บทที่ 23 ศิลปะการกำจัดของกลาง

บทที่ 23 ศิลปะการกำจัดของกลาง

ภายในห้องลับ แสงจากหินเรืองแสงค่อนข้างสลัว

โจวว่านเหนียนคว่ำถุงเก็บของสามใบที่ริบมาจากพวกโจรป่าลงบนโต๊ะ เสียงสิ่งของกระทบกันดังเคร้งคร้าง ข้าวของกองพะเนินเป็นภูเขาขนาดย่อม

"ฆ่าฟันชิงทรัพย์นำมาซึ่งความมั่งคั่ง คำโบราณไม่ได้หลอกข้าจริงๆ"

เขาตรวจนับคร่าวๆ ได้ศิลาวิญญาณระดับต่ำสองร้อยสามสิบก้อน อาวุธเวทระดับกลางสามชิ้น (กระบี่บินหนึ่งเล่ม ดาบหัวผีหนึ่งเล่ม กระจกคุ้มใจหนึ่งบาน) อาวุธเวทระดับต่ำอีกหลายชิ้น และขวดยาที่บรรจุยาฟื้นฟูปราณกับยาถอนพิษอีกสิบกว่าขวด

นี่คือกองโชคลาภมหาศาล

ทว่า เมื่อโจวว่านเหนียนมองไปยังอาวุธเวทระดับกลางทั้งสามชิ้น คิ้วของเขากลับขมวดมุ่น

ที่ด้ามกระบี่บินมีอักษรสลักคำว่า ลมดำ ไว้อย่างสะดุดตา บนสันดาบหัวผีก็สลักรูปหัวหมาป่าตาเดียวที่ดุร้าย ซึ่งเป็นอาวุธคู่กายที่เป็นเอกลักษณ์ของชายตาเดียว ส่วนกระจกคุ้มใจใบนั้น ตรงขอบก็มีตราสัญลักษณ์พิเศษของกองโจรติดอยู่

"หากข้าเอาของพวกนี้ไปขายตรงๆ เพียงไม่เกินครึ่งวัน หูตาของค่ายลมดำหรือกองกำลังมือปราบตระกูลเฉินคงตามรอยมาถึงตัวข้าแน่"

ในวงการนี้ อาวุธเวทเปรียบเสมือนใบหน้าใบที่สองของผู้บำเพ็ญเพียร การเอาอาวุธที่มีชื่อเสียงของคนตายมาป่าวประกาศในที่สาธารณะก็ไม่ต่างจากการรนหาที่ตายให้เร็วขึ้น

"ต้องจัดการเสียหน่อย"

โจวว่านเหนียนหยิบกระบี่บินเหล็กกล้าที่สลักคำว่า ลมดำ ขึ้นมา

หากเป็นนักล่าพเนจรทั่วไปที่เจอสถานการณ์นี้ คงไม่ตัดใจทิ้งของก็ต้องเสียเงินก้อนโตไปจ้างช่างหลอมอาวุธให้ช่วยหลอมใหม่

แต่โจวว่านเหนียนมีวิชาเฉพาะตัว

"สหายเก่า คราวนี้ต้องพึ่งเจ้าแล้ว"

เขาหยิบปึก ยันต์ทำความสะอาดฉบับไส้เดือน ออกมาจากอกเสื้อ

ในเมื่อยันต์นี้สามารถดูดซับไอพิษดินในแผ่นค่ายกล และดูดซับไอปีศาจจากไม้พญางิ้วดำได้ เช่นนั้น... การขัดเกลาผิววัสดุวิญญาณบนพื้นผิวอาวุธเวทออกไปสักชั้น ก็ไม่น่าจะมีปัญหาใช่หรือไม่?

"สำแดงเดช!"

โจวว่านเหนียนแปะยันต์ทำความสะอาดลงบนอักษร ลมดำ แล้วโคจรพลังวิญญาณ

วืบบบ—

ลวดลายกงจักรประหลาดบนยันต์สว่างวาบขึ้นทันที พร้อมส่งเสียงจี๊ดๆ คล้ายเสียงหินเจียรที่กำลังขัดโลหะ

แรงดูดหมุนวนอันทรงพลังนั้นไม่ได้ทำเพียงแค่ปัดฝุ่นอย่างอ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันเหมือนกับตะไบขนาดเล็กนับไม่ถ้วนที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งและเฉือนลงบนพื้นผิวของกระบี่บิน

กระบี่บินเหล็กกล้าส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน

เพียงสามอึดใจ

ยันต์ทำความสะอาดก็มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

โจวว่านเหนียนเป่าผงโลหะบนพื้นผิวออก เขาเห็นว่าอักษร ลมดำ ที่เคยสลักไว้ลึกตรงด้ามกระบี่ถูกขัดออกจนเหลือเพียงรอยจางๆ ประกายโลหะรอบข้างก็หมองคล้ำไร้แวววาว ราวกับถูกน้ำกรดกัดกร่อน

"ความแรงยังไม่พอ เอาอีกแผ่น"

เพียะ!

ยันต์ทำความสะอาดแผ่นที่สองถูกแปะลงไป

เสียงจี๊ดๆ ดังระงมขึ้นอีกครั้ง

เมื่อยันต์แผ่นนี้เผาไหม้หมดไป พื้นที่ตรงด้ามกระบี่ส่วนนั้นก็บุบลงไปเล็กน้อย ไม่เพียงแต่อักษร ลมดำ จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ลวดลายเมฆาที่เคยวิจิตรบรรจงก็ถูกขัดจนกลายเป็นผิวเรียบๆ ที่ขรุขระ

กระบี่บินระดับกลางที่เคยเปล่งประกายเย็นวาบ บัดนี้ดูเหมือนของตำหนิที่เก็บมาจากกองขยะ ทั้งสนิมเขรอะและผ่านการขัดอย่างรุนแรง แม้ระดับของมันจะยังคงเป็นระดับกลางอย่างหวุดหวิด แต่รูปลักษณ์ภายนอกนั้นดิ่งลงเหวไปแล้ว

"สมบูรณ์แบบ"

โจวว่านเหนียนสำรวจ กระบี่ใหม่ เล่มนี้ด้วยความพึงพอใจ

"ทีนี้ใครจะจำได้ว่านี่คือกระบี่ของค่ายลมดำ? นี่มันก็แค่เศษเหล็กผุๆ ที่นักล่าพเนจรนิรนามใช้จนเยินชัดๆ"

ในหนึ่งชั่วโมงต่อมา โจวว่านเหนียนก็ใช้วิธีเดียวกันนี้จัดการส่วนที่เหลือ

ดาบหัวผีของชายตาเดียวหรือ? ขัดมันซะ! ขัดหัวหมาป่านั่นจนกลายเป็นก้อนปุ่มนูนโล้นๆ!

กระจกคุ้มใจหรือ? ขัดมัน! ขัดตราสัญลักษณ์จนเรียบเตียน แถมยังทำให้ขอบกระจกบิ่นเว้าแหว่งไปเสียด้วย!

กว่าจะจัดการอาวุธเวทที่มีตำหนิโดดเด่นจน สะอาด หมด บนโต๊ะก็มีกองผงโลหะเพิ่มขึ้นมาอีกกอง พร้อมกับของอีกไม่กี่ชิ้นที่มีสภาพน่าเวทนาจนดูเหมือน เศษเหล็ก

แม้การทำเช่นนี้จะทำให้มูลค่าของอาวุธเวทลดลงไปอย่างน้อยสามส่วน แต่มันแลกมาด้วยความปลอดภัยอันสมบูรณ์

"นี่เขาเรียกว่า... การฟอกของ"

โจวว่านเหนียนเก็บอาวุธเวทเหล่านี้ไว้ ส่วนสิ่งของเบ็ดเตล็ดอื่นๆ ที่ระบุตัวตนได้ง่าย (เช่น เสื้อผ้าของโจรป่า ป้ายประจำตัว ฯลฯ) เขาจัดการเผาจนเป็นเถ้าถ่านด้วยไฟเพียงกองเดียวแล้วชำระล้างลงท่อระบายน้ำไป

เมื่อจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น ก็เข้าสู่ยามจือพอดี

โจวว่านเหนียนล้างมือ จุดธูปสงบจิตใจ แล้วเรียกวงล้อสวรรค์ออกมา

จัดการของเสร็จแล้ว ต่อไปคือการหาช่องทางที่ปลอดภัยในการเปลี่ยนพวกมันเป็นเงินสด

"ขอกล่าวถามความลับสวรรค์ วันพรุ่งนี้ข้าควรไปขายอาวุธเวทที่ ผ่านการแปรรูป เหล่านี้ที่ใด จึงจะหลบเลี่ยงหูตาของค่ายลมดำและการตรวจสอบของตระกูลเฉินได้ ทั้งยังได้ราคาที่ยุติธรรม?"

กระดองเต่าทองเหลืองหมุนวนอย่างช้าๆ ในทะเลแห่งความรู้ ก่อนจะหยุดนิ่งลง

คำทำนายวันนี้: มงคลเล็กน้อย

ทิศแห่งโชคลาภ: เขตใต้ของตลาดตรอกหลัง ร้านช่างเหล็กเฒ่า

เป้าหมายการค้า: ช่างหลอมอาวุธพเนจรที่มีฉายาว่า เตาหลอม คนผู้นี้มีนิสัยประหลาด เชี่ยวชาญการรับซื้ออาวุธเวทที่ชำรุดและเศษวัสดุวิญญาณต่างๆ เพื่อนำไปสกัดเอาวัตถุดิบตั้งต้น สนใจเพียงตัววัสดุ ไม่สนใจที่มา

ทางแก้: อย่าขายในนาม อาวุธเวท ให้ขายรวมเป็นห่อในนาม เศษเหล็กสำหรับหลอมใหม่ แม้ราคาจะต่ำกว่าเล็กน้อย แต่ข้อดีคือขายได้จำนวนมากและไร้ปัญหาตามมาภายหลัง

"ขายเป็นเศษเหล็กงั้นหรือ?"

เมื่อเห็นผลคำทำนาย โจวว่านเหนียนก็ได้แต่หัวเราะขื่นๆ

การขายอาวุธเวทระดับกลางเป็นเศษเหล็ก คงเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นไม่กี่ครั้งในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แต่นี่แหละที่เหมาะกับเขาที่สุด การขายอาวุธเวทนั้นง่ายต่อการถูกจดจำเพราะคุณลักษณะของมัน แต่การขายเศษเหล็ก... ใครจะไปจำได้ว่ากองเศษเหล็กกองหนึ่งหน้าตาเป็นอย่างไร?

...วันรุ่งขึ้น ยามบ่าย

เขตใต้ของตลาด ตรอกหลังที่เต็มไปด้วยกลิ่นควันถ่านและเสียงค้อนตีเหล็ก

ชายหลังค่อมในชุดสั้นสีเทา ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นถ่าน แบกถุงกระสอบใบหนักพลางเคาะประตูหลังของร้านช่างเหล็กที่ดูทรุดโทรม

คนผู้นี้คือโจวว่านเหนียนที่ปลอมตัวมา เพื่อให้เข้ากับบทบาท คนขายเศษเหล็ก เขาจงใจทำให้ผิวคล้ำกร้าน และถึงขั้นยัดดินดำไว้ใต้เล็บ

"ใครน่ะ?"

ประตูเปิดออก ชายชราที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผมขาวโพลนทว่ายังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงโผล่หัวออกมา ในมือยังถือค้อนเหล็กอันใหญ่

"รับซื้อเศษเหล็กไหม?"

เสียงของโจวว่านเหนียนแหบพร่า เขาพาดถุงกระสอบลงบนพื้นดัง ตึ้ง

ชายชราปรายตามองถุงกระสอบ จมูกกระดิกเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นโลหะผสมกับวัสดุวิญญาณ

"เข้ามา"

ชายชราเบี่ยงตัวให้เขาผ่านไป

เมื่อเข้ามาในลานบ้าน ภายในนั้นเต็มไปด้วยไอร้อนระอุ ใจกลางมี เตาหลอม ขนาดใหญ่ที่คอยพ่นลมหายใจเป็นไฟดินออกมา

"เทออกมาดูสิ" ชายชราขี้ไปที่พื้น

เคร้งคร้าง

โจวว่านเหนียนยกก้นถุงแล้วเทของข้างในออกมา

กระบี่บินและดาบเล่มใหญ่หลายเล่มที่ถูกขัดจนจำสภาพเดิมไม่ได้ พร้อมกับเศษโลหะไม่ทราบที่มาอีกไม่กี่ชิ้น กลิ้งตกลงไปบนพื้น

ชายชรานั่งยองๆ ลงแล้วหยิบดาบหัวผีที่เดิมทีเป็นของชายตาเดียวขึ้นมา ตอนนี้สันดาบถูกขัดจนบุบเบี้ยวไม่เท่ากัน และมีรอยบิ่นอยู่หลายแห่งบนคมดาบ (ซึ่งโจวว่านเหนียนจงใจทำขึ้น)

"อืม... เหล็กชั้นดีผสมทรายทองดำ วัสดุพื้นฐานใช้ได้"

ชายชราใช้นิ้วดีดใบดาบเพื่อฟังเสียง เขาไม่สนใจรูปทรงเดิมของดาบเลยแม้แต่น้อย และไม่ได้ถามว่าทำไมสันดาบถึงถูกขัดจนเยินเช่นนั้น

ในสายตาของเขา นี่เป็นเพียงก้อนเหล็กที่รอการถูกหลอมเท่านั้น

"ส่วนนี่ กระจกคุ้มใจ ใช้เงินอ่อนและเหล็กนิล"

ชายชราแยกสิ่งของบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว สุดท้ายเขาก็หยิบตาชั่งออกมาปอน้ำหนัก

"รวมทั้งหมดสี่สิบสามจิน"

ชายชราแจ้งตัวเลข "ตามราคาขยะรีไซเคิล ข้าให้เจ้าหกสิบศิลาวิญญาณ นั่นเป็นเพียงค่าวัสดุเท่านั้น"

หกสิบศิลาวิญญาณ

ต้องรู้ก่อนว่า เพียงแค่กระบี่บินระดับกลางเล่มเดียวนั้น หากอยู่ในสภาพสมบูรณ์สามารถขายได้ถึงแปดสิบศิลาวิญญาณ! มูลค่ารวมเดิมของของสามชิ้นนี้อย่างน้อยก็ต้องสองร้อย

ตอนนี้มันลดลงไปมากกว่าสามเท่าตัว

แต่โจวว่านเหนียนกลับไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย เขากลับพยักหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว "ตกลง จ่ายเงินมา"

สำหรับเขา นี่คือการค้าที่ไม่มีต้นทุน ศิลาวิญญาณหกสิบก้อนนี้ก็ได้มาฟรีๆ และที่สำคัญคือมันเป็นเงินที่ สะอาด อย่างที่สุด

ชายชราไม่พูดมากเช่นกัน เขาสะบัดถุงศิลาวิญญาณออกมา จากนั้นต่อหน้าต่อตาโจวว่านเหนียน เขาใช้คีบคีบดาบหัวผีขึ้นมาแล้วโยนลงไปในเตาหลอมที่กำลังลุกโชนโดยตรง

จี๊ด—

เปลวไฟลุกพุ่งขึ้นมา

เมื่อเห็นอาวุธที่เคยเปี่ยมไปด้วยไอสังหารค่อยๆ อ่อนตัว เสียรูปทรง และในที่สุดก็กลายเป็นของเหลวสีแดงฉานในไฟที่โหมกระหน่ำ ความกังวลสุดท้ายในใจของโจวว่านเหนียนก็มลายหายไปดุจควันไฟ

ในโลกใบนี้ จะมีวิธีทำลายหลักฐานใดที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดไปกว่าการกลายเป็นเหล็กหลอมอีกล่ะ?

"ไปละ"

โจวว่านเหนียนรับเงินแล้วจากไป... กลับสู่ตรอกไผ่เขียว

โจวว่านเหนียนเทศิลาวิญญาณหกสิบก้อนที่เพิ่งแลกมา รวมกับที่มีอยู่เดิมทั้งหมดลงบนเตียง

"ตอนนี้ข้ามีศิลาวิญญาณอยู่ในมือเกือบสี่ร้อยก้อนแล้ว"

"นี่ถือเป็นเงินก้อนโตทีเดียว"

"แต่เงินที่อยู่นิ่งๆ คือเงินที่ตายแล้ว มันต้องถูกเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่ง"

ตบะในตอนนี้ของเขาเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณระดับสี่ (แม้ภายนอกจะพรางตาไว้) ในระยะสั้นเขาไม่จำเป็นต้องซื้อโอสถ ส่วนเรื่องอาวุธเวท เขาก็ไม่ได้ขาดแคลน (เพราะเขาสามารถวาดเขียนยันต์เองได้และมีค่ายกลป้องกันอยู่แล้ว)

"ถึงเวลาเพิ่มขีดความสามารถในการป้องกันเชิงรุกให้กับ ฐานที่มั่นแห่งวิถีเอาตัวรอด เสียที"

โจวว่านเหนียนมองออกไปทางลานบ้าน

เรือนหมายเลข 16 ในตอนนี้มีพลังป้องกันที่เพียงพอแล้ว (ค่ายกลพรางตา + ค่ายกลเมฆา) แต่วิธีการโจมตีกลับมีเพียงรูปแบบเดียว คือต้องพึ่งพาให้เขาคอยซัดยันต์ออกไปด้วยมือตนเอง

จะเกิดอะไรขึ้นหากวันหนึ่งเขาต้องกักตนบำเพ็ญเพียร หรือถูกพัวพันจนไม่สามารถละมือออกมาได้?

"หากข้าสามารถรวมยันต์เข้ากับค่ายกลได้..."

"ทำให้ยันต์เป็นส่วนหนึ่งของจุดเชื่อมต่อค่ายกล เพื่อที่ว่าเมื่อค่ายกลถูกกระตุ้น ยันต์ก็จะทำงานโดยอัตโนมัติ?"

ในใจของโจวว่านเหนียนนึกถึงบันทึกเรื่อง การเชื่อมโยงจุดตาค่ายกล จากตำราค่ายกลเบื้องต้น และยังนึกถึงหลักการกระตุ้นยันต์จากคัมภีร์ยันต์ว่างเปล่า

"การเปิดใช้งานยันต์ต้องใช้พลังวิญญาณเป็นตัวนำ"

"ส่วนค่ายกลเองก็มีพลังวิญญาณไหลเวียนอยู่แล้ว"

"หากข้าสามารถวาดเขียนยันต์พิเศษชนิดหนึ่ง ที่ชนวนของมันไม่ได้ถูกจุดด้วยคน แต่ถูกกระตุ้นด้วยความผันผวนของพลังวิญญาณจากค่ายกล..."

ดวงตาของโจวว่านเหนียนยิ่งมายิ่งสว่างไสว

นี่มันเท่ากับการติดตั้งเซนเซอร์ให้กับกับระเบิดชัดๆ!

"ยันต์ระเบิดหน่วงเวลา... หรือยันต์ระเบิดตรวจจับ!"

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ไม่รอช้า

โจวว่านเหนียนเก็บศิลาวิญญาณ หยิบปึกกระดาษยันต์และกองวัสดุธงค่ายกลที่พังแล้วซึ่งกู้ฟานเคยมอบให้เขาออกมา แล้วเริ่มการ วิจัยและพัฒนา รอบใหม่ของเขา

ครั้งนี้ สิ่งที่เขาต้องการประดิษฐ์ขึ้นมา คืออาวุธลับสุดเล่ห์เหลี่ยมที่คู่ควรกับ ผู้บำเพ็ญเพียรสายเอาตัวรอด อย่างแท้จริง