บทที่ 5 - จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

บทที่ 5 - จะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

★★★★★

ภายในจวนหลีอ๋อง เงียบสงัดไปทั่วบริเวณ

แสงเทียนวูบไหว ตอนนี้ดึกมากแล้ว

เซียวหลินเฟิงที่นอนอยู่บนตั่งค่อยๆ ได้สติฟื้นคืนมา

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เซียวหลินเฟิงรู้สึกว่าการกำเริบของพิษครั้งนี้ดูจะไม่รุนแรงเท่าครั้งก่อนๆ

เพียงแต่รู้สึกปวดหนึบๆ ที่ปลายนิ้วชี้เท่านั้น

"ท่านอ๋อง"

เยี่ยนชิงที่สังเกตเห็นว่าเซียวหลินเฟิงลืมตาขึ้นแล้วรีบร้องเรียก

"เฟิงเหยียน รีบมานี่เร็ว ท่านอ๋องฟื้นแล้ว!"

"เจ้าจะรีบร้อนไปทำไมกัน เมื่อกี้ข้าก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าหลินเฟิงไม่เป็นอะไรแล้ว วิธีของนางได้ผลดีกว่าวิธีของข้าตั้งเยอะ"

เฟิงเหยียนพูดพลางสะบัดแขนเสื้อ มือประคองถ้วยยา ค่อยๆ เดินลากเท้ามาที่หน้าตั่ง

แล้วยื่นถ้วยยาให้เซียวหลินเฟิงที่ลุกขึ้นนั่งแล้วอย่างเสียไม่ได้ พลางเอ่ยเสียงขุ่น

"เจ้าดื่มยานี่เข้าไปก่อน!"

เซียวหลินเฟิงรับถ้วยยามาอย่างว่าง่าย เอ่ยถามถึงคำพูดของเฟิงเหยียนเมื่อครู่นี้ด้วยความงุนงง

"วิธีอะไร?"

เฟิงเหยียนทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ เลิกคิ้วขึ้นแล้วเริ่มอธิบายให้ฟัง

"เรื่องนี้คงต้องไปถามพระชายาของเจ้าแล้วล่ะ ข้าน่ะไม่ได้เก่งกาจเท่าพระชายาของเจ้าหรอกนะ พอข้าสร่างเมาตื่นขึ้นมานางก็รักษาให้เจ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว! แถมยังลงเข็มได้รวดเร็วและแม่นยำมาก ไม่รู้เหมือนกันว่านางไปเรียนวิธีรักษาแบบนี้มาจากไหน แต่ที่แน่ๆ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"แล้วก็นะ ข้าไม่ได้อยากจะบ่นเจ้าหรอกนะเซียวหลินเฟิง! ข้าบอกแล้วไงว่าให้พ้นวันนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม? ดูสารรูปตัวเองตอนนี้สิว่าต้องทรมานแค่ไหน โกรธจนพิษกำเริบ แล้วสุดท้ายคนที่ต้องรับเคราะห์ก็คือตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือไง!"

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เฟิงเหยียนกลับเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษเสียอีก!

ปากของเฟิงเหยียนก็บ่นกระปอดกระแปดไป ส่วนสายตาก็ไม่ได้อยู่เฉย

เขาตวัดสายตามองค้อนคนป่วยที่กำลังซดยาอยู่อย่างแรง!

แต่เซียวหลินเฟิงกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับว่าคนที่ถูกต่อว่าเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเอง

เขายกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวหมด พลางขบคิดถึงคำพูดของเฟิงเหยียนเมื่อครู่นี้อยู่ในใจเงียบๆ

ส่วนเยี่ยนชิงที่ยืนอยู่ด้านข้างตลอดเวลาก็มีสีหน้าครุ่นคิด ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้เปิดปากพูด

"ท่านอ๋อง พระชายาผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยพ่ะย่ะค่ะ!"

เซียวหลินเฟิงเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยนชิงเป็นเชิงอนุญาตให้พูดต่อ

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย สบตากับเฟิงเหยียนแล้วจึงเล่าต่อ

"หลังจากที่พิษของท่านอ๋องกำเริบ ข้าก็รีบพาเฟิงเหยียนกลับมาทันที แต่เขายังเมาไม่ได้สติ ในตอนที่ข้ากำลังร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ก็ได้พระชายานี่แหละพ่ะย่ะค่ะที่เป็นคนฝังเข็มให้ท่านอ๋อง และ..."

"และพระชายาก็ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญเรื่องนี้มาก ราวกับรู้อยู่แล้วว่าท่านอ๋องถูกพิษอะไร!"

เยี่ยนชิงร่ายยาวรวดเดียวจบ แล้วส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เฟิงเหยียนพูดต่อ

เฟิงเหยียนกลอกตาใส่เขาแล้วรับช่วงต่อ

"เยี่ยนชิงพูดถูก หลินอวิ๋นชูน่าจะรู้ว่าเจ้าถูกพิษอะไร ไม่อย่างนั้นนางคงไม่กล้าลงเข็มอย่างมั่นใจขนาดนี้! ถ้าข้าเดาไม่ผิด นางสามารถถอนพิษให้เจ้าได้! แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนางถึงยอมยื่นมือเข้ามาช่วย แล้วนางมีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงอยู่กันแน่?"

เฟิงเหยียนพูดจบก็จิบชาอึกหนึ่งเพื่อดับกระหาย ก่อนจะหันไปอธิบายให้เซียวหลินเฟิงฟัง

"ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้านะ แต่ข้าดื่มเหล้าเข้าไปเยอะมากจริงๆ ตอนนั้นสติยังไม่กลับมาเลย แต่ข้าเห็นกับตาตอนที่นางลงมือรักษา วิธีการฝังเข็มของนางทั้งแปลกประหลาดและพิสดาร แถมยังเยือกเย็นมาก ขนาดเยี่ยนชิงเอาดาบจ่อคอหอยนางอยู่ นางยังไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด!"

เฟิงเหยียนจ้องหน้าเซียวหลินเฟิงเขม็ง ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดก็คือ

ขนาดมีคนเอาดาบจ่อคออยู่ยังไม่ยอมหยุดมือ แบบนั้นก็แปลว่าตั้งใจจะช่วยชีวิตคนจริงๆ นั่นแหละ!

เซียวหลินเฟิงรับฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างเงียบๆ สีหน้าครุ่นคิด

เนิ่นนานผ่านไปถึงได้เอ่ยปากอย่างช้าๆ

"ตามที่พวกเจ้าเล่ามา คนที่ช่วยข้าคือหลินอวิ๋นชู แถมนางยังมีความรู้เรื่องวิชาแพทย์อีกด้วย แล้วหลินฉวนส่งนางมาแต่งงานแทนเพื่อจุดประสงค์อะไรกันแน่?"

"ถ้าส่งมาเพื่อฆ่าข้า แล้วนางจะช่วยข้าไว้ทำไม ในตอนที่พิษข้ากำเริบ หากนางจะลงมือสังหารข้าตอนนั้นก็ย่อมทำได้ง่ายดายกว่าไม่ใช่หรือ?"

เฟิงเหยียนได้ยินข้อสงสัยของเซียวหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"หึ ฆ่าเจ้างั้นหรือ? นางวรยุทธ์ไม่เป็นด้วยซ้ำ! อีกอย่าง ดาบของเยี่ยนชิงน่ะเร็วกว่าเข็มของนางตั้งเยอะ ถ้านางคิดจะฆ่าเจ้า ป่านนี้นางคงกลายเป็นผีเฝ้าคมดาบของเยี่ยนชิงไปตั้งนานแล้ว!"

เยี่ยนชิงพยักหน้าเห็นด้วย

"แค่พระชายาขยับตัว ดาบของข้าก็พ้นฝักแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพราะฉะนั้นนางน่าจะตั้งใจมาเพื่อช่วยชีวิตท่านอ๋องตั้งแต่แรก เพียงแต่ยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงเท่านั้น"

เฟิงเหยียนอดไม่ได้ที่จะพูดแหย่ขึ้นมา

"บางทีนะ พระชายาของเจ้าอาจจะเห็นแก่หน้าเจ้าที่ช่วยให้นางหลุดพ้นจากชีวิตคุณหนูไร้ค่าตระกูลหลินก็ได้ เลยยอมช่วยชีวิตเจ้าไว้! เพื่อที่วันข้างหน้านางจะได้ใช้ชีวิตในจวนอ๋องแห่งนี้อย่างสุขสบายขึ้นมาบ้าง ถึงอย่างไรชีวิตในจวนหลีอ๋องก็ต้องดีกว่าตอนที่นางอยู่จวนตระกูลหลินอย่างแน่นอน!"

"แต่ดูจากท่าทีของนางในวันนี้แล้ว นางไม่มีทางเป็นคุณหนูไร้ค่าตามข่าวลือที่พูดกันหรอก เจ้าก็ระวังตัวไว้หน่อยก็แล้วกัน!"

เฟิงเหยียนวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืน จ้องมองคนที่นั่งอยู่นิ่งๆ

เมื่อเห็นว่าเฟิงเหยียนลุกขึ้นแล้วยังคงจ้องมองตนอยู่ ราวกับกำลังรอให้เขาแสดงท่าทีอะไรบางอย่าง

เซียวหลินเฟิงก็รู้สึกอ่อนใจและตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ข้ารู้แล้วล่ะ ในเมื่อยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน เยี่ยนชิง เจ้าจงส่งคนไปจับตาดูอย่างลับๆ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวในเรือนชิงจู๋ทุกฝีก้าว!"

"พ่ะย่ะค่ะ!"

เยี่ยนชิงประสานมือถือดาบรับคำสั่ง พอเตรียมตัวจะก้าวออกไปก็ถูกเซียวหลินเฟิงเรียกเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน"

"ฝั่งจวนตระกูลหลินก็ต้องคอยจับตาดูไว้ด้วย และไปสืบประวัติทุกคนที่เคยติดต่อกับหลินอวิ๋นชูมาให้หมด ขุดคุ้ยเรื่องราวทุกอย่างก่อนที่หลินอวิ๋นชูจะกลับมายังจวนตระกูลหลินให้กระจ่าง!"

เยี่ยนชิงรับทราบคำสั่งแล้วก้าวเท้ายาวๆ ออกไปทันที

"ข้าชักอยากจะรู้แล้วสิว่าหลินอวิ๋นชูกำลังคิดจะเล่นตุกติกอะไรอยู่!"

ใบหน้าของเซียวหลินเฟิงเย็นชาดุจน้ำแข็ง เผยให้เห็นถึงโทสะที่คุกรุ่น

"เจ้าอย่าเพิ่งโมโหไปสิ ข้าไม่อยากฝังเข็มให้เจ้าอีกรอบหรอกนะ!"

เฟิงเหยียนมองเขาด้วยสายตาเอือมระอา

เขาแกว่งแขนเสื้อทั้งสองข้างไปมา เดินวนรอบตัวเซียวหลินเฟิงไม่หยุด กรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด

"เจ้ารอให้สืบเรื่องราวจนกระจ่างก่อนค่อยว่ากัน หรือไม่ก็... เจ้าลองไปคุยกับพระชายาของเจ้าดูดีไหม?"

เฟิงเหยียนมองเซียวหลินเฟิงที่นั่งอยู่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เหมือนมีแผนการในใจ

"คุยเรื่องอะไร?"

"ก็ต้องคุยเรื่องพิษในตัวเจ้านี่แหละ ข้าเพิ่งบอกเจ้าไปไม่ใช่หรือว่านางถอนพิษให้เจ้าได้! ขนาดข้ายังถอนพิษไม่ได้ ทำได้แค่ใช้เข็มสะกดเอาไว้ แต่นางกลับใช้เข็มแค่ไม่กี่เล่มก็สามารถช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้ แล้วเจ้าจะไปสนทำไมว่านางจะเป็นคนดีหรือคนเลว ตราบใดที่นางถอนพิษให้เจ้าได้ เจ้าก็แค่ยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนกับนาง ขอแค่นางสามารถขจัดพิษในตัวเจ้าให้หายขาดได้ก็พอแล้วนี่!"

"แล้วถ้าเกิดหลินอวิ๋นชูใช้เรื่องการถอนพิษมาเป็นข้ออ้างเพื่อหาโอกาสสังหารข้าล่ะ?"

เซียวหลินเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วถามกลับ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจวนตระกูลหลินจะส่งคนที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยมาเป็นตัวแทนแต่งงาน

เฟิงเหยียนที่กำลังคิดแผนการอยู่ถึงกับชะงักไปเมื่อเจอคำถามนี้ แต่แล้วก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ ถ้านางอยากจะฆ่าเจ้า วันนี้นางก็คงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเจ้าหรอก แค่ปล่อยให้เจ้านอนรอความตายไปตอนที่พิษกำเริบ โดยที่นางไม่ต้องเปลืองแรงลงมือเอง แบบนั้นไม่ดีกว่าหรือ จะหาเรื่องใส่ตัวให้ยุ่งยากไปทำไมล่ะ?"

เฟิงเหยียนปฏิเสธข้อสงสัยของเซียวหลินเฟิงอย่างตรงไปตรงมา ปัญหากลับมาตกอยู่ที่เซียวหลินเฟิงอีกครั้ง

แม้ว่าพอลองคิดทบทวนดูแล้ว เซียวหลินเฟิงก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แต่ลึกๆ ในใจเขาก็ยังคงคลางแคลงใจอยู่ดี หลินอวิ๋นชูผู้นี้ไว้ใจไม่ได้!

[จบแล้ว]