บทที่ 13 เคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตายเก้าขั้น ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิ?

"อ้วน เจ้าได้ยินเสียงใครเรียกข้าหรือไม่?"

"พี่เทียน ข้าไม่ได้เรียกท่านนะ" อ้วนทำหน้างุนงง

"ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้าที่เรียกข้า"

ซวีเทียนรู้สึกสงสัย เขาหูแว่วไปเองหรือ?

"ซวีเทียน ข้ากำลังใช้วิชาส่งเสียงผ่านจิตคุยกับเจ้า อีกสักครู่ให้มาที่ห้องอธิการบดี" เสียงแหบดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ซวีเทียนได้ยินชัดเจน มีคนกำลังพูดกับเขาจริงๆ

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง

หันไปบอกพ่างฮ่าวอวี่ "อ้วน ข้ามีธุระนิดหน่อย เจ้ากลับไปก่อนเถอะ"

...

ห้องอธิการบดีอยู่ชั้นสาม ซวีเทียนมาถึงอย่างรวดเร็ว เขากำลังจะเคาะประตู

"มาแล้วก็เข้ามาเลย"

พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด ซวีเทียนเปิดประตูเข้าไป

ห้องตรงหน้าตกแต่งแบบโบราณผสมความหรูหรา อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้เก่า

"เอ่อ..." ตอนนี้ซวีเทียนรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

เพราะทันทีที่เขาเข้ามา ก็ถูกสายตาของชายร่างใหญ่หลายคนจ้องมองเขม็ง ใครก็ตามที่ถูกมองแบบนี้คงรู้สึกอึดอัดเหมือนกัน

"พวกเขาจะจ้องข้าจนตาเหลือกหรืออย่างไร?"

ซวีเทียนบ่นในใจ เขาจำได้ว่าคนพวกนี้คือคณาจารย์จากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ที่เคยเห็นบนแท่นสูง

"คณาจารย์ทั้งหลาย มีธุระอันใดกับข้าหรือ?"

คงไม่ใช่เพราะข้าลงมือหนักเกินไปกระมัง ความคิดนี้แวบผ่านใจซวีเทียน

ถึงแม้จะถูกยอดฝีมือระดับขุนพลหลายคนจ้องมอง แต่ก็ยังรักษาความสงบ พูดจาชัดถ้อยชัดคำ ชายชราในชุดสีดำพยักหน้าพอใจ

"เด็กหนุ่ม เจ้ามีพรสวรรค์แค่ระดับธรรมดา แล้วเอาชนะหลินซวนเยว่ที่มีพรสวรรค์ระดับภูมิและฝึกฝนถึงขั้นชำระกายระดับเก้าได้อย่างไร?" อาจารย์จากมหาวิทยาลัยชางไห่ซักถาม

มหาวิทยาลัยชางไห่เป็นมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้แห่งเดียวและดีที่สุดในเมืองชางไห่

มองอาจารย์จากมหาวิทยาลัยที่ยืนสูงตระหง่านตรงหน้า ซวีเทียนรู้สึกขยะแขยง

"ท่านอาจารย์ วิธีการฝึกฝนของข้าเป็นเรื่องส่วนตัว ดูเหมือนท่านจะไม่มีสิทธิ์ถาม"

เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ากล้าเถียง อาจารย์ผู้นั้นโกรธจัด ตาวาววาบ

"ข้าว่าเจ้าต้องใช้ยาต้องห้าม หรือไม่ก็เข้าร่วมลัทธินอกรีต!"

อาจารย์ในที่นั้นต่างตกใจ ลัทธินอกรีตเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องกำจัด หากถูกใส่ร้ายเช่นนี้ ไม่มีใครรับไหว

ซวีเทียนแสดงสีหน้าเศร้าโกรธ "ท่านอย่าได้ใส่ร้ายป้ายสี พลังของข้าในวันนี้ล้วนมาจากความพากเพียรและความเพียรพยายาม!"

ความพากเพียรและความเพียรพยายาม? ข้าว่าเจ้าคงได้โชคลาภครั้งใหญ่มากกว่า

อาจารย์ผู้นี้กดความโลภในใจ จ้องมองซวีเทียนเขม็ง หวังจะเห็นอะไรบางอย่าง

เขากำลังจะพูดอะไรอีก

"พอแล้ว!"

เสียงที่แฝงความเหน็ดเหนื่อยดังขึ้น

พร้อมกับเสียงนั้น พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง แม้แต่อากาศก็หยุดนิ่ง

ยกเว้นซวีเทียน ทุกคนในที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนไป อาจารย์ที่เพิ่งพูดยิ่งหวาดกลัวในใจ

ทุกคนตกใจ เหงื่อไหลไม่หยุด

พวกเขาแต่เดิมคิดว่าชายชราชุดดำเพียงมีตำแหน่งสูง ไม่คิดว่าพลังจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ แค่พลังกดดันก็ทำให้พวกเขายกหัวไม่ขึ้น คงมีฝีมือเหนือระดับจักรพรรดิขึ้นไป

ชายชราชุดดำมองทุกคนด้วยสีหน้าเย็นชา ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา "พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะคุยกับสหายน้อยผู้นี้สองสามคำ"

ได้ยินดังนั้น ทุกคนไม่กล้าลังเล รีบออกไปทันที กลัวว่าจะกลับบ้านไปขาหัก

"ไม่ทราบว่าท่าน เอ่อ... ผู้อาวุโส มีธุระอันใดกับข้า" ซวีเทียนกล่าวอย่างนอบน้อม

ชายชรายิ้มอ่อนโยน "สหายน้อยซวีเทียน ตามที่ข้าดู เจ้าคงทะลวงขั้นชำระกายไปถึงขั้นวิญญาณแล้วกระมัง"

ซวีเทียนม่านตากระตุก ได้แต่ยอมรับ "ผู้อาวุโสหูตาไว ข้าบังเอิญทะลวงถึงขั้นวิญญาณจริง"

เซวียนเฒ่าแสดงแววชื่นชม ในใจคิดว่าเป็นเช่นนั้นจริง

"แต่เจ้ามีพรสวรรค์แค่ระดับธรรมดา ถึงจะฝึกวิชายุทธ์สามอย่างจนถึงขั้นสมบูรณ์ เกรงว่าเจ้าก็ไปสี่โรงเรียนยุทธ์ใหญ่ไม่ได้ เว้นแต่..."

ซวีเทียนสีหน้าเคร่งขรึม สี่โรงเรียนยุทธ์ใหญ่ หมายถึงทรัพยากรระดับสูงสุด เขาย่อมอยากไป

ผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งสูงส่งผู้นี้คงไม่หาเขาโดยไม่มีเหตุผล

"ขอผู้อาวุโสชี้แนะด้วย"

ชายชราลูบเครา "ข้ามีคัมภีร์วิชาหนึ่ง ชื่อว่าเคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตายเก้าขั้น ฝึกจนครบเก้าขั้นจะเปลี่ยนแปลงร่างกายใหม่ เจ้าหากฝึกสำเร็จ จะค่อยๆ ยกระดับพรสวรรค์ของตน แต่ระหว่างฝึกฝนอันตรายมาก เจ้าจะยอมฝึกหรือไม่"

ซวีเทียนเลิกคิ้ว ชายชราผู้นี้จงใจทำให้เขาต้องตัดสินใจ

ซวีเทียนกลั้นขำ ในใจยังระแวดระวัง "ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสเป็นใครกันแน่"

ได้ยินดังนั้น เซวียนเฒ่าหัวเราะลั่น ตาวาบแววทะนง "บอกเจ้าก็ไม่เป็นไร ข้ามาจากโรงเรียนไท่ชูหนึ่งในสี่โรงเรียนยุทธ์ใหญ่

ที่นั่นข้าดำรงตำแหน่งผู้อาวุโสคนหนึ่ง ผู้คนเรียกข้าว่าเซวียนหวง! เจ้าเรียกข้าว่าเซวียนเฒ่าก็ได้"

เป็นผู้อาวุโสของโรงเรียนยุทธ์จริงๆ ซวีเทียนตกใจไม่น้อย

ตามที่เล่าลือกัน ผู้อาวุโสของสี่โรงเรียนยุทธ์ใหญ่มีตำแหน่งรองจากยอดฝีมือในตำนานเท่านั้น อย่างต่ำก็มีพลังระดับจักรพรรดิ!

ชื่อเซวียนหวงยิ่งเป็นที่รู้จักทั่วไป เล่าลือว่าเขาเริ่มจากศูนย์ เพียงไม่กี่สิบปีก็ทะลวงถึงพลังระดับจักรพรรดิ

ในการรุกรานของสัตว์อสูรครั้งหนึ่ง เขายังต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิห้าตัวโดยไม่เสียเปรียบ ถึงขั้นสังหารราชาสัตว์อสูรหนึ่งตัวท่ามกลางการรุมล้อม

การต่อสู้ครั้งนี้ยิ่งทำให้เขาได้ฉายาว่าไร้คู่ต่อสู้

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

ยอดฝีมือผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ ทำไมถึงสนใจข้า? หรือว่าเป็นเพราะพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของข้าที่เหนือธรรมดา?

ซวีเทียนรู้ดีว่าไม่มีอาหารฟรีในโลกนี้

เห็นแววระแวดระวังในดวงตาของซวีเทียน เซวียนเฒ่าไม่ได้โกรธ หากเป็นคนอื่นที่ได้ยินนามของเขา คงคุกเข่าขอเป็นศิษย์ไปแล้ว

เด็กคนนี้กลับยังระแวดระวังเขาเช่นนี้

เซวียนเฒ่าหัวเราะเบาๆ "เจ้าหนู ไม่ต้องระวังข้า ข้าใกล้หมดอายุขัยแล้ว ตอนนี้มนุษย์เราอ่อนแอลง ข้าย่อมอยากฝึกฝนคนรุ่นใหม่เพื่ออนาคตของเผ่าพันธุ์"

เขาพูดต่อ "แน่นอน นี่มีเงื่อนไข"

"เงื่อนไขอะไร? ขอผู้อาวุโสชี้แนะ"

เซวียนเฒ่ายกฝ่ามือขึ้น เผยให้เห็นแหวนวงหนึ่งที่ผิวดำเป็นมันวาว มีมังกรดำสองตัวพันอยู่บนนั้น ดูโบราณ

แหวนเปล่งแสงวาบ ตำราเล่มหนึ่งก็มาอยู่ในมือซวีเทียน

อักษรสามตัว "เคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตาย" สลักอยู่บนนั้น

นี่คือแหวนมิติในตำนาน ซวีเทียนมองแหวนในมือเซวียนเฒ่าอย่างอิจฉา ถ้าเขามีสักวงคงดีไม่น้อย

"เคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตาย ขั้นแรกเป็นวิชาระดับธรรมดา ฝึกสำเร็จแล้วดาบกระบี่ทำร้ายไม่ได้

ขั้นที่สองคือระดับวิญญาณ ฝึกสำเร็จแล้วเลือดจะเป็นดั่งปรอท พลังเลือดพลุ่งพล่านถึงฟ้า

ขั้นที่สามคือวิชาระดับเซวียน ฝึกสำเร็จแล้วกระดูกจะเป็นดั่งหยก แม้แขนขาขาดก็งอกใหม่ได้!

นี่คือวิชาเบื้องต้นของเคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตายเก้าขั้น"

"เมื่อเจ้าฝึกสำเร็จ จงมาหาข้าเพื่อรับการทดสอบครั้งสุดท้าย!"

เซวียนเฒ่าพูดพลางส่งนามบัตรที่มีเบอร์โทรศัพท์ให้ซวีเทียน และจะส่งซวีเทียนกลับ

นี่มันไม่เข้ากับบรรยากาศเลยนี่ ซวีเทียนสีหน้าประหลาด บีบนามบัตรในมือแล้วบ่นในใจ

"อย่างไร? คนแก่อย่างข้าจะก้าวตามยุคสมัยไม่ได้หรือ?"

ราวกับได้ยินเสียงในใจของซวีเทียน เซวียนเฒ่าจ้องเขาตาเขียว

"จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าเห็นผู้อาวุโสยังแข็งแรงดี" ซวีเทียนยิ้มแหยๆ

"พอเถอะ เจ้ากลับไปได้แล้ว หากภายในหนึ่งเดือนฝึกเคล็ดวิชาวัฏจักรชีวิตและความตายถึงขั้นแรกได้สมบูรณ์ ค่อยมารับการทดสอบขั้นที่สอง"

ซวีเทียนส่ายหน้า หนึ่งเดือน? เขาฝึกได้ในพริบตาเลย!

(จบบท)