บทที่ 8 การรักษา

“คุณปู่ครับ อาการของคุณย่าไม่น่าใช่แค่โรคไขข้อธรรมดาใช่ไหมครับ?”

หยางซิ่นถามคุณปู่เถียนหลังจากตรวจดูอาการครู่หนึ่ง

“เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่พวกหมอในเมืองบอกว่าเป็นโรคไขข้อ ทุกวันนี้ต้องคอยแปะกอเอี๊ยะแก้ปวดตลอด ไม่อย่างนั้นจะปวดจนทนไม่ไหว” คุณปู่เถียนบอกกับหยางซิ่น

พูดจบ เขาก็หยิบแผ่นกอเอี๊ยะที่วางอยู่ข้างหัวเตียงแผ่นหนึ่งส่งให้หยางซิ่นดู หยางซิ่นรับมาพิจารณาชื่อบนซองที่เขียนว่า กอเอี๊ยะระงับปวดจินกู่

หยางซิ่นยิ้มออกมาบางๆก่อนจะเอ่ยกับคุณปู่เถียนว่า “โรคไขข้อมันมีหลายประเภทครับ หากผมดูไม่ผิด อาการของคุณย่าน่าจะเป็นโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์มากกว่าครับ”

พอได้ยินหยางซิ่นพูดแบบนั้น คุณปู่เถียนก็รีบพยักหน้าทันที “ใช่ๆ เหมือนหมอจะเคยพูดชื่อนี้แหละ”

เมื่อเห็นคุณปู่ยืนยัน หยางซิ่นจึงอธิบายต่อ “รูมาตอยด์กับโรคไขข้อทั่วไปนั้นต่างกันครับ โรคไขข้อปกติเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรียสเตรปโตคอกคัส ซึ่งสามารถรักษาให้หายขาดได้และไม่ทำให้ข้อต่อผิดรูปหรือเป็นอัมพาต”

“แต่รูมาตอยด์เป็นโรคที่เกิดจากระบบภูมิคุ้มกันของตัวเองทำงานผิดปกติ มันจะทำให้ข้อต่อบิดเบี้ยวผิดรูปไปจนถึงขั้นเป็นอัมพาตได้ และในปัจจุบันทางการแพทย์ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดได้ครับ”

หยางซิ่นกล่าวเสริมว่า “ดูจากระดับความผิดรูปของข้อต่อทั่วร่างกายของคุณย่าแล้ว ท่านน่าจะป่วยมาสิบกว่าปีแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ ป่วยมาสิบกว่าปีแล้ว ที่บ้านไม่มีเงินรักษา ก็เลยได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรมแบบนี้” คุณปู่เถียนเอ่ยออกมาด้วยความสลดใจ

“อาการของคุณย่าถือว่าหนักมากครับ แม้โรคนี้จะไม่ถึงแก่ชีวิตโดยตรง แต่ถ้าไม่ควบคุมให้ดีก็จะเกิดโรคแทรกซ้อนได้ง่าย เช่น โรคหลอดเลือดหัวใจ โรคไต โรคเกี่ยวกับระบบเลือดและระบบประสาทครับ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ที่สำคัญคือโรคนี้สร้างความเจ็บปวดทรมานมาก ดูจากสภาพของคุณย่าแล้ว ทุกวันนี้คงต้องทนเจ็บปวดมากเลยใช่ไหมครับ?”

สิ้นคำพูดของหยางซิ่น คุณย่าเถียนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ท่านบอกกับหยางซิ่นว่า “ครูหยางพูดถูกแล้วล่ะค่ะ ป่วยเป็นโรคนี้มันทรมานเหลือเกิน เจ็บยิ่งกว่าตอนคลอดลูกเสียอีก บางครั้งตอนที่ปวดมากๆ ฉันยังนึกอยากจะตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไม่รู้ว่าจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน ถ้าวันไหนทนไม่ไหวจริงๆ คงต้องให้ตาเฒ่าไปหายาฆ่าแมลงมาให้ฉันกรอกปากให้มันจบๆไป”

“คุณย่าอย่าคิดแบบนั้นเลยครับ มีชีวิตอยู่ต่อไปย่อมดีกว่าอะไรทั้งหมด” หยางซิ่นรีบปลอบ “ผมเข้าใจครับว่าที่บ้านไม่มีเงินทำให้รักษาและควบคุมอาการไม่ได้ การจะบอกว่ารักษาโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ให้หายขาดนั้น คงไม่มีหมอคนไหนกล้ารับปาก เพราะมันเป็นโรคที่รักษาไม่หาย แต่ผมมีตำรับยาอยู่อย่างหนึ่งที่สามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ดีกว่ากอเอี๊ยะมากนัก แถมราคายังถูกด้วย ไม่ทราบว่าคุณย่าอยากจะลองดูไหมครับ?”

“ยาอะไรเหรอครับ แพงไหม? แล้วจะเป็นอันตรายหรือเปล่า” คุณปู่เถียนรีบถามด้วยความเป็นห่วง

“เรื่องนี้คุณปู่วางใจได้ครับ ยาของผมเป็นยาสมุนไพร ต่อให้คนปกติกินเข้าไปก็ไม่มีอันตรายครับ” หยางซิ่นรับรองอย่างหนักแน่น

เขารีบพูดต่อโดยไม่รอให้คุณปู่ถามซ้ำ “ตำรับยานี้ราคาถูกมากครับ ยาส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องไปซื้อที่ร้านยาด้วยซ้ำ ในป่าแถวบ้านเรานี่เองก็มี แค่ต้องเสียเวลาออกไปหาหน่อยเท่านั้น”

หยางซิ่นหยุดเล็กน้อยก่อนจะสำทับว่า “ลองให้คุณย่าใช้ดูก่อนก็ได้ครับ ถ้าได้ผลดีก็ใช้ต่อ ถ้าไม่ได้ผลก็แค่หยุดใช้ ไม่มีอะไรเสียหายครับ”

เมื่อได้ยินหยางซิ่นกล่าวเช่นนั้น คุณย่าเถียนที่นอนอยู่บนเตียงก็รีบกล่าวขอบคุณทันที “ขอบคุณมากนะครูหยาง ยาที่ครูว่าฉันยินดีจะลองค่ะ ยังไงก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ รอความตายไปวันๆ ทุกวันนี้อาการฉันหนักขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงตาแก่คนนี้ ฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วล่ะ”

“ตกลงครับ ในเมื่อคุณย่ายินดีจะลอง พรุ่งนี้ผมจะเข้าเมืองไปซื้อของบางอย่างกลับมา แล้ววันมะรืนผมจะพาทุกคนเข้าป่าไปหาสมุนไพรกันครับ” หยางซิ่นรับปาก

“อ้อ ตอนไปหาสมุนไพร คุณปู่กับเอ้อร์หยาก็ตามผมไปด้วยนะครับ ผมจะได้สอนวิธีดูว่าต้องใช้ตัวไหนบ้าง ถ้าตำรับยานี้ได้ผล ต่อไปพวกคุณจะได้ไปหามาทำเองได้ โดยไม่ต้องไปเสียเงินซื้อยาที่ร้านอีก” หยางซิ่นบอกกับคุณปู่เถียน

“ได้เลยครับ วันนั้นผมกับเอ้อร์หยาจะตามครูไปหาสมุนไพรด้วยกัน” คุณปู่เถียนตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น

หยางซิ่นอยู่พูดคุยที่บ้านคุณปู่เถียนจนถึงห้าโมงเย็นจึงขอตัวลากลับ เขาใช้เวลาเดินเท้าอีกร่วมชั่วโมงเพื่อกลับไปยังโรงเรียน ซึ่งเมื่อถึงที่หมายท้องฟ้าก็เริ่มมืดมิดลงพอดี

วันต่อมา หยางซิ่นรีบออกเดินทางแต่เช้าตรู่เพื่อขึ้นรถโดยสารประจำทางของตำบลมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอหลงเฟิ่ง

เขาใช้เวลาตลอดทั้งวันในการตระเวนซื้อของหลายอย่างในตัวเมือง ทั้งหม้อต้มยาสมุนไพร ตะเกียงแอลกอฮอล์สำหรับทำการทดลอง บีกเกอร์ และอุปกรณ์อื่นๆ นอกจากนี้เขายังซื้อวัสดุและเครื่องมือสำหรับนำมาประดิษฐ์เครื่องปั่นเหวี่ยงแบบทำมืออีกด้วย

นอกเหนือจากเครื่องมือแล้ว เขายังซื้อสารเคมีอีกหลายชนิด ซึ่งสารเคมีบางตัวนั้นหาซื้อไม่ได้ตามร้านค้าทั่วไป โดยเฉพาะสารเคมีอันตรายที่ไม่มีวางขายตามท้องตลาด สุดท้ายหยางซิ่นต้องไปสืบหาข้อมูลแถวโรงงานเคมีนอกชานเมืองจนได้ทำความรู้จักกับหัวหน้างานคนหนึ่งเข้า จึงสามารถแบ่งซื้อสารสกัดมาได้ในปริมาณเล็กน้อย

และนั่นก็ต้องอ้างเหตุผลว่าเป็นการจัดซื้อวัตถุดิบเพื่อใช้ในห้องแล็บของโรงเรียน เขาถึงได้ของเหล่านั้นมาครอบครอง

เมื่อซื้อของเสร็จเรียบร้อย หยางซิ่นก็แวะไปที่ร้านขายยาสมุนไพรจีนเพื่อซื้อยาบางชนิดที่ไม่มีในท้องถิ่น ทั้งหมดนี้ใช้เงินไปไม่ถึงสองร้อยหยวน ซึ่งปริมาณยาที่ได้นั้นเพียงพอให้คุณย่าของเถียนเจียเจียใช้ได้นานถึงสามเดือน

หลังจากจัดหาข้าวของครบทุกอย่าง หยางซิ่นก็ใช้เงินอีกไม่กี่ร้อยหยวนซื้อรถมอเตอร์ไซค์มือสองผ่านเว็บไซต์ขายของในเมือง แล้วขี่กลับเข้าหมู่บ้านในคืนนั้นทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางซิ่นขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงบ้านของคุณปู่เถียนที่หมู่บ้านเชอลาผิง

“คุณปู่ครับ ของพวกนี้คือเครื่องมือที่ผมซื้อมาเพื่อใช้สำหรับปรุงยาโดยเฉพาะ ผมขอฝากไว้ที่นี่ก่อนนะครับ วันนี้พวกเราจะเข้าป่าไปหาสมุนไพรกัน” หยางซิ่นเอ่ยกับคุณปู่เถียน

“ของพวกนี้เอาไว้ต้มยาหมดเลยรึ! ครูอุตส่าห์มาช่วยรักษาพวกเรา จะให้ครูออกเงินเองได้ยังไง ของพวกนี้ราคาเท่าไหร่ครับ เดี๋ยวพวกเราจ่ายเอง” เมื่อได้ยินดังนั้น คุณปู่เถียนก็รีบบอกหยางซิ่นทันที

“คุณปู่ครับ เรื่องเงินอย่าเพิ่งรีบร้อนเลย อีกอย่างของพวกนี้ก็ไม่ได้แพงอะไรมากมาย เรามารอดูผลของยากันก่อนดีกว่า ถ้าสมุนไพรที่เราหามาได้ผลจริงค่อยว่ากันเรื่องอื่นครับ” หยางซิ่นตอบปฏิเสธ

“ครูหยางคะ หนูขอไปช่วยหาสมุนไพรด้วยคนได้ไหมคะ?” ขณะที่หยางซิ่นกำลังจะพาคุณปู่เถียนและเถียนเจียเจียออกเดินทาง เถียนเหวินเหวินก็ทำแก้มป่องเอ่ยปากขอตามไปด้วย

“เธออยู่ที่บ้านคอยดูแลคุณย่าเถอะ หาสมุนไพรแค่คุณปู่กับพี่สาวเธอก็พอแล้ว” หยางซิ่นปฏิเสธคำขอของเถียนเหวินเหวินโดยตรง

ตอนนี้เป้าหมายหลักของเขาคือการปลูกฝังความสนใจด้านการแพทย์ให้กับเถียนเจียเจีย เขาจึงไม่อยากดึงเถียนเหวินเหวินเข้ามาบนเส้นทางนี้ด้วย เพราะพรสวรรค์ของเถียนเหวินเหวินนั้นโดดเด่นในด้านฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ เอาไว้รอปลูกฝังความสนใจด้านฟิสิกส์ให้เธอในภายหลังจะเหมาะสมกว่า

หลังจากกำชับให้เถียนเหวินเหวินอยู่ดูแลคุณย่าที่บ้านแล้ว หยางซิ่น คุณปู่เถียน และเถียนเจียเจียก็ออกเดินทางมุ่งหน้าเข้าป่าไป

“คุณปู่ ดูนี่นะครับ เปลือกของต้นไม้ชนิดนี้คือสมุนไพรตัวหนึ่งที่เราต้องหา แม้ว่ามันจะไม่มีบันทึกอยู่ในตำรายาสมุนไพรจีนทั่วไป แต่มันกลับเป็นตัวยาสำคัญที่ขาดไม่ได้เลย...”

เมื่อหยางซิ่นพบสมุนไพรตัวหนึ่ง เขาก็จะสอนวิธีแยกแยะลักษณะของตัวยาให้คุณปู่เถียนและเถียนเจียเจียฟังอย่างละเอียด

“คุณปู่ดูหญ้าต้นนี้นะครับ ใบมันทั้งยาวและกว้าง นี่ก็เป็นยาที่เราต้องหาเหมือนกัน...”

ตลอดทั้งวัน หยางซิ่นใช้เวลาไปกับการพาคุณปู่เถียนและเถียนเจียเจียตระเวนหาสมุนไพรในป่า

ตัวยาทั้งหมดมีสิบกว่าชนิด ส่วนใหญ่เป็นพืชที่พบเห็นได้ทั่วไป มีเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้นที่หาได้ยาก ทว่าหลังจากหยางซิ่นยอมเสีย 1 แต้มสะสมเพื่อให้ระบบช่วยสแกนหา เขาก็พบสมุนไพรครบทุกตัวอย่างง่ายดาย

ในบรรดาสมุนไพรเหล่านี้ มีหลายชนิดที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในตำรายาสมุนไพรจีนในปัจจุบัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบระบุได้อย่างไรว่าพวกมันสามารถนำมาปรุงเป็นยาได้