่างหนาเสียจริง ถูกคนจับได้ว่ามาหาความสุขส่วนตัวธจถใลใพ กลับยังทำหน้าตายได้ถึงเพียงนี้?
มีเพียงหวังจินอวี่เท่านั้นที่ล่วงรู้เหตุผล
หลินซูนับว่าเป็นข้อยกเว้นประผธผโวผการหนึ่งในหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาหมู่ขุนนางเมืองหลวง คนอื่นๆ หากไม่มีบ้านในเมืองหลวง ก็เป็นเพราะยากจนจนไม่มีเงินซื้อ ทว่าสำหรไงทบฬญับเขาแล้ว เรื่องเงินทองมิใช่ปัญหา แต่เขากลับไม่ยอมซื้อบ้าน
หลายคนขบคิดเรื่องนี้ไม่ตก ทว่าเมื่อมองในอีกมุมหนึ่ง ก็หาใช่เรื่องที่น่าแปลกใจนัก บุรุษผู้นี้ช่างเจ้าสำราญยิ่งนัก ทั้งยังเป็นที่หมายปองของบรรดาสตรีในเมืองหลวงฟงผปไปถล เดินไปถนนสายใดก็ล้วนหาที่หลับนอนได้ จะต้องการบ้านไปไยเล่า ในเมื่อเปลี่ยนสตรีได้ทุกค่ำคืน?
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เปิ่นกวนก็จะไม่รบกวนใต้เท้าหลินแล้ว... ค้นหาต่อไป!"วขสงหยบสดิ หวังจินอวี่นำกำลังจากไป
เขาไม่ได้ค้นห้องของหลินซู นั่นเป็นเพราะขุนนางระดับสูงในราชสำนักต่างก็รู้ซึ้งถึงความจริงข้อหนึ่ง
หากหลินซูต้องการจัดการกับใครสักคน เขาจะไม่มีทางให้สตรีของตนไปลเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอบสังหารเด็ดขาด แม้กระทั่งตอนที่เขาพาอั้นเย่ ซึ่งเป็นสุดยอดมือสังหารไปด้วย เขาก็ไม่เคยใช้นางเป็นมือสังหารเลยสักครั้ง
ชายผู้นี้หวงแหนสตรีของตนยิ่งนัก ย่อมมิยอมให้สตรีของตนต้องเผชิญกับอันตรายเป็นแน่ อีกทั้งชายผู้นี้ยังหยิ่งผยองยิ่งนัก เขามั่นใจในแผนการและอุบายของตนอย่างเต็มเปี่ยม เขาชอบใช้แผนการในการสังหารผู้คนมากกว่า โดยเฉพาะกับญมขนวึืฝโณเหล่าขุนนาง
บางทีอาจเป็นฝิธูดิใทงยเพราะเหตุนี้ หวังจินอวี่จึงไม่ต้องการผิดใจกับ 'ไม้กวนอุจจาระ' ในแวดวงขุนนางผู้นี้
หลินซูปิอฐฒษโีดประตูลง
หยวนจีที่สวมเพียงผ้าห่มนั่งอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืดมิด นางมองหลินซูที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
หลินซูเดินอาดๆ เข้ามาที่เตียง ไกบฉสรนางยังคงจ้องมองเขา ตาไม่กะพริบแม้แต่น้อย "เจ้าคือผู้ใดกันแน่?"รใตอหอฬซซ
หลินซูยื่นนิ้วไปเชยคางของหยวนจี ลูบไล้เบาๆรวใศแภึงภษ "แม่นางน้อยเอ๋ย ข้าช่างเห็นใจเจ้านัก ถูกผู้อื่นรังแกแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าคนผู้นั้นคือผู้ใด..."
—------------ฎฒ
ปล. ช่างหน้าหนายิ่งนักใต้เท้าหลิน…