บทที่ 9 บ้าไปแล้วหรือไง นี่ห้องฉุกเฉินนะ นายจะมาต้มน้ำถั่วเขียวเนี่ยนะ!

ที่จุดคัดกรองผู้ป่วย เสียงไซเรนเตือนภัยราวกับดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน

ผู้หญิงคนนั้นยังคงเกาที่คออย่างเอาเป็นเอาตาย เล็บขูดผิวหนังจนเป็นรอยเลือดหลายสาย

เธออ้าปากกว้าง ในลำคอมีเสียงดังครืดคราดราวกับเครื่องสูบลมรั่ว

ใบหน้าเขียวคล้ำ ริมฝีปากดำคล้ำ

นี่คืออาการกล่องเสียงบวมน้ำอย่างชัดเจน ทางเดินหายใจกำลังจะถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์

"เร็วเข้า! เอาเตียงเข็นมา! ส่งแผนกฉุกเฉิน!"

พยาบาลคัดกรองตะโกนสั่งการผ่านวิทยุสื่อสาร พร้อมกับพยายามให้ญาติช่วยจับคนไข้ให้นอนราบ

"อย่าขยับตัวเธอ!"

แพทย์ชายสวมแว่นตากรอบทองเดินจ้ำพรวดเข้ามา

เขาคือหวังป๋อที่เพิ่งออกมาจากห้องพักแพทย์

เขามองปราดเดียวก็จำได้ว่านี่คือคนไข้โรคหวัดที่เขารับตรวจเมื่อวาน

ตอนนั้นผู้หญิงคนนี้แค่มีไข้ต่ำๆ รู้สึกหนาวสั่น และชีพจรเต้นเร็วและตื้น

เขาจ่ายยาตามสูตรมาตรฐานของแพทย์แผนจีน โดยใช้ตำรับมาหวงทังและปรับเปลี่ยนตัวยาเล็กน้อย

แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ใจของหวังป๋อกระตุกวูบ

แต่แล้วสัญชาตญาณเอาตัวรอดก็เข้าครอบงำความตื่นตระหนก

สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว และหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดได้ในพริบตา

"นี่คืออาการแพ้อย่างรุนแรง! กลับไปกินอะไรซี้ซั้วมาใช่ไหม กินอาหารทะเลมาหรือเปล่า หรือว่าแพ้มะม่วง"

หวังป๋อตะคอกถามชายวัยกลางคนเสียงดัง พยายามชิงความได้เปรียบทางศีลธรรมไว้ก่อน

ชายวัยกลางคนชื่อจ้าวต้าหลง เหงื่อแตกพลั่ก ร้อนใจจนตาแดงก่ำ

"กินอาหารทะเลบ้าบออะไรล่ะ! เมื่อเช้าก็กินแค่ยาจีนที่หมอสั่งนั่นแหละ! กินไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เริ่มหอบ แล้วก็กลายเป็นแบบนี้เลย!"

"เป็นไปไม่ได้! ยาจีนจะไปทำให้กล่องเสียงบวมน้ำเฉียบพลันแบบนี้ได้ยังไง"

หวังป๋อปฏิเสธเสียงแข็ง โบกมือสั่งการพยาบาล

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ! นี่คือสัญญาณเตือนก่อนเกิดภาวะช็อกจากการแพ้ ! รีบส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ฉีดเดกซาเมทาโซน 10 มิลลิกรัมเข้าเส้นเลือดดำ แล้วเตรียมใส่ท่อช่วยหายใจ!"

แม้จะเป็นถึงด็อกเตอร์แพทย์แผนจีน แต่เมื่อต้องเผชิญกับภาวะฉุกเฉินวิกฤตแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกของเขาก็ยังคงเป็นกระบวนการรักษาแบบแพทย์แผนปัจจุบัน

ใช้ยาสเตียรอยด์ต้านการอักเสบ และใส่ท่อช่วยหายใจ

นี่คือมาตรฐานการรักษาตามคู่มือ ไม่มีข้อบกพร่องให้จับผิดได้เลย

พยาบาลรีบเข็นเตียงเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลน เตรียมจะยกตัวคนไข้ขึ้นเตียง

แม้จ้าวต้าหลงจะโกรธอยู่เต็มอก แต่เมื่อเห็นน้องสาวใกล้จะไม่ไหวแล้ว ก็ทำได้แค่เชื่อฟังหมอ เขาปาดน้ำตาเตรียมจะเข้าไปช่วยยกคน

ในตอนนั้นเอง

มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมา จับราวเตียงเข็นไว้แน่น

"ห้ามฉีดยาสเตียรอยด์"

เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงไปด้วยความเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ

ทุกคนชะงัก หันไปมอง

หลินอี้ยืนอยู่รอบนอกวงล้อม สายตาของเขามองข้ามผู้คนไปหยุดนิ่งอยู่ที่เหนือศีรษะของผู้หญิงคนนั้น

ในสายตาของคนอื่น ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย

แต่ในสายตาของหลินอี้ มีคำอธิบายโรคสีแดงฉานกำลังกะพริบอย่างบ้าคลั่ง ราวกับระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดชนวน

[พิษลมปิดกั้นปอด หยางดับสูญ]

[สถานะปัจจุบัน: พิษจากอีเฟดรีน รุนแรง]

[คำเตือน: แรงบีบตัวของกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงขั้นสุด หากใช้ยาสเตียรอยด์ในเวลานี้ จะทำให้เกิดภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน อัตราการเสียชีวิต 90%]

"แกพูดอะไรนะ"

หวังป๋อหันขวับมา พอเห็นว่าเป็นหลินอี้ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"ที่นี่มันจุดคัดกรองผู้ป่วย ไม่ใช่ที่ให้แกมาอวดเก่ง! แกยังไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตสั่งยาด้วยซ้ำ จะไปรู้วิธีปฐมพยาบาลได้ยังไง"

"ฉันไม่รู้วิธีปฐมพยาบาลแบบแพทย์แผนปัจจุบันหรอก"

หลินอี้ตีหน้าขรึม สายตาตวัดมองหวังป๋อราวกับใบมีด

"แต่ฉันรู้ว่าอะไรคือพิษจากยา"

เขาชี้ไปที่ถุงยาที่จ้าวต้าหลงกำไว้แน่นในมือ

บนถุงมีโลโก้ของโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งประทับอยู่ ด้านในมียาจีนที่ยังไม่ได้ต้มอยู่หลายห่อ

"มาหวง มีรสเผ็ดร้อนฤทธิ์อุ่น ช่วยขับเหงื่อแก้หวัด ปริมาณการใช้ปกติคือ 3 ถึง 9 กรัม"

น้ำเสียงของหลินอี้เรียบเฉยจนน่ากลัว

"แต่ดูจากปริมาณในห่อนี้ น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 30 กรัมเลยนะ"

สีหน้าของหวังป๋อเปลี่ยนไป แต่ก็ยังฝืนพูดว่า "นั่นมันเพื่อให้ขับเหงื่อแก้หวัดไงล่ะ! อาการหนักก็ต้องใช้ยาแรง มันมีปัญหาตรงไหน"

"ชีพจรของคนไข้เล็กและตื้น ลิ้นซีดฝ้าขาว นี่คืออาการเลือดและลมปราณพร่องอย่างชัดเจน"

หลินอี้จ้องตาหวังป๋อ รุกคืบเข้าไปทีละก้าว

"การให้ยาแรงๆ เพื่อเร่งขับเหงื่อกับคนที่ร่างกายอ่อนแอจนตะเกียงริบหรี่แบบนี้ ก็เหมือนกับการสาดน้ำมันใส่ตะเกียงที่น้ำมันใกล้จะหมดนั่นแหละ ไฟมันก็ลุกพรึบขึ้นมาหรอก แต่มันก็ระเบิดตายด้วย"

"ตอนนี้หัวใจของเธอทำงานหนักเกินขีดจำกัดแล้ว ถ้าขืนนายให้ยาสเตียรอยด์เข้าไปอีก ก็เท่ากับส่งเธอไปตายชัดๆ"

รอบด้านเงียบกริบ

มีเพียงเสียง "ฟี้ด...” ชวนสยองจากลำคอของคนไข้ที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

จ้าวต้าหลงไม่เข้าใจเรื่องน้ำมันตะเกียงอะไรนั่นหรอก แต่เขาฟังคำว่าตายออก

น้ำเสียงที่หนักแน่นนั้น ทำให้เส้นด้ายแห่งความไว้วางใจในใจเขาขาดผึง

เขามองหวังป๋อด้วยสายตาที่แฝงความสงสัยและความหวาดกลัว

"แต่... แต่น้องสาวผมกำลังจะขาดใจตายแล้วนะหมอ!"

จ้าวต้าหลงร้องไห้โฮ

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ คนไข้ก็เกร็งตัวขึ้น ตาเหลือก เส้นเลือดดำที่คอปูดโปนราวกับไส้เดือน เล็บขูดลำคอจนเลือดซิบ

นี่คือสัญญาณของการขาดออกซิเจนจนถึงขีดสุด

"หลีกไป"

หวังป๋อเห็นแบบนั้นก็ร้อนรน ยื่นมือหมายจะผลักหลินอี้ออก

"ถ้ามัวแต่ชักช้าจนเสียการกู้ชีพ แกรับผิดชอบไหวไหม ถ้ามีคนตายแกจะชดใช้ด้วยชีวิตไหม"

ครั้งนี้ หลินอี้ไม่ได้ถอย

เขาไม่ได้สนใจหวังป๋อด้วยซ้ำ

เขาเบี่ยงตัว ก้าวพรวดเดียวถึงตัวคนไข้ คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

"ถ้าไม่อยากให้เธอตาย ก็อยู่เฉยๆ"

หลินอี้เงยหน้ามองจ้าวต้าหลง

แววตานั้นไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่นใจในการควบคุมสถานการณ์อย่างสมบูรณ์แบบ

จ้าวต้าหลงอึ้งไปเลย

ราวกับถูกผีเข้า จู่ๆ เขาก็ยื่นมือไปขวางหวังป๋อและพยาบาลที่กำลังจะพุ่งเข้ามา

"ให้เขา... ลองดู!"

"แกบ้าไปแล้วเหรอ!"

หวังป๋อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"มันเป็นแค่เด็กฝึกงานนะ!"

หลินอี้ทำหูทวนลม

ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงของระบบเหลือเวลาไม่ถึงสองนาทีแล้ว

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป

นิ้วหัวแม่มือซ้ายกดแน่นที่จุดเลี่ยเชวีย ซึ่งอยู่เหนือข้อมือด้านในประมาณ 1.5 ชุ่น

นิ้วหัวแม่มือขวากดลงไปที่จุดจ้าวไห่ บริเวณใต้ตาตุ่มด้านในอย่างแรง

เลี่ยเชวียทะลวงลมปราณปอด จ้าวไห่บำรุงหยินของไต

การกดสองจุดนี้ร่วมกัน คือจุดตัดของเส้นลมปราณทั้งแปด ใช้รักษาอาการปอดและไตพร่อง ลำคอตีบตันโดยเฉพาะ

การกดครั้งนี้ หลินอี้ไม่ออมแรงเลย

ปลายนิ้วราวกับมีพลังมหาศาล กดทะลุผ่านชั้นผิวหนังและกล้ามเนื้อ ลงไปถึงขอบเยื่อหุ้มกระดูก

ร่างของผู้ป่วยที่ดิ้นทุรนทุรายอย่างรุนแรงเมื่อครู่แข็งทื่อไปในทันที

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สามวินาที

คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

หวังป๋อกำลังจะอ้าปากเยาะเย้ยว่าเป็นการทำท่าทางหลอกลวง แต่เสียงกลับติดอยู่ที่คอหอย

ดวงตาที่เหลือกขึ้นของผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ กลับมามีโฟกัสอีกครั้ง

ตามมาด้วยเสียงหายใจหวีดหวิวราวกับเครื่องสูบลมรั่วที่น่าสยดสยองนั่น กลับเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้จะยังหอบอยู่ แต่ทางเดินหายใจดูเหมือนจะเปิดออกเล็กน้อย ความรู้สึกอึดอัดใกล้ตายกำลังทุเลาลง

"หายใจ... หายใจออกแล้ว!"

จ้าวต้าหลงตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

หลินอี้ไม่ได้ปล่อยมือ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

การกดจุดเพื่อกระตุ้นอย่างรุนแรงแบบนี้กินพลังงานจิตอย่างมาก ต้องคอยสัมผัสถึงการไหลเวียนของลมปราณใต้ปลายนิ้วตลอดเวลา

จนกระทั่งกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของคนไข้ค่อยๆ ผ่อนคลายลง หลินอี้จึงค่อยๆ คลายปลายนิ้วออก

เขายืนขึ้น รู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย

"ซูเฉี่ยนเฉี่ยน"

"ค่ะ!"

ซูเฉี่ยนเฉี่ยนที่หลบอยู่หลังฝูงชนมองจนตาค้าง กระโดดโหยงออกมา

"ไปที่ห้องต้มยา"

หลินอี้พูดด้วยความเร็วสูง

"ไปเอาชะเอมเทศดิบ 60 กรัม ถั่วเขียว 120 กรัม ต้มไฟแรงให้เดือดสิบนาที ห้ามต้มนาน ต้มให้ได้น้ำถั่วเขียวชามนึง แล้วรีบเอามาที่นี่!"

"หา? น้ำถั่วเขียวเนี่ยนะ"

ซูเฉี่ยนเฉี่ยนชะงักไป

นี่มันฟังดูไม่เหมือนยาปฐมพยาบาลเลยสักนิด แต่เหมือนเครื่องดื่มคลายร้อนที่โรงอาหารแจกตอนหน้าร้อนมากกว่า