บทที่ 2 วิดีโอคอลข้ามกาลเวลา

บทที่ 2 วิดีโอคอลข้ามกาลเวลา

"คุณเป็นใคร?"

เฉินอวี่วัยหนุ่มเพิ่งพิมพ์ข้อความสามคำนี้เสร็จ กำลังจะกดส่งออกไป แต่จู่ๆ เขาก็หยุดมือ คิ้วขมวดเล็กน้อย ก่อนจะเอนศีรษะไปข้างหนึ่งครุ่นคิด

จากนั้น เขาตัดสินใจแก้ไขเนื้อหาข้อความเล็กน้อย

เขาคิดว่าหากใช้วิธียั่วยุแทน อาจจะได้ผลดีกว่า

หลังจากแก้เสร็จ เขาไม่ลังเลอีกต่อไป และกดส่งออกไปในทันที

—

วันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2032

เฉินอวี่วัย 37 ปีกำลังพิมพ์ข้อความอีกฉบับ เตรียมจะส่งไปยังตัวเอง

แต่ทันใดนั้น—

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างมองกล่องแชทของตัวเอง

มีข้อความใหม่โผล่ขึ้นมา!

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดในใจว่า—

"หรือว่า... บัญชีของฉันที่อยู่ในสมุดรายชื่อ จะเป็นแชทบอทจริงๆ? มันตอบกลับได้ด้วยงั้นเหรอ?"

แต่…

เขาขมวดคิ้วมองข้อความที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา แล้วก็รู้สึกว่ามีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

นี่มัน… แชทบอทของ Qianyu มันกล้ากวนตีนขนาดนี้เลยเหรอ?

ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ คือ—

"มาเลย! บอกพ่อหน่อย ว่าแกเป็นไอ้ลูกเต้าไหน?"

เฉินอวี่วัย 37 ปีจ้องข้อความนี้อยู่นาน ก่อนจะเผลออ้าปากค้าง

"บ้าจริง! นี่มือถือ Qianyu มันตั้งค่าให้แชทบอทตอบกลับแบบนี้เหรอ!?"

เขากำโทรศัพท์แน่นขึ้น ในใจพลุ่งพล่านไปด้วยคำด่า…

"แค่นี้เอง? บริษัทนี้ยังเป็นหนึ่งในยักษ์ใหญ่ของวงการโทรคมนาคมในประเทศได้เนี่ยนะ?"

นี่มันไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย!

เฉินอวี่อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลบทิ้งข้อความที่เขาเพิ่งพิมพ์เสร็จไปเมื่อครู่ จากนั้นจึงเริ่มพิมพ์ข้อความใหม่ก่อนจะกดส่งไปอีกครั้ง

"ไอ้ลูกเต้าไหนถามใคร?"

ไม่นาน ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา—

——"ถามแกไอ้ลูกหมา! ยังคิดจะเล่นสงครามจิตวิทยากับพ่ออีกเหรอ? แกยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ!"

เฉินอวี่วัย 37 ปีเบิกตากว้าง มองข้อความนี้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เขาพึมพำกับตัวเองว่า

"เวรเอ๊ย! โลกนี้มันบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง? ปัญญาประดิษฐ์สมัยนี้มันล้ำไปถึงขนาดนี้แล้วเหรอ? มีตรรกะคิดเองได้ขนาดนี้? บริษัท Qianyu ทุ่มทุนกับแชทบอทขนาดนี้เลย!?"

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนเป็นขมขื่น

"ก็แล้วไง? ฉันก็ใกล้ตายแล้ว…"

ต่อให้ AI จะล้ำแค่ไหน มันก็ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเขาอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงตัวเองที่ยังไม่เคยแต่งงาน ไม่มีแม้แต่ลูกนอกสมรส พอเขาตายไปแล้ว… โลกใบนี้ก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป

อารมณ์หดหู่กลับมาเกาะกินหัวใจของเขาอีกครั้ง

เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับ—

"คนที่ออกแบบแกนี่ มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ปัญญาประดิษฐ์ดีๆ กลับทำให้ออกมาขาดมารยาทแบบนี้ ได้แค่รีวิวติดลบเท่านั้น!"

ปี 2012 ฝั่งนี้…

เฉินอวี่วัย 17 ปีมองข้อความที่ได้รับตอบกลับมาอย่างเหลือเชื่อ

เขาอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมาอยู่สองสามรอบ ก่อนจะสบถออกมาเสียงดัง—

"บ้าไปแล้วเหรอ!? อะไรคือปัญญาประดิษฐ์วะ!? ไอ้เวรนี่ปลอมเป็นฉัน แล้วยังมาหาว่าฉันเป็น AI อีกเรอะ!? ฉันว่านี่มันปัญญาอ่อนแล้วล่ะ! โคตรไร้สาระ!!"

เขาพูดจบก็รู้สึกหัวร้อนขึ้นมา

ด้วยความโกรธจัด เฉินอวี่กดเปิดวิดีโอคอลทันที!

มาดูกันว่าไอ้เวรนี่มันกล้ารับสายมั้ย!

ขอแค่หมอนั่นรับสาย… ขอแค่เขาได้เห็นว่ามันเป็นใคร…

หลังจากนี้ เขาจะทำให้หมอนี่สำนึกให้ได้ว่า กล้ามาเล่นกับเฉินอวี่คนนี้ มันผิดพลาดขนาดไหน!

รีวิวติดลบงั้นเหรอ?

เดี๋ยวพ่อจะต่อยให้หน้าบวมเป็นลูกพีชเลย คอยดูว่าจะยังกล้าให้รีวิวติดลบอีกมั้ย!?

ปี 2032 ฝั่งนี้

เฉินอวี่วัย 37 ปีมองเห็นคำขอวิดีโอคอลที่เด้งขึ้นมา และถึงกับอึ้งไปทันที

แค่แชทบอทสำหรับคุยเล่นเฉยๆ นี่นะ…? มันสามารถวิดีโอคอลกับลูกค้าได้ด้วยเหรอ!?

หรืออีกฝ่าย… อาจไม่ใช่ AI แต่เป็นพนักงานบริการลูกค้าตัวจริง?

บริษัท Qianyu ทุ่มงบกับบริการแชทขนาดนี้เลย?

ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลยนะ!

หรือว่า… แชทบอทตัวนี้เตรียมวิดีโอตลกๆ หรือหนังผีไว้ให้? แค่รอให้เขากดรับสายแล้วก็จะโดนตกใจเล่น!?

แชทบอทที่เล่นพิเรนทร์แบบนี้… โคตรสุดยอดเลยว่ะ…

โดยสัญชาตญาณ เขากำลังจะกดปฏิเสธ แต่จู่ๆ ก็ลังเลขึ้นมา

เขาพึมพำกับตัวเองว่า—

"เฮ้อ… ฉันก็เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว ความสนุกในชีวิตคงเหลือน้อยเต็มที ไหนๆ แชทบอทตัวนี้ยังพยายามจะมาหลอกฉันเล่น… ก็ได้ ฉันจะเล่นด้วยแล้วกัน!"

พูดจบ เขาก็กดรับสาย

ภาพในวิดีโอปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาทันที

เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายในหน้าจอ เฉินอวี่วัย 37 ปีถึงกับอ้าปากค้าง นิ่งไปเหมือนถูกสตั๊น

คนในวิดีโอ— เขาคุ้นเคยกับใบหน้านี้เป็นอย่างดี!

มันคือใบหน้าที่ปรากฏอยู่ในอัลบั้มภาพถ่ายเก่าๆ ของเขา มันคือใบหน้าที่เคยเห็นทุกวันเวลามองกระจก

มันคือ… ตัวเขาเองในวัยหนุ่ม!

—

ในขณะเดียวกัน

เฉินอวี่วัย 17 ปีที่อยู่ในวิดีโอคอล เมื่อได้เห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม ก็ตกใจจนผงะไปเช่นกัน

เขาตะโกนออกมาด้วยความตกตะลึง—

"เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ!? ทำไมหน้าเหมือนพ่อกูขนาดนี้!?"

แต่ทันใดนั้น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นของบางอย่างที่อยู่ด้านหลังอีกฝ่าย และยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีก

"ไม่สิ! ผ้าปักครอสติชที่แขวนอยู่ข้างหลังนั่นมันอะไร!? มันเหมือนกับที่อยู่ในห้องกูเป๊ะเลยนะ!!"

สายตาของเขากลับมาจับจ้องอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

"มึงเป็นใครกันแน่!? คิดจะทำอะไร!? ห้ะ!?"

เมื่อเฉินอวี่วัย 17 ปีเห็นภาพปักครอสติช "หลานถิงซวี่" ที่แขวนอยู่บนผนังด้านหลังของชายวัยกลางคนในวิดีโอคอล เขาถึงกับตกตะลึงไปอีกครั้ง

ตอนนี้เขาเริ่มระแวงขึ้นมาทันที

หรือว่านี่จะเป็นแผนการอะไรบางอย่างที่มุ่งเป้ามาที่เขา หรืออาจเกี่ยวข้องกับทั้งครอบครัวของเขา?

แต่ต่างจากความตื่นตระหนกของเฉินอวี่วัย 17 ปี ฝั่งเฉินอวี่วัย 37 ปีกลับสงบลงอย่างรวดเร็ว

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่ "คนที่กำลังจะตาย" แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตจึงดูเหมือนจะไร้ความหมายไปหมด ไม่มีอะไรอีกแล้วที่จะทำให้เขาหวั่นไหวหรือกระวนกระวายได้

เขามองดูเด็กหนุ่มในวิดีโอ— ตัวเองในวัย 17 ปี ผู้เต็มไปด้วยความเลือดร้อน หุนหันพลันแล่น และหยิ่งทะนง

ริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเศร้าลึก

"ไม่อยากเชื่อเลยว่า แชทบอทของ Qianyu จะล้ำหน้าไปถึงขนาดนี้… พวกคุณนี่ใส่ใจรายละเอียดดีจริงๆ! ถึงขนาดใช้ AI จำลองภาพลักษณ์ของฉันในวัยหนุ่มได้สมจริงขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงกล้าใช้รูปโปรไฟล์ฉันใส่ไว้ในสมุดโทรศัพท์ เทคโนโลยีพวกคุณสุดยอดจริงๆ! โอเค ฉันขอถอนคำพูดเรื่องรีวิวติดลบก็แล้วกัน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเศร้าๆ แล้วพูดต่อ

"อีกอย่าง… แค่ได้เห็นตัวเองในวัยหนุ่มก่อนตาย ฉันก็ให้อภัยพวกคุณแล้ว ขอบคุณนะ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูทั้งเศร้าและจริงใจ

แต่เมื่อคำพูดนี้ส่งไปถึงอีกฝั่ง เฉินอวี่วัย 17 ปีกลับเบิกตากว้าง แล้วมองเขาเหมือนคนบ้า!

"เฮ้ย! มึงบ้าไปแล้วเหรอ!? จะพูดให้มันรู้เรื่องหน่อยได้มั้ย!? ใครเป็นแชทบอทของ Qianyu!? กูมาคุยกับมึง ไม่ได้มานั่งคุยกับ AI เว้ย!! แล้วใครกันแน่ที่เป็น AI!? กูว่าแล้ว มึงนี่แหละเป็น AI!! บ้านมึงทั้งบ้านน่ะเป็น AI หมดเลยมากกว่า!"

เขาตะโกนออกมาลั่นหน้าจอ

"ถ้ามึงแน่จริง ก็บอกชื่อมาดิ! ถ้ามึงมีปัญญา พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน มาเจอกันตัวเป็นๆ!! มึงกล้าหรือเปล่า!? ถ้ากล้าก็บอกชื่อมาเลย!!"

เฉินอวี่วัย 37 ปีมองตัวเองในอดีตที่เต็มไปด้วยความเลือดร้อนและดื้อรั้น สายตาของเขาค่อยๆ เศร้าหมองลง

น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว

"ฉันเคยเป็นแบบนี้จริงๆ งั้นเหรอ..."

เขาจำได้ว่าตัวเองเคยมีเรื่องชกต่อยมากมายตั้งแต่เด็กจนโต

ทุกครั้งที่ชนะ เขาจะรู้สึกภาคภูมิใจ

แต่ตอนนี้…

ไม่ว่าเขาจะเคยชนะกี่ครั้ง… สุดท้าย เส้นทางชีวิตของเขาก็มาถึงจุดจบอยู่ดี…

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหน้าจอมือถือของเขา

ต่อให้ครั้งหนึ่งเคยมั่นใจว่าตัวเองแน่แค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็หนีไม่พ้นชะตากรรมของความตาย…