บทที่ 1 แม้แต่มหาเทพไททันก็อาจสิ้นชีพเพราะติดเชื้อได้

บทที่ 1 แม้แต่มหาเทพไททันก็อาจสิ้นชีพเพราะติดเชื้อได้

ความเงียบงันอันหนาวเหน็บและไร้ซึ่งชีวิตชีวา

ความรู้สึกราวกับร่างทั้งร่างจมดิ่งลงในไนโตรเจนเหลว ณ จุดเยือกแข็งศูนย์สัมบูรณ์ ทุกอณูแห่งสติสัมปชัญญะถูกกัดกินอย่างบ้าคลั่งจากอสุรกายที่เรียกว่าความว่างเปล่า

กู้หยวนฝืนเบิกตาขึ้นอย่างยากลำบาก

ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับมิใช่เพดานห้องอันคุ้นเคย แต่เป็นกลุ่มเนบิวลาสีแดงหม่นอันไร้ชีวิต และแสงริบหรี่ของดาวตกไกลลิบที่นานครั้งจะแหวกผ่านความมืดมิด

ไม่สิ นั่นไม่ใช่เนบิวลา

จิตสำนึกของกู้หยวนแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว สัมผัสรับรู้อันยิ่งใหญ่ครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างไกลหลายปีแสงในชั่วพริบตา เขาต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าเนบิวลาอันไร้ชีวิตนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงรอยแผลเป็นบนหน้าอกของตนเอง

ส่วนดาวตกเหล่านั้นก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของพลังงานจิตที่กำลังแตกซ่านและเลือนหายไปในห้วงจักรวาล

"เราทะลุมิติมาอย่างนั้นหรือ..."

ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น กู้หยวนชายหนุ่มจากโลกมนุษย์ในชาติที่แล้วได้เลือนหายไป แทนที่ด้วยตัวตนของเทพเจ้าโบราณที่ลอยล่องอยู่ ณ สุดขอบจักรวาล เผ่าพันธุ์ที่แทบจะสูญสิ้นไปแล้วในยุคสมัยนี้ ไททันแห่งความโกลาหล

ร่างที่แท้จริงของเขานั้นใหญ่โตเกินกว่าจะจินตนาการได้ หากนำโลกมาวางไว้ตรงหน้า คงเทียบไม่ได้แม้กระทั่งเศษฝุ่นธุลีบนปลายนิ้ว กระแสเลือดที่ไหลเวียนคือทางช้างเผือกอันเชี่ยวกราก ลมหายใจเข้าออกคือพายุแห่งจักรวาล

ด้วยร่างกายอันยิ่งใหญ่ตระการตาเช่นนี้ เขาควรจะเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทาน กวาดล้างทั่วมหาพิภพและเด็ดดวงดาวได้ด้วยมือเปล่า

ทว่าความเป็นจริงกลับปลุกให้กู้หยวนต้องตื่นขึ้นมาพบกับความโหดร้าย

ความเจ็บปวด

ความเจ็บปวดรวดร้าวลึกถึงกระดูกดำแผ่ซ่านมาจากทุกอณูของร่างกาย

กู้หยวนพยายามยกมือขวาขึ้น แต่กลับพบว่านิ้วมือที่เคยบดขยี้ดวงดาวได้นั้น บัดนี้กลับหนักอึ้งราวกับภูเขาผาและไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

เขาทำได้เพียงใช้จิตสัมผัสเทวะอันอ่อนแรงเพื่อสำรวจดูภายในร่างกายตนเอง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับขนหัวลุก

ภายในร่างกาย 【เขตแดนดาราแห่งปอด】 ซึ่งสมควรจะสว่างไสวเรืองรองดุจอาณาจักรสีทอง บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มหมอกสีดำทมิฬ หมอกเหล่านี้มิใช่สิ่งไร้ชีวิต ทว่าประกอบขึ้นจากตั๊กแตนอวกาศนับพันล้านตัวที่เล็กจิ๋วดุจฝุ่นผงแต่กลับมีรูปลักษณ์ที่น่าสะอิดสะเอียน พวกมันกำลังรุมกัดกินผนังผลึกพลังจิตของกลีบปอดอย่างบ้าคลั่ง และทุกรอยกัดก็ส่งผลให้กู้หยวนรู้สึกแสบร้อนจนแทบขาดใจ

นี่คืออาการปอดอักเสบขั้นรุนแรงทั้งสองข้างอันเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย

เมื่อไล่ตามเส้นเลือดที่เหือดแห้งมาเนิ่นนานลงไปยังปากทางเข้าของ 【ห้วงเหวลำไส้】 มังกรมารสีม่วงเข้มความยาวหลายหมื่นกิโลเมตรกำลังนอนขดตัวอยู่ภายใน มันมีปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมนับพัน เจาะลึกลงไปในผนังลำไส้ราวกับหลอดดูด พลางสูบกลืนแก่นแท้แห่งชีวิตที่หลงเหลืออยู่ของกู้หยวนไปอย่างตะกละตะกลาม

สิ่งนั้นคือปรสิตระดับจักรวาล มังกรพยาธิอวกาศ

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ 【แนวพรมแดนแขนซ้าย】 บัดนี้มันได้กลายสภาพเป็นดินแดนรกร้างสีเทาหม่นอย่างสมบูรณ์ เนื้อเยื่อที่บิดเบี้ยววิปริตจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังงอกขยายตัวอย่างบ้าคลั่ง หวังจะบุกทะลวงเข้าโจมตีมหานครศูนย์กลางแห่งหัวใจ

อาการเหล่านั้นคือโรคแบคทีเรียกินเนื้อ ซึ่งอาจจะกลายพันธุ์ลุกลามกลายเป็นเนื้อร้ายระดับเทพเจ้าไปแล้วก็เป็นได้

"ล้อกันเล่นใช่ไหม..." ความสิ้นหวังเกาะกินหัวใจของกู้หยวน "ร่างกายใหญ่โตถึงเพียงนี้ แต่กลับกลายเป็นร่างป่วยอมโรคเนี่ยนะ"

เหล่าทวยเทพนอกรีตที่เคยรุมล้อมโจมตีร่างไททันนี้ได้จากไปนานแสนนานแล้ว ทว่าคำสาป พิษร้าย และสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่พวกมันทิ้งไว้กลับหยั่งรากฝังลึกและเจริญเติบโตอยู่ภายในกายาเทวะอันมหึมานี้ จนก่อเกิดเป็นระบบนิเวศแห่งโรคร้ายอันน่าสะพรึงกลัว

หากปราศจากการแทรกแซงจากภายนอก ภายในเวลาไม่เกินสามชั่วโมงจักรวาล กายาเทวะแห่งไททันผู้ยิ่งใหญ่นี้จะต้องดับสูญอย่างสมบูรณ์และกลายเป็นเพียงฝุ่นผงในอวกาศ

【คำเตือน! สัญญาณชีพอ่อนลงอย่างรุนแรง!】

【คำเตือน! ระบบภูมิคุ้มกันล้มเหลวอย่างสมบูรณ์! กองกำลังเม็ดเลือดขาวถูกกวาดล้าง! ผู้พิทักษ์แมคโครฟาจถูกกวาดล้าง!】

【คำเตือน! ความทนทานของปราการแก่นหัวใจเหลือต่ำกว่าร้อยละ 0.01! หากแก่นหัวใจถูกปรสิตเจาะทะลวง โฮสต์จะต้องพบกับความตายอย่างถาวร!】

น้ำเสียงกลไกอันเย็นชาดังขึ้นเบื้องลึกในจิตวิญญาณของกู้หยวนอย่างกะทันหัน

จิตวิญญาณของกู้หยวนสั่นสะท้าน "ระบบอย่างนั้นหรือ"

ในฐานะผู้ทะลุมิติ เขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งนี้คืออะไร

【กำลังเปิดใช้งานระบบฟื้นฟูกายาเทวะ... เปิดใช้งานสำเร็จ】

【โฮสต์: กู้หยวน】

【เผ่าพันธุ์: ไททันแห่งความโกลาหล วัยเยาว์และใกล้สิ้นชีพ】

【ระดับสิ่งมีชีวิต: ระดับ 10 อดีตระดับ 12】

【สถานะปัจจุบัน: อวัยวะล้มเหลวหลายส่วน การติดเชื้อรุนแรง ปรสิตคุกคาม การแพร่กระจายของเนื้อร้าย】

【เวลาเอาชีวิตรอดที่เหลืออยู่: 72 ชั่วโมง ตามเวลาโลกมนุษย์】

แค่สามวันงั้นหรือ

กู้หยวนมองดูตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานด้วยหัวใจที่เย็นเฉียบ "ระบบ เจ้าสามารถซ่อมแซมร่างกายนี้โดยตรงได้หรือไม่"

【พลังงานไม่เพียงพอ การซ่อมแซมกายาเทวะจำเป็นต้องใช้พลังงานมิติสูงในปริมาณมหาศาล พลังงานปัจจุบันของโฮสต์หมดลงแล้ว】

"เช่นนั้นฉันก็ทำได้เพียงรอความตายอย่างนั้นหรือ" กู้หยวนมองดูพวกมังกรพยาธิอวกาศที่กำลังแหวกว่ายตรงไปยังหัวใจของเขาด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองและคับแค้นใจ

【ตรวจพบว่าโฮสต์ครอบครองพรสวรรค์เฉพาะตัว: การเชื่อมต่อข้ามมิติ】

【กำลังประมวลผลแผนการ...】

【สร้างแผนการที่ดีที่สุด: โครงการภัยพิบัติลำดับที่สี่】

【คำอธิบาย: ระบบภูมิคุ้มกันของโฮสต์ล้มเหลวและไม่สามารถต้านทานการรุกรานได้ ระบบขอเสนอให้ข้ามมิติเพื่อเชื่อมต่อกับโลกมิติต่ำ ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เพื่ออัญเชิญกายวิญญาณให้จุติลงมาและสร้างแนวป้องกันภูมิคุ้มกันภายในร่างกายของโฮสต์ขึ้นมาใหม่】

กู้หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ในทันที "หมายความว่า... ให้ไปหาคนจากโลกมนุษย์มาทำหน้าที่เป็นเซลล์ และช่วยฉันกำจัดพวกเชื้อโรคอย่างนั้นหรือ"

【ถูกต้อง】

【แม้ว่าสิ่งมีชีวิตในมิติต่ำจะอ่อนแอ ทว่าจิตวิญญาณของพวกเขากลับมีความยืดหยุ่นสูงและเป็นอมตะสามารถคืนชีพได้ ตราบใดที่สามารถสร้างภาชนะชีวภาพที่เหมาะสมให้กับพวกเขาได้ พวกเขาจะเป็นทหารรับจ้างที่สมบูรณ์แบบที่สุด】

【คุณต้องการเปิดใช้งานการเชื่อมต่อข้ามมิติหรือไม่】

กู้หยวนจ้องมองหมอกพิษสีดำที่คืบคลานเข้ามาใกล้ แววตาของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นเรื่อยๆ

ร่างกายนี้เปรียบเสมือนขุมนรกที่เต็มไปด้วยอสุรกายไปเสียแล้ว

ในเมื่อเซลล์ของตัวเองตายไปหมดแล้ว เขาก็จะเกณฑ์ทหารรับจ้างจากภายนอกมาแทน!

ขอเพียงแค่ให้รอดชีวิตไปได้ อย่าว่าแต่ผู้เล่นจากโลกมนุษย์เลย ต่อให้เป็นปีศาจ เขาก็กล้าที่จะใช้งานพวกมัน!

"เปิดใช้งานเลย!" กู้หยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เชื่อมต่อกับเครือข่ายของดาวเคราะห์สีน้ำเงินเดี๋ยวนี้!"

【ยืนยันคำสั่ง】

【กำลังกำหนดพิกัดดาวเคราะห์สีน้ำเงิน... กำหนดพิกัดสำเร็จ】

【กำลังสร้างเซิร์ฟเวอร์เสมือน...】

【กำลังแปลงสภาพแวดล้อมภายในร่างกายของโฮสต์ให้กลายเป็นข้อมูลดิจิทัล...】

【กำลังสร้างเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของตัวเกม...】

จิตสัมผัสเทวะของกู้หยวนถูกดึงเข้าสู่มิติอันแปลกประหลาดในทันที

เขามองเห็นระบบกำลังสแกนและสร้างแบบจำลองร่างกายอันแหลกสลายของเขาด้วยความเร็วสูง

เส้นเลือดที่ได้รับความเสียหายกลายเป็น โถงทางเดินสีเลือด

ปอดที่เต็มไปด้วยพิษร้ายกลายเป็น เขตแดนพายุพิษ

ลำไส้ที่ถูกปรสิตคุกคามกลายเป็น รังมังกรห้วงเหว

【โปรดตั้งชื่อเกมนี้ โฮสต์】

กู้หยวนทอดสายตามองโลกภายในอันยิ่งใหญ่ทว่าสิ้นหวังแห่งนี้ และนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

สำหรับผู้เล่นบนโลกมนุษย์ นี่อาจเป็นเพียงแค่เกม

ทว่าสำหรับเขา นี่คือสงครามแห่งการปฐมกาลที่เกี่ยวพันกับความเป็นและความตาย

"ให้ชื่อว่า... ไททัน ปฐมกาล"

【ตั้งชื่อสำเร็จ】

【กำหนดจำนวนโควตาผู้ร่วมทดสอบช่วงเริ่มต้น: 1,000 คน】

【เว็บไซต์อย่างเป็นทางการถูกเผยแพร่ไปยังแพลตฟอร์มเกมและสื่อสังคมออนไลน์ต่างๆ ของดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้ว】

【กำลังสร้างสโลแกน: เกมออนไลน์โฮโลแกรมเสมือนจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ การเดินทางแห่งวิวัฒนาการข้ามยุคสมัย คุณพร้อมที่จะกลายเป็นพระเจ้าแล้วหรือยัง】

...

ในขณะเดียวกัน บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

ผู้คนนับไม่ถ้วนที่กำลังท่องหน้าเว็บหรือเลื่อนดูวิดีโอสั้น จู่ๆ ก็พบกับหน้าต่างป๊อปอัปสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยที่ไม่สามารถกดปิดได้

ไม่มีเอฟเฟกต์พิเศษที่ฉูดฉาด มีเพียงบรรทัดข้อความที่เปล่งประกายสีทองหม่น และเสียงเต้นของหัวใจดวงยักษ์ดังเป็นฉากหลัง ราวกับว่ามันสามารถกลืนกินจิตวิญญาณได้

"ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก..."

ทุกจังหวะการเต้นราวกับกระแทกเข้าสู่เบื้องลึกแห่งจิตวิญญาณของทุกคน

บรรทัดข้อความค่อยๆ ปรากฏขึ้น

【คุณต้องการเข้าใจความหมายของชีวิตหรือไม่ คุณต้องการที่จะ... มีชีวิตอยู่อย่างแท้จริงหรือเปล่า】

ระบบทำการขีดฆ่าข้อความโดยอัตโนมัติ

【อะแฮ่ม เป็นความผิดพลาดของฉันเอง】

หน้าจอกะพริบวาบและเปลี่ยนเป็นข้อความชุดใหม่

【การทดสอบอัลฟ่าของ ไททัน ปฐมกาล เกมออนไลน์โฮโลแกรมเสมือนจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เกมแรกของโลกเปิดให้บริการแล้ว】

【นี่ไม่ใช่เกม แต่นี่คือโอกาสสำหรับวิวัฒนาการ】

【คลิกเพื่อลงทะเบียนล่วงหน้าและจุติลงมาได้ทันที】