บทที่ 100 แผนการสอนลูกของอิ๋งเจิ้ง!

ใต้ม่านแสง หลังจากอิ๋งเจิ้งดูจบ ยามนี้เขารู้สึกผิดหวังจริงๆ... ผิดหวังในตัวฝูซูจนถึงที่สุด เขาจำเป็นต้องกลับมาทบทวนแผนการสอนลูกของตนเองใหม่อีกครั้ง!

ฝูซูหลังจากได้เห็นจุดจบของตนเองแล้ว ทั่วทั้งร่างก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ บรรดาคุณชายและองค์หญิงคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างมองพี่ใหญ่ของตนด้วยสายตาที่ซับซ้อน นี่คือพี่ใหญ่คนเดียวกับที่กล้าต่อปากต่อคำกับเสด็จพ่อที่พวกเขาเคยรู้จักจริงๆ รึ? เพียงแค่ราชโองการฉบับเดียวก็ถึงกับเชือดคอตัวเองตายเลยรึ?

"ฝูซู... ไสหัวเข้ามาหาเจิ้นเดี๋ยวนี้! ไสหัวเข้ามา!" เมื่อได้ยินเสียงคำรามลั่นจากในตำหนัก ฝูซูรีบก้าวเข้าไปด้านในทันที ทันทีที่เข้ามา เขาก็ถูกอิ๋งเจิ้งถีบจนล้มกลิ้งลงกับพื้น!

อิ๋งเจิ้งโกรธจัดจนลืมความเจ็บที่เท้า เขาประเคนลูกถีบเข้าใส่ไม่ยั้ง หลี่ซื่อที่นั่งหมดสภาพอยู่ข้างๆ มองดูด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ พร้อมกับนึกสงสัยว่าลูกเขยของตนคนนี้เป็นคนเขลาหรือไม่?

หลังจากระบายโทสะไปได้กว่าครึ่ง อิ๋งเจิ้งกำหมัดแน่น สะกดกลั้นอารมณ์อยากฆ่าคนเอาไว้ แล้วตวาดใส่ฝูซูด้วยเสียงกึกก้อง "ฝูซู... ฝูซู เจิ้นนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเจ้าจะตายได้น่าอนาถเช่นนี้?”

“ราชโองการที่ไร้หลักฐานยืนยันเพียงฉับเดียว เจ้าก็ชักกระบี่เชือดคอตัวเองแล้วรึ เจ้ายามปกติที่ชอบเถียงเจิ้นน่ะหายไปไหนหมด?”

“เจ้าคิดว่าพอเจ้าตายแล้ว ใต้หล้าจะสงบสุขงั้นรึ?”

“หรือเจ้าคิดว่าเจิ้นอยากจะฆ่าเจ้าจริงๆ?”

อิ๋งเจิ้งไม่เข้าใจจริงๆ ไม่เข้าใจความคิดของลูกชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ! "เจ้าทำเช่นนี้คู่ควรต่อเหล่าบรรพบุรุษรึ? คู่ควรต่อความคาดหวังที่เจิ้นมีให้เจ้ามาหลายปีรึ? คู่ควรต่อราษฎรแห่งต้าฉินรึ? และคู่ควรต่อกองทัพสามแสนนายที่เจิ้นมอบให้เจ้ารึ?" อิ๋งเจิ้งมองดูท่าทางไม่เอาไหนของฝูซู ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห

ฝูซูยามนี้สัมผัสได้ถึงความจนใจของเสด็จพ่ออย่างแท้จริง "เสด็จพ่อ... ลูกผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ... ผิดไปแล้ว! ลูกไม่อยากแบกรับชื่อเสียเช่นนั้น!" ฝูซูน้ำตานองหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจถึงความคาดหวังที่อิ๋งเจิ้งมีต่อเขา ทว่าเขา... เขากลับทำให้เสด็จพ่อต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

อิ๋งเจิ้งมองดูท่าทางสำนึกผิดของฝูซู ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน "ฝูซู... ในฐานะที่เจ้าเป็นบุตรชายคนโต เจิ้นรู้ว่าเจ้ามีความคิดของเจ้า แต่ต้าฉินในยามนี้ทนต่อความวุ่นวายไม่ได้!”

“อีกอย่างเจ้าลองตรองดู เจิ้นจะฆ่าเจ้าจริงๆ รึ? เรื่องที่แม้แต่เหมิงเถียนยังเข้าใจ เหตุใดเจ้าถึงไม่เข้าใจ?”

จากนั้นเขาก็โยนกระบี่ในมือลงบนพื้น ชี้ไปทางหลี่ซื่อแล้วตวาดว่า "ในเมื่อเจ้าบอกว่าเจ้ารู้ตัวว่าผิดแล้ว ตอนนี้จงไป... ไปฆ่ามันเสีย!”

“หลี่ซื่อ เจ้าอย่าได้โทษเจิ้นเลย จะอยู่หรือตายสุดแต่ฝูซูจะตัดสินใจ หากเจ้าตายไป เจิ้นรับปากว่าจะละเว้นครอบครัวของเจ้าทั้งหมด!”

หลี่ซื่อรู้ดีว่ายามนี้ยากจะพ้นความตาย จึงก้มลงกราบอิ๋งเจิ้ง "ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!"

ฝูซูคลานขึ้นมาอย่างสั่นเทา หยิบกระบี่บนพื้นขึ้นมา จ่อไปที่หลี่ซื่อด้วยใบหน้าน้ำตานอง "หลี่ซื่อ เหตุใดท่านถึงทำกับข้าเช่นนี้?”

“ต่อให้ข้าจะมีความเห็นทางการเมืองไม่ตรงกับท่าน แต่ข้าเคยคิดร้ายต่อท่านรึไม่?”

“เหตุใดท่านต้องสมคบกับเจ้าเกา ปลอมแปลงราชโองการเพื่อเอาชีวิตข้า ท่านเป็นถึงพ่อตาของข้านะ!”

หลี่ซื่อก้มหน้า น้ำเสียงสั่นเครือ "คุณชาย กระหม่อมมิอาจล่วงรู้อนาคตว่าจะกลายเป็นเช่นนี้... ลงมือเถิดพ่ะย่ะค่ะคุณชาย กระหม่อมขอเพียงคุณชายโปรดปฏิบัติต่อบุตรสาวของกระหม่อมให้ดีด้วย!"

แววตาของอิ๋งเจิ้งสาดประกาย เอ่ยเร่งฝูซูว่า "เหตุใดจึงไม่ลงมือ? หากเจ้าไม่ฆ่าเขา จะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเจ้ารู้สำนึกผิดแล้ว? จะแบกรับภาระอันหนักอึ้งของอนาคตต้าฉินได้อย่างไร?"

นี่คือบททดสอบที่เขามีต่อฝูซู... ไม่ว่าฝูซูจะฆ่าหลี่ซื่อหรือไม่ ผลลัพธ์ย่อมสำคัญทั้งสิ้น หากฆ่า... เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่หลี่ซื่อทำในอนาคต ย่อมสมควรถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรอยู่แล้ว ผู้อื่นย่อมมิอาจครหาได้ หากไม่ฆ่า อิ๋งเจิ้งก็จะได้หาทางผลักดันหลี่ซื่อให้ไปอยู่ข้างกายฝูซู และหลี่ซื่อก็จะยอมถวายหัวรับใช้ฝูซูด้วยความซาบซึ้งใจจากเรื่องนี้! ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าลูกชายของเขาจะเลือกอย่างไร...

ฝูซูกำกระบี่ด้วยสองมือ ปลายกระบี่สั่นระริกชี้ไปที่หลี่ซื่อ หลี่ซื่อหลับตาลงรอรับความตาย ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้น ฝูซูกลับโยนกระบี่ทิ้งลงบนพื้น

"เคร้ง"

เขาทรุดเข่าลงกราบพลางสะอึกสะอื้นว่า "เสด็จพ่อ ลูกรู้ว่าท่านต้องการให้ลูกมีจิตใจที่เด็ดเดี่ยว ทว่าหลี่ซื่อรับใช้ต้าฉินมาหลายปี มีความดีความชอบนับไม่ถ้วน ลูกมิอาจลงมือสังหารได้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“ลูกยินดีจะชดใช้ความผิดด้วยวิธีอื่น ขอเสด็จพ่อโปรดถอนรับสั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

อิ๋งเจิ้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดูท่าทีนี่คงเป็นการตัดสินใจของลูกชายเขาสินะ? พูดตามตรง ผลลัพธ์นี้เขาคาดไว้แต่แรกแล้ว... ด้วยนิสัยของฝูซู การทำเช่นนี้มิใช่เรื่องแปลก! หากเป็นอิ๋งเจิ้ง เขาจะฆ่าหลี่ซื่อแน่นอน มิใช่เพื่อสิ่งอื่น แต่เขาไม่อนุญาตให้ใครมาสั่นคลอนฐานะของเขาได้ ทว่าในเมื่อเขาพูดไปแล้ว... ว่าจะอยู่หรือตายให้ฝูซูตัดสินใจ ย่อมมิอาจคืนคำได้! อย่างมากที่สุด... ก่อนเขาตายค่อยนำตัวหลี่ซื่อไปด้วยก็แล้วกัน...

หลี่ซื่อมองดูร่างที่ฝูซูโยนกระบี่ทิ้ง... เขานิ่งอึ้งอยู่นานจนเกือบจะตั้งสติไม่ได้ หากใจเขาใจเรา มีคนในอนาคตทำเช่นนี้กับเขา เขาคงจะแทงมันให้ตายคามือโดยไม่ลังเลแน่นอน! ทว่า... ทว่าฝูซู... ลูกเขยของเขา กลับไม่ลงมือ? ไม่ลงมือรึ? บางทีที่ผ่านมาเขานคงจะมีอคติต่อฝูซูมากเกินไป... อคติในใจคนเรานี่ช่างเป็นขุนเขาที่ยากจะข้ามผ่านจริงๆ!

อิ๋งเจิ้งทอดถอนใจยาว "ช่างเถอะๆ ในเมื่อเจ้าเลือกเช่นนี้ เจิ้นก็จะไว้ชีวิตมันสักครั้ง"

หลี่ซื่อแม้จะยังสงสัย แต่ในเมื่อรอดตายใครเล่าจะอยากตาย? เขาหมอบกราบขอบพระทัยด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระทัยฝ่าบาท! ขอบพระทัยคุณชายพ่ะย่ะค่ะ!"

"หลี่ซื่อ จงพ้นจากตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี นับแต่นี้จงรับหน้าที่สั่งสอนคุณชายฝูซู!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

อิ๋งเจิ้งหันไปถามฝูซูอีกครั้ง "ฝูซู! เจิ้นขอถามเจ้า... หากยามนี้เจ้ามีทหารในมือสามแสนนาย เจิ้นสั่งให้เจ้าปลิดชีพตนเอง เจ้าจะทำอย่างไร?" ฝูซูตอบทั้งน้ำตาว่า "พ่อสั่งให้ลูกตาย ลูกมิอาจขัดศรัทธาพ่ะย่ะค่ะ!"

เมื่อได้ยินคำตอบนี้... มิใช่เพียงอิ๋งเจิ้งที่อึ้ง แม้แต่หลี่ซื่อที่อยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปด้วย ยังจะตายอีกรึ? เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า? มีทหารตั้งสามแสนนายยังจะยอมตายอีกรึ?

"ไสหัวไป... ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ รีบๆ เลย... เมื่อไหร่ที่เจ้าคิดคำตอบของประโยคนี้ออกค่อยกลับมาพบเจิ้น! ไป!" อิ๋งเจิ้งคำรามใส่ฝูซู เขาเหนื่อยหน่ายหัวใจเหลือเกิน ดูรัชทายาทบ้านอื่นเขาสิ! แล้วหันกลับมาดูลูกบ้านตนเอง... มันช่างเทียบกันไม่ได้จริงๆ!

หลังจากฝูซูจากไป อิ๋งเจิ้งเดินเข้าไปหาหลี่ซื่อแล้วย่อตัวลง จ้องมองหลี่ซื่อเขม็งพลางเอ่ยเสียงต่ำว่า "หลี่ซื่อ วันนี้เจิ้นไว้ชีวิตเจ้าสักครั้ง เจ้าอย่าได้ทำให้เจิ้นผิดหวังเป็นอันขาด มิเช่นนั้นเจิ้นสามารถปลิดชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ!"

หลี่ซื่อรีบพยักหน้าถี่ๆ "ฝ่าบาทโปรดวางใจ กระหม่อมจะกลับตัวกลับใจ ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อต้าฉินและเพื่อคุณชายพ่ะย่ะค่ะ"

อิ๋งเจิ้งพยักหน้า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จงแสดงความสามารถให้เจิ้นเห็น เจิ้นให้เวลาเจ้าหนึ่งปี หลังจากหนึ่งปีเจิ้นต้องการเห็นฝูซูคนใหม่ ฝูซูที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวและปกครองด้วยกำปั้นเหล็ก!"

หลี่ซื่อ: ... พอนึกถึงคำพูดที่ฝูซูเพิ่งพูดเมื่อครู่... หลี่ซื่อรู้สึกว่าท่านฆ่าข้าทิ้งเสียตอนนี้จะง่ายกว่า การจะเปลี่ยนนิสัยคนน่ะมันยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา ยิ่งมาเจอกับคนดื้อรั้นที่ยึดมั่นในอุดมการณ์แบบสุดโต่งเช่นนี้ ความยากมันเกินขีดจำกัดไปไกลแล้ว! "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

อิ๋งเจิ้งโบกมือ "ไปเถอะ ไปทบทวนตัวเองให้ดี และจดจำคำที่เจิ้นพูดไว้ด้วย!"

หลี่ซื่อถอยออกไปจากตำหนัก ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง อิ๋งเจิ้งเงยหน้ามองม่านแสง... "ฝูซู... ครั้งนี้ อย่าทำให้เจิ้นผิดหวังอีกเลยนะ!"