บทที่ 329 ข้าคือฮูหยินเฒ่าแห่งจวนโหว (18)

อันหนิงมองเซียวหยวนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์กึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง "ท่านพูดเช่นนี้ มิกลัวว่าข้าจะมองท่านเป็นพวกบุรุษเสเพลหน้าไม่อายหรือเจ้าคะ?"

เพียงประโยคเดียวทำเอาไท่ซ่างหวงผู้ล่วงสู่วัยกลางคนถึงกับหน้าแดงก่ำ

เขาครองราชย์มานานกว่ายี่สิบปี ยามนี้ฐานันดรศักดิ์สูงส่งถึงเพียงนี้ เดิมทีคิดว่าจิตใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ไม่หวั่นไหวกับผู้ใดหรือเรื่องใดอีกแล้ว ทว่ายามเผชิญหน้ากับอันหนิง เขากลับยังรู้สึกประหม่าและไม่เป็นตัวของตัวเองเสียอย่างนั้น

"เจิ้... ข้ามิได้มีเจตนาจะล่วงเกินแม่นาง"

ไท่ซ่างหวงอธิบายอย่างลนลาน "เพียงแต่... ใจข้านั้นพึงพอใจแม่นางยิ่งนัก"

"แล้วถ้าข้าบอกว่าข้ามีคู่หมั้นคู่หมายแล้วเล่า?"

อันหนิงหยิบผลไม้แห้งบนโต๊ะมาเคี้ยวเล่น พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา แววตาของไท่ซ่างหวงพลันฉายแววดุดันอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง "หมั้นหมายกับคนบ้านไหน?"

อันหนิงหัวเราะพลางส่ายหน้า "ข้าเย้าท่านเล่นน่ะเจ้าค่ะ ข้ามิได้มีพันธะหมั้นหมายกับผู้ใด เพียงแต่..."

วันนี้อารมณ์ของไท่ซ่างหวงช่างขึ้นลงราวกับน้ำป่า เขาจ้องอันหนิงตาไม่กะพริบ "เพียงแต่อะไร?"

อันหนิงหัวเราะร่วนจนผลไม้แห้งในมือกระจายเต็มโต๊ะ "เพียงแต่ข้าเคยออกเรือนมาแล้ว ทว่าวาสนาสั้นสามีตายจาก ยามนี้ข้าเป็นหม้ายเจ้าค่ะ"

เรื่องนี้ไท่ซ่างหวงกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขาระบายยิ้มออกมา "ไม่เป็นไร ยามนี้หญิงหม้ายแต่งใหม่มีออกถมไป ไม่ทราบว่าฮูหยินยินดีจะร่วมผูกวาสนาครองคู่กับข้าหรือไม่?"

รอยยิ้มบนหน้าอันหนิงเลือนหายไป นางมองไท่ซ่างหวงด้วยสีหน้าจริงจัง "ท่านหมายความว่าจะแต่งข้าเป็นภรรยาหรือ?"

ไท่ซ่างหวงพยักหน้า

อันหนิงยิ่งเพิ่มความจริงจังมากขึ้น "เราต้องพูดให้ชัดเจนก่อนนะเจ้าคะ ว่าคือ 'ตบแต่ง' ไม่ใช่ 'รับไว้เป็นสนม' หากจะตบแต่งก็ต้องเป็นภรรยาเอก ต้องใช้เกี้ยวแปดคนหาม หามเข้าประตูใหญ่ไปอย่างสมเกียรติ"

"เรื่องนั้นย่อมเป็นไปตามนั้นแน่นอน"

โธ่เอ๋ย... สวรรค์เบื้องบน

กงกงอู๋ หัวหน้าขันทีผู้ปรนนิบัติอยู่ข้างกายไท่ซ่างหวงถึงกับตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง

ไท่ซ่างหวงจะแต่งภรรยาเอก?

เช่นนั้น... แต่งเข้ามาไม่กลายเป็นไท่ซ่างหวงโฮ่วหรอกหรือ?

ในวังก็มีไท่ซ่างหวงโฮ่วประทับอยู่คนหนึ่งแล้วนะ นี่... ถ้ามีฮองเฮาของอดีตจักรพรรดิสองคน... เรื่องคงได้วุ่นวายกันทั้งแผ่นดินแน่

ยิ่งยามนี้ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์แล้ว อยู่ดีๆไท่ซ่างหวงไปคว้าผู้หญิงกลับมาแต่งงานด้วยแบบนี้ เท่ากับหาแม่มาเพิ่มให้ฝ่าบาทอีกคนชัดๆ ไท่ซ่างหวงขอรับ ท่านควรจะตรึกตรองให้จงหนักนะขอรับ

กงกงอู๋วิตกกังวลไปร้อยแปด แต่กลับไม่กล้าปริปาก

นิสัยของไท่ซ่างหวงนั้นดื้อรั้น หากตัดสินใจสิ่งใดแล้ว ใครพูดอย่างไรก็ไม่เคยฟัง

อันหนิงกวาดสายตามองไท่ซ่างหวงตั้งแต่หัวจรดเท้า "ข้าดูจากอายุของท่านแล้ว ที่บ้านคงจะมีทั้งลูกทั้งเมียแล้วกระมัง หากท่านจะแต่งข้า แล้วลูกเมียที่บ้านจะจัดการอย่างไรเจ้าคะ?"

เรื่องนี้...

ไท่ซ่างหวงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านยังมีไท่ซ่างหวงโฮ่วอยู่อีกคนจริงๆ

ทว่านางไม่ใช่ภรรยาเอกดั้งเดิม เดิมทีเป็นเพียงพระสนมชั้นผินเท่านั้น เพียงแต่ภายหลังองค์ชายเจ็ดขึ้นครองราชย์จึงสถาปนานางเป็นไท่ซ่างหวงโฮ่ว

เมื่อเห็นไท่ซ่างหวงอึกอัก อันหนิงก็แสร้งทำสีหน้าโกรธจัด นางตบโต๊ะเสียงดังปังแล้วลุกขึ้นยืน "ท่านเห็นข้าเป็นของเล่นหรืออย่างไร! ในเมื่อที่บ้านมีลูกมีเมียอยู่แล้ว ยังจะมาเอ่ยเรื่องตบแต่งข้าอีก ช่างเกินไปจริงๆ ท่านมันคน..."

นางทำท่าทางโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแล้วหันหลังจะเดินจากไป

ไท่ซ่างหวงตกใจแทบสิ้นสติ รีบเข้าไปขวางหน้าอันหนิงไว้ "แม่นาง แม่นางโปรดหยุดก่อน"

อันหนิงชะงักเท้า แต่ความโกรธบนหน้ายังไม่คลาย "แม้ข้าไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่โต แต่ก็รู้ความว่าต้องรักษาคำสัตย์ คนที่ให้สัญญาง่ายๆ แต่กลับทำไม่ได้ ดีแต่หลอกลวงสตรีตัวเล็กๆอย่างท่าน ข้าไม่ขอร่วมทางด้วยเด็ดขาด!"

ระหว่างที่พูด อันหนิงยังแถมลูกถีบเข้าที่หน้าแข้งไท่ซ่างหวงไปทีหนึ่ง "คนอย่างท่าน ข้าขอเรียกว่า 'ไอ้ผู้ชายเฮงซวย'!"

ไท่ซ่างหวงเจ็บจนตัวงอ อันหนิงอาศัยจังหวะนั้นรีบชิ่งหนีไปทันที

"รีบตามไปสิ!"

ไท่ซ่างหวงแผดเสียงด่ากงกงอู่ด้วยความร้อนรน "มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! ถ้าปล่อยให้แม่นางนั้นหนีไปได้ ข้าจะบั่นหัวเจ้าเสีย!"

กงกงอู๋รีบสั่งให้องครักษ์เงาแอบตามอันหนิงไปเพื่อดูว่านางไปที่ใด

หลังจากสั่งการเสร็จเขาก็รีบเข้ามาประคองไท่ซ่างหวง "ท่าน โธ่... แม่นางนั้นดูท่าจะรับมือยากเพียงนั้น ท่านจะไปหาเรื่องใส่ตัวทำไมขอรับ ในวังหลังพระสนมไท่เฟยไท่ผินก็มีตั้งมากมาย แต่ละนางก็สิริโฉมงดงาม ท่านยังไม่พอใจอีกหรือ ต่อให้เบื่อแล้ว หญิงงามทั่วหล้านี้ก็มีออกถมไป..."

ไท่ซ่างหวงกริ้วจนผลักกงกงอู๋ออก "นั่นคือคนที่ข้าถูกตาต้องใจยิ่งนัก หากไม่ใช่นาง ข้าก็ไม่ปรารถนาผู้ใดอีก!"

กงกงอู๋ได้แต่ถอนหายใจ จะให้เขาพูดอย่างไรได้เล่า

อันหนิงกลับถึงจวนผู้ตรวจการด้วยความโมโห

ประจวบเหมาะกับที่ถังเพ่ยมาหานางพอดี เมื่อเห็นนางกลับมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงปานจะกินเลือดกินเนื้อ จึงรีบเข้าไปสอบถาม "ย่าทวด ท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ ใครรังแกท่านหรือ?"

อันหนิงนั่งลงกรอกน้ำชาเย็นชืดเข้าปากหนึ่งอึกใหญ่ ก่อนจะเริ่มบ่นระบายใส่ถังเพ่ยชุดใหญ่ "วันนี้ข้าออกไปข้างนอกมา เจอเรื่องพิลึกเข้าจนได้ เดินอยู่ดีๆก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้โผล่มาบอกว่าชอบข้า บอกว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น อยากจะแต่งงานกับข้า ถามว่าข้าหมั้นหรือยัง ข้าก็เลยบอกว่ายัง แต่ข้าเป็นหม้าย เขาก็บอกว่าไม่รังเกียจ ยืนกรานจะแต่งข้าให้ได้ ไอ้ข้าก็นึกว่าเขาจะจริงใจที่ไหนได้ พอถามไปถามมา ที่บ้านมีเมียมีลูกอยู่แล้ว เจ้าคิดดูสิ คนพรรค์นี้มันใช้ได้ที่ไหน!"

"เอ๊ะ?"

ถังเพ่ยตกใจจนอ้าปากค้าง

เขาคิดไม่ถึงว่าอันหนิงจะไปเจอเรื่องแบบนี้เข้า

พอกวาดสายตามองอันหนิงอีกครั้ง เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่ายามนี้ย่าทวดของเขาดูเหมือนแม่นางวัยสะพรั่งเพียงยี่สิบปีเท่านั้น มิหนำซ้ำยังงดงามหมดจดหาตัวจับยาก ไม่น่าเล่าแค่เดินเที่ยวเล่นถึงได้ดึงดูดพวกบุรุษเสเพลให้เข้ามาพัวพัน

จากนั้นถังเพ่ยก็เริ่มโมโหตาม "ไอ้คนถ่อยนั่นอยู่ที่ไหน! ข้าจะไปคิดบัญชีกับมัน!"

"ก็ที่เหลาสุราเถาหรานจวีนั่นไง"

อันหนิงกรอกน้ำชาอีกอึก "หน้าตาก็ดูดีอยู่หรอก ท่าทางก็เหมือนผู้ดีมีสกุล ใครจะไปรู้ว่าเป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวย"

"เหลาสุราเถาหรานจวี..."

ถังเพ่ยกัดฟันกรอด เตรียมจะพรวดพราดออกไปข้างนอก

ทว่าในตอนนั้นเอง สวี่เต๋อก็วิ่งหน้าตาตื่นมาหา

เขาก้าวเข้าประตูมาด้วยท่าทางลนลาน รีบถามอันหนิงทันที "แม่นางซุน วันนี้ท่านออกไปข้างนอกได้ไปเจอใครเข้าหรือเปล่าขอรับ?"

อันหนิงไม่ปิดบัง "ก็เจอไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งน่ะสิ ที่บ้านมีเมียมีลูกอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะมาบอกว่าจะแต่งข้า ข้าทนไม่ไหวเลยถีบยอดหน้าแข้งมันไปทีหนึ่ง"

สีหน้าของสวี่เต๋อเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับถังสีที่คว่ำใส่กัน

อันหนิงสะบัดข้อมือแล้วลุกขึ้นยืน "ทำไม หรือว่ามันตามมาถึงที่นี่?"

สวี่เต๋อพยักหน้าอย่างฝืดเคือง

"มันอยู่ที่ไหน!"

อันหนิงกับถังเพ่ยโพล่งถามออกมาพร้อมกัน

สวี่เต๋อชี้มือไปทางห้องโถงด้านหน้า

เขายังไม่ทันจะพูดอะไร ทั้งสองคนก็วิ่งหายลับไปแล้ว

สวี่เต๋อกุมขมับด้วยความปวดหัว "นั่นมัน... นั่นมันไท่ซ่างหวงนะโว้ยยย สวรรค์..."

เขารีบวิ่งตามออกไปทันที

อันหนิงแบกความโกรธแค้นเต็มอกก้าวเข้าสู่ห้องโถงหน้า ทันทีที่เข้าประตูไปนางก็ถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะฟาดคน "ไอ้คนชั่ว! เจ้าล้อข้าเล่นครั้งหนึ่งแล้วยังไม่พอ ยังกล้าตามมารังควานถึงที่บ้านอีกหรือ!"

ส่วนของถังเพ่ยนั้นพุ่งตัวเข้าไปนานแล้ว

กงกงอู๋ตกใจแทบสิ้นสติ รีบถลาเข้าไปขวางด้านหน้าเพื่อกันถังเพ่ยไว้

ถังเพ่ยใช้มือข้างเดียวหิ้วคอเสื้อเขาจนตัวลอยขึ้นมา

"หยุดก่อน หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

สวี่เต๋อวิ่งกวดมาสุดชีวิตทว่ายังคงช้าไปก้าวหนึ่ง พอเข้าประตูมาเห็นทั้งสองฝ่ายปะทะกันก็ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว

ถังเพ่ยปรายตามองสวี่เต๋อแวบหนึ่ง

สวี่เต๋อรีบเข้าไปช่วยแกะตัวกงกงอู๋ออกมา

จากนั้นสวี่เต๋อก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าไท่ซ่างหวง "กระหม่อมถวายบังคมไท่ซ่างหวง ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี..."

ถังเพ่ยยืนอึ้ง มองบุรุษที่มีแววตาพิโรธผู้นั้นอย่างโง่งม "ท่านคือไท่ซ่างหวงหรือ?"

ไท่ซ่างหวงยิ่งกริ้วหนักกว่าเดิม จ้องมองถังเพ่ยด้วยสายตาหึงหวง "แล้วเจ้าเป็นใครกัน!"

ไม่อาจโทษที่ไท่ซ่างหวงจะหึงหวง เพราะถังเพ่ยพุ่งเข้ามาทำตัววู่วาม ดูจะโกรธแค้นยิ่งกว่าอันหนิงเสียอีก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขากับอันหนิงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา

อีกทั้งพอยืนคู่กับอันหนิง คนหนึ่งหล่อเหลาคนหนึ่งงดงามประดุจกิ่งทองใบหยก อายุอานามก็ดูไล่เลี่ยกัน ช่างดูเหมาะสมกันยิ่งนัก

ไท่ซ่างหวงปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขากับอันหนิงต้องมีใจปฏิพัทธ์ต่อกันแน่

สวี่เต๋อรีบดึงตัวถังเพ่ยให้คุกเข่าลง "ไท่ซ่างหวงโปรดระงับโทสะ นี่คือถังเพ่ย จอหงวนคนใหม่... เขา... เขา ไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินพะยะค่ะ"

ถังเพ่ยไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด เขาเอ่ยอย่างเดือดดาล "ข้าตั้งใจล่วงเกินนั่นแหละ ต่อให้ท่านเป็นถึงไท่ซ่างหวง ก็ไม่ควรเที่ยวมาเกี้ยวพาราสีสตรีกลางถนนเช่นนี้!"

ไท่ซ่างหวงปรายตามองถังเพ่ยด้วยสายตาเย็นชา ในใจจดบัญชีแค้นฝากไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว

เขากลับมามองอันหนิงอีกครั้ง "คนผู้นี้เป็นอะไรกับเจ้า?"

มีหรือที่อันหนิงจะไม่รู้ว่าไท่ซ่างหวงกำลังคิดอะไรอยู่

นางเกรงว่าถังเพ่ยจะเสียเปรียบ จึงรีบออกตัวปกป้องหลานชาย "นี่คือหลานชายของข้าเจ้าค่ะ"

เอ๊ะ?

คราวนี้ถึงตาไท่ซ่างหวงกับสวี่เต๋อที่ต้องอึ้งไปตามๆกัน

ถังเพ่ยเชิดหน้าค้านขึ้นมาทันที "ไม่ใช่ขอรับ"

ไท่ซ่างหวงหรี่ตาลง แววตาดูทะมึนหนักกว่าเดิม

ถังเพ่ยเอ่ยต่อ "เป็นเหลนต่างหาก ข้าจะไปอยู่รุ่นเดียวกับท่านพ่อได้อย่างไร"

กงกงอู๋ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ยามนี้ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

สวี่เต๋อถึงกับทรุดลงนั่งแหมะกับพื้น มองถังเพ่ยแล้วถามว่า "พ่อหลานชาย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

ถังเพ่ยไม่รู้จะตอบอย่างไรดี จึงโยนเรื่องไปให้อันหนิง "ท่านถามนางดูเถิด"

ไท่ซ่างหวง สวี่เต๋อ และกงกงอู๋ ต่างจ้องเขม็งไปที่อันหนิงเป็นตาเดียว

อันหนิงลากเก้าอี้มานั่งลงอย่างใจเย็น

นางชี้ไปที่ถังเพ่ยแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ย่าทวดของเขาคือพี่สาวของข้าเองเจ้าค่ะ"

สวี่เต๋อปวดหัวตุบ เขาพยายามคำนวณลำดับญาติของถังเพ่ย แล้วคำนวณอายุของท่านหญิงผู้เฒ่าแห่งจวนจงหยงโหว "ท่านพูดอะไรอย่างนั้น... หากท่านย่าทวดยังมีชีวิตอยู่ยามนี้ก็คงอายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้ว นางเป็นพี่สาวท่าน แล้วนี่มันจะนับญาติกันยังไงก็ไม่ถูกนะขอรับ"

อันหนิงตอบอย่างราบเรียบเป็นที่สุด "ข้าเป็นลูกหลงน่ะสิเจ้าคะ ท่านพ่อมีพี่สาวข้าตอนอายุสิบกว่าๆ แต่มามีข้าตอนอายุหกสิบกว่าๆ ช่องว่างระหว่างเราเลยห่างกันตั้งสี่สิบกว่าปี อีกอย่าง ข้าอายุไม่ใช่น้อยๆแล้วนะเจ้าคะ ปีนี้ข้าก็สามสิบกว่าแล้ว"

พอคำนวณแบบนี้ มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาจริงๆ

สวี่เต๋อหันไปมองถังเพ่ย

ถังเพ่ยได้สติ ในใจนึกเลื่อมใสยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าจะมีวิธีการเล่นแง่แบบนี้ด้วย ท่านย่าทวดช่างมีกลเม็ดแพรวพราวร้อยแปดจนคนตามไม่ทันจริงๆ

หากถังเพ่ยอยู่ในยุคปัจจุบัน เขาคงอยากจะบอกว่า เส้นทางที่ยาวไกลที่สุดในชีวิตก็คือ "แผนการของท่านย่าทวด" นั่นเอง

ถังเพ่ยพยักหน้าให้สวี่เต๋อ เป็นเชิงยืนยันว่าสิ่งที่อันหนิงพูดคือความจริง

สวี่เต๋อรีบทำความเคารพอันหนิงทันที "ผู้น้อยคารวะท่านย่าเล็ก"

ไท่ซ่างหวงที่ถูกทิ้งให้เป็นส่วนเกินเริ่มเรียกร้องความสนใจ

เขาเคาะโต๊ะเสียงดัง "ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าเป็นญาติฝ่ายไหน ข้ามีเรื่องอยากจะคุยกับแม่นางซุนเป็นการส่วนตัว พวกเจ้าสองคนออกไป"

สวี่เต๋อมองอันหนิงด้วยความกังวล

อันหนิงโบกมือให้ถังเพ่ยกับสวี่เต๋อ "เอาเถิด พวกเจ้าออกไปก่อน"

ทั้งสองคนจึงค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

กงกงอู๋เห็นท่าไม่ดีจึงรีบตามออกไปด้วย พร้อมกับช่วยปิดประตูให้เสร็จสรรพ

ไท่ซ่างหวงลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ข้างกายอันหนิง

พอได้มองใกล้ๆ เขายิ่งรู้สึกว่านางช่างถูกตาต้องใจเหลือเกิน

ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมาจากหน้าต่าง ทำปอยผมของอันหนิงตกลงมาปรกหน้า ไท่ซ่างหวงอยากจะเอื้อมมือไปทัดผมให้นางทว่ากลับไม่กล้า

เขาทำได้เพียงลดเสียงต่ำลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งอ้อนวอนว่า "ข้าไม่ได้ล้อเล่น และไม่ได้มีเจตนาจะหยอกเย้าเจ้า ข้าตั้งใจจะแต่งงานกับเจ้าจริงๆ ภรรยาเอกของข้าตายจากไปนานแล้ว หลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยตั้งใครเป็นฮองเฮาอีกเลย ส่วนไท่ซ่างหวงโฮ่วในวังยามนี้ ข้าไม่ได้เป็นคนแต่งตั้ง แต่เป็นลูกชายข้าแต่งตั้งขึ้นมาเอง เดิมทีนางเป็นเพียงสนมชั้นผิน ข้าเพียงแต่เห็นแก่หน้าลูกชายจึงยอมให้แต่งตั้งไป ทว่าในใจข้าไม่เคยนับว่านางเป็นภรรยาเอกเลยแม้แต่นิดเดียว"

อันหนิงกวาดสายตามองไท่ซ่างหวง สีหน้าดูครุ่นคิด

ไท่ซ่างหวงประหม่าจนเริ่มลอบกลืนน้ำลาย

ผ่านไปเนิ่นนาน อันหนิงจึงเอ่ยปาก "ตามความหมายของท่าน คือจะสถาปนาข้าเป็นไท่ซ่างหวงโฮ่วหรือเจ้าคะ?"

"อืม"

ไท่ซ่างหวงพยักหน้า

"เช่นนั้นข้าต้องเข้าวังตามราชประเพณีของไท่ซ่างหวงโฮ่ว ข้าต้องนั่งรถม้าหงส์เข้าทางประตูหลักของพระราชวัง และหลังจากเข้าวังไปแล้ว... หากข้าเข้าวัง ท่านห้ามโปรดปรานพระสนมหรือนางบำเรอคนใดอีก แม้แต่ไท่ซ่างหวงโฮ่วคนนั้นก็ไม่ได้"

"ตกลง"

ไท่ซ่างหวงยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่สดใสและเบิกบานยิ่งนัก "ข้ารับปากเจ้า นับแต่นี้ไป ข้าจะมีเพียงเจ้าผู้เดียว"

อันหนิงนึกอยู่ครู่หนึ่ง "ท่านมีตำหนักสวนนอกวังบ้างหรือไม่?"

"มี ข้ามีตำหนักสวนอยู่หลายแห่ง"

อันหนิงกลอกตาไปมา แววตาดูเจ้าเล่ห์ซุกซนยิ่งนัก "ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปอยู่ที่นั่น และท่านก็ต้องไปอยู่ที่นั่นกับข้าด้วย ข้าไม่อยากอยู่ในวังเห็นท่านรายล้อมด้วยเหล่านางสนมพวกนั้น"

ข้อเสนอนี้ช่างถูกใจไท่ซ่างหวงยิ่งนัก เขาตอบรับพร้อมรอยยิ้มทันที

"ท่านต้องเขียนสัญญาลงเป็นลายลักษณ์อักษรด้วยนะเจ้าคะ พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน ต้องมีตัวอักษรยืนยัน"

อันหนิงถือโอกาสยื่นเงื่อนไขต่อทันที