บทที่ 20: วิถีแห่งกระบี่ทลายสวรรค์ บงกชเขียว!

พลังแห่งกฎเกณฑ์ที่สำแดงออกมาจากจินตานเสมือน และพลังแห่งทัณฑ์อัสนีที่อยู่เบื้องบน ถูกกลืนกินเข้าไปในพริบตา

ทันใดนั้น แสงสีทองก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

ปัง!

จินตานเสมือนทั้งลูกแตกกระจายและระเบิดออกกลางห้วงความว่างเปล่า ปรากฏร่างที่เปล่งประกายด้วยแสงสีทองและสีเงินต่อสายตาของทุกคน

ทันทีที่ร่างนี้ปรากฏขึ้น ดูเหมือนเขาจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน

ฟ้าดินคือเขา และเขาก็คือฟ้าดิน

นี่คือรางวัลเพียงชั่วครู่ที่โลกมอบให้แก่ผู้ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดได้สำเร็จ

ส่วนผู้บำเพ็ญจะสามารถทำความเข้าใจในสภาวะนี้ได้มากเพียงใดนั้น ขึ้นอยู่กับปัญญาของตนเองเพียวๆ แม้แต่นักปราชญ์ก็มิอาจช่วยเหลือในจุดนี้ได้

"มหาเซียนทองคำ?" พระแม่จินหลิงจ้องมองร่างนั้น ในฐานะศิษย์สายตรง เธอคุ้นเคยกับรัศมีที่แผ่ออกมานี้เป็นอย่างดี

ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์ที่เธอเคยผ่านมาหรือที่เคยพบเห็นมานับไม่ถ้วน เธอเห็นคนทะลวงจากเซียนลึกลับเป็นมหาเซียนทองคำมามากมาย ดังนั้นเธอไม่มีทางจำกลิ่นอายแห่งเต๋าที่แผ่ออกมาผิดแน่นอน

"เป็นมหาเซียนทองคำจริงๆ ด้วย" เต๋าตัวเป่ากล่าวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน "น้องชายหลัวฟู่ได้ทำในสิ่งที่คนรุ่นก่อนไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนจริงๆ"

การทะลวงตรงจากเซียนลึกลับขั้นกลางขึ้นสู่มหาเซียนทองคำ... อย่างน้อยที่สุด ตัวเป่าก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

"อย่างไรก็ตาม" เต๋าตัวเป่ากล่าวช้าๆ "น้องชายหลัวฟู่ยังต้องผ่านบททดสอบสุดท้ายของฟ้าดินให้ได้"

เหล่ายอดฝีมือมหาเซียนทองคำโดยรอบต่างพยักหน้าเห็นพ้อง พวกเขาต่างเคยผ่านจุดนี้มาแล้วจึงเข้าใจดีว่าสิ่งที่ตัวเป่าพูดนั้นถูกต้อง

ครืน...

ระหว่างฟ้าดิน พลังแห่งทัณฑ์อัสนีอันไร้ที่สิ้นสุดเริ่มควบแน่นและหลอมรวมกัน พลังงานที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าเดิมปรากฏขึ้น สายฟ้าสีเงินเริ่มมีแสงสีดำปนออกมา

หลัวฟู่สวมชุดนักพรต แสงทิพย์บนร่างกายถูกรวบรวมกลับคืนไปแล้ว แต่กลิ่นอายแห่งความไพศาลที่แผ่ออกมาจางๆ ยังคงทำให้ผู้อื่นรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ในตอนนี้ ดวงตาที่เป็นประกายสีเงินสลับทองของเขาจ้องมองไปยังพลังอันน่ากลัวบนท้องฟ้า

"ทัณฑ์อัสนีแห่งฟ้าดิน ครั้งนี้ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ" รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากหลัวฟู่

การหยิบยืมพลังทัณฑ์อัสนีมาใช้ ไม่เพียงทำให้เขาบรรลุระดับมหาเซียนทองคำ แต่ยังทำให้กายเนื้อของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์

กายาเทพกระบี่นี่คือกายเนื้อที่หลัวฟู่เคี่ยวกรำขึ้นมาเพื่อตนเอง

บางทีในตอนนี้ เพียงแค่พละกำลังทางกายภาพ หลัวฟู่ก็เพียงพอจะบดขยี้เซียนลึกลับหรือแม้แต่มหาเซียนทองคำทั่วไปได้อย่างง่ายดาย

"เพื่อเป็นการตอบแทน..." ฝ่ามือของหลัวฟู่คว้าไปในความว่างเปล่า กระบี่ยาวเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ

กระบี่เล่มนั้นเปล่งแสงวิญญาณจางๆ มันเป็นเพียงสมบัติวิญญาณระดับธรรมดาเท่านั้น ทว่าแม้จะเป็นเพียงของธรรมดา หลายคนกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งภัยคุกคามที่น่ากลัว ราวกับว่ามีพลังที่สยดสยองถูกอัดแน่นอยู่ในกระบี่เล่มนี้

"นี่มัน..."

ในระยะไกล ร่างของเจ้าสำนักทงเทียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววแห่งความคาดหวัง

จากรัศมีวิถีแห่งกระบี่ที่หลัวฟู่แผ่ออกมา ทงเทียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายวิถีแห่งกระบี่ที่เป็นของตัวเขาเอง

และทงเทียนก็รู้สึกไม่ผิด... หลังจากที่หลัวฟู่น้อมรับข้อมูลมหาเต๋าจากทงเทียน เขาไม่เพียงแต่เข้าใจสัจธรรมของระดับชั้น แต่เขายังเข้าถึงวิถีแห่งกระบี่ที่ทงเทียนทิ้งไว้ให้ แล้วนำมันมาหลอมรวมเข้ากับวิถีแห่งกระบี่เดิมของเขาเอง

สิ่งนี้ทำให้หลัวฟู่ตระหนักได้ว่า วิถีแห่งกระบี่ที่เขาเคยภาคภูมิใจในอดีตนั้นมีความบกพร่องอยู่มากมาย ดังนั้นในระหว่างกระบวนการทะลวงขอบเขตมหาเซียนทองคำ หลัวฟู่จึงดูดซับมรดกวิถีแห่งกระบี่ที่ทงเทียนถ่ายทอดมาให้อย่างตะกรุมตะกราม

แน่นอนว่าทงเทียนไม่ได้ถ่ายทอดมรดกทั้งหมดให้ในคราวเดียว เพราะหลัวฟู่ยังไม่ใช่ศิษย์สายตรงอย่างเป็นทางการ และมรดกที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่หลัวฟู่ในตอนนี้จะแบกรับไหว

แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายของหลัวฟู่ในอดีต

ครืน...

ฟ้าดินคำรามกึกก้อง สายฟ้าสีเงินผสมแสงดำฟาดลงมาพร้อมกันประดุจโลกจะถูกฉีกเป็นสองซีก หากการโจมตีนี้ลงสู่เขาคุนหลุน พื้นที่โดยรอบย่อมพินาศย่อยยับ แต่ในฐานะสถานที่บำเพ็ญของนักปราชญ์ ทั้งเหล่าจื่อ หยวนสื่อ และทงเทียน ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น

ตอนนี้เหลือเพียงรอดูว่าหลัวฟู่จะจัดการกับทัณฑ์อัสนีนี้อย่างไร เพราะมันคือพลังที่เพียงพอจะปลิดชีพมหาเซียนทองคำได้ในพริบตา

"วิถีแห่งกระบี่ทลายสวรรค์ บงกชเขียว..."

หลัวฟู่กุมกระบี่วิญญาณในมือ ร่างกายพลันระเบิดเจตจำนงแห่งกระบี่ที่สั่นสะเทือนไปทั่วชั้นฟ้า แสงกระบี่สีเขียวขจีพุ่งทะยานออกมาจากมือเขา

ฉัวะ!

ในพริบตา โลกดูเหมือนจะถูกฉีกกระชากด้วยการฟาดฟันเพียงครั้งเดียว แสงสีเขียวอาบไปทั่วทุกหย่อมหญ้า แม้แต่ทัณฑ์อัสนีที่ร้ายกาจที่สุดก็ถูกกลืนกินและสลายไปภายใต้แสงกระบี่สีเขียวนี้ นี่คือพลังวิถีแห่งกระบี่ของหลัวฟู่ที่เขาสร้างขึ้นมาจากการผสานความรู้ของทงเทียนเข้ากับเจตจำนงกระบี่อักษรหญ้า

โครม!

แสงกระบี่สีเขียวอันเจิดจ้าพุ่งปะทะกับทัณฑ์อัสนี จนในที่สุดเมฆฝนฟ้าคะนองทั้งหมดก็ระเบิดออก ปราณวิญญาณกระจายตัวไปทุกทิศทาง

หลัวฟู่ใช้เพียงกระบี่เดียว ฟาดฟันจนเมฆทัณฑ์อัสนีแตกพ่ายสิ้นซาก

"ดี!" เมื่อเห็นเพลงกระบี้นี้ ดวงตาของทงเทียนก็ส่องประกายเจิดจ้า

เพลงกระบี่ของหลัวฟู่แฝงไปด้วยความรู้ที่เขาเพิ่งถ่ายทอดให้ และยังมีการสร้างสรรค์ใหม่ที่ก้าวข้ามมรดกเดิมจนกลายเป็นระบบพลังของตนเอง และทั้งหมดนี้หลัวฟู่ทำสำเร็จในเวลาเพียงชั่วครู่ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าศิษย์ของเขานั้นมีปัญญาล้ำเลิศเพียงใด

ส่วนเรื่องที่ทำไมศิษย์คนนี้ถึงไม่แสดงความเก่งกาจออกมาในอดีต ทงเทียนไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องแปลกแต่อย่างใด สำหรับเขาแล้ว... นี่แหละคือศิษย์ที่เขาเฝ้ารอมานาน!ในโลกหงหวงแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการซุ่มสั่งสมตบะอย่างยาวนาน หรือการสำแดงพรสวรรค์ในช่วงบั้นปลาย ล้วนมีให้เห็นทั้งสิ้น

สิ่งมีชีวิตบางตนอาจจะเงียบเชียบในช่วงเริ่มต้น แต่กลับมาระเบิดพลังในช่วงหลัง แม้จะหาได้ยากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย

และศิษย์ที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขานี้ ก็จัดอยู่ในประเภทหลังนั่นเอง

"หลัวฟู่..." หยวนสื่อเทียนจุนพึมพำ สายตาลึกล้ำราวกับกำลังขบคิดถึงบางสิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้

"เผ่าพันธุ์มนุษย์งั้นหรือ..." เหล่าจื่อเผยรอยยิ้มบางๆ

ทงเทียนไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เขาเพียงก้าวเท้าเดียว ร่างก็เลือนหายไปและปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าหลัวฟู่ทันที