บทที่ 22 ภูเขาฮวากั่วซานรวมพลปีศาจนับล้าน ราชามังกรเฒ่ามาแสดงความยินดี!
บทที่ 22 ภูเขาฮวากั่วซานรวมพลปีศาจนับล้าน ราชามังกรเฒ่ามาแสดงความยินดี!
บทที่ 22 ภูเขาฮวากั่วซานรวมพลปีศาจนับล้าน ราชามังกรเฒ่ามาแสดงความยินดี!
ทวีปตงเซิ่งเสินโจว ภูเขาฮวากั่วซาน
ซุนหงอคงใช้สองหมัดสังหารพระโพธิสัตว์เย่าหวังและพระโพธิสัตว์เย่าซ่างอย่างองอาจ
ข่าวสะเทือนเลื่อนลั่นนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกสารทิศในยุคบรรพกาลอย่างรวดเร็ว ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดไปทั่วปฐพี
เหล่าภูตผีปีศาจจากขุนเขาน้อยใหญ่ต่างพากันดั้นด้นมาเพื่อขอสวามิภักดิ์!
“เรียนท่านอ๋อง ผู้นำเผ่าพยัคฆ์ใจดำ นำเผ่าพยัคฆ์สามพันตัวมาขอสวามิภักดิ์ใต้ร่มบารมีท่านอ๋อง!”
“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง พญาแพนด้าแห่งป่าไผ่เขาซูซาน นำเหล่าแพนด้าสองพันตัวปีนป่ายข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อขอพึ่งพิงท่าน!”
“ท่านอ๋อง จอมยุทธ์แมวสายรุ้งแห่งยอดเขาซีไห่เฟิง นำเผ่าแมวหนึ่งหมื่นตัว ยินดีเข้าร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับภูเขาฮวากั่วซาน!”
“เรียนท่านอ๋อง ประมุขกระต่ายสีน้ำเงินแห่งวังคางคกหยกหุบเขาจันทร์สีน้ำเงิน...” ปีศาจน้อยเช็ดน้ำลายที่มุมปากพลางรายงานต่อ “ประมุขกระต่ายสีน้ำเงินนำ... นำปีศาจสาวห้าพันตน... มาขอรับความคุ้มครองจากท่านอ๋องขอรับ!”
สำหรับเผ่าปีศาจจากทั่วสารทิศที่หลั่งไหลมาขอสวามิภักดิ์เหล่านี้ ซุนหงอคงเปิดกว้างรับไว้ทั้งหมด!
ปีศาจตนใดก็ตามที่เหยียบย่างเข้าสู่ภูเขาฮวากั่วซาน ตราบเท่าที่ไม่ก่อความเดือดร้อน ไม่รังแกผู้อ่อนแอกว่า ย่อมได้รับการคุ้มครองภายใต้ปีกของเขา!
ด้วยอิทธิฤทธิ์อันสูงส่ง ความใจกว้าง และคุณธรรมที่เที่ยงตรง ทำให้ซุนหงอคงได้รับการยอมรับนับถือจากเหล่าปีศาจอย่างรวดเร็ว
ชื่อเสียงของมหาพญาวานรโสภาเลื่องลือขจรขจายไปทั่วทุกมุมของยุคบรรพกาล!
จากหนึ่งเพิ่มเป็นสิบ จากสิบขยายเป็นร้อย เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งเดือน ภูเขาฮวากั่วซานก็สามารถรวมพลปีศาจได้นับล้านตัว! กลายเป็นอาณาจักรปีศาจขนาดกลางที่น่าเกรงขามไปเสียแล้ว!
ทว่าเมื่อมีประชากรปีศาจมากเกินไป ปัญหาต่างๆ ก็เริ่มรุมเร้า
ปีศาจเหล่านี้มาจากหลากสำนักหลายขุนเขา ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการกระทบกระทั่งและทะเลาะวิวาทกันด้วยเรื่องเล็กน้อย
ประกอบกับทรัพยากรบนภูเขาฮวากั่วซานที่มีจำกัด การจะเลี้ยงดูทหารปีศาจจำนวนมหาศาลเช่นนี้จึงกลายเป็นภาระหนักอึ้ง!
“ข้าผู้เฒ่าซุนในยามนี้บัญชาการปีศาจนับล้าน ดูเผินๆ เหมือนจะรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด แต่ความจริงแล้วรากฐานยังอ่อนแอ ทรัพยากรที่มีอยู่ก็ไม่เพียงพอ”
“ภูเขาฮวากั่วซานแห่งนี้ก็เปรียบเสมือนสัตว์ยักษ์ที่เอาแต่คำรามก้องทั้งวันคืน ทว่ามันก็ผลาญทรัพยากรไปอย่างมหาศาลในทุกลมหายใจเช่นกัน”
บนโขดหินสูงชัน ซุนหงอคงทอดสายตามองไปยังทะเลตะวันออกอันกว้างใหญ่ไพศาล ในใจเต็มไปด้วยความครุ่นคิดที่สับสน
“แม้เส้นชีพจรปฐพีของภูเขาฮวากั่วซานจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็ไม่อาจรองรับความต้องการในการบำเพ็ญเพียรของกองทัพปีศาจนับล้านได้ตลอดรอดฝั่ง”
“หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เกินหนึ่งปี น้ำพุวิญญาณบนภูเขาจะเหือดแห้ง ผลไม้ทิพย์จะมลายสิ้น และความวุ่นวายจะต้องปะทุขึ้นอย่างแน่นอน!”
“อีกทั้งแม้เผ่าปีศาจนับล้านนี้จะมีกำลังพลมหาศาล แต่ผู้ที่เป็นยอดฝีมือจริงๆ กลับมีเพียงหยิบมือ”
“ข้าผู้เฒ่าซุนเป็นเพียงลิงตัวเดียว... หากต้องเปิดศึกแตกหักกับสรวงสวรรค์และพุทธนิกายจริงๆ สองหมัดย่อมยากจะต้านทานฝูงชน เกรงว่ากองทัพของข้าจะพ่ายแพ้ยับเยิน!”
ดวงตาของเขาลึกล้ำฉายแววกังวล เรื่องเสบียงและทรัพยากรกลายเป็นโจทย์ใหญ่ที่ต้องแก้!
เงินเพียงเล็กน้อยก็สามารถบีบให้ยอดวานรผู้กล้าหาญต้องลำบากใจได้จริงๆ!
ในขณะนั้นเอง!
“ตูม! ตูมๆๆ! ตูม—”
เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวเกือบสิบครั้ง คลื่นสีขาวม้วนตัวเป็นเกลียว เสาน้ำหลายสิบต้นพุ่งทะยานจากผิวน้ำ ราวกับมังกรเงินที่พุ่งขึ้นสู่สรวงสวรรค์ ทะลวงผ่านชั้นเมฆไปถึงเก้าชั้นฟ้า
จากนั้น บนมหาสมุทรอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา พลันปรากฏขบวนแห่อันยิ่งใหญ่ขบวนหนึ่ง เรียงรายเป็นแนวยาวเหยียบคลื่นลมมาอย่างสง่างาม
ผู้นำขบวนนั้นโดดเด่นสะดุดตาเหนือใคร หัวเป็นมังกร กายเปี่ยมรัศมีดั่งมนุษย์ สวมอาภรณ์แพรพรรณชั้นเลิศ คาดเข็มขัดหยก สวมมงกุฎทองคำ ใบหน้าเปี่ยมด้วยอำนาจ ทุกย่างก้าวแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งราชันย์
มังกรตนนั้นเดินตรงเข้ามา ประสานมือคารวะด้วยท่วงท่าภูมิฐานพร้อมเสียงที่ดังกังวาน
“มังกรน้อยอ๋าวกว่าง ราชามังกรทะเลตะวันออก คารวะมหาพญาวานรโสภาแห่งภูเขาฮวากั่วซาน ไม่ทราบว่าท่านเซียนที่อยู่เบื้องหน้าข้านี้ ใช่ท่านซุนหงอคงผู้ที่สังหารพระโพธิสัตว์เย่าหวังและพระโพธิสัตว์เย่าซ่างในศึกสะเทือนภพ จนชื่อระบือไปทั่วทั้งยุคบรรพกาลหรือไม่?”
สิ้นคำถาม ซุนหงอคงหรี่ตาลงเล็กน้อย ในใจเริ่มเกิดความระแวงขึ้นมาทันที
ด้วยความที่เคยอ่าน “ไซอิ๋ว” มาก่อน เขาจึงรู้ดีว่าราชามังกรตนนี้กำลังจะมามอบเหล็กเทพสะกดสมุทรให้แก่เขา
แต่ในเมื่อขนาดพระโพธิสัตว์แห่งภูผาวิญญาณเขายังกล้าสังหารทิ้งอย่างไม่แยแส! แล้วกับแค่เผ่ามังกร ซุนหงอคงย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าของเขายิ้มแย้ม ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ขี้เล่นอยู่สามส่วน
“ที่แท้ก็คือราชามังกรอ๋าวกว่างเพื่อนบ้านเก่านี่เอง ไม่ทราบว่ายกขบวนกันมาเอิกเกริกปานนี้ มีธุระอันใดรึ?”
อ๋าวกว่างท่าทางสุขุมไม่รีบร้อน ยังคงรักษารอยยิ้มขณะประสานมือ
“เมื่อเร็วๆ นี้ข้าได้ยินมาว่าท่านเซียนมีอิทธิฤทธิ์ครอบฟ้าดิน รวมพลปีศาจนับล้าน จัดระเบียบเจ็ดสิบสองถ้ำ แม้แต่ภูตผีสามสิบหกเกาะล้วนยอมสวามิภักดิ์ ทะเลตะวันออกของข้ากับภูเขาฮวากั่วซานตั้งอยู่ติดกัน เปรียบเสมือนริมฝีปากกับฟันที่ต้องพึ่งพากัน วันนี้ข้าจึงได้เตรียมของขวัญเล็กน้อยมาเพื่อแสดงความยินดีกับท่านโดยเฉพาะ”
สิ้นเสียงของเขา นางมังกรโฉมสะคราญหลายสิบตนก็ก้าวออกมาจากด้านหลัง กระโปรงเกล็ดปลาพริ้วไหวดูนวลตา พวกนางถือถาดหยกที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับทองเงิน ไข่มุกราตรีล้ำค่า กำยานน้ำลายมังกร และสุราหยกทิพย์ กลิ่นหอมขจรขจาย แสงอัญมณีระยิบระยับบาดตา
หางตาของซุนหงอคงกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นโบกมือปฏิเสธอย่างถ่อมตัว
“เฮ้อ... ข้าผู้เฒ่าซุนยังไม่มีผลงานใดคู่ควรจะรับรางวัล ของมีค่าล้นภูเขาเช่นนี้ ข้ามิกล้ารับไว้จริงๆ”
อ๋าวกว่างหัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ
“ท่านเซียนพูดเล่นแล้ว! คลังสมบัติวังมังกรของข้าขึ้นชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในสี่ทะเล ของเหล่านี้เป็นเพียงของเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น หวังว่าท่านเซียนจะไม่ปฏิเสธน้ำใจของข้า”
คำพูดนี้เองที่ทำให้ซุนหงอคงเกิดความคิดแวบขึ้นในใจ หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความยินดี
คลังสมบัติวังมังกรอย่างนั้นรึ?
ยอดเยี่ยมที่สุด!!!
เขากำลังกลุ้มเรื่องภูเขาฮวากั่วซานขาดแคลนทรัพยากรจนยากจะเลี้ยงดูเผ่าปีศาจนับล้าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสร้างจักรวรรดิปีศาจเพื่อท้าทายสรวงสวรรค์และพุทธนิกายเลย!
และแม้เผ่ามังกรจะดูตกต่ำลงในยุคนี้ แต่ทรัพยากรในสี่ทะเลนั้นอุดมสมบูรณ์และมีของล้ำค่ามากมายนับไม่ถ้วนมิใช่รึ? นี่แหละคือรากฐานชั้นดีในการสร้างอาณาจักรของข้าผู้เฒ่าซุน!
ของมีค่าเหล่านี้สำหรับทวยเทพอาจเป็นเพียงเศษดิน แต่สำหรับเหล่าภูตผีปีศาจของข้า มันคือขุมทรัพย์ที่เปลี่ยนชีวิตได้เลย!
ความคิดของเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว เมื่อมองไปยังอ๋าวกว่างอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าราชามังกรเฒ่าตนนี้ดูเปล่งประกายสีทองอร่ามเย้ายวนใจเหลือเกิน ราวกับคนหิวโหยที่ได้พบโต๊ะจีนชุดใหญ่ ดวงตาทั้งสองของวานรพลันเปล่งประกายสีเขียวเรืองรอง
“หึๆๆ”
ซุนหงอคงถูฝ่ามือของตน พลางหัวเราะเสียงเบาในลำคอ
“ในเมื่อท่านราชามังกรมีน้ำใจถึงเพียงนี้ หากข้าผู้เฒ่าซุนยังดื้อแพ่งปฏิเสธ ก็คงจะดูไร้น้ำใจเกินไปเสียหน่อย!”
เขาตะโกนสั่งเสียงกึกก้อง
“ลูกหลานทั้งหลาย! ยังไม่รีบมาขนของล้ำค่าเหล่านี้ไปอีกรึ!”
เสียงคำรามนั้นสะเทือนไปทั้งขุนเขา ชั่วพริบตาเดียวลิงนับไม่ถ้วนก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้และซอกหิน ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวาย พวกมันกวาดทรัพย์สินเงินทองเหล่านั้นไปจนเกลี้ยง แม้แต่ถาดหยกก็ไม่เว้น ราวกับกลัวว่าจะเหลือเศษเหรียญทิ้งไว้ให้เสียของ
เมื่อเห็นสภาพนั้น อ๋าวกว่างยังคงฝืนยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า แต่ในใจกลับสบถด่าไม่หยุด
‘หึ เป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงโดยแท้ ไร้การศึกษาไม่พอยังไม่เคยเห็นโลกกว้าง แค่ของมีค่าทางโลกเพียงเท่านี้ก็ตาโตจนเก็บอาการไม่อยู่ ช่างหยาบคายสิ้นดี’
ทว่าเขายังคงรักษาหน้าไว้ ยิ้มแย้มและประสานมืออีกครั้ง
“ท่านเซียนยอมรับของขวัญ มังกรน้อยย่อมยินดียิ่ง ไม่ทราบว่าท่านเซียนจะกรุณาให้เกียรติย้ายไปยังวังมังกรเพื่อสนทนากันสักครู่ได้หรือไม่? ข้าได้เตรียมงานเลี้ยงสุราเลิศรสไว้รอต้อนรับท่านเซียนแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของซุนหงอคงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ในเมื่อเหยื่อมาล่อถึงหน้าบ้าน มีเหตุผลใดที่เขาจะปฏิเสธเล่า?
เขามองอ๋าวกว่างด้วยสายตาเป็นประกาย ตบบ่าราชามังกรเฒ่าอย่างสนิทสนม
“ในเมื่อพี่ราชามังกรเชิญชวนอย่างมีน้ำใจ น้องชายคนนี้จะปฏิเสธได้อย่างไร? เช่นนั้นก็ขอรบกวนท่านแล้ว!”
อ๋าวกว่างพยักหน้ายิ้มรับ แต่ในใจกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับสายตาของลิงตัวนี้—ทำไมมันถึงดูเหมือนกำลังวางแผนจะกวาดล้างวังมังกรของเขาให้เรียบวุธเช่นนั้น?
แต่ในเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว อีกทั้งงานนี้ก็เป็นไปตามคำสั่งของพุทธนิกาย ขอเพียงส่งมอบเหล็กเทพสะกดสมุทรออกไปได้อย่างราบรื่น บุญกุศลในครั้งนี้ก็จะสมบูรณ์แบบตามแผน
“ท่านเซียน เชิญ!”
“เกรงใจไปแล้ว พี่ท่านเกรงใจไปแล้ว”
ซุนหงอคงเหยียบเมฆาแสง ทะยานตามราชามังกรทะเลตะวันออกแหวกคลื่นมุ่งหน้าสู่บาดาล
ผืนน้ำแยกออกเป็นม่านน้ำสองสายใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา เพียงครู่เดียว ทั้งหมดก็ดำดิ่งลงสู่ใต้ทะเลลึกหมื่นจั้ง
ท่ามกลางน้ำทะเลใสสะอาดที่ไหลเอื่อย ใต้ก้นมหาสมุทรพลันปรากฏภาพพระราชวังอันวิจิตรตระการตา
วังมังกรทะเลตะวันออกทอแสงสีทองอร่ามเรือง หอคอยและตำหนักต่างๆ เรียงรายราวกับดินแดนมายาแก้วผลึก กว้างใหญ่ไพศาลจนสุดลูกหูลูกตา
ภาพตรงหน้าทำเอาซุนหงอคงตาโตเท่าไข่ห่าน ในใจมีเพียงความคิดเดียววนเวียนอยู่
‘รวยเละแล้วงานนี้! ข้าผู้เฒ่าซุนกำลังจะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตลิงแล้ว!’
‘เผ่ามังกรปักหลักอยู่ในสี่ทะเลมานับหมื่นล้านปีตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์!’
‘ในวังมังกรนี้ย่อมมีของล้ำค่ามหาศาลเกินคณานับ ข้าจะกวาดไปให้หมด... อะไรนะ? ถ้าไม่ยอมให้อย่างนั้นรึ? ถ้าไม่ให้ ข้าผู้เฒ่าซุนก็แค่ปล้นมันมาให้สิ้นซาก ไม่เหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียวก็พอแล้ว!’