บทที่ 23 ฉากไล่ผีกลางศูนย์การแพทย์แผนจีน คลิปวิดีโอดังระเบิด

"อ้วก... ...”

เมื่อไม้กดลิ้นถูกดึงออก ชายคนนั้นก็อ้าปากกว้าง พ่นลิ่มเลือดเหนียวข้นสีม่วงดำคำใหญ่ออกมา

ลิ่มเลือดนั้นส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้ง ตกกระทบพื้นแล้วไม่แตกกระจาย แต่กลับจับตัวเป็นก้อนราวกับเยลลี่

ชั่วพริบตานั้น

ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไป

กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดราวกับเหล็กกล้าก็อ่อนปวกเปียกลงทันที

ความแดงก่ำน่าสยดสยองในดวงตาของชายคนนั้น ค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ความคลุ้มคลั่งที่ดูเหมือนอยากจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างหายไปแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา

เปลือกตาของชายคนนั้นก็ปิดลงอย่างหนักอึ้ง คอพับ แล้วก็ส่งเสียงกรนดังสนั่น

นี่... หายแล้วเหรอ

ภายในห้องตรวจเงียบกริบเป็นป่าช้า

คนไข้และญาติที่มุงดูอยู่ต่างอ้าปากค้าง

ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้ มันเหมือนคนโดนผีร้ายสิงชัดๆ ทำไมหมอแก่คนนี้แค่ฝังเข็มไปไม่กี่ที ปล่อยเลือดออกมาไม่กี่หยด คนก็หลับไปได้ล่ะ

"หมอเทวดา... นี่มันหมอเทวดาชัดๆ!"

หญิงชราที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอึ้งไปพักใหญ่ จู่ๆ ก็โขกศีรษะคำนับอย่างบ้าคลั่ง เสียงหน้าผากกระแทกพื้นดังปึงๆ

"นี่คือเข็มเทวะไล่ผี! ผีร้ายนั่นถูกคุณหมอแทงกระเจิงไปแล้ว!"

คนไข้รอบๆ ก็เริ่มกระซิบกระซาบ สายตาที่มองจางชิงซานเต็มไปด้วยความยำเกรงต่อ 'พลังลึกลับ'

จางชิงซานโยนเข็มสามเหลี่ยมในมือลงในถาดรูปไต เกิดเสียงดังกริ๊ง

เขารับทิชชูเปียกจากหลินอี้มาเช็ดคราบเลือดที่ติดมืออย่างช้าๆ แต่สีหน้ากลับดูเย็นชาจนน่ากลัว

"เข็มเทวะไล่ผีอะไรกัน"

จางชิงซานหันกลับมา มองกดต่ำไปที่หญิงชรา น้ำเสียงดุดัน

"ก็บอกแล้วไง ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ตำหนักทรง!"

"สิบสามเข็มเมื่อกี้ เรียกว่าฝังเข็มสิบสามประตูผีก็จริง แต่นั่นมันวิชาที่บรรพบุรุษเอาไว้รักษาอาการคุ้มคลั่ง! หรือก็คือโรคจิตเภท โรคสมองอักเสบขั้นรุนแรงในปัจจุบันนั่นแหละ!"

เขาชี้ไปที่กองเลือดสีดำบนพื้น

"คุณดูสีเลือดนี่สิ! นี่คือพิษร้อนเข้าสู่เลือด เผาสมองจนไหม้ไปหมดแล้ว!"

"คุณยาย ผมขอถามหน่อย คุณเอาตำรับยาลับขอลูกชายอะไรให้ลูกคุณกินเพื่ออยากอุ้มหลานใช่ไหม"

หญิงชราตัวสั่นเทิ้ม สายตาลุกลี้ลุกลน ไม่กล้าสบตาจางชิงซาน

"ฉัน... ฉันไม่ได้ให้กินซี้ซั้วน้า... ก็แค่ยาเม็ดแดงที่อาจารย์หมู่บ้านข้างหน้าให้มา บอกว่ากินแล้วจะได้ลูกชาย..."

"ยาเม็ดแดง?"

จางชิงซานแค่นหัวเราะ รู้สึกโกรธที่หญิงชราไม่เอาถ่าน

"ถ้าผมเดาไม่ผิด ในนั้นคงมีแต่ชาดกับผงตะกั่ว! นั่นมันยาพิษที่เขาใช้เล่นแร่แปรธาตุสมัยก่อนนะ!"

"คุณอยากให้ลูกอายุสั้นนักใช่ไหม"

"ถ้าส่งมาสายกว่านี้อีกครึ่งชั่วโมง พิษเข้าสู่หัวใจ ต่อให้เป็นเทวดาก็ช่วยไม่ได้แล้ว!"

หญิงชราโดนด่าจนหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าเถียงสักคำ ทำได้แค่กอดขาลูกชายร้องไห้โฮ

ความจริงกระจ่างแจ้ง

บรรดาชาวมุงถึงได้บางอ้อ

ที่แท้ก็ไม่ได้โดนผีเข้า แต่กินยาซี้ซั้วจนเป็นพิษนี่เอง!

"พยุงคนไข้ไปที่ห้องสังเกตอาการด้านหลัง ให้น้ำเกลือ แล้วก็ให้ดื่มน้ำต้มถั่วเขียวชะเอมเทศล้างพิษ"

"แจ้งแผนกฉุกเฉินให้มาเจาะเลือดตรวจหาระดับตะกั่วในเลือดด้วย"

จางชิงซานโบกมือ ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

พวก รปภ. ช่วยกันหามชายที่หลับสนิทออกไปอย่างทุลักทุเล

ซูเฉี่ยนเฉี่ยนรีบพาพยาบาลมาทำความสะอาดคราบเลือดบนพื้น

ประตูห้องตรวจถูกปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดความวุ่นวายภายนอก

จางชิงซานกลับไปนั่งที่เก้าอี้ พรูลมหายใจยาว

การรักษาเมื่อครู่ ดูเหมือนจะใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที

แต่สำหรับคนอายุหกสิบห้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือพลังจิต ก็ถือว่าสูญเสียไปอย่างมาก

หลินอี้สังเกตเห็นว่ามือขวาของผู้อำนวยการเฒ่าที่วางอยู่บนเข่ากำลังสั่นเทาเล็กน้อย

เขาเดินเข้าไปเงียบๆ เติมน้ำอุ่นให้จางชิงซาน แล้วประคองส่งให้ด้วยสองมือ

"อาจารย์ ดื่มน้ำครับ"

จางชิงซานรับแก้วน้ำมาจิบ สายตาหลังเลนส์แว่นจับจ้องมาที่หลินอี้ แฝงแววทดสอบ

"เมื่อกี้มองเห็นชัดไหม"

หลินอี้พยักหน้า

"เห็นชัดครับ ทั้งหมดสิบสามเข็ม เริ่มที่จุดเหรินจง จบที่ใต้ลิ้น เทคนิคคือระบายให้มาก บำรุงให้น้อย ใช้ความเจ็บปวดรักษาอาการคลุ้มคลั่ง ดึงความร้อนลงสู่เบื้องล่าง"

"อืม"

แววตาประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตาของจางชิงซาน

ไอ้หนุ่มนี่ สายตาแหลมคมจริงๆ

จุดฝังเข็มของฝังเข็มสิบสามประตูผีน่ะหาไม่ยากหรอก ในหนังสือก็มีบอก

ที่ยากคือจังหวะและน้ำหนักในการแทงเข็มต่างหาก

หลินอี้กลับมองทะลุถึงหัวใจสำคัญของเคล็ดวิชา 'ระบายให้มาก บำรุงให้น้อย' ได้ในพริบตา

"วิชาเข็มชุดนี้ ก็แค่ดูน่ากลัวเท่านั้นแหละ"

จางชิงซานวางแก้วน้ำลง น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติเหมือนกำลังคุยเล่น

"เดี๋ยวนี้แพทย์แผนปัจจุบันมียาระงับประสาท ฉีดเข็มเดียวคนก็เงียบแล้ว เพราะงั้นวิชานี้ จริงๆ แล้วไม่ค่อยได้ใช้หรอก"

"แต่หลินอี้ เธอต้องจำไว้นะ"

จางชิงซานเงยหน้าขึ้น มองลูกศิษย์ของตัวเองด้วยสายตาลึกซึ้ง

"น้ำยาอาจจะกดประสาทไว้ได้ แต่กดพิษร้อนที่วิ่งพล่านอยู่ไม่ได้หรอก"

"ถ้าให้แพทย์แผนปัจจุบันรักษา คนไข้อาจจะรอด แต่สมองก็พังไปแล้ว ชาตินี้อาจจะกลายเป็นคนพิการไปเลย"

"แต่การใช้เข็มปล่อยเลือด คือการบีบพิษออกมา"

"ถึงวิธีมันอาจจะดูเลือดสาดไปหน่อย ดูโบราณไปนิด แต่นี่แหละคือการช่วยชีวิตที่แท้จริง คือการรักษาสักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเขาไว้"

"นี่แหละคือความเมตตาของแพทย์แผนจีน"

หัวใจของหลินอี้สั่นสะท้าน

เขามองชายชราที่ดูอิดโรยตรงหน้า ในใจเกิดความเคารพอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

นี่แหละคือจิตวิญญาณของปรมาจารย์แพทย์แห่งชาติ

ไม่ว่าวิธีการจะดูแปลกประหลาดแค่ไหน ต่อให้ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเชื่องมงาย ขอแค่ช่วยชีวิตคนได้ ช่วยให้หายขาดได้ ก็ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น

"ศิษย์ขอจดจำไว้ครับ"

หลินอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น

จางชิงซานโบกมือ หลับตาพิงพนักเก้าอี้

"เอาล่ะ เธอเองก็เหนื่อยมาครึ่งวันแล้ว ออกไปสูดอากาศข้างนอกเถอะ ฉันอยากพักสักหน่อย"

หลินอี้เดินย่องออกจากห้องตรวจไปเงียบๆ

ที่สุดทางเดิน ซูเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังถือโทรศัพท์มือถือ โบกมือเรียกเขาด้วยสีหน้าร้อนรน

"คุณหมอหลิน! คุณหมอหลิน! รีบมานี่เร็วเข้า!"

หลินอี้เดินเข้าไปหา

"เกิดอะไรขึ้น ทำหน้าตื่นเชียว"

ซูเฉี่ยนเฉี่ยนยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาตรงหน้าหลินอี้ ลดเสียงลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกังวล

"คุณดังแล้ว! ไม่สิ ศูนย์การแพทย์แผนจีนเราดังแล้ว!"

บนหน้าจอ คือคลิปวิดีโอสั้นที่กำลังถูกแชร์ต่อกันอย่างบ้าคลั่ง

เวลาโพสต์คือเมื่อห้านาทีที่แล้ว

ชื่อคลิปเขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงตัวหนา สไตล์พาดหัวข่าวเรียกยอดคลิกสุดๆ

[ฉากไล่ผีกลางศูนย์การแพทย์แผนจีนเมืองเจียงโจว! หมอเทวดาเฒ่าฝังเข็มปราบ "ผีสิง" ในเข็มเดียว! จุดสิ้นสุดของวิทยาศาสตร์คือไสยศาสตร์จริงๆ หรือ?]

ภาพในคลิปค่อนข้างสั่น เห็นได้ชัดว่าเป็นการแอบถ่าย

ในคลิป ชายที่เลือดท่วมตัวกำลังคำรามราวกับซอมบี้

และในเสี้ยววินาทีที่จางชิงซานถือเข็มยาวแทงลงบนจุดฝังเข็มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก็มีการใส่ดนตรีประกอบสุดหลอนเข้าไปด้วย

โดยเฉพาะตอนที่เลือดสีดำพุ่งกระฉูดออกมา คอมเมนต์บนหน้าจอก็ไหลขึ้นมาเป็นพรืด

[พระเจ้าช่วย! นี่มันวิชาแพทย์จริงๆ เหรอ! ฉันว่ามันคือเวทมนตร์ชัดๆ!]

[เลือดดำนั่นดูน่ากลัวมาก!]

[นี่คือฝังเข็มสิบสามประตูผีเหรอ? วิชาฝังเข็มในตำนานที่แย่งชีวิตคนจากยมบาลได้อ่ะนะ?]

[มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่สังเกตเห็นพี่ชายที่คอยส่งเข็มอยู่ข้างๆ นิ่งมาก! สายตาฆ่าฉันตายไปเลย!]

ยอดกดไลก์ของคลิปพุ่งขึ้นหลักร้อยต่อวินาที

หลินอี้มองดูตัวเองในคลิปที่ยืนอยู่ในมุมมืด คอยส่งสำลีชุบแอลกอฮอล์ให้จางชิงซานอย่างใจเย็น คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

กระแสความดังแบบนี้ สำหรับวงการแพทย์แผนปัจจุบัน ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด

ถ้าเกิดมีคนจงใจปั่นกระแสหาว่าเป็นการเผยแพร่ความเชื่องมงาย สถานการณ์ของแผนกแพทย์แผนจีนที่ยากลำบากอยู่แล้ว คงยิ่งแย่ลงไปอีก