บทที่ 24 อสูรกายระดับแข็งแกร่ง
บทที่ 24 อสูรกายระดับแข็งแกร่ง
ตุ้บ!
ไม่รู้ว่าฟาดไปกี่ครั้ง จนกระทั่งพื้นดินรอบทิศทางถูกตีจนเป็นหลุมเป็นบ่อ ไม่มีที่ใดสมบูรณ์ดีแม้แต่แห่งเดียว ในที่สุดเจียงเต้าจึงหยุดลง สีหน้าเย็นชา โยนชายหนุ่มประหลาดที่อ่อนปวกเปียกและแหลกเหลวทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ
หลังจากชายหนุ่มประหลาดตกลงสู่พื้นดิน กลับยังคงไม่ตาย เนื้อตัวเละเทะ คืบคลานและดิ้นรนอยู่บนพื้นดินอย่างยากลำบาก ลูกตาแตกไปข้างหนึ่ง เหลือเพียงข้างเดียว ทั่วร่างอาบไปด้วยเลือด แผ่ซ่านกลิ่นคาวเหม็น มองไปยังเจียงเต้าด้วยความตกตะลึงอย่างผิดปกติ
“เจ้า...เจ้าก็ไม่ใช่มนุษย์หรือ”
เจียงเต้าไม่พูดจา ทันใดนั้นก็โค้งตัวลง คว้าแขนข้างหนึ่งของอีกฝ่าย กระชากอย่างแรง พละกำลังไม่รู้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด เสียงดังฉีกขาด กระชากแขนของอีกฝ่ายหลุดออกมาจากร่างทั้งรากทั้งโคน
ปลายแขนมีเมือกสีดำทะลักออกมา น่าสะอิดสะเอียนจนบอกไม่ถูก
“อ๊าก...”
ชายหนุ่มประหลาดส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา กลิ้งเกลือกไปตามพื้น ต้องการจะดิ้นรน แต่เจียงเต้าก็เหยียบลงบนหน้าอกของอีกฝ่ายโดยตรง พละกำลังมหาศาล เสียงดังปัง ราวกับเสาทองแดง ตรึงอีกฝ่ายไว้อย่างแน่นหนา
“เจ้าเป็นตัวอะไรกัน ไม่ใช่มนุษย์และไม่ใช่วิญญาณร้าย แล้วคือสิ่งใด”
เจียงเต้าโยนแขนของอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ประมือกันมาหลายกระบวนท่า เขาสามารถตัดสินได้อย่างชัดเจนแล้วว่า นี่ไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน!
แต่ก็ไม่ใช่วิญญาณร้ายเช่นกัน!
รูปแบบการดำรงอยู่ของอีกฝ่ายแปลกประหลาด เหนือความคาดหมายของเขา
เขากระทั่งสงสัยว่า บนโลกใบนี้ยังมีปีศาจอยู่อีกหรือไม่
“เจ้า...เจ้าไม่เหมือนกับข้าหรือ เหตุ...เหตุใดจึงยังถามเช่นนี้”
ชายหนุ่มประหลาดเอ่ยปากด้วยความเจ็บปวด
จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดว่า เจียงเต้าเหมือนกับเขา ที่ไม่ใช่มนุษย์
เป็นเพราะพลังที่เจียงเต้าระเบิดออกมาเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไปจริง ๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ก้นบึ้งดวงตาของเจียงเต้าก็เย็นเยียบ ก้มตัวลง คว้าแขนอีกข้างของอีกฝ่ายอีกครั้ง ระเบิดพลัง กระชากอย่างแรง เสียงดังฉีกขาด แขนที่สมบูรณ์อีกข้างก็ถูกเขากระชากจนหลุดออกมาทั้งรากทั้งโคน
“อ๊าก...”
ชายหนุ่มประหลาดร้องลั่นอย่างโหยหวนยิ่งขึ้น
หัวไหล่ทั้งสองข้างล้วนมีเลือดสีดำเข้มข้นทะลักออกมา น่าสะพรึงกลัวจนบอกไม่ถูก
“ข้ากำลังถามคำถามเจ้า ถามอะไรก็ตอบมา กล้าย้อนถามแม้แต่ประโยคเดียว ข้าจะกระชากอวัยวะของเจ้าออกไปหนึ่งส่วน!”
น้ำเสียงของเจียงเต้าเย็นชา
ชายหนุ่มประหลาดตื่นตระหนกอย่างผิดปกติ สายตาสั่นเทา มองไปยังเด็กหนุ่มที่ราวกับเทพมารเบื้องหน้า
เขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง
รู้อย่างนี้แต่แรก ก่อนหน้านี้เขาจะกล้ามาตอแยเจียงเต้าได้อย่างไร
มนุษย์นี้กลับโหดเหี้ยมกว่าเขาถึงร้อยเท่า
“มะ...มนุษย์ชอบเรียกพวกเราว่าอสูรกาย”
ชายหนุ่มประหลาดกล่าวด้วยความเจ็บปวด
“อสูรกายหรือ เป็นสิ่งใดกัน”
เจียงเต้าขมวดคิ้ว “แตกต่างจากวิญญาณร้ายอย่างไร”
“พวกเราและวิญญาณร้ายอยู่ในระดับชีวิตที่แตกต่างกัน ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ เพียงแต่ระดับชีวิตของวิญญาณร้ายอ่อนแอกว่าพวกเรา มีเพียงวิญญาณร้ายยิ่งใหญ่บางตนเท่านั้นที่จะน่าสะพรึงกลัว พวกเรา...พวกเราคือสิ่งชั่วร้ายที่บำเพ็ญตบะจนกลายเป็นปีศาจ อายุขัยยืนยาว อย่างต่ำก็มีอายุขัยหลายร้อยปี บางตนที่แข็งแกร่งกระทั่งสามารถอยู่รอดได้ถึงพันปี”
ชายหนุ่มประหลาดกล่าว
จิตใจของเจียงเต้าปั่นป่วน
เป็นปีศาจชนิดหนึ่งจริง ๆ ด้วย!
โลกใบนี้ยิ่งมายิ่งอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
มือปราบวิญญาณ วิญญาณร้าย อสูรกาย ล้วนไม่ใช่ตัวตนธรรมดาทั้งสิ้น!
มนุษย์ธรรมดาเมื่อเผชิญหน้ากับพวกมัน แทบจะไม่มีทางรอดเลยแม้แต่น้อย
“แล้วพวกเจ้ากับมือปราบวิญญาณ หากเทียบกันแล้ว ผู้ใดแข็งแกร่งกว่ากัน”
“ความแข็งแกร่ง...ความแข็งแกร่งพอ ๆ กัน ขึ้นอยู่กับระดับและสถานการณ์เฉพาะหน้า โดยทั่วไปแล้ว ผู้ใดลงมือก่อน โอกาสชนะของผู้นั้นก็จะยิ่งมากกว่า แต่เรื่องราวก็ไม่อาจฟันธงได้ ต้องดูระดับและจังหวะการลงมือของกันและกัน”
ชายหนุ่มประหลาดเอ่ยปาก
“ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์หากเทียบกับพวกเจ้า เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร”
เจียงเต้าสอบถาม
“ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์หรือ พวกเขา...ผู้ฝึกยุทธ์บางคนของพวกเขา สามารถคุกคามหรือกระทั่งสังหารพวกเราได้จริง แต่คนประเภทนี้มีน้อยมาก คนส่วนใหญ่ไม่สามารถทำอันตรายพวกเราได้เลยแม้แต่น้อย”
ชายหนุ่มประหลาดใบหน้าซีดเผือด “ข้าในหมู่อสูรกาย ก็เป็นเพียงการดำรงอยู่ในระดับต่ำสุดเท่านั้น ไม่ใช่อสูรกายระดับสูงอันใด พลังของพวกเรามีมาแต่กำเนิด ไม่ใช่วิทยายุทธ์หรือวิชาใดจะสามารถเทียบเคียงได้ ขอเพียงข้าแข็งแกร่งขึ้นอีกหนึ่งส่วน วิทยายุทธ์ก็จะไม่มีผลอันใดต่อข้าอีก”
“การแบ่งระดับของพวกเจ้ามีสิ่งใดบ้าง เจ้าคิดว่าความแข็งแกร่งของข้าในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์สามารถจัดอยู่ในลำดับที่เท่าใด”
เจียงเต้าหรี่ตาลง
“พวกเราเหมือนกับวิญญาณร้าย แบ่งเป็นห้าระดับ ได้แก่ [เทพ], [มังกร], [ฝันร้าย], [ล้างผลาญ], [แข็งแกร่ง] ข้าเป็นเพียงอสูรกาย [ระดับแข็งแกร่ง] ซึ่งเป็นระดับต่ำสุด เมื่อเผชิญหน้ากับอสูรกาย [ระดับล้างผลาญ] ข้าจะไม่มีความสามารถในการต่อต้านใด ๆ เลย ส่วนวิญญาณร้ายที่ถูกข้าควบคุม พวกมันไม่นับว่าเป็น [ระดับแข็งแกร่ง] ด้วยซ้ำ โดยทั่วไปแล้ว อสูรกาย [ระดับแข็งแกร่ง] นั้นเทียบได้กับยอดฝีมือระดับเคี่ยวโลหิตในหมู่มนุษย์ ความแข็งแกร่งของเจ้า...ใน...ในหมู่มนุษย์น่าจะนับว่าเป็นระดับเคี่ยวโลหิตขั้นสูงสุดกระมัง...”
ชายหนุ่มประหลาดกล่าวอย่างซื่อสัตย์
เจียงเต้ามีแววตาอึมครึม “เจ้าจงใจหลอกข้ากระมัง ความแข็งแกร่งเช่นเจ้านับว่าเป็นเพียงอสูรกาย [ระดับแข็งแกร่ง] หรือ ในเมื่อเมืองเหิงโจวปรากฏวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเจ้าเรียกขาน แล้วเหตุใดจึงมีเพียงตัวหมากเล็ก ๆ เช่นเจ้ามาเล่า แล้วตัวหมากใหญ่ ๆ เหล่านั้นเล่า ไม่อยากมาหรือ”
ชายหนุ่มประหลาดยิ้มขื่น “ข่าวการอุบัติของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในเมืองเหิงโจว ไม่มีลางบอกเหตุล่วงหน้าใด ๆ ดังนั้นขุมกำลังแต่ละฝ่ายจึงเพียงแค่เรียกตัวผู้รับผิดชอบในบริเวณใกล้เคียงมาตรวจสอบอย่างเร่งด่วน ยอดฝีมือที่แท้จริงอยู่ห่างไกล จึงมาไม่ทันอย่างแน่นอน!”
เจียงเต้าเงียบไปในทันที
“เมื่อคืนนี้ภายในเมืองเกิดเหตุพลิกผันอันใดขึ้น วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนั้นอุบัติขึ้นแล้วหรือ”
“ใช่แล้ว ในท้ายที่สุดวัตถุศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกคนของวังทารกวิญญาณแย่งชิงไป ขุมกำลังแต่ละฝ่ายล้วนกำลังไล่ล่าสังหารวังทารกวิญญาณ มีเพียงข้า...ข้าที่รั้งอยู่”
ชายหนุ่มประหลาดกล่าวอย่างอึกอัก
“รั้งอยู่เพราะคิดจะจัดการกับตระกูลเจียงของพวกข้าหรือ”
เจียงเต้าแค่นยิ้มเย็นชา
“ไว้ชีวิตด้วยเถิด ก่อนหน้านี้ข้ามีตาหามีแววไม่ ไว้ชีวิตข้าด้วย”
ชายหนุ่มประหลาดรีบร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนั้นถูกวังทารกวิญญาณแย่งชิงไป หมายความว่าเมืองเหิงโจวในภายภาคหน้าจะกลับมาปลอดภัยอีกครั้งใช่หรือไม่”
เจียงเต้าสอบถาม
“ใช่แล้ว ในภายภาคหน้าเมืองเหิงโจวจะกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน จะไม่มีวิญญาณร้ายหรืออสูรกายมาอีก”
ชายหนุ่มประหลาดเอ่ยปาก
“แล้วก่อนหน้านี้ข้าได้สังหารทารกวิญญาณของวังทารกวิญญาณไปหนึ่งตน เจ้าคิดว่าพวกมันจะแก้แค้นข้าหรือไม่”
ทันใดนั้นเจียงเต้าก็ถามขึ้น
“เรื่องนี้...ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน”
ใบหน้าของชายหนุ่มประหลาดเต็มไปด้วยความขมขื่น “เจ้าปล่อยข้าไปเถิด ข้าแขนขาดทั้งสองข้างแล้ว ไม่มีภัยคุกคามอีกต่อไปแล้ว ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตข้าด้วย”
เจียงเต้าก้มมองลงมา หรี่ตาลง ทันใดนั้นก็มีประกายแสงเย็นยะเยือกอันน่าหวาดกลัววาบผ่าน ฝ่ามืออันกว้างใหญ่ตะปบลงบนใบหน้าอย่างกะทันหัน นิ้วทั้งห้าออกแรงบีบ คว้าศีรษะของชายหนุ่มประหลาดไว้ แล้วกระชากอย่างแรง
ฉัวะ!
ศีรษะทั้งใบของชายหนุ่มประหลาดถูกเขากระชากจนหลุดออกมาทั้งรากทั้งโคน เลือดสีดำไหลริน แผ่ซ่านกลิ่นเหม็นเน่า
ชายหนุ่มประหลาดมีใบหน้าเจ็บปวด หลังจากถูกกระชากศีรษะออกไป ร่างกายกลับยังคงคืบคลานอย่างยากลำบาก
แต่หลังจากคืบคลานไปได้ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตายสนิท
เจียงเต้าโยนศีรษะของอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ จิตใจหนักอึ้ง
สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว!
ศีรษะถูกกระชากออกไปแล้ว กลับยังสามารถดิ้นรนได้อีก
อีกทั้ง ไม่ว่าจะเป็นนักพรตฉางไป๋ก่อนหน้านี้ หรือชายหนุ่มประหลาดผู้นี้ ล้วนกล่าวว่าผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ยากที่จะทำอันตรายพวกมันได้...โครงสร้างชีวิตของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!
ตอนนี้วิทยายุทธ์หลายวิชาของเขาถูกปรับแต่งไปจนถึงระดับหนึ่งร้อยยี่สิบปีให้หลังแล้ว กลับยังต้องใช้เรี่ยวแรงในการต่อสู้กับพวกมันถึงเพียงนี้ หากต้องพบเจอตัวที่แข็งแกร่งกว่านี้ สิ่งที่รอเขาอยู่คงมีเพียงความตายเท่านั้น
ต้องรู้ก่อนว่าชายหนุ่มประหลาด เป็นเพียงการดำรงอยู่ในระดับต่ำสุดของอสูรกายเท่านั้น!
เจียงเต้าเปิดหน้าจอขึ้นมา สายตามองไปอีกครั้ง
เพียงเห็นว่าหลังจากสังหารชายหนุ่มประหลาด ด้านหลังวิทยายุทธ์ทั้งห้าวิชาด้านบนกลับปรากฏคำว่า [สามารถปรับแต่งได้] ขึ้นมาอีกครั้ง
“อสูรกายพวกนี้เหมือนกับวิญญาณร้าย เมื่อสังหารแล้ว ล้วนสามารถทำให้วิทยายุทธ์ของข้าปรับแต่งต่อไปได้...”
แววตาของเจียงเต้าวูบไหว
นี่เป็นข่าวดีเพียงหนึ่งเดียวจนถึงตอนนี้!
พวกมันล้วนกล่าวว่าผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ไม่มีผลอันใดต่อพวกมัน แต่เขากลับไม่เชื่อเรื่องงมงาย
รอให้ตนเองปรับแต่งวิทยายุทธ์เหล่านี้ไปจนถึงระดับหนึ่งพันปี สองพันปี ต่อให้เป็นอสูรกายที่แข็งแกร่งกว่านี้ จะมีสิ่งใดให้ต้องหวาดกลัวอีกเล่า
ระบบนี้ คือไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
[จบบท]