บทที่ 21 หยางชุนไป๋เสวี่ย

เย่เฟยกำลังเริ่มพูดอยู่จริงๆ และสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่การพูดจาเรื่อยเปื่อย แต่เป็นการเริ่มแนะนำวัตถุดิบที่เขาจะนำมาใช้ในการปรุงอาหารให้แก่ผู้ชม ซึ่งเป็นขั้นตอนที่การสตรีมครั้งแรกไม่มี

เขามองดูเต้าหู้อ่อนนุ่มบนเขียง ก่อนจะเงยหน้าส่งยิ้มให้กล้อง แม้เขาจะไม่รู้ว่ากล้องล่องหนติดตั้งอยู่ตรงไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าทุกย่างก้าวและการกระทำของเขาในยามนี้ กำลังถูกถ่ายทอดสดไปยังห้องสตรีมผ่านเลนส์ตัวนั้น

“ผมรู้ว่าพวกคุณอาจจะรู้สึกผิดหวังกับเมนูนี้ เพราะการเอาเต้าหู้มาเป็นวัตถุดิบหลักในการทำอาหารมันดูจะเป็นเรื่องธรรมดาจนเกินไปหน่อย แต่ผมอยากจะบอกทุกคนตรงนี้ว่า นี่ไม่ใช่เต้าหู้ธรรมดาๆ มันมีชื่อเรียกที่ไพเราะมากว่า หยางชุนไป๋เสวี่ย พวกคุณเคยได้ยินชื่อนี้กันไหมครับ?”

“หยางชุนไป๋เสวี่ย?”

ทันทีที่เย่เฟยเอ่ยชื่อนี้ออกมา ทุกคนในห้องสตรีมต่างก็พากันตะลึงงันกับความไพเราะของมัน

“หยางชุนไป๋เสวี่ย... เป็นชื่อที่วิเศษมาก เหมาะสมกับเต้าหู้ก้อนนี้ที่สุดเลย”

“มีเพียงหิมะสีขาวเท่านั้นที่คู่ควรจะถูกนำมาเปรียบกับเต้าหู้ก้อนนี้ ทั้งนุ่มนวลและขาวผ่องเหมือนกันไม่มีผิด”

“จริงด้วย แต่ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินชื่อเต้าหู้ชนิดนี้เลยล่ะ? หรือว่าเต้าหู้เองก็มีการแบ่งเกรดแบ่งภูมิภาคเหมือนของหายากอย่างอื่นด้วย?”

ในขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชมความหมายของชื่อหยางชุนไป๋เสวี่ยอยู่นั้น จู่ๆ กินแหลกทั่วหล้า ก็ส่งเครื่องหมายอัศเจรีย์มารัวๆ เป็นชุด ตามด้วยคำอุทานที่แสดงถึงความตกใจอย่างถึงที่สุดว่า—เชี่ย!

เถาเถี้ย เห็นกินแหลกทั่วหล้าส่งข้อความเหมือนคนสติแตกก็อดไม่ได้ที่จะถาม “ไอ้กินแหลก แกเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกวะ?”

กินแหลกทั่วหล้าส่งไอคอนหน้าตาแตกตื่นมาอีกพะเรอเกวียน ก่อนจะพิมพ์ว่า “หยางชุนไป๋เสวี่ย? เต้าหู้ที่หมอนี่ใช้คือหยางชุนไป๋เสวี่ยจริงๆ เหรอ? นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”

เถาเถี้ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “กินแหลก นายรู้จักเต้าหู้ชนิดนี้ด้วยเหรอ?”

กินแหลกทั่วหล้าพิมพ์ตอบมาอย่างรวดเร็ว “หยางชุนไป๋เสวี่ยเชียวนะโว้ย! สวรรค์... สตรีมเมอร์ นายแน่ใจนะว่าที่นายใช้คือหยางชุนไป๋เสวี่ย? ไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”

เนื่องจากในวันแรก กินแหลกทั่วหล้าโดเนทให้เย่เฟยเป็นจำนวนมาก เย่เฟยจึงเปิดสิทธิ์พิเศษให้เขาสามารถเปิดไมค์พูดคุยหรือส่งข้อความเสียงได้ ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในห้องสตรีมเท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์นี้

เย่เฟยตอบกลับอย่างเรียบง่าย “ในฐานะสตรีมเมอร์ ผมย่อมต้องมีมโนธรรมและศักดิ์ศรี จะไปหลอกคุณได้ยังไงล่ะครับ”

กินแหลกทั่วหล้า: “...”

ไอ้คนหน้าหนาเอ๊ย! แกอย่าพูดเรื่องมโนธรรมเลยดีกว่า พอพูดคำนี้ออกมาแล้วฉันล่ะอยากจะสวนกลับจริงๆ สตรีมเมอร์คนอื่นเขามีมโนธรรมกันหมด ยกเว้นแกนั่นแหละ!

“สตรีมเมอร์... เทพเย่ ผมแค่อยากรู้ว่าไอ้เต้าหู้ก้อนนี้มันคือหยางชุนไป๋เสวี่ยจริงๆ ใช่ไหม เราข้ามเรื่องมโนธรรมไปก่อนได้ไหมครับ?”

เย่เฟยพยักหน้าพลางตอบ “มันคือหยางชุนไป๋เสวี่ยจริงๆ ครับ เต้าหู้ทั้งก้อนดูราวกับถูกแกะสลักมาจากหยกขาว ขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะ และมีความนุ่มนวลผิดปกติ มันทำมาจากถั่วเหลืองชั้นยอดจากไป๋หม่าชวน ซึ่งถั่วเหลืองพวกนี้จะถูกหล่อเลี้ยงด้วยน้ำจากแม่น้ำไป๋หม่า ทำให้ถั่วมีเม็ดสีขาวตามธรรมชาติ เม็ดสีนี้มีประสิทธิภาพในการทำให้เต้าหู้ขาวนวลโดยไม่ต้องใช้สารเคมี และยังมีประโยชน์ต่อร่างกายมนุษย์อย่างมหาศาล... เชี่ย! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

เย่เฟยที่กำลังอธิบายอย่างออกรสจู่ๆ ก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียง “ติ๊งหน่อง” ดังมาจากคอมพิวเตอร์ เขาจึงรีบวิ่งกลับไปดูด้วยความตกใจ

เขาเกรงเหลือเกินว่าคอมพิวเตอร์จะพัง เพราะนี่คือเครื่องมือทำมาหากินเพียงชิ้นเดียวของเขา

ทว่าทันทีที่เขามาถึงหน้าจอ เขาก็ต้องยืนอึ้งตาค้าง เพราะภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือเครื่องบินลำหรูสีทองอร่ามที่บินพาดผ่านหน้าจอไป

“เครื่องบิน? ไม่จริงน่า... ไอ้หนูกินแหลกทั่วหล้า วันนี้แกจะใจป้ำเกินไปแล้วมั้ง? ของขวัญชิ้นแรกไม่ใช่เสียงปรบมือ ไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่อมยิ้ม หรือแม้แต่รถสปอร์ต แต่นี่แกกดส่ง เครื่องบินสุดหรู มาให้เลยเนี่ยนะ? นั่นมันตั้งห้าพันหยวนเลยนะโว้ย!”

ไม่ใช่แค่เย่เฟยที่ตะลึง แม้แต่ผู้ชมทุกคนในห้องสตรีมต่างก็พากันอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

“กินแหลก... นาย... นายเป็นอะไรไป?” เถาเถี้ยส่งข้อความมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาไม่คิดเลยว่าของขวัญชิ้นแรกที่กินแหลกทั่วหล้าส่งให้จะโหดขนาดนี้ นี่มันเปย์หนักเกินไปแล้ว

กินแหลกทั่วหล้าตอบ “ใช่แล้ว สิ่งที่สตรีมเมอร์แนะนำน่ะไม่ผิดเพี้ยนเลย ถ้าเมื่อกี้ฉันยังลังเลว่ามันใช่หยางชุนไป๋เสวี่ยจริงหรือเปล่า ตอนนี้ฉันมั่นใจเต็มร้อย เพราะมีเพียงถั่วเหลืองจากไป๋หม่าชวนเท่านั้นที่สามารถทำเต้าหู้หยางชุนไป๋เสวี่ยออกมาได้แบบนี้ ถั่วเหลืองจากที่อื่นไม่มีวันทำได้ เต้าหู้หยางชุนไป๋เสวี่ยที่ทำจากถั่วเหลืองชนิดนี้ ในสมัยโบราณมันคือของบรรณาการสำหรับจักรพรรดิเท่านั้น!”

พูดจบ กินแหลกทั่วหล้าก็ส่งไอคอนนิ้วโป้งให้เย่เฟย แล้วกล่าวต่อ “สตรีมเมอร์ คุณมันแน่มาก จริงๆ นะ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเห็นคนเอาหยางชุนไป๋เสวี่ยมาทำอาหารโชว์ เพราะคนที่จะหาเต้าหู้ชนิดนี้มาครอบครองได้ต้องเป็นเศรษฐีระดับมหาเศรษฐีเท่านั้น วันนี้ข้ายอมศิโรราบให้แกเลย เพื่อเห็นแก่เต้าหู้หยางชุนไป๋เสวี่ยก้อนนี้ วันนี้ข้าจะเซอร์ไพรส์แกเอง!”

สิ้นเสียง กินแหลกทั่วหล้าก็กดส่งเครื่องบินสุดหรูตามมาอีกสองลำรวด!

ห้องสตรีมแทบจะระเบิดเป็นจลาจล

“มหาเศรษฐี! กินแหลกนายคือเศรษฐีตัวจริง! เชี่ยเอ๊ย นี่เพิ่งเริ่มเองนะเว้ย หมอนี่กดส่งเครื่องบินมารัวๆ เลย ยอดโดเนทปาไปหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนแล้ว!”

ในขณะนั้นเอง ผู้ชมที่ใช้ชื่อว่า ฉันคือยอดนักกิน ก็ส่งไอคอนตกใจมาพลางพิมพ์ข้อความว่า “ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าจะได้เห็นหยางชุนไป๋เสวี่ยในตำนานในห้องสตรีมเล็กๆ แบบนี้ สตรีมเมอร์ ผมต้องยอมรับเลยว่าคุณมันโคตรเทพจริงๆ ไม่ใช่แค่เทพธรรมดา แต่เป็นมหาเทพเลยล่ะ ผมขอส่งเครื่องบินสองลำให้เพื่อเป็นที่ระลึกก็แล้วกัน!”

วูบ~~ วูบ~~

เครื่องบินอีกสองลำบินผ่านหน้าจอไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม

เย่เฟย: “...”

ผู้ชมทุกคน: “...”

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เป็นวันรวมพลมหาเศรษฐีหรืออย่างไร? เมื่อกี้กินแหลกทั่วหล้าเพิ่งส่งมาสามลำ แล้วไอ้คนชื่อ ฉันคือยอดนักกิน นี่เป็นมหาเศรษฐีมาจากไหนอีกเนี่ย? โผล่มาปุ๊บก็จัดไปสองลำ มันจะอลังการเกินไปแล้ว

“ยอดนักกิน? ไม่นึกเลยว่าจะเจอคุณที่นี่ ดูท่าพวกเราจะตาถึงเหมือนกันสินะ” กินแหลกทั่วหล้าหัวเราะร่า

ฉันคือยอดนักกินตอบ “วันนี้ไม่ว่ายังไง แค่ได้เห็นหยางชุนไป๋เสวี่ยเพียงปราดเดียว ก็ถือว่ามาไม่เสียเที่ยวแล้ว สตรีมเมอร์ ถ้าคุณสามารถปรุงเมนูเต้าหู้โคล่านี้ออกมาได้ดีล่ะก็ เรื่องยอดโดเนทน่ะจิ๊บๆ”

เย่เฟยยืนเอ๋อไปแล้ว เขาไม่คิดเลยว่าความสุขจะถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงขนาดนี้ตั้งแต่ออกสตาร์ท เขายังไม่ได้เริ่มจุดไฟเตาด้วยซ้ำ แต่ยอดโดเนทตอนนี้ปาไปสองหมื่นห้าพันหยวนแล้ว มากกว่าสถิติเมื่อวานไม่รู้กี่เท่าตัว

“ผม... ผมจะพยายามสุดความสามารถครับ” เย่เฟยพูดจาติดอ่างด้วยความตื่นเต้น

พูดจบ เขาก็เดินกลับเข้าไปในครัวราวกับหุ่นยนต์ที่ระบบทำงานอัตโนมัติ โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ในจังหวะที่เขาหันหลังให้นั้น บนหน้าจอคอมพิวเตอร์พลันบังเกิดพายุของขวัญโหมกระหน่ำขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งเสียงปรบมือ ดอกไม้ อมยิ้ม รถมอเตอร์ไซค์ รถสปอร์ต พากันถล่มหน้าจอจนแทบมองไม่เห็นข้อความแชต

คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักกินและผู้หลงใหลในรสชาติอาหาร เมื่อพวกเขาเห็นกินแหลกทั่วหล้าและยอดนักกินยอมทุ่มเครื่องบินให้รัวๆ พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าเต้าหู้ก้อนนี้ย่อมไม่ธรรมดา สตรีมเมอร์ที่กล้าเอาวัตถุดิบระดับตำนานออกมาปรุงให้ผู้ชมดูแบบนี้ ถ้าไม่เปย์ให้สตรีมเมอร์คนนี้ แล้วจะไปเปย์ให้ใครที่ไหนได้อีก?

ผู้ชมเกือบทุกคนต่างรัวของขวัญเข้าใส่ จนห้องสตรีมกลายเป็นทะเลแห่งของกำนัลในพริบตา

ทางด้านหลังบ้านของแพลตฟอร์มชิวชิว บรรดาพนักงานต่างตาค้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า พวกเขามองดูพายุของขวัญที่ปลิวว่อนอยู่ในห้องสตรีมของเย่เฟยด้วยความตะลึงงัน

“นี่... แบบนี้ก็ได้เหรอ?” หลิวผิงอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

ถังเสี่ยวหมิ่นเองก็ขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “นี่ฉันกำลังดูสตรีมปลอมอยู่หรือเปล่า ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้?”

“แค่เต้าหู้ก้อนเดียวเนี่ยนะ ทำให้คนพวกนี้บ้าคลั่งได้ขนาดนี้เลยเหรอ? เชี่ย... เครื่องบินห้าลำแล้ว รถสปอร์ตสิบวอย มอเตอร์ไซค์สิบห้าคัน รถไฟฟ้าอีกยี่สิบสามคัน จักรยานปาไปสี่ห้าสิบคัน ส่วนดอกไม้ เสียงปรบมือ อมยิ้มนี่นับไม่ถ้วนเลย เยอะเกินไปแล้ว!”

“เทพเจ้า... นี่แหละคือเทพเจ้าของจริง เริ่มสตรีมยังไม่ถึงสิบนาทีเลย ของขวัญพวกนี้มันรวมมูลค่าได้... เดี๋ยวๆ ฉันขอนับก่อนนะ หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น... ห้าหมื่นห้าพันสี่ร้อยหยวนถ้วน โอ้พระเจ้า! บ้าไปแล้ว บ้าไปกันหมดแล้ว!”

“นี่คือพลังของสตรีมเมอร์ระดับดาวเหล็กขั้นหนึ่งจริงๆ เหรอ? ใครจะไปเชื่อลงวะ!”

เจ้าหน้าที่สถิติทุกคนต่างตกอยู่ในสภาวะช็อก พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็นเหตุการณ์ที่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน และพวกเขาเชื่อว่าต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่สถิติของหมวดร้องเต้นที่ฮิตที่สุด ก็คงไม่เคยเจอจังหวะที่โหดเหี้ยมขนาดนี้ สตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งลงทะเบียนได้สองวัน สตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่เป็นเพียงไก่อ่อนดาวเหล็กขั้นหนึ่ง ในการสตรีมครั้งที่สองเพียงสิบนาที กลับกวาดยอดโดเนทไปห้าหมื่นกว่าหยวน นี่มันระบบรวนหรือโลกมันวิปริตไปแล้วกันแน่? ความโอเวอร์มันต้องมีขอบเขตบ้างสิโว้ย!

“รีบไปรายงานหัวหน้าเร็ว!” หลิวผิงกระโดดพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำ แต่เขาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น รีบสับเท้าโกยอ้าวตรงไปยังห้องทำงานของเฝิงเทียนไหลทันที!