บทที่ 46 ทีม 'ภักดี' ที่น่าสมเพช

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของจางเหอ

บรรดาเจ้าหน้าที่ในศูนย์บัญชาการต่างพากันประหลาดใจ

ที่เขาบอกว่า "พูดเหมือนกันเป๊ะ" หมายความว่ายังไง?

ผู้ช่วยของหวังหลงเฉิงรีบสะกิดเตือน

"ท่านผู้บัญชาการครับ ดูเหมือนว่าก่อนที่ท่านจะออกคำสั่งจบ"

"ทีมนี้ก็ได้ตั้งขบวนป้องกันไปเรียบร้อยแล้วครับ"

ความจริงหวังหลงเฉิงสังเกตเห็นเรื่องนี้ก่อนแล้ว

เพียงแต่ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าหลี่มู่อยู่ในทีมนี้ด้วย

ตอนที่เขาออกคำสั่ง มีเพียงสี่ถึงห้าทีมเท่านั้นที่ตั้งขบวนป้องกันโดยไม่ควบม้าหนีเตลิดไปทั่ว

ทีมที่เหลือส่วนใหญ่ตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน ทั้งคนทั้งม้าล้มระเนระนาด

พอล้มมอนสเตอร์ได้ พวกเขาก็คิดแต่จะควบม้าหนีลูกเดียว

เห็นได้ชัดว่าพวกที่คิดจะใช้ม้าหนีน่ะ ไม่มีความรู้เรื่อง "เขตแดนกระดูกอสูร" เลยสักนิด

นี่เป็นเรื่องปกติ

บางคนที่ไม่อยาก "เสียเวลาวัยเยาว์" ในโรงเรียน พอปลุกพรสวรรค์ได้ก็ลาออกมาเข้ากองทัพเลย อย่างน้อยพวกนี้ก็ยังเคยเรียนมาบ้างสองสามปี

แต่ยังมีอีกหลายคนที่ไม่มีเงินเรียนหนังสือ พออายุถึงเกณฑ์ก็ปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

แล้วบังเอิญว่าเป็นพรสวรรค์สายต่อสู้พอดีเลยเข้าป่าเข้ากองทัพมา

พวกนี้แทบจะอ่านเขียนไม่ได้ด้วยซ้ำ

เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะรู้เรื่องลึกๆ อย่างเขตแดนกระดูกอสูร ซึ่งถือว่าเป็นเนื้อหาเฉพาะทางในตำราเรียนเสียด้วยซ้ำ

"ดึงบันทึกภาพของทีมแนวหน้าตอนที่หมอกเริ่มลงมาให้ฉันดูหน่วย"

หวังหลงเฉิงสั่งการ

หน้าที่ของผู้นำคือการรวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่มีให้เร็วที่สุด

ยิ่งข้อมูลละเอียดเท่าไหร่ การตัดสินใจก็จะยิ่งแม่นยำขึ้นเท่านั้น

ไม่นานนัก เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับทีมแนวหน้าก็ปรากฏบนหน้าจอสำรอง

เริ่มจากม้าศึกถูกโจมตีจนต้องถอย

สมาชิกหลายคนหันกลับไปช่วยกัน แต่แล้วม้าทั้งหมดก็เริ่มติดหล่มหมอก

เกิดการโต้เถียงกันระหว่างหัวหน้าทีมม้าเดิมกับหลี่มู่ จนหลี่มู่ตัดสินใจเข้าควบคุมทีมโดยอ้างสิทธิ์จากคะแนนผลงานที่สูงกว่า

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก!

ตามมาด้วยคำสั่งอันฉับไวของหลี่มู่

ตั้งขบวนป้องกัน, ออกจากพื้นที่สังหารเดิม, ตรวจสอบสัญญาณสื่อสารและพิกัด

ชุดคำสั่งถูกพ่นออกมาอย่างเป็นระบบระเบียบ

เจ้าหน้าที่ในศูนย์บัญชาการทุกคนถึงกับอึ้ง

นี่มันความเร็วในการตอบสนองระดับตำราเรียนชัดๆ!

นี่คือตัวอย่างที่สามารถเอาไปใช้เป็นคู่มือการสอนรับมือเหตุการณ์พิเศษในกองทัพเจิ้นหยวนได้เลย!

และยังไม่หมดแค่นั้น

ขณะที่ทีมเริ่มเคลื่อนที่ หลี่มู่ยังอธิบายสถานการณ์ที่พวกเขากำลังเจอให้เพื่อนร่วมทีมฟัง

ซึ่งมันตรงกับสิ่งที่หวังหลงเฉิงประกาศสั่งการทุกประการ

นี่มันยิ่งกว่าการปฏิบัติงานตามตำราแล้ว

เจ้าเด็กนี่มันคือ "ตำราเดินได้" ชัดๆ!

หลังจากดูจบ หวังหลงเฉิงก็ลิสต์ชื่อทีมของหลี่มู่ไว้ในรายการ "ทีมที่ไว้ใจได้มากที่สุด" ทันที

จากนั้นเขาจึงหันไปให้ความสนใจกับทีมอื่นๆ ต่ออย่างเด็ดขาด

ในขณะเดียวกัน ครูฝึกก็ได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคบันทึกวิดีโอนี้แยกไว้

พวกเขาตั้งใจจะเอาไปส่งที่แผนกข้อมูลในภายหลัง เพื่อทำเป็นสารคดีเพื่อการศึกษาสำหรับสาธารณะ

"ท่านผู้บัญชาการครับ ระบุพิกัดทีมแรกได้แล้ว!"

เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิครีบซูมภาพไปที่ทีมหนึ่ง

หวังหลงเฉิงกดปุ่มสื่อสารทันที เสียงของเขาดังผ่านนาฬิกายุทธวิธีไปถึงสมาชิกทุกคนในทีมนั้น

"ทีมภักดี! พวกคุณถูกระบุตำแหน่งแล้ว!"

"อย่าตื่นตระหนก พวกคุณอยู่ตรงขอบเขตของกลุ่มหมอกพอดี รักษาความสงบไว้"

"เปิดแผนที่แล้วถอยร่นไปที่พิกัด 2371, 975!"

"มีหน่วยกู้ภัยรอรับพวกคุณอยู่ที่นั่น"

ท่ามกลางหมอกหนา

ทีมภักดี... ทีมเดียวกับที่เพิ่งปฏิเสธหลี่มู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ภารกิจ

ตอนนี้เหลือรอดอยู่เพียงสามคน กำลังวิ่งหนีตายอย่างลนลาน

ประกอบด้วยกัปตันทีม, หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าคนสวยนามว่าโจวชิง และเพื่อนร่วมทีมชายอีกหนึ่งคน

โจวชิงร้องไห้ออกมาอย่างคุมสติไม่อยู่ เธอหวาดกลัวสุดขีด

เธอคือทหารเจนศึกที่ผ่านภารกิจมาเป็นสิบครั้ง

แต่ความรู้สึกสยดสยองจากสิ่งที่ไม่เห็น และภัยคุกคามจากมอนสเตอร์ที่พร้อมจะพุ่งออกมาจากหมอกทุกเมื่อ ทำให้ประสาทของเธอแทบคลั่ง

แถมภาพที่เพื่อนร่วมทีมสองคนถูกมอนสเตอร์สี่ห้าตนฉีกร่างกัดกินต่อหน้าต่อตา ยิ่งทำให้สติของเธอขาดผึง

ความคิดแรกของพวกเขาคือการบดขยี้หินเคลื่อนย้ายกลับ

ถึงแม้พลังงานรอบตัวจะปั่นป่วนจนต้องใช้เวลาถึงสิบนาทีในการเปิดค่ายกล

แต่ถ้าพวกเขายอมยืนหยัดสู้ในที่เดียวให้ครบสิบนาที พวกเขาก็คงรอดกลับไปได้

แต่น่าเสียดาย พวกเขาบดหินไปสามก้อนรวด

ทว่าไม่มีร่องรอยของวงเวทย์ค่ายกลปรากฏขึ้นเลยสักนิด

ทั้งสามคนสู้ไปวิ่งไป พอได้ยินคำสั่งของหวังหลงเฉิง พวกเขาก็รู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

พวกเขารีบปรับทิศทางแล้วใส่เกียร์หมามุ่งหน้าไปยังพิกัดเป้าหมาย

"โฮก!~"

เสียงหอนโหยหวนดังขึ้น มอนสเตอร์ตนหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง ตะปบเพื่อนร่วมทีมชายจนล้มคว่ำลงทันที

กระดูกอสูรตนนี้คือสุนัขปฐพีที่กลายพันธุ์

ขนาดตัวของมันขยายใหญ่ขึ้น หัวของหมาลูกผสมตกลงมาอยู่ที่หน้าอก

หลังของมันปริแตกออกราวกับจักจั่นลอกคราบ

กระดูกสันหลังทั้งแถบโก่งนูนออกมาจากหลัง และมีหัวกะโหลกที่ดูไม่เหมือนทั้งหมาและมนุษย์ โผล่ออกมาจากตำแหน่งที่เป็นท้ายทอยเดิมของมัน

มันดูน่าขนลุกและทรงพลัง ท่วงท่าการกัดกินดุดันและโหดเหี้ยมเป็นพิเศษ

เพื่อนร่วมทีมชายพยายามใช้มีดแทงสวนกระดูกอสูร

แต่เจ้าอสูรกลับไม่สะทกสะท้าน มันกัดเข้าที่ต้นขาของเขาอย่างบ้าคลั่งแล้วเหวี่ยงเขากระแทกพื้น

ทันทีหลังจากนั้น ตัวที่สองก็พุ่งออกมาจากหมอก รุมทึ้งกัดกินเขาอย่างโหดเหี้ยม

"อ๊ากกก!! ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!!"

เพื่อนร่วมทีมชายแผดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย

กัปตันทีมภักดีหยุดกะทันหันแล้วหันหลังกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

แต่โจวชิงพอมองเห็นภาพนั้น เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว!

เธอใส่เกียร์หมาวิ่งหนีต่อไปทันที!

กัปตันทีมกัดฟันกรอด หันมองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังถูกฉีกร่าง สลับกับมองโจวชิงที่วิ่งไปไกลแล้ว สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจกระทืบเท้าวิ่งตามโจวชิงไป

ความหวังในการรอดชีวิตอยู่ตรงหน้าแล้ว

เพื่อนร่วมทีมที่ไร้ค่าพวกนั้นน่ะเหรอ?

ก็แค่ตัวถ่วงในการเอาชีวิตรอดเท่านั้นแหละ!

"ไอ้พวกสารเลว!!"

เสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมทีมชายที่อยู่ข้างหลังดังก้องราวกับเสียงปีศาจจากขุมนรก

เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอาฆาตพยาบาทอย่างถึงที่สุด

พวกเขามีสามคน! มอนสเตอร์มีสองตัว!

ถ้าทั้งสองคนหันกลับมาช่วย การจัดการมอนสเตอร์ที่กำลังรุมกินโต๊ะอยู่น่ะไม่ใช่เรื่องยากเลย

เขาเคยทำทุกอย่างเพื่อช่วยโจวชิงตอนที่เธอถูกล้อม

แต่ตอนนี้ที่เขากำลังลำบาก พวกเขาไม่แม้แต่จะหันหัวกลับมามอง!

ภาพเหตุการณ์นี้แน่นอนว่าถูกเห็นโดยทุกคนในศูนย์บัญชาการ

โดยเฉพาะหวังหลงเฉิง ที่ตอนนี้ใบหน้าดำทะมึนน่ากลัวสุดขีด!

เมื่อเห็นการกระทำของโจวชิงและกัปตันทีม

แม้แต่ชื่อทีมที่ตั้งว่า "ภักดี" ก็ดูจะกลายเป็นการประชดประชันที่บาดตาบาดใจที่สุด!

ขยะพวกนี้มันคืออะไรกัน?

ถ้าทหารใหม่ของกองทัพเจิ้นหยวนเป็นแบบนี้หมด...

เพื่อนร่วมทีมจะกล้าฝากหลังไว้ให้กันได้อย่างไร?

โจวชิงและกัปตันจงอี้วิ่งฝ่าหมอกออกมาได้อย่างรวดเร็ว และได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยกู้ภัยขั้นสามสองนาย

โจวชิงทรุดลงกับพื้นทันที หอบหายใจด้วยความโล่งอก

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่รอดชีวิตมาได้แบบหวุดหวิด

ส่วนกัปตันทีมกลับยืนขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดในใจ

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเพื่อนชายคนนั้นยังคงดังกึกก้องอยู่ในหัวของเขา

หวังหลงเฉิงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา ตัดสัญญาณภาพนั้นทิ้ง แล้วเปลี่ยนไปดูทีมอื่นแทน

ในขณะเดียวกัน ครูฝึกก็แอบสั่งเจ้าหน้าที่เทคนิคเบาๆ

บอกให้บันทึกวิดีโอของทีมจงอี้ไว้ด้วย

เพื่อเอาไปส่งแผนกจดหมายเหตุในภายหลัง เพื่อทำเป็นวิดีโอประชาสัมพันธ์

'เราต้องเอาเรื่องนี้มาใช้เป็นบทเรียนสอนใจทีหลัง มันจะเป็นตัวอย่างด้านลบที่ยอดเยี่ยมที่สุด'

เวลาผ่านไปสิบกว่านาที

ทีมแล้วทีมเล่าภายใต้การนำทางของหวังหลงเฉิง ต่างทยอยถอนตัวออกมาได้อย่างเป็นระเบียบ

มีหลายทีมที่เจอสถานการณ์คล้ายกับทีมภักดี

คือเพื่อนร่วมทีมถูกโจมตีระหว่างถอยร่น

แต่เกือบจะไม่มีทีมไหนเลยที่ทอดทิ้งเพื่อน ทุกทีมเลือกที่จะหันกลับไปสู้และฆ่ามอนสเตอร์เพื่อช่วยชีวิตเพื่อน

สุดท้ายพวกเขาก็รอดออกมาได้ครบโดยไม่บาดเจ็บสาหัส

เพียงชั่วพริบตา ทีมสิบหกจากยี่สิบสองทีมก็ได้ถอนตัวออกมาเรียบร้อยแล้ว

อีกสี่ทีมคาดว่าน่าจะถูกกำจัดไปจนหมดสิ้น

ส่วนอีกสองทีมที่เหลือ ติดอยู่ลึกเกินไปท่ามกลางหมอกหนาจนระบุพิกัดไม่ได้

หนึ่งในนั้นคือทีมแนวหน้าของหลี่มู่

ในตอนนี้ ลึกเข้าไปในม่านหมอก

สมาชิกทีมแนวหน้าทุกคนต่างอาบไปด้วยเลือด

ตลอดสิบกว่านาทีที่ผ่านมา พวกเขาทำการสังหารแทบจะไม่หยุดพัก!

พวกเขาไม่สามารถผ่อนคลายได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

หลี่มู่เพิ่งจะเหวี่ยงพลองผกาหนามบดขยี้หัวของกระดูกอสูรตนหนึ่งจนแหลก

จากนั้นเสียงของหวังหลงเฉิงก็ดังมาจากนาฬิกา

"หลี่มู่! นี่คือหวังหลงเฉิง!"

เมื่อได้ยินเสียงจากนาฬิกา

หลี่มู่และคนอื่นๆ ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที

ผ่านไปสิบกว่านาทีแล้วตั้งแต่หวังหลงเฉิงสั่งการครั้งแรก

การที่เขาติดต่อกลับมาอีกครั้งหมายความว่าเขาระบุตำแหน่งของพวกเขาได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม ประโยคถัดมากลับทำให้หัวใจของพวกเขาหล่นวูบ

"พวกคุณอยู่ลึกเกินไป ระบุพิกัดที่แน่นอนได้ยาก หาทางเคลื่อนที่ไปในทิศทางเดียวอย่างรวดเร็ว!"

"รับทราบครับ!"

หลี่มู่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องนำทีมมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวเพื่อฝ่าวงล้อมออกมา

แต่ในวินาทีนั้นเอง

เสียงคำรามดังกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือนสะท้อนออกมาจากหมอกหนาทึบที่อยู่ตรงหน้าพอดี!

หลี่มู่และคนอื่นๆ รู้สึกหูอื้อจนต้องรีบยกมือขึ้นปิดหู

คลื่นเสียงที่น่ากลัวนั้นพัดพาเอาหมอกหนาให้ม้วนตัววนไปมา

ท่ามกลางกลุ่มหมอกที่หมุนวนนั้น ปรากฏอสูรกระดูกขนาดยักษ์ ใหญ่โตราวกับภูเขาขนาดย่อม พุ่งทะยานออกมาจู่โจม

มันมีความสูงถึงหกเมตรเต็มๆ...