บทที่ 24 สัตว์อสูรระดับแยกนภาและความสูญเสีย

บทที่ 24 สัตว์อสูรระดับแยกนภาและความสูญเสีย

สิ้นเสียงของจ้านอู๋ซวง ร่างสามร่างก็ปรากฏขึ้นจากสามทิศทางในฐานที่มั่น พวกเขากลายเป็นแสงสีทองพุ่งทะยานไป โดยสองสายมุ่งหน้าไปยังกำแพงเมืองทิศใต้ และอีกหนึ่งสายมุ่งตรงไปยังจุดที่จ้านอู๋ซวงอยู่

"หน่วยคมมีด ไปช่วยกวาดล้างคลื่นสัตว์อสูรที่กำแพงเมืองทิศเหนือและทิศใต้ ทีมจู่โจมของกองกำลังป้องกันเมือง เตรียมโจมตีเต็มกำลังทันทีที่คลื่นสัตว์อสูรเข้ามาในระยะห้ากิโลเมตร!"

"ทีมล่าสัตว์อสูร ให้ปฏิบัติตามคำสั่งของทีมจู่โจม!"

น้ำเสียงของจ้านอู๋ซวงจริงจังอย่างยิ่งขณะออกคำสั่งแต่ละอย่าง

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชนอย่างไม่สิ้นสุด ร่างของจ้านอู๋ซวงก็ขยายใหญ่กลายเป็นยักษ์เพลิงสูงหลายเมตร และไปถึงกำแพงเมืองทิศเหนือในเวลาเพียงชั่วอึดใจ

กำแพงเมืองทิศเหนือเปิดฉากยิงทันทีที่มังกรยักษ์กลืนความมืดปรากฏตัว ทว่าสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้านับร้อยตัวกลับโผล่ออกมาจากความว่างเปล่าบนท้องฟ้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้ว่ายอดฝีมือของกองกำลังป้องกันเมืองจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่อาจต้านทานการจู่โจมได้อย่างสมบูรณ์

ปืนใหญ่เลเซอร์และอาวุธเทคโนโลยีชั้นสูงอื่นๆ ไม่สามารถใช้งานได้ในระยะประชิดขนาดนี้

ความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

กระสุนเวทธาตุความมืดของมังกรยักษ์กลืนความมืดตกลงมากระหน่ำใส่กำแพงเมือง สร้างความเสียหายอย่างหนักต่อสิ่งปลูกสร้างและอาวุธยุทโธปกรณ์ ทหารป้องกันเมืองบางนายถูกแรงระเบิดฉีกร่างจนแหลกเหลว

ทว่าจ้านอู๋ซวงก็มาถึงกำแพงเมืองทิศเหนือแทบจะในทันที เปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากร่าง ก่อตัวเป็นม่านพลังเพลิงขนาดยักษ์คลุมทับกำแพงเมืองทิศเหนือ เพื่อสกัดกั้นกระสุนเวทธาตุความมืดที่พุ่งเข้ามา

มังกรเพลิงนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นภายในม่านพลัง พุ่งเข้าโจมตีเหล่าสัตว์อสูรบนท้องนภา

มังกรยักษ์กลืนความมืดหลายตัวถูกไฟลุกท่วมหลังจากการโจมตี เพียงไม่นานพวกมันก็กลายเป็นลูกไฟขนาดยักษ์และร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

แต่ด้วยจำนวนสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้าที่มีนับร้อยตัว จ้านอู๋ซวงจึงไม่อาจรับมือได้ครอบคลุมทั้งหมดในสถานการณ์เช่นนี้ โชคดีที่กำลังเสริมจากหน่วยคมมีดมาถึงพอดี

หุ่นรบโดรนทิ้งเงากว่าร้อยเครื่องและร่างของคนนับร้อยในชุดรบพิเศษของหน่วยคมมีดเดินทางมาถึงกำแพงเมืองทิศเหนือ

เหล่าสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้านับร้อยตัวจึงค่อยๆ ถูกควบคุมสถานการณ์ไว้ได้

"เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า!" กู้ไป๋ในชุดกาวน์สีขาวกำลังสั่งการให้ทีมแพทย์ใช้ลิฟต์ขนย้ายผู้บาดเจ็บจากกำแพงเมืองทิศเหนือซึ่งอยู่ใกล้กับกำแพงเมืองทิศตะวันออกลงมาด้านล่าง

เมื่อมองดูทหารนายหนึ่งที่ร่างกายซีกหนึ่งถูกแรงระเบิดหายไป ทั้งเซลล์ในร่างกายยังเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็วจากการติดเชื้อธาตุความมืด วิชารักษาที่กู้ไป๋ปล่อยออกมาก็ทำได้เพียงยื้อลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเขาไว้เท่านั้น

ความรู้สึกไร้พลังถาโถมเข้าใส่กู้ไป๋ในทันที

จำนวนผู้บาดเจ็บเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กู้ไป๋ใช้วิชารักษาเพื่อรักษาทหารรอบๆ ไปพร้อมกัน ขณะที่ทีมแพทย์ก็ระดมใช้ยารักษาพิเศษและยาสลบจำนวนมากกับผู้บาดเจ็บที่หมดสติ

นอกจากนี้ยังมีทหารบางนายที่ศีรษะถูกระเบิดหายไป เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น

แรงกระแทกจากการต่อสู้ของสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้านั้นรุนแรงเกินกว่าที่ทหารเหล่านี้จะรับไหว ดังนั้นแม้จะไม่ได้ถูกสัตว์อสูรโจมตีโดยตรง แต่ทหารบางนายก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงชีวิตอยู่เนืองๆ

ผู้คนที่ถูกหามลงมาล้วนบาดเจ็บสาหัส ร่อแร่ หรือไม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว ผู้ที่สามารถเข้ามาเป็นทหารป้องกันเมืองได้อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับทลายมิติหรือใกล้เคียง ซึ่งมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง หากไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส โดยทั่วไปก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขา

สมาชิกทีมแพทย์ที่ปกติมักจะอู้หูไม่เคยพบเจอภาพเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ร่างของทหารหลายนายขาดกระจุยเป็นชิ้นๆ พร้อมกับอวัยวะภายในที่ทะลักออกมา

สมาชิกบางคนถึงกับอาเจียนลงพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่อะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านจากบรรยากาศของสงครามก็ช่วยให้พวกเขาตั้งสติและทุ่มเทให้กับการทำหน้าที่รักษาเหล่าทหารต่อไปได้

"อาการของคนพวกนี้คงที่แล้ว ส่งตัวพวกเขาไปที่โรงพยาบาลเลย!!" กู้ไป๋เองก็เพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้มาปรับตัวอีกแล้ว

ในหัวของกู้ไป๋ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว นั่นคือต้องช่วยทุกคนให้ได้

ระบบการแพทย์ในปัจจุบันมีความก้าวหน้ามาก และในโรงพยาบาลเหล่านั้นก็มีผู้ใช้พลังพิเศษสายรักษาที่เก่งกาจ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ พวกเขาก็สามารถรอดชีวิตได้ แม้ว่าร่างกายจะถูกระเบิดจนขาดเป็นท่อนๆ ก็ตาม!

การใช้วิชารักษาอย่างต่อเนื่องทำให้กู้ไป๋หน้ามืดวิงเวียนและหอบหายใจอย่างหนัก

แต่เขาไม่กล้าหยุดพัก เขากลัวว่าหากขาดวิชารักษาของเขา ทหารที่น่าจะรอดชีวิตก็อาจจะต้องตาย พลังงานมหาศาลที่สูญเสียไปจากการใช้วิชารักษาอย่างหนักหน่วงทำให้กู้ไป๋หน้ามืดวูบไปหลายรอบ

ในตอนนั้นเอง แสงสีเขียวอ่อนก็สว่างวาบขึ้นปกคลุมบริเวณที่กู้ไป๋อยู่ ภายใต้แสงนั้น กู้ไป๋รู้สึกราวกับกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนที่แสนอบอุ่น และเซลล์ที่อ่อนล้าในร่างกายก็กำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ผลลัพธ์ของมันยอดเยี่ยมกว่าวิชารักษาของเขาเองไม่รู้กี่เท่าตัว!

"กำลังเสริมมาถึงแล้วงั้นเหรอ?" กู้ไป๋พึมพำ

ด้วยอำนาจการยิงกดดันที่กำแพงเมืองทิศตะวันออก ตอนนี้จึงแทบไม่มีผู้บาดเจ็บในฝั่งนั้นเลย ในเมื่อกำแพงเมืองทิศเหนือและทิศใต้กำลังถูกโจมตีจนมีทหารบาดเจ็บจำนวนมาก ทีมแพทย์จากกำแพงเมืองทิศตะวันออกจึงต้องส่งคนมาช่วยสนับสนุนอย่างแน่นอน

หญิงวัยกลางคนในชุดรบสีขาวลอยตัวอยู่กลางอากาศ ลำแสงสาดส่องลงมา อาบไล้เกือบทั้งทีมแพทย์ให้อยู่ในรัศมีของแสงนั้น

ใบหน้าของเหล่าทหารที่บาดเจ็บสาหัสค่อยๆ มีเลือดฝาด สติสัมปชัญญะของพวกเขาก็เริ่มแจ่มใสขึ้น

ทหารบางนายที่ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสถึงชีวิตสามารถลุกขึ้นยืนและขยับตัวได้อย่างอิสระ

"ใครที่ยังขยับไม่ได้ ให้นำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อฟื้นฟูร่างกาย ส่วนคนที่หายดีแล้ว ห้ามกลับขึ้นไปสู้รบอีก! เซลล์ของพวกคุณมาถึงขีดจำกัดแล้ว หากได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนี้อีกในเวลาอันสั้น เซลล์อาจจะพังทลายลงได้!"

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นดูเหมือนจะมีกลิ่นอายอันสูงส่ง และน้ำเสียงของเธอก็แฝงไปด้วยความอบอุ่น ราวกับสามารถเยียวยาจิตใจของผู้คนได้

เซี่ยเหลียน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลในเครือกองกำลังป้องกันเมือง และยังเป็นศาสตราจารย์ด้านการแพทย์แผนจีน

กู้ไป๋เคยเห็นบุคคลสำคัญระดับบิ๊กคนนี้ตามข่าวในฐานที่มั่นเมืองหลินเฉิง เธอเป็นยอดฝีมือระดับทะยานฟ้าเพียงคนเดียวในฐานที่มั่นเมืองหลินเฉิงทั้งหมดที่มีพลังพิเศษสายรักษาลำดับที่ 2!

"ส่งพวกเขาทั้งหมดไปพักฟื้นที่โรงพยาบาล อย่าปล่อยให้นอนเกะกะพื้นที่ตรงนี้!" เซี่ยเหลียนกล่าวพลางกวาดสายตามองสมาชิกทีมแพทย์โดยรอบ

"เข้าใจแล้วครับ!" กู้ไป๋รับคำ จากนั้นจึงเริ่มสั่งการสมาชิกในทีมแพทย์

ในเวลานี้ ทีมแพทย์จากกำแพงเมืองทิศตะวันออกก็มาถึงเช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือจากภายนอกที่แข็งแกร่ง ทีมแพทย์จึงจัดการดูแลผู้บาดเจ็บทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนำผ้าขาวมาคลุมร่างทหารที่เสียชีวิต กู้ไป๋ก็ทอดถอนใจ

เมื่อครู่นี้ เขายังคิดอยู่เลยว่าด้วยการยิงสนับสนุนอย่างเต็มกำลังจากทางการ บวกกับเวลาเตรียมตัวที่ยาวนาน พวกเขาจะสามารถผ่านคลื่นสัตว์อสูรครั้งนี้ไปได้อย่างราบรื่น เขาไม่คาดคิดเลยว่าชีวิตคนเราจะเปราะบางถึงเพียงนี้ การลอบโจมตีเพียงไม่กี่ครั้งของสัตว์อสูรกลับนำมาซึ่งความสูญเสียอย่างย่อยยับต่อเหล่าทหารบนกำแพงเมือง

ตูม~

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทมาจากกำแพงเมืองทิศเหนือ แรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดยังส่งผลกระทบรุนแรงมาถึงบริเวณที่ทีมแพทย์อยู่ด้วย

โชคดีที่มีระดับยอดฝีมือหลายคนในทีมแพทย์ที่มาสนับสนุน ไม่เช่นนั้นแค่แรงปะทะจากการระเบิดเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับพื้นที่ที่ทีมแพทย์ประจำการอยู่

เมื่อกลุ่มควันบนกำแพงเมืองทิศเหนือจางลง สีหน้าของทุกคนก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสถานการณ์บนนั้น เซี่ยเหลียนที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ไม่มีสีหน้าผ่อนคลายเหมือนเช่นเคยอีกต่อไป

หัวใจของกู้ไป๋กระตุกวูบเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไม่หยุด

รอยโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนกำแพงเมืองทิศเหนือบริเวณที่ติดกับทิศตะวันออก ผู้บัญชาการสูงสุด จ้านอู๋ซวง ถูกซัดกระเด็นร่วงลงมากระแทกพื้น เปลวเพลิงบนร่างของเขาดูเหมือนจะหรี่แสงลงเล็กน้อย

หุ่นรบโดรนทิ้งเงาหลายสิบเครื่องกลายสภาพเป็นเศษเหล็ก บางเครื่องฝังทะลุเข้าไปในกำแพงเมือง สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับสิ่งปลูกสร้างด้านใน

กู้ไป๋มองเห็นร่างลางๆ ร่างหนึ่งอยู่บนหุ่นรบอย่างเลือนราง เขารู้สึกราวกับคนทั้งคนตกลงไปในห้องแช่น้ำแข็ง แววตาของเขาเหม่อลอยขณะพึมพำกับตัวเอง

"เสี่ยวเยว่!"

"ได้โปรด อย่าเป็นอะไรไปนะ!"

เวลาย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้

การมาถึงของหน่วยคมมีดได้สะกดข่มสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้านับร้อยตัวเอาไว้ และมีสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้าบางตัวที่ถูกจ้านอู๋ซวงสังหารเป็นระยะๆ

สถานการณ์กำลังเป็นไปได้สวย

ทว่าในจังหวะนั้นเอง มังกรยักษ์กลืนความมืดตัวหนึ่งก็พังทลายม่านพลังเพลิงเข้ามา และพุ่งทะยานเข้าใส่จ้านอู๋ซวง

จ้านอู๋ซวงในร่างยักษ์เพลิงเสกโซ่เพลิงนับไม่ถ้วนให้ปรากฏขึ้นตรงหน้า ก่อนจะพุ่งเข้าไปรัดพันมังกรยักษ์กลืนความมืด ราวกับต้องการจะฉีกกระชากมันให้เป็นชิ้นๆ

แน่นอนว่าจ้านอู๋ซวงย่อมมองออกถึงความผิดปกติของมังกรตัวนี้ อุณหภูมิสูงปรี๊ดจากการโจมตีเต็มกำลังของเขาแทบจะหลอมละลายกำแพงเมืองเบื้องล่าง อากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยวไปหมด

เมื่อโซ่เพลิงพุ่งเข้าประชิดตัวมังกรยักษ์กลืนความมืด แสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นบนร่างของมัน จากนั้นมังกรยักษ์กลืนความมืดก็กลายร่างเป็นหมาป่ายักษ์ขนสีขาวบริสุทธิ์

"สไลม์แปลงกายจริงๆ ด้วย!" เมื่อเห็นภาพดังกล่าว จ้านอู๋ซวงก็ดูเหมือนจะคาดการไว้ก่อนแล้ว

พายุหิมะและน้ำแข็งอันไร้ที่สิ้นสุดหมุนวนรอบตัวหมาป่ายักษ์ ทำลายโซ่เพลิงจนแตกกระจาย ก่อนที่มันจะพ่นพลังงานสีฟ้าอ่อนออกจากปาก

จ้านอู๋ซวงอยากจะหลบ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ เพราะกำแพงเมืองอยู่ข้างใต้เขาพอดี

เขาจึงต้องรับการโจมตีนั้นไว้ตรงๆ

หมาป่ายักษ์คุกน้ำแข็ง สัตว์อสูรระดับทะยานฟ้าผู้เชี่ยวชาญพลังน้ำแข็งและหิมะ ทว่านี่เป็นเพียงการแปลงกายของสไลม์ระดับแยกนภา ซึ่งความสามารถทุกอย่างของมันได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล

พลังน้ำแข็งและหิมะอันน่าสะพรึงกลัวปะทะเข้ากับพลังเพลิง ก่อให้เกิดไอน้ำปริมาณมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมา

แต่โดยรวมแล้ว จ้านอู๋ซวงก็ยังคงได้เปรียบอยู่ดี

ตูม!

เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างยักษ์สีแดงบนกำแพงเมือง มันกัดกินกำแพงเมืองและเหล่าทหารอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนัก รอยโหว่ขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนกำแพงเมือง

เสียงคำรามดังกึกก้องอีกครั้ง ในอีกด้านหนึ่งก็ปรากฏร่างยักษ์สีแดงขึ้นมาอีกร่าง

"สามตัวงั้นเรอะ?" สีหน้าของจ้านอู๋ซวงดำทะมึนลง

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะมีสไลม์แปลงกายระดับแยกนภาโผล่มาถึงสามตัว แถมฝั่งกำแพงเมืองทิศใต้ก็ต้องมีพวกมันอยู่ด้วยแน่ๆ แบบนี้ชักจะรับมือยากซะแล้ว

สไลม์แปลงกายสามารถจำแลงร่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่พวกมันเคยสัมผัสได้ แถมกลิ่นอายของพวกมันก็จะถูกปรับเปลี่ยนให้เหมือนกันเป๊ะ พวกมันถือเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่รับมือยากที่สุดในบรรดาสัตว์อสูรระดับแยกนภา

สัตว์อสูรไม่มีสติปัญญา แต่พวกมันมีสัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่รู้จักหลีกหนีภัยอันตราย นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกมันถึงหลีกเลี่ยงสมรภูมิหลัก และหันมาโจมตีกำแพงเมืองทิศเหนือและทิศใต้แทน

สัตว์อสูรระดับแยกนภาสองตัวกำลังทำลายกำแพงเมืองอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่นาน รอยแตกความยาวหลายร้อยหรือหลายพันเมตรก็ปรากฏขึ้นบนกำแพงเมือง ทหารและหุ่นรบทิ้งเงาหลายเครื่องถูกพวกมันโจมตีจนกลายเป็นศพและเศษเหล็ก

เพียงแค่จ้านอู๋ซวงเสียสมาธิไปชั่วครู่ หมาป่ายักษ์ตรงหน้าก็คืนร่างเดิม บนร่างอันใหญ่โตและเหนียวหนืดของมัน เมือกสีแดงได้แปรเปลี่ยนเป็นหนวดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตีจ้านอู๋ซวง

หนวดเหล่านั้นไม่ได้สัมผัสโดนจ้านอู๋ซวง แต่ของเหลวสีแดงปริมาณมหาศาลที่พ่นออกมาจากหนวดกลับซัดจ้านอู๋ซวงจนร่วงลงไปกองกับพื้น

"ตึงมือเอาเรื่องแฮะ!" จ้านอู๋ซวงยันตัวขึ้นมา ถ่มเลือดเสียออกจากปาก ก่อนที่เปลวเพลิงจะระเบิดขึ้นทั่วร่าง เผาผลาญของเหลวสีแดงที่มีฤทธิ์กัดกร่อนเหล่านั้นจนหมดสิ้น

ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับแยกนภาสายพันธุ์อื่นยังพอทน แต่สัตว์อสูรสายแปลงกายแบบนี้นี่แหละที่รับมือยากที่สุดสำหรับฐานที่มั่น

แถมมันยังสามารถปกปิดกลิ่นอายของสัตว์อสูรในบริเวณนั้นได้อีก การแอบเข้ามาจู่โจมฐานที่มั่นจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะป้องกัน!

เวลาต่อสู้ เขายังต้องคอยพะวงถึงฐานที่มั่นอีก เพราะเกรงว่าผลพวงจากการปะทะจะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับฐาน

ในขณะนั้นเอง!

ฟึ่บ—

เงาหอกหลายสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากด้านล่างของกำแพงเมือง ราวกับมังกรที่ผงาดง้ำ ซัดสไลม์แปลงกายทั้งสามตัวที่กำลังทำลายกำแพงเมืองกระเด็นลอยไปตกในดินแดนรกร้างห่างจากฐานที่มั่นออกไปหลายกิโลเมตร

ร่างในชุดรบสีดำทองถือหอกยาวเล่มหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนกำแพงเมืองตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งราชันย์อันน่าเกรงขามและสง่างามออกมาบางเบา

"นึกว่าจะไม่ออกมาซะแล้ว!" จ้านอู๋ซวงปัดฝุ่นตามตัวแล้วกระโดดไปยืนข้างๆ ร่างนั้น

"กระดูกสันหลังของคนแก่คนนี้ทนแรงกระแทกไม่ค่อยไหวหรอกนะ ถ้าไม่รู้สถานการณ์การรบ ฉันก็คงไม่ออกมาหรอก!" ร่างนั้นถูกห่อหุ้มด้วยชุดรบทั้งตัว แต่จากน้ำเสียงก็พอจะเดาได้ว่าเขาอายุไม่น้อยแล้ว

เขาคือบรรพชนตระกูลหลิน หลินเจียงหยวน ยอดฝีมือระดับแยกนภาของตระกูลหลินนั่นเอง!

"สามตัว! รับมือยากนิดหน่อย ย้ายสมรภูมิกันเถอะ! ฝั่งกำแพงเมืองทิศใต้มีสไลม์แปลงกายระดับแยกนภาแค่สองตัว ตาเฒ่าฉู่กับตาเฒ่าซุนน่าจะเอาอยู่!" หลินเจียงหยวนกล่าวจบ ร่างของเขาก็พุ่งไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าสไลม์ตัวหนึ่งในชั่วพริบตา ปลายหอกตวัดร่ายรำ เงาหอกนับไม่ถ้วนทิ่มแทงร่างของสไลม์จนแหลกสลาย

จ้านอู๋ซวงเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เพียงไม่นาน สัตว์อสูรระดับแยกนภาทั้งสามตัวก็ถูกพวกเขาล่อให้ออกไปไกลจากกำแพงเมืองทิศเหนือถึงสิบกิโลเมตร

แม้ผลกระทบจากการต่อสู้จะยังคงส่งผลอย่างหนักต่อกำแพงเมืองทิศเหนือ แต่มันก็ดีกว่าการปะทะกันบนกำแพงเมืองโดยตรงมากนัก

ณ สมรภูมิหลักบริเวณกำแพงเมืองทิศตะวันออก ภายใต้อำนาจการยิงสนับสนุน คลื่นสัตว์อสูรก็ยังคงดาหน้าเข้าใกล้กำแพงเมืองอย่างต่อเนื่อง

ที่บริเวณฐานกำแพงเมือง ยานรบลอยตัวที่มีรูปร่างคล้ายรถถังกำลังชาร์จพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า ก่อนจะยิงปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าถล่มใส่คลื่นสัตว์อสูร กวาดล้างพวกมันไปเป็นระลอกๆ

ดูเหมือนว่าสถานการณ์การรบตรงนี้จะเข้าสู่สภาวะชะงักงัน แต่ความยืดเยื้อนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับฐานที่มั่นเลย เพราะยังมีสัตว์อสูรระดับทะยานฟ้ากลุ่มใหญ่อีกระลอกรออยู่ด้านหลัง

ในกรณีนี้ ไม่ช้าก็เร็วเหล่าสัตว์อสูรก็จะบุกประชิดกำแพงเมืองได้สำเร็จ และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะต้องเกิดความสูญเสียอย่างหนักหน่วงแน่นอน

ตึง ตึง ตึง~

หลังจากสถานการณ์ยืดเยื้อมาได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ ก็มีเสียงกลองรบดังกึกก้องมาจากห้วงมิติที่ว่างเปล่า เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับดังก้องกังวานไปทั่วทั้งสมรภูมิ

เสียงกลองรบทวีความเร้าใจมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสายฟ้าฟาดจากฟ้าครามที่ดังสนั่นจนแสบแก้วหู

"นี่มัน..."