บทที่ 394 ฉันชอบคนหน้าตาดี (36)

หวังชุนฮวารู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาจนน้ำตาคลอเบ้า

นางรีบเบือนหน้าหนีพลางยกมือขึ้นปาดหน้าอย่างแรงหนึ่งที

อันหนิงเงยหน้าขึ้นมองสีของท้องฟ้า ก่อนจะเอ่ยแทรกความซาบซึ้งใจที่กำลังสะเทือนอารมณ์ของสองพ่อลูกตระกูลอู๋ด้วยประโยคเพียงไม่กี่คำ "จำไว้นะ นับจากนี้ไปพวกเจ้าต้องมาทำงานให้ข้า รีบกลับไปจัดข้าวของเสีย พรุ่งนี้พาคนทั้งครอบครัวไปหาข้าที่ตระกูลเซียว"

กล่าวจบ อันหนิงก็ดึงมือหวังชุนฮวาเดินจากมาทันที

ยามนี้ใจของหวังชุนฮวายังไม่สงบลงเสียทีเดียว

หลังจากขึ้นมาบนรถม้าแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว "เด็กคนนั้นเป็นเด็กดีแท้ๆ น่าเสียดายที่มีแม่แบบนั้น ถูกแม่บังเกิดเกล้าทำร้ายเสียจนย่อยยับ"

"น่าเสียดายจริงๆนั่นแหละ"

อันหนิงทอดถอนใจคำหนึ่ง "วาสนาชะตาชีวิตของเด็กตระกูลอู๋คนนั้นดีเลิศนัก ขอเพียงไม่ไปเจอกับญาติพี่น้องที่จ้องจะทำร้าย เขาจะมีชะตาชีวิตที่เพียบพร้อมด้วยลาภยศเงินทองไปชั่วชีวิตเชียวละ"

หวังชุนฮวาพลันนึกถึงพวกคนที่สับเปลี่ยนชะตาชีวิตของเด็กตระกูลอู๋ขึ้นมา "พวกคนเหล่านั้นสมควรได้รับกรรมตามสนอง กล้าสับเปลี่ยนวาสนาของคนอื่น ช่างทำบาปทำกรรมแท้ๆ"

หวังชุนฮวาคิดในใจว่า หากในภายหน้านางมีลูกที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ นางจะรักและถนอมดั่งดวงใจ ใครกล้ามาวางแผนร้ายกับลูกนาง นางจะแล่เนื้อพวกมันออกเป็นชิ้นๆเสีย

"ได้รับกรรมไปแล้วละ"

อันหนิงทอดสายตามองไปยังความว่างเปล่า "ผู้กระทำชั่ว ย่อมต้องถูกลงทัณฑ์ เมื่ออาญาจากสวรรค์ฟาดฟันลงมา ใครก็มิอาจต้านทานได้"

นางตบหลังมือหวังชุนฮวาเบาๆ "เจ้าคอยดูเถิดว่าในอำเภอชิงหยวนแห่งนี้ บ้านตระกูลใดจะประสบเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่เพียงชั่วข้ามคืน ก็นั่นแหละคือบ้านหลังนั้น"

หวังชุนฮวาหรี่ตาลงเล็กน้อย "ข้าจะสั่งคนให้คอยสืบดู"

เมื่ออันหนิงกลับถึงตระกูลเซียวได้ไม่นาน นายท่านเซียวก็เดินทางกลับมาถึงพอดี

ทันทีที่มาถึง เขาก็เรียกอันหนิงและนายหญิงเซียวให้ไปพบที่ห้องรับรองเพื่อสนทนากัน

อันหนิงก้าวเข้ามาในห้องรับรอง เห็นสีหน้าของนายท่านเซียวดูสดใสไม่เลว จึงแย้มยิ้มเอ่ยแสดงความยินดี "ท่านพ่อเดินทางไปคราวนี้คงได้ของดีกลับมาไม่น้อย ครั้งนี้ครอบครัวเราคงได้ลาภก้อนโตกันอีกครั้งเป็นแน่"

นายท่านเซียวหัวเราะแห้งๆ "ของพวกนั้นส่วนใหญ่ขายต่อยากนัก"

"โอ้?"

อันหนิงนั่งลงพลางเลิกคิ้ว "ท่านพ่อได้อะไรกลับมาบ้างหรือเจ้าคะ?"

นายท่านเซียวส่ายหน้า "มีแต่ตำราตะวันตก เมล็ดพันธุ์ แล้วก็พวกเครื่องเทศแปลกๆ นอกเหนือจากนั้นก็เป็นพวกก้อนหินอะไรทำนองนั้น"

เขาหยิบหินก้อนหนึ่งออกมาส่งให้อันหนิงดู "สะใภ้ใหญ่ เจ้าช่วยดูทีว่าหินก้อนนี้คือหินดิบหยกมรกตใช่หรือไม่?"

อันหนิงรับมาลูบคลำและพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก "ใช่เจ้าค่ะ และหินดิบส่วนใหญ่เหล่านี้น่าจะมีหยกอยู่ภายในเกือบทั้งหมด ก้อนที่ท่านพ่อหยิบสุ่มมานี้ก็มีหยกเนื้อดีซ่อนอยู่ข้างในแล้วเจ้าค่ะ"

"เอ๊ะ?"

นายท่านเซียวรีบรับหินก้อนนั้นกลับไปลูบดูอีกครั้ง "เจ้าดูออกได้อย่างไรกัน?"

อันหนิงเพียงแต่ยิ้มบางๆมิได้กล่าวตอบ

นายท่านเซียวเองก็ไม่ได้ซักไซ้อีก

อันหนิงเอ่ยต่อ "ท่านพ่อรีบลำเลียงหินดิบพวกนี้กลับมาไว้ที่บ้านเราเถิดเจ้าค่ะ วางทิ้งไว้ข้างนอกเกรงว่าจะไม่ปลอดภัยนัก"

นายท่านเซียวรีบสั่งการให้คนไปขนย้ายหินดิบทันที

"ไว้ถ้าผ่าออกมาได้หยกแล้ว พ่อจะจัดทำชุดเครื่องประดับให้เจ้ากับแม่คนละชุด"

ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม "สะใภ้ใหญ่ แล้วเมล็ดพันธุ์พวกนั้นเล่า..."

อันหนิงยื่นมือออกไป "ท่านพ่อได้ติดตัวมาบ้างหรือไม่เจ้าคะ?"

นายท่านเซียวเตรียมมาจริงๆด้วย

เขาตั้งใจจะมาปรึกษาอันหนิงเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงย่อมต้องนำตัวอย่างของแต่ละอย่างติดมือมาด้วย

เขาหยิบถุงผ้าเล็กๆออกมาหลายใบ อันหนิงรับมาวางไว้บนโต๊ะข้างกาย แล้วจึงทยอยเปิดออกดูทีละใบ

ทันทีที่เปิดถุงใบแรก อันหนิงก็แย้มยิ้มออกมาทันที "ท่านพ่อ เมล็ดพันธุ์ชนิดนี้ในแผ่นดินต้าจิ่งของเรายังไม่มีเจ้าค่ะ หากครอบครัวเราปลูกมันขึ้นมาได้ ย่อมทำกำไรได้มหาศาลแน่ ข้าจำได้ว่าตระกูลเรามีกิจการเหลาอาหารด้วย ในภายหน้าเหลาอาหารของเราคงต้องพึ่งพาสิ่งนี้ในการดึงดูดลูกค้าแล้วละเจ้าค่ะ"

นายท่านเซียวสดับฟังด้วยความอยากรู้ยิ่งนัก

แม้แต่นายหญิงเซียวเองก็ใคร่รู้ไม่แพ้กัน จนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "นี่คือเมล็ดพันธุ์อะไรหรือ?"

อันหนิงกะพริบตาปริบๆ "พริกอย่างไรเล่าเจ้าคะ"

นางเปิดถุงใบที่สองออกดู "นี่ถึงกับเป็นเมล็ดข้าวโพด ท่านพ่อคราวนี้ท่านกำลังจะสร้างบุญกุศลครั้งใหญ่ให้ตระกูลเราแล้วนะเจ้าคะ"

อันหนิงทยอยเปิดถุงเหล่านั้นออกทีละใบ "สวรรค์! นี่คือถั่วลิสง ส่วนนี่คือ... ถึงกับเป็นมันเทศ!"

อันหนิงรีบผูกปากถุงเหล่านั้นให้เรียบร้อยดังเดิม นางจ้องมองนายท่านเซียวด้วยสายตาเป็นประกายแรงกล้า "ท่านพ่อเจ้าคะ เมล็ดพันธุ์ที่ท่านนำกลับมาเหล่านี้ ต่อให้เอาสมบัติมหาศาลนับหมื่นนับล้านมาแลกก็ไม่ยอมขายเด็ดขาด หากตระกูลเซียวของเราเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์เหล่านี้จนสำเร็จ ผลประโยชน์จะตกแก่คนรุ่นนี้ และบุญกุศลจะจารึกไปชั่วลูกสืบหลาน ไม่แน่ว่าตระกูลเซียวของเราอาจได้จารึกชื่อไว้ในพงศาวดารเพราะพวกมันก็ได้"

คำพูดประโยคนี้ทำเอาหัวใจของนายท่านเซียวและนายหญิงเซียวเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ทว่าในขณะเดียวกันก็ยังคงงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

อันหนิงจึงอธิบายเสียงค่อย "ข้าวโพดและมันเทศเหล่านี้เป็นพืชที่ให้ผลผลิตสูงมาก แม้แต่ในดินทรายก็ยังเพาะปลูกได้ ทั้งยังดูแลรักษาง่ายยิ่งนัก โดยเฉพาะมันเทศ หากปลูกได้ดี หนึ่งหมู่อาจให้ผลผลิตได้ถึงหลายพันจินเลยทีเดียว"

"ซี้ด..."

นายท่านเซียวถึงกับสูดปากด้วยความตกตะลึง

นายหญิงเซียวเองก็ตกใจจนตัวโยน "อะไรนะ... หลายพันจินเชียวหรือ!"

"เจ้าค่ะ" อันหนิงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น "ท่านพ่อเจ้าคะ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งจะปรับปรุงหมู่บ้านในไร่ของตระกูลเราเสร็จสิ้น ยามนี้กำลังบำรุงดินอยู่พอดี รออีกเพียงไม่กี่วันข้าจะนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไปพำนักที่ชนบทสักระยะ เพื่อลงมือเพาะปลูกพวกมันลงดินให้หมด จากนั้นจะใช้เวลาอีกสักสองสามปีในการปรับปรุงสายพันธุ์ให้ดีเยี่ยม เมื่อถึงยามที่ท่านพี่สอบติดจิ้นซื่อ พวกเราก็สามารถให้ท่านพี่นำพืชผลเหล่านี้ขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายแก่ราชสำนัก เมื่อพืชที่ให้ผลผลิตสูงถูกส่งถึงมือเบื้องบน ราชสำนักย่อมต้องประทานรางวัลให้ท่านพี่อย่างงามแน่ ส่วนข้าและท่านแม่อาจจะได้อานิสงส์จนได้รับแต่งตั้งเป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งเพราะเรื่องนี้ก็เป็นได้เจ้าค่ะ"

นายหญิงเซียวตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

ทว่าในใจกลับเริ่มเกิดความคาดหวังอย่างแรงกล้า

นางเป็นเพียงภรรยาพ่อค้า แม้ที่บ้านจะมีเงินทองมหาศาล มีกินมีใช้ไม่ขัดสน แต่ฐานะของภรรยาพ่อค้านั้นไม่สูงส่งนัก ยามออกไปพบปะบรรดาฮูหยินผู้สูงศักดิ์นางต้องคอยลดตัวนอบน้อมอยู่เสมอ นานวันเข้านางจึงไม่ค่อยอยากจะออกไปไหนมาไหน

แต่ถ้าหากนางสามารถเป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งได้เล่า...

นายหญิงเซียวแทบไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงมัน

ส่วนนายท่านเซียวนั้นยินดีจนเนื้อเต้น

เขาถูกแผนที่อันหนิงวาดไว้ล่อลวงจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หากเป็นเช่นนั้นจริง... หากเป็นเช่นนั้นจริงล่ะก็...

เซียวหยวนย่อมสามารถอาศัยความชอบนี้ในการได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์และตำแหน่งขุนนาง นั่นถึงจะเรียกว่าควันธูปบรรพชนคุ้มครองของจริง มิน่าเล่าอันหนิงถึงบอกว่าเมล็ดพันธุ์พวกนี้ต่อให้มีเงินหมื่นล้านก็ไม่ยอมแลก นี่คือของวิเศษที่จะคุ้มครองความมั่งคั่งของตระกูลเซียวไปได้อีกนับร้อยปีทีเดียว

"ดี ดี ดีเหลือเกิน!"

นายท่านเซียวตื่นเต้นจนตัวสั่น "เรื่องนี้พ่อฟังเจ้า ทุกอย่างตามใจเจ้าเลย พ่อจะจัดหาคนมาช่วยเจ้าเพิ่มอีก ในช่วงสองปีนี้พวกเราต้องระวังให้มาก อย่าให้เรื่องนี้รั่วไหลออกไปเด็ดขาด ต้องรอบคอบที่สุดเข้าใจไหม"

อันหนิงยิ้มรับ "เจ้าค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งจะเมตตาช่วยคนไว้จนได้คนมีฝีมือมาอยู่ในมือ พรุ่งนี้พวกเขาน่าจะมาถึง ข้าจะให้พวกเขาไปประจำการเฝ้าที่หมู่บ้านในไร่ก่อนเป็นอันดับแรก"

นายท่านเซียวพลันเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

เกรงว่าอันหนิงคงจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าการไปเมืองเฉวียนเฉิงคราวนี้เขาจะได้อะไรกลับมาบ้าง

นางจึงได้ตระเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้า ทั้งจัดการเรื่องที่ดินในไร่ และเพราะเกรงว่าจะไม่มีคนงานที่ไว้ใจได้ จึงได้เมตตาช่วยคนเพื่อซื้อใจผู้ที่มีความสามารถและน่าเชื่อถือมาไว้ใช้งาน

เขาเหลือบมองอันหนิงแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกลึกๆว่าลูกสะใภ้ผู้นี้ช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

แต่ต่อให้อันหนิงจะไม่ธรรมดาแล้วอย่างไรเล่า?

ยามนี้อันหนิงเป็นลูกสะใภ้ตระกูลเซียวของเขาแล้ว ทั้งยังทุ่มเทใจให้ตระกูลเซียวอย่างเต็มที่ นี่นับเป็นผลดีมหาศาลต่อตระกูลเซียว มีลูกสะใภ้เช่นนี้อยู่สักคน ย่อมรับประกันได้ว่าตระกูลเซียวจะอยู่รอดปลอดภัยและรุ่งเรืองไปอีกนาน

นายท่านเซียวแย้มยิ้ม "ทุกอย่างขอมอบหมายให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน"

อันหนิงลุกขึ้นย่อกายคารวะ "ลูกสะใภ้จะจดจำใส่ใจเจ้าค่ะ"

ในขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอย่างเบิกบานใจอยู่นั้น พลันได้ยินเสียงของซือโม่ บ่าวรับใช้คนสนิทของเซียวหยวนดังแว่วมาจากด้านนอก "นายท่าน นายหญิง สะใภ้ใหญ่... นายน้อยสอบติดแล้วขอรับ! ได้ตำแหน่งอันดับหนึ่งของการสอบระดับมณฑล ยามนี้นายน้อยเป็นถงเซิงแล้วขอรับ..."

ถงเซิง: ผู้ที่สอบผ่านการสอบระดับอำเภอและมณฑลแต่ยังไม่ได้เป็นซิ่วไฉ