บทที่ 32 จัดการผู้ฝึกตนปีศาจ

บทที่ 32 จัดการผู้ฝึกตนปีศาจ

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่เจียงเฉิงซวนบินออกห่างจากตระกูลเฉินไป ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าดูเหมือนเขาจะถูกใครบางคนติดตามมา

สิ่งนี้ทำให้เขาสับสนเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าจะมีใครมาติดตามเขาโดยไร้เหตุผลอย่างแน่นอน

และเขาจำไม่ได้ว่าเคยรุกรานใครเลยหลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตการก่อตั้งรากฐาน

เป็นไปได้ไหมที่ตระกูลเฉินต้องการทำร้ายเขา?

นั่นเป็นไปไม่ได้!

หากตระกูลเฉินต้องการทำร้ายเขา พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมายขนาดนี้

เนื่องจากไม่ใช่ตระกูลเฉิน แล้วพวกเขาเป็นใครล่ะ?

ดวงตาของเจียงเฉิงซวนหรี่ลง

ไม่ว่าจะเป็นใคร คนที่ตามหลังเขาแบบนี้ไม่ได้มีเจตนาดีอย่างแน่นอน

แทนที่จะกังวลว่าเขาอาจจะถูกโจมตีจากด้านหลังได้ทุกเมื่อ ทำไมเขาไม่ลงมือโจมตีก่อนล่ะ

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เจียงเฉิงซวนซึ่งบินอยู่ก็หยุดและหันหลังกลับทันที

เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “พวกเจ้าทั้งสองคนติดตามข้ามานานแล้ว มีอะไรที่เจ้าต้องการจากข้าหรือเปล่า?”

อย่างไรก็ตาม ไม่มีการตอบสนองจากคนทั้งสองที่ติดตามเขามาเป็นเวลานาน

และความคิดที่ว่าคนเหล่านี้อาจมาที่นี่เพื่อปลิดชีวิตเขาทำให้เจียงเฉิงซวนรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลังของเขา

นี่เป็นสัญชาตญาณที่เขาพัฒนาขึ้นหลังจากอาศัยอยู่ในโลกแห่งการฝึกฝนนี้มาหลายร้อยปี

ดังนั้นเขาจึงเตรียมพร้อมสำหรับการเปิดใช้งานโล่วิญญาณสีม่วงทองอย่างลับๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

ในเวลาเดียวกัน เขาก็โคจรพลังเพื่อที่จะใช้งานก้าวย่างวิญญาณภูตด้วยเช่นกัน

หวีด

อย่างที่คาดไว้ ด้วยเสียงหวีดที่แสบแก้วหู กรงเล็บสีดำก็ปรากฏขึ้นเหนือเจียงเฉิงซวน มันพุ่งลงมาโจมตีที่หัวของเขา

นี่คืออะไร?

สิ่งประดิษฐ์ของปีศาจ!

พวกเขาเป็นผู้ฝึกตนปีศาจจริงๆด้วย!

จิตใจของเจียงเฉิงซวงตึงเครียดขึ้นทันที

เขาไม่ได้คาดคิดว่าผู้คนที่ติดตามเขามานั้นจะเป็นผู้ฝึกตนปีศาจ

โดยไม่ได้คำนึงถึงสิ่งใดให้เสียเวลาอีก เขาทำการใช้งานก้าวย่างวิญญาณภูตทันที

ทันใดนั้นร่างของเจียงเฉิงซวนก็หายไปกลางอากาศอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาอยู่ห่างออกไป 30 เมตรแล้ว และเขาก็สามารถหลบการโจมตีของกรงเล็บสีดำได้

หวืด!

อย่างไรก็ตาม ในขณะนั้นกระบี่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของพลังปราณสีดำของปีศาจก็ได้ฟันเข้าที่คอของเขาจากด้านหลัง!

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงโหยหวนของปีศาจก็ดังก้องอยู่ในหูของเขา มันทำให้เจียงเฉิงซวนรู้สึกวิงเวียนศีรษะและเสียสมาธิเล็กน้อย

นี่คือเสียงโหยหวนของภูตผี

อีกฝ่ายต้องเสียสละมนุษย์ผู้บริสุทธิ์ไปกี่คนเพื่อที่จะสามารถปรับแต่งกระบี่ปีศาจระดับ 2 เช่นนี้ขึ้นมาได้?

เจียงเฉิงซวนอดทนต่อความรู้สึกไม่สบายในหัวของเขา และนำสิ่งประดิษฐ์ประเภทป้องกันของเขาออกมาทันที โล่วิญญาณสีม่วงทอง

แกร่ง!

มีเสียงดังขึ้นเมื่อกระบี่ปีศาจกระทบกับโล่จิตวิญญาณสีม่วงทอง พร้อมกับประกายไฟที่แพรวพราวก็ปลิวกระจายออกไปทุกทิศทาง

อย่างไรก็ตาม มันไม่สามารถทะลุการป้องกันของโล่วิญญาณสีม่วงทองของเขาเข้ามาได้

"อะไร?"

จู่ๆ เสียงประหลาดใจก็ดังขึ้นในอากาศ

จากนั้น ชายร่างผอมสูงและชายร่างกำยำในชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เจียงเฉิงซวนและประกบเขาไว้ตรงกลาง

เจียงเฉิงซวนเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคนแล้วพูดด้วยสีหน้ามืดมนว่า “ข้าไม่คิดว่าข้าเคยทำให้พวกเจ้าทั้งสองคนขุ่นเคืองใช่ไหม? และพวกเจ้ามาจากไหนและต้องการอะไรจากข้ากันแน่?”

เจียงเฉิงซวนไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่ชอบอวดอ้างธรรมะหรือสาบานว่าจะฆ่าผู้ฝึกตนปีศาจทุกคนที่เขาพบเห็น

และแม้ว่าเขาจะต้องการฆ่าผู้ฝึกตนเหล่านี้ แต่สิ่งที่จำเป็นต้องมีก็คือเขาต้องมีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะบดขยี้พวกเขาเหล่านี้ให้ได้เสียก่อน

แน่นอนว่าความแข็งแกร่งตอนนี้ของเขาไม่เพียงพอ

จากนั้นเขาก็ได้ทำการพิจารณาผู้ฝึกตนปีศาจสองคนที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ชายร่างผอมสูงที่ยืนอยู่ทางซ้ายของเขาอยู่ขั้นที่สี่ของขอบเขตการก่อตั้งรากฐาน

ส่วนชายร่างกำยำในชุดดำยืนอยู่ทางขวาของเขานั้นอยู่ที่ขั้นที่สามของขอบเขตการก่อตั้งรากฐาน

ระดับพลังยุทธ์ของพวกเขาทั้งสองสูงกว่าของเขา

อย่างไรก็ตาม หากเขาต่อสู้ด้วยความรอบคอบและไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดมากนัก ก็เป็นไปได้ที่เขาจะสามารถฆ่าพวกเขาทั้งสองหรือหนึ่งในนั้นได้

แต่จะดีกว่าถ้าไม่ต้องสู้กันไม่ใช่หรือ ดังนั้นเขาจึงลองถามออกไปเพื่อสามารถยุติการต่อสู้ด้วยการพูดคุยกันก่อน

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขามีไพ่ตายที่น่ากลัว?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขามีคาถาลับของปีศาจอันโหดร้าย?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีผู้ฝึกตนปีศาจมากมายเร่งรีบเข้ามาที่นี่?

ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่เคลื่อนไหวหากไม่จำเป็น

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดคุยกันเขา

ชายร่างกำยำในชุดดำยิ้มเยาะออกมาอย่างน่ากลัว

“ทำไมคนตายต้องรู้มากขนาดนั้นด้วยล่ะ? ข้าแนะนำให้เจ้ายอมแพ้อย่างเชื่อฟังดีกว่า ด้วยวิธีนี้เจ้าจะสามารถหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดที่ไม่จำเป็นได้มากมาย ไม่อย่างนั้น ฮิฮิ…”

จากนั้นเขาก็หยิบกรงเล็บสีดำออกมาอีกครั้ง

ด้วยเสียงหวือ กรงเล็บสีดำก็ปรากฏขึ้นในอากาศทันที มันมีกลิ่นอายที่รุนแรงและดุร้ายอย่างยิ่ง ทันใดนั้นมันก็ตะวัดไปที่หน้าอกของเจียงเฉิงซวนอย่างรวดเร็ว!

เขาเข้าใจแล้ว…

แปลว่าพวกเขาต้องการจะฆ่าเขาให้ได้

ดวงตาของเจียงเฉิงซวนมืดลงทันที

จากนั้นเจตนาฆ่าก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจของเขา

แม้ว่าเขาจะยอมรับว่าเขาเป็นคนขี้ขลาดและกลัวปัญหาอย่างมากก็ตาม

และความปรารถนาสูงสุดของเขาคือการอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยและทำการบ่มเพาะอย่างสงบสุขโดยไม่มีใครรบกวน

อย่างไรก็ตาม ความปรารถนาที่เรียบง่ายเช่นนี้ได้กลายเป็นความปรารถนาที่เพ้อเจ้ออย่างมากในโลกแห่งการฝึกฝนในปัจจุบันนี้

เขาไม่ได้ริเริ่มที่จะยั่วยุใคร และเขาไม่ต้องการทำร้ายใคร แต่ก็มีคนที่ต้องการจะทำร้ายเขาอยู่เสมอ

เหมือนกับเจ้าสองคนนี้ที่ต้องการจะปลิดชีวิตเขาโดยไม่มีเหตุผล

พวกเขาคิดว่าเขานั้นถูกรังแกอย่างง่ายดายจริงๆเหรอ?

ในขณะนั้นจู่ๆเจียงเฉิงซวนก็หายตัวไปจากจุดที่เขายืนอยู่อย่างฉับพลัน

ในอีกด้านหนึ่ง ชายร่างผอมสูงดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยทันทีและเขาก็ตะโกนออกมาอย่างตื่นตระหนักว่า "ระวัง"

และกระบี่ปีศาจในมือของเขาก็ฟันออกไปทันที

พร้อมกับเสียงร้องของภูตผีนับไม่ถ้วนดังก้องอยู่ในอากาศ

เสียงดังหวืด

ร่างของเจียงเฉิงซวนก็ถูกตัดออกเป็นสองส่วนในอากาศทันที

อย่างไรก็ตาม ร่างที่ถูกตัดออกเป็นสองส่วนนั้นก็ได้กลายเป็นแสงและสลายไปอย่างรวดเร็ว

ชายร่างผอมสูงมีความรู้สึกไม่สบายใจเกิดขึ้นทันที

ก่อนที่เขาจะตะโกนใส่ชายร่างกำยำและเตือนให้เขาระวังนั้น ปราณดาบที่รวดเร็วราวกับสายลมก็แวบวับไปด้านหลังชายร่างใหญ่

การแสดงออกของชายร่างกำยำซึ่งยังพยายามกุมกรงเล็บสีดำเพื่อโจมตีเจียงเฉิงซวนก็เปลี่ยนไป จู่ๆร่างของเขาก็แข็งทื่อ

จากนั้นด้วยเสียงหวือ ร่างกายของเขาก็แยกออกเป็นสองส่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า

มันเป็นเทคนิคดาบเยือกแข็งที่อยู่ในระยะเริ่มแรก

เมื่อประกอบกับก้าวย่างวิญญาณภูตที่เขาเชี่ยวชาญแล้ว เจียงเฉิงซวนก็สามารถจบชีวิตของชายร่างกำยำได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวในขณะที่เขาไม่ทันได้ระวังตัว

นี่เป็นคนแรกที่เขาฆ่าคน ตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตการก่อตั้งรากฐาน

นอกจากนี้ยังเป็นผู้ฝึกตนระดับการก่อตั้งรากฐานคนแรกที่เขาสังหารอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ชายร่างผอมสูงอีกครั้ง ตอนนี้ชายร่างผอมสูงก็ได้บินวิ่งหนีไปด้วยความกลัวอย่างรวดเร็วแล้ว