บทที่ 22 ฝังเข็มสิบสามประตูผี? ไม่ นี่มันฉากล้างพิษโลหะหนักชัดๆ!

ถ้าไม่รีบกดเขาไว้ แขนสองข้างนี้ต้องพังแน่

นี่คือความคิดเดียวในหัวของหลินอี้ตอนนี้

บรรยากาศในห้องตรวจราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชายคนนั้น และเสียงเล็บจิกหนังฉีกเนื้อที่ดังจนเสียวฟัน

"อ๊ากก... ...! จับพวกมันออกมา! มีแมลงตั้งเยอะ มีผีกำลังแทะกระดูกผม!"

ชายคนนั้นแผดเสียงร้อง สองมือออกแรงอีกครั้ง จิกเอาเนื้อชิ้นหนึ่งหลุดออกมาจากท่อนแขนที่เลือดอาบอยู่แล้ว

เลือดสดๆ ทะลักออกตามง่ามนิ้ว หยดลงบนพื้นกระเบื้องที่เคยสะอาดเงางามของศูนย์การแพทย์แผนจีน ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

ซูเฉี่ยนเฉี่ยนตกใจจนต้องเอามือปิดปาก ร่างกายถอยกรูดไปหลบหลังประตูโดยสัญชาตญาณ

คนไข้คนอื่นๆ ที่อยู่ตรงทางเดิน บ้างก็กรีดร้องหลบหนี บ้างก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปอยู่ไกลๆ เสียงซุบซิบนินทาดังหึ่งๆ เหมือนฝูงแมลงวัน

"นี่... นี่มันโดนผีเข้าใช่ไหมเนี่ย"

"ฉันว่าเหมือนผีเข้าสิงเลย สายตานั่นไม่เหมือนคนเป็นเลยสักนิด!"

"หนีเร็วๆ อย่าไปใกล้เดี๋ยวจะซวยไปด้วย!"

ในที่สุด รปภ. ในชุดเครื่องแบบหลายคนก็พุ่งเข้ามา

"กดเขาไว้! อย่าให้เขาทำร้ายตัวเอง!"

หัวหน้า รปภ. ตะโกนสั่ง แล้วกระโจนเข้าใส่

แต่ชายที่กำลังคลุ้มคลั่งกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล ขนาดผู้ชายสองคนยังกดเขาไม่ลง

เขาสะบัดแขนอย่างแรง ชน รปภ. คนหนึ่งจนเซถลา หัวเกือบจะฟาดกับมุมโต๊ะ

ท่ามกลางความชุลมุน หลินอี้ไม่ได้ถอยหนี

เขายืนอยู่ข้างหลังจางชิงซานครึ่งก้าว นัยน์ตาที่สงบนิ่งจ้องเขม็งไปที่สองมือของชายคนนั้นที่กำลังแกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง

รวบรวมสมาธิเล็กน้อย

หน้าจอสีฟ้าอ่อนที่หลินอี้มองเห็นได้เพียงคนเดียว กางออกตรงหน้าเขาทันที

[การวินิจฉัยทั่วไป: อาการคลุ้มคลั่ง พิษร้อนเข้าสู่กระแสเลือด ความร้อนแกร่งในเส้นลมปราณหยางหมิง ]

อาการคลุ้มคลั่งธรรมดางั้นเหรอ

ไม่ใช่

หลินอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย สั่งการในใจเบาๆ

[การวิเคราะห์สาเหตุโรคเชิงลึก: เปิดใช้งาน LV.2]

ชั่วพริบตานั้น ร่างกายของชายตรงหน้าก็โปร่งใสในสายตาของหลินอี้ กลายเป็นหุ่นจำลองโปร่งแสง

เครือข่ายหลอดเลือดที่ควรจะเป็นสีแดงสด ตอนนี้กลับมีของเหลวขุ่นๆ สีม่วงคล้ำไหลเวียนอยู่

ในเลือดสีม่วงคล้ำนั้น มีอนุภาคสีดำขนาดเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งชนด้วยความเร็วสูงตามกระแสเลือด

พวกมันเหมือนระเบิดจิ๋ว ที่พุ่งชนผนังหลอดเลือดอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะที่เปลือกสมองและปลายประสาทส่วนรอบนอก

คำอธิบายโรคสีแดงสะดุดตา ลอยขึ้นมาเหนือหลอดเลือดที่เต้นอย่างบ้าคลั่ง:

[จุดศูนย์กลางของโรค: ภาวะเป็นพิษสะสมจากโลหะหนัก ตะกั่ว ปรอท เกินค่ามาตรฐาน 200 เท่า]

[สาเหตุกระตุ้น: รับประทาน "ยาเม็ดสงบประสาท " ที่ด้อยคุณภาพ ซึ่งมีส่วนผสมของชาดและผงตะกั่วเกินขนาดติดต่อกันเป็นเวลานาน]

[สถานะปัจจุบัน: ภาวะสมองอักเสบจากสารพิษ ทำให้เกิดภาพหลอนอย่างรุนแรง + ความรู้สึกผิดปกติ รู้สึกเหมือนมีมดไต่]

ไม่ใช่ผี

แต่เป็นพิษ

สิ่งที่เรียกว่าผีแทะกระดูก ในทางการแพทย์มีคำศัพท์เฉพาะเรียกว่า อาการรู้สึกเหมือนมดไต่

นี่คืออาการทั่วไปหลังจากที่พิษจากโลหะหนักทำลายเส้นประสาทส่วนรอบนอก

ผู้ป่วยจะรู้สึกเหมือนมีมดนับพันนับหมื่นตัวไต่และกัดกินอยู่ใต้ผิวหนัง ความเจ็บปวดและคันนั้นมันฝังลึกถึงกระดูก มีเพียงการเกาผิวหนังให้ขาดวิ่นเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาอาการได้ชั่วคราว

"หมอเทวดาจาง! ได้โปรดช่วยลูกชายฉันด้วยเถอะค่ะ!"

หญิงชราคนหนึ่งวิ่งโซซัดโซเซเข้ามาในห้องตรวจ คุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจ

"เขาโดนของสกปรกเข้าสิงแน่ๆ เลย! หมอเป็นถึงหมอเทวดา หมอต้องไล่ผีได้แน่ๆ ใช่ไหมคะ ได้โปรดทำพิธีเถอะค่ะ!"

จางชิงซานมองภาพตรงหน้า คิ้วสีดอกเลาขมวดเข้าหากันแน่น

เขาตบโต๊ะดังปัง แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝาถ้วยชาบนโต๊ะดังกึกกัก

"เหลวไหล!"

ผู้อำนวยการเฒ่าลุกพรวด รังสีความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจแผ่ซ่านออกมาทันที กดทับความวุ่นวายในห้องจนเงียบกริบ

"ที่นี่คือโรงพยาบาลรัฐระดับตติยภูมิ! ผีสางเทวดาที่ไหนกัน! สิ่งชั่วร้ายที่ไหนกัน!"

เขาก้าวยาวๆ อ้อมโต๊ะตรวจ เดินไปหาชายที่กำลังดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย แววตาดุดันราวกับคบเพลิง

"นี่คืออาการเป็นพิษ! เป็นโรคทางสมอง!"

จางชิงซานหันไปมองกลุ่ม รปภ. ที่เหงื่อแตกพลั่ก ตวาดเสียงแข็ง: "มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่! ใช้สายรัดสิ! มัดมือมัดเท้าเขาไว้ให้แน่น! ง้างปากเขาออก แล้วเอาไม้กดลิ้นยัดเข้าไป!"

อาจจะเป็นเพราะออร่าของผู้อำนวยการเฒ่ารุนแรงเกินไป พวก รปภ. ก็เลยได้สติกลับมาทันที

สี่คนพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ในที่สุดก็สามารถกดชายคนนั้นลงกับพื้นได้สำเร็จ

"อื้อ... ...! อื้อ... ... !"

ชายคนนั้นถูกทับอยู่ใต้ร่างตาเหลือกแดงก่ำ น้ำลายฟูมปาก ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำๆ เหมือนสัตว์ร้าย

จางชิงซานไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อ หยิบกระเป๋าหนังเก่าๆ ที่ขอบลุ่ยจนเป็นสีขาวออกมา

กระเป๋าหนังถูกคลี่ออก

ข้างในไม่ใช่เข็มเล็กบางที่ใช้ปกติ แต่เป็นชุดเข็มพิเศษที่ยาวเพียงสามชุ่น ตัวเข็มหนาเท่ารวงข้าวสาลี ปลายเข็มเป็นรูปสามเหลี่ยม

เข็มสามเหลี่ยม

ในสมัยโบราณเรียกว่า เข็มสามเหลี่ยมใช้สำหรับแทงปล่อยเลือดเพื่อทะลวงเส้นลมปราณ ขับความร้อนและเปิดทวารโดยเฉพาะ

"หลินอี้"

จางชิงซานไม่ได้หันกลับมามอง น้ำเสียงนิ่งสงบจนน่ากลัว

"ตะเกียงแอลกอฮอล์ สำลี"

"ครับ"

หลินอี้เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว

เขารีบจุดตะเกียงแอลกอฮอล์ ถือถาดใส่อุปกรณ์นั่งยองๆ อยู่ข้างจางชิงซาน

จางชิงซานใช้สองนิ้วคีบเข็มสามเหลี่ยมขึ้นมา รนผ่านเปลวไฟอย่างรวดเร็ว

ปลายเข็มแดงฉาน เปล่งประกายเย็นยะเยือก

"ดูให้ดีนะ"

เสียงของจางชิงซานทุ้มต่ำ มีเพียงหลินอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้นที่ได้ยิน

"วิชาเข็มชุดนี้รุนแรงมาก ชื่อว่าประตูผี แต่จริงๆ แล้วมันคือวิธีกระตุ้นอย่างรุนแรงเพื่อเปิดทวารปลุกสติ"

"ปกติห้ามใช้พร่ำเพรื่อ วันนี้เพื่อกู้ชีพ ฉันจะไม่พูดซ้ำสองนะ"

ยังพูดไม่ทันจบ

ข้อมือของจางชิงซานก็สะบัดอย่างแรง

ไม่มีการลองหยั่งเชิง ไม่มีการนวดคลึงนำทางใดๆ ทั้งสิ้น

เข็มนั้นแทงลงไปรวดเร็วปานสายฟ้า แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แทงตรงเข้าที่จุดเหรินจงของชายคนนั้น

เข็มนี้แทงลึกมาก ทะลุไปจนถึงเหงือก

[ตำหนักผี: จุดเหรินจง แทงลึกสามเฟิน  กระตุ้นอย่างรุนแรง]

ในลานสายตาของหลินอี้ ระบบจับภาพความเคลื่อนไหวนี้โดยอัตโนมัติ และแสดงผลการวิเคราะห์แบบเรียลไทม์

"โฮก... ...!"

ชายที่กำลังดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งร่างกายแข็งทื่อไปในทันที ส่งเสียงครางทุ้มๆ ออกมาสั้นๆ

จางชิงซานไม่หยุดมือ

เข็มที่สอง แทงที่จุดเซ่าซาง

จุดเซ่าซางอยู่ตรงปลายหัวแม่มือฝั่งนิ้วชี้

จางชิงซานบีบหัวแม่มือของชายคนนั้น เข็มสามเหลี่ยมแทงลงไปอย่างแม่นยำ แล้วบีบอย่างแรง

ปรี๊ด!

เลือดสีม่วงคล้ำพุ่งกระฉูดออกมาทันที

[จุดผี: จุดเซ่าซาง แทงปล่อยเลือด ขับความร้อนจากปอด ดับไฟหัวใจ]

เข็มที่สาม จุดอิ่นไป๋

เข็มที่สี่ จุดต้าหลิง

...

ความเร็วของจางชิงซานรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน

นี่ไม่เหมือนชายชราวัยหกสิบกว่าเลยสักนิด มือของเขานิ่งสนิทดุจหินผา ทุกเข็มที่แทงลงไปแฝงจังหวะจะโคนที่พิเศษ

นั่นคือการสั่นเข็ม

ในมุมมอง [สแกนขั้นสูง] ของหลินอี้ ภาพนี้ยิ่งน่าตื่นตาตื่นใจ

ทุกเข็มของจางชิงซาน แทงเข้าจุดเส้นลมปราณที่แดงบวมเพราะพิษร้อนสะสมได้อย่างแม่นยำ

ถ้าเปรียบร่างกายของชายคนนั้นเป็นหม้ออัดแรงดันที่กำลังจะระเบิด จุดฝังเข็มเหล่านี้ก็คือวาล์วระบายแรงดัน

เมื่อปลายเข็มแทงทะลุผิวหนัง รีดเลือดดำออกมา

กระแสพิษร้อนสีแดงที่วิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งในตัวเขา ก็เหมือนหาทางออกเจอ พากันทะลักออกมาตามรูเข็มอย่างแย่งชิงกัน

หลินอี้จ้องมองท่วงท่าของจางชิงซานเขม็ง

ทั้งระดับการดึงและแทง มุมการหมุนเข็ม ความลึกในการแทง ทั้งหมดถูกระบบบันทึกเป็นข้อมูล และสลักลึกเข้าไปในสมองของเขา

[ตรวจพบการสาธิตวิชาเข็มระดับปรมาจารย์]

[กำลังวิเคราะห์...]

[ขอแสดงความยินดีโฮสต์ บรรลุวิชาเข็มพิเศษ: ฝังเข็มสิบสามประตูผี ]

[ความชำนาญปัจจุบัน: ขั้นเริ่มต้น 10/1000]

[ได้รับแต้มวิชาแพทย์: +50]

"เข็มสุดท้าย"

จางชิงซานตวาดเสียงต่ำ

เข็มสามเหลี่ยมในมือของเขาแทงพรวดเข้าที่จุดจินจิน  และ อวี้เย่ ใต้ลิ้นของชายคนนั้น

นี่คือเข็มที่เจ็บปวดที่สุด และเป็นเข็มที่สำคัญที่สุด