บทที่ 28 บัดซบเสมอต้นเสมอปลาย

บทที่ 28 บัดซบเสมอต้นเสมอปลาย

พอเห็นคนคนนี้ หลินอี้ก็นึกถึงหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ หญิงงามอันดับหนึ่งที่ครองแชมป์ทำเนียบโฉมงามมานานถึงสองปี ว่ากันว่าแม้แต่ NPC ยังต้านทานเสน่ห์ของเธอไม่ไหว

ตอนนี้พอได้เห็นตัวจริง แม้จะรู้สึกว่าคำล่ำลือออกจะเกินจริงไปบ้าง แต่ระดับคนที่ถูกยกให้เป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบโฉมงาม ก็สวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่หลินอี้เคยเจอมาจริงๆ

ยกเว้นคนคนนั้นไว้อีกคนล่ะนะ

พูดถึงตรงนี้ก็ต้องอธิบายเรื่องทำเนียบโฉมงามสักหน่อย

อย่างแรก รายชื่อในทำเนียบโฉมงามถูกจัดอันดับโดยระบบบิ๊กดาต้าล้วนๆ ไม่มีการแทรกแซงจากมนุษย์แต่อย่างใด

อย่างที่สอง คนที่จะติดทำเนียบได้ต้องผ่านเงื่อนไขสำคัญคือ ตอนสร้างตัวละคร ห้ามปรับแต่งรูปลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แค่เปลี่ยนสีผมก็ถือว่าหมดสิทธิ์

นอกจากนี้ เพื่อความปลอดภัย ตอนที่จะติดทำเนียบ ระบบจะแจ้งเตือนให้เจ้าตัวตัดสินใจก่อนว่าจะขึ้นทำเนียบหรือไม่ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องการละเมิดความเป็นส่วนตัว

และคนที่ติดทำเนียบไปแล้ว ก็สามารถกดยกเลิกได้ทุกเมื่อ

ดังนั้นสาวงามที่ติดทำเนียบ แม้จะไม่ได้สวยตรงปกแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่นี่ก็ถือเป็นการจัดอันดับเพื่อความบันเทิงที่เชื่อถือได้เพียงหนึ่งเดียวของทางออฟฟิเชียล

การติดทำเนียบไม่ได้มีผลใดๆ กับการเล่นเกม เป็นแค่การตอบสนองความบันเทิงของคนหมู่มากเท่านั้น

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ หมิงเหมินหล่อลากดินก็รีบเข้าไปต้อนรับ

"มาสักทีนะ รอเธออยู่คนเดียวเลยเนี่ย"

ได้ยินดังนั้น หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นเท่ากับหมิงเหมินหล่อลากดิน

พอหันไปมองหลินอี้ หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ก็สะดุดตากับเอฟลาร่าที่อยู่ตรงหน้าเขาก่อนเป็นอันดับแรก

แต่เธอไม่ได้มีปฏิกิริยารุนแรงเท่ากับฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถัง เพียงแค่ประหลาดใจนิดหน่อย แล้วก็หันกลับมามองหลินอี้

"นายคือเฟิงหัวงั้นเหรอ?"

พูดตามตรง ตอนที่เห็นตัวจริงของเฟิงหัว หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์กลับรู้สึกผิดหวังอยู่ลึกๆ

ทีแรกเธอนึกว่าเฟิงหัวผู้สร้างกระแสฮือฮาในเกมจะเป็นคุณชายรูปงามเสียอีก

คิดไม่ถึงว่าตัวจริงจะดูธรรมดาขนาดนี้

แต่อย่างไรเสีย ตอนนี้เฟิงหัวก็ถือว่าเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งของเกม

ต่อให้หน้าตาธรรมดา ก็ไม่อาจกลบรัศมีและเกียรติยศที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเขาได้

ยังไม่ทันที่หลินอี้จะเอ่ยปาก หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ก็เป็นฝ่ายยื่นมือเรียวงามออกมาทักทายก่อน:

"ยินดีที่ได้รู้จัก เรียกฉันว่าเยวี่ยเอ๋อร์ก็ได้"

"อืม ยินดีที่ได้รู้จัก"

หลินอี้ตอบรับคำหนึ่ง ทำเป็นมองไม่เห็นมือเรียวงามนั้น แล้วหันหลังเดินเข้าดันเจี้ยนไปดื้อๆ

"ในเมื่อคนครบแล้ว งั้นพวกเราก็เข้าดันเจี้ยนกันเถอะ"

หนำซ้ำ หลินอี้ยังปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนของหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์อีกต่างหาก

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ หลินอี้ก็ไม่อยากจะไปข้องแวะกับผู้หญิงแบบนี้

ไม่ใช่ว่าหลินอี้หยิ่งยโสอะไรนักหนา แต่คนแบบนี้อยู่คนละโลกกับเขาเลย ไม่เห็นจำเป็นต้องพยายามเอาตัวไปตีสนิท

หลินอี้เดินจากไปอย่างเป็นธรรมชาติ แต่การกระทำนั้นกลับทำเอาหมิงเหมินหล่อลากดินที่อยู่ด้านหลังยืนอึ้งแดก

มันปฏิเสธที่จะจับมือกับเธอ?

พระเจ้าช่วย!

ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วใช่ไหม?

ตั้งแต่รู้จักหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์มา นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายปฏิเสธความสนิทสนมจากเธอ

สุดยอด โคตรสุดยอด!

โคตรเท่ไปเลยโว้ย!

ฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถังมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างแปลกใจเล็กน้อย

หรือว่าหมอนี่กำลังเล่นตัวเรียกร้องความสนใจ?

ยังไงซะ หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ก็เป็นถึงโฉมงามที่ขนาดผู้หญิงด้วยกันยังแอบอิจฉาเลยนะ!

แต่พอคิดถึงความเด็ดขาดตอนที่เขาปฏิเสธเธอ ฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถังก็เข้าใจได้

เป็นสไตล์ของเขาจริงๆ บัดซบเสมอต้นเสมอปลาย

ตั้งแต่ที่หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ตั้งใจจะเปิดโอกาสให้เขาเข้าใกล้ ก็ไม่เคยคิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาผิดคาดและทำให้เธอต้องอับอายขนาดนี้!

หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"นายหมายความว่าไง? นายคิดว่าฉันไม่คู่ควรที่จะจับมือนายงั้นเหรอ?"

"หรือนายคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะมองนายสูงขึ้น?"

"ถ้านายคิดแบบนั้นล่ะก็ นายคิดผิดถนัด!"

เกิดมาไม่เคยถูกหยามเกียรติขนาดนี้มาก่อน หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ตะโกนลั่น:

"ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ นายเสียโอกาสเพียงครั้งเดียวที่จะได้เป็นเพื่อนกับหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์อย่างฉันไปแล้ว นายจะต้องเสียใจ"

หลินอี้หันกลับไปมองผู้หญิงที่กำลังทำหน้าเหมือนโดนรังแกอย่างเอือมระอา

"ข้าต่างหากที่ไม่คู่ควรจะจับมือกับเธอ ยังไงพอชิงเฟิร์สคิลเสร็จ พวกเราก็ทางใครทางมันอยู่แล้ว"

"แก!"

หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์โกรธจนลมออกหู

เมื่อเห็นท่าไม่ดี หมิงเหมินหล่อลากดินก็รีบเข้าไปไกล่เกลี่ย

"ใจเย็นๆ ใจเย็นน่า หมอนี่มันก็เป็นแบบนี้แหละ อย่าไปถือสามันเลย"

จังหวะนั้นเอง หลินอี้ก็ดึงทุกคนเข้าปาร์ตี้ทีละคน

"ชื่อถง เข้าร่วมปาร์ตี้"

"หมิงเหมินหล่อลากดิน เข้าร่วมปาร์ตี้"

"ฮ่วนเฉิงเซี่ยไห่ถัง เข้าร่วมปาร์ตี้"

หลินอี้หันไปถามหมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์

"ตกลงเธอจะเข้าดันเจี้ยนไหมเนี่ย?"

หมิงเหมินหล่อลากดิน:

"รีบๆ เข้าตี้เถอะน่า อย่ามัวแต่ใช้อารมณ์เลย"

หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์มองหลินอี้ด้วยความโกรธที่ยังไม่จางหาย ก่อนจะแค่นเสียง:

"เหอะ!"

"หมิงเหมินเยวี่ยเอ๋อร์ เข้าร่วมปาร์ตี้"

หลินอี้ขี้เกียจต่อปากต่อคำ

ในแง่ของสัญชาตญาณความเป็นคน ผู้ชายหน้าไหนก็คงปฏิเสธเสน่ห์ของสาวงามไม่ลง

แต่ถ้ามองตามหลักเหตุผล สิ่งที่เหมาะกับตัวเองที่สุดนั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุด ความสวยก็เป็นแค่เปลือกนอก สักวันก็ต้องเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา

หลินอี้ไม่อยากหลงผิดไปกับเปลือกนอก การเห็นคุณค่าของคนตรงหน้านี่แหละคือสัจธรรมที่หลินอี้ได้เรียนรู้หลังจากได้กลับมาเกิดใหม่

"ต้องการเข้าสู่ดันเจี้ยน【แดนลับแลกลางป่าลึก】หรือไม่?"

"【ยืนยัน】"

ภาพเบื้องหน้าของทั้งห้าคนพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะโผล่เข้ามาในดันเจี้ยน

"พวกนายยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับไปไหน"

ในขณะที่พวกหมิงเหมินหล่อลากดินยังมองสภาพแวดล้อมไม่ชัด ก็ได้ยินเสียง 'อี๊อ๊าๆ' ดังขึ้น

พอหมิงเหมินหล่อลากดินลืมตาขึ้น ก็เห็นหลินอี้พากลุ่มผู้พิทักษ์วิ่งหายไปลับตาแล้ว

ทุกคน: "..."

ตอนนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ชื่อถงกำลังค่อยๆ พรางตัวกลืนหายไปกับสภาพแวดล้อม

……………………

เซิ่งซื่อม่อเซี่ย:

"ผู้สวดภาวนาตัวนี้เหลือเลือดอีก 5% เป่ยเฉิงไม่ต้องออมมือแล้ว จัดหนักไปเลย!"

เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิง:

"ได้!"

"ลอบโจมตีเงา"

"-117"

"ปาดคอ"

"-142"

"แทงข้างหลัง"

"-123"

หลังจากกูเป่ยเฉิงสาดสกิลรัวๆ จนจบชุด การโจมตีของม่อเซี่ยก็ตามมาติดๆ:

"ลมหายใจอัคคี!"

"ตู้ม!"

"-246"

ผู้สวดภาวนาแดนลับแล: "ไอ้พวกผู้บุกรุกสารเลว กัปตันอ็อกโดจะต้องแก้แค้นให้พวกข้าแน่"

เซิ่งซื่อม่อเซี่ย:

"ช่างหัวอุปกรณ์บนพื้นก่อน รีบไปช่วยเซวี่ยถูเร็ว"

"เชาหน่าย รีบกางโล่ให้เป่ยเฉิงเร็ว!"

เซิ่งซื่อเชาหน่าย:

"คูลดาวน์เหลืออีกหนึ่งวินาที รอแป๊บ... ได้แล้ว!"

"โล่พิทักษ์"

ก่อนที่กูเป่ยเฉิงจะมุดเข้าสู่สถานะพรางตัว จู่ๆ ก็มีโล่แสงปรากฏขึ้นคุ้มครองร่าง

เมื่อเห็นเลือดของเซวี่ยถูลดฮวบจนกลายเป็นสีแดง เซิ่งซื่อม่อเซี่ยก็ร้อนรน:

"เร็วเข้า สกิลฟื้นฟูคูลดาวน์เสร็จหรือยัง!"

เซิ่งซื่อเชาหน่ายก็ร้อนใจไม่แพ้กัน:

"อีกสองวิ"

จู่ๆ เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิงก็โผล่ไปอยู่ข้างหลังองครักษ์แดนลับแลตัวนั้น

"ดูนี่!"

"ลอบโจมตีเงา"

"-87"

"ปาดคอ"

"-112"

"แทงข้างหลัง"

"-108"

องครักษ์แดนลับแลที่โดนลอบโจมตีจนบาดเจ็บหนัก หันขวับกลับมาเล่นงานกูเป่ยเฉิงแทน ปล่อยให้เซิ่งซื่อเซวี่ยถูที่ร่อแร่เต็มทนรอดตายหวุดหวิด

เซิ่งซื่อเชาหน่าย:

"ฮีลมาแล้ว ฮีลมาแล้ว!"

"คาถาฟื้นฟู!"

"+259"

"+10"

"+10"

เซิ่งซื่อเซวี่ยถูที่ในที่สุดก็ได้พักหายใจรีบร้องเตือน:

"การโจมตีขององครักษ์ตัวนี้ไม่ได้ล็อคเป้า แต่ความว่องไวของข้ามีน้อย เลยหลบไม่พ้น เป่ยเฉิง แกน่าจะลองหลบดูได้นะ"

"-120"

กูเป่ยเฉิงที่โดนฟันไปหนึ่งดาบถึงกับหน้าถอดสี

"ดาเมจแรงโคตรๆ แม่งเอ๊ย!"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ย:

"พวกแกรีบหน่อย ช้ากว่านี้เตรียมมาเก็บศพข้าได้เลย"

ตอนนี้ตรงหน้าเซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยมีนักเวทแดนลับแลตัวหนึ่งกำลังกระหน่ำเวทใส่อย่างบ้าคลั่ง

ดาเมจเวทส่วนใหญ่จะล็อคเป้า ต่อให้เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยอยากจะหลบก็หลบไม่พ้น

ยังดีที่ได้อุปกรณ์พวกนั้นมาจากหลินอี้ ไม่งั้นป่านนี้เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยคงนอนเป็นศพไปนานแล้ว

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยคอยรักษาสมดุลการโจมตีใส่องครักษ์แดนลับแล พลางจับตาดูเลือดของมอนสเตอร์ทั้งสองตัว สมองคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น!

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยก็ตะโกนสั่งเซิ่งซื่อเซวี่ยถูที่เลือดฟื้นกลับมาครึ่งหลอดแล้ว:

"เซวี่ยถู แกไปดึงความเกลียดชังจากนักเวทแดนลับแล ส่วนจุ้ยกุ่ย แกไปลากองครักษ์แดนลับแลแทน"

"จุ้ยกุ่ย แกใช้สกิลติดตัวของโล่ พยายามหลบการโจมตีขององครักษ์ให้ได้มากที่สุดเพื่อลดดาเมจ"

"ถึงตอนนั้น เป่ยเฉิง แกก็รีบผละออกจากการต่อสู้ แล้วไปรุมโจมตีนักเวทแดนลับแลแบบเต็มสูบเลย"

"เชาหน่าย โล่รอบต่อไปให้เซวี่ยถู ฮีลให้เซวี่ยถูสามรอบ แล้วฮีลให้จุ้ยกุ่ยหนึ่งรอบ"

"พอเชาหน่ายกางโล่ให้ปุ๊บ เซวี่ยถูก็รีบพุ่งเข้าไปแย่งความเกลียดชังจากนักเวทมาเลย"

ทุกคนขานรับ:

"ได้!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา เซิ่งซื่อเชาหน่าย:

"เสร็จแล้ว!"

"โล่พิทักษ์!"

เซิ่งซื่อเซวี่ยถูพุ่งเข้าใส่นักเวทแดนลับแลอย่างไม่ลังเล:

"กระแทกโล่!"

"ตู้ม!"

"-35"

"กระตุ้นสกิลติดตัว ติดสตันหนึ่งวินาที"

"แจ๋ว!"

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยตะโกนลั่น:

"จุ้ยกุ่ย เร็วเข้า!"

เซิ่งซื่อจุ้ยกุ่ยรีบหันขวับพุ่งเข้าใส่องครักษ์แดนลับแลที่อยู่ไม่ไกล:

"กระแทกโล่!"

"ตู้ม!"

"-53"

"กระตุ้นสกิลติดตัว ติดสตันหนึ่งวินาที"

ทุกคนดีใจเนื้อเต้น:

เซิ่งซื่อม่อเซี่ยตะโกนลั่น:

"กูเป่ยเฉิง!"

เซิ่งซื่อกูเป่ยเฉิง:

"รับทราบ!"

"พรางตัว!"

……………………

หมิงเหมินหล่อลากดินนั่งแปะอยู่บนพื้นอย่างเบื่อหน่าย นั่งเหม่อมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้า:

"ไอ้เฟิงหัวนี่มันเล่นบ้าอะไรของมันวะ? ไม่ใช่จะมาเอาเฟิร์สคิลเหรอ? แล้วปล่อยพวกเรามานั่งตากแอร์เล่นตรงนี้ทำไมเนี่ย!"

"ไม่ต้องตีมอนสเตอร์เหรอ?"

"ไม่ต้องตีบอสเหรอ?"

"ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ โคตรน่าเบื่อเลย!"

……………………