บทที่ 38 - เซียนตกปลา!

บทที่ 38 - เซียนตกปลา!

“สำเร็จแล้ว!”

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดนักพรตอย่างข้าก็ทำสำเร็จเสียที!”

หมู่ตึกหลิ่นเยว่ ภายในห้องหนังสือ

ซูผิงชูยันต์ตัวเบาที่หมึกยังไม่ทันแห้งขึ้นมา พลางหัวเราะร่วนอย่างเบิกบานใจ

แม้นี่จะเป็นเพียงยันต์อาคมที่ง่ายที่สุดก็ตาม

แต่ความสำเร็จในครั้งนี้ กลับทำให้ซูผิงมองเห็นเส้นทางสายใหม่ที่กำลังเปิดกว้างรอเขาอยู่

นับจากนี้เป็นต้นไป!

เขา ซูผิง ก็จะเป็นนายท่านเซียนที่มีความสามารถด้านวิชาแขนงหนึ่งกับเขาเสียที!

ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างที่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวในการวาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซูผิงก็ค่อยๆ พบว่าการตวัดพู่กันของตนเองนั้นลื่นไหลและเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งแรงบันดาลใจก็พรั่งพรูออกมาจากห้วงความคิดราวกับของฟรี ทำให้เขารู้สึกได้ถึงภาพลวงตาที่ว่า ‘ตวัดพู่กันราวกับมีเทพเจ้ามาประทับ’

“เมื่อก่อนตอนลองวิชาหลอมอาวุธ วิชาหลอมโอสถ หรือวิชาค่ายกล ไม่เห็นจะเคยรู้สึกแบบนี้เลย”

“หรือว่าแท้จริงแล้วข้าจะเป็นอัจฉริยะด้านยันต์อาคมที่ซ่อนรูปอยู่? เพียงแต่ขาดคนมาเบิกเนตรชี้แนะให้เท่านั้น”

“พอมีคนเบิกทางให้ ก็เลยไปได้สวยเหมือนปลาได้น้ำเลยงั้นหรือ?”

ซูผิงบรรจงเก็บยันต์แผ่นแรกนี้ลงในกล่องไม้เพื่อเก็บรักษาไว้อย่างดี

หากในอนาคตเขากลายเป็นปรมาจารย์ยันต์อาคมผู้ยิ่งใหญ่ ยันต์แผ่นนี้จะมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์มหาศาลเลยทีเดียว

ไม่รู้ว่าจะมีกลุ่มอำนาจกี่กลุ่มที่ต้องการจะประจบประแจงเขา ถึงกับยอมปั่นราคายันต์แผ่นนี้จนสูงลิ่ว!

“ทว่า ความรู้ในแต่ละแขนงของวิชาแห่งเซียนนั้นล้วนลึกล้ำราวกับมหาสมุทร เพียงแค่ชั่วชีวิตของคนๆ หนึ่ง การจะศึกษาให้แตกฉานเพียงแขนงเดียวก็ถือว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว”

“แค่ข้าศึกษาเพียงวิชาเดียว ก็กินเวลาไปมากโขแล้ว”

“หากจะไปศึกษาแขนงอื่นเพิ่มอีก... คงจะพอไหวแค่ระดับพื้นฐานในช่วงแรกเท่านั้นแหละ”

“ถ้าคิดจะศึกษาให้ลึกซึ้งกว่านี้ ข้าคงแยกร่างไม่ไหวแน่”

แม้จะตื่นเต้นดีใจ แต่ซูผิงก็ยังคงวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันของตนเองอย่างมีเหตุผล

“แต่การมีวิชาติดตัวไว้ย่อมเป็นเรื่องดี ด้วยความช่วยเหลือจากยาฟื้นฟูพลังเวทและโอสถวิญญาณฟื้นฟูพลังชีวิต ปริมาณการฝึกฝนในหนึ่งวันของข้า สามารถเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณคนอื่นๆ หลายสิบเท่า”

“ถ้าขยันหน่อย แค่เดือนเดียวก็อาจจะเทียบเท่ากับคนอื่นฝึกมาสองปีครึ่งได้เลย...”

“ถือเสียว่าเป็นข้ออ้างในการหาหินปราณที่ดูสมเหตุสมผลในสายตาคนนอกได้เลยล่ะ!”

“ฟู่ วาดยันต์สำเร็จ ปลดล็อกความกังวลในใจไปได้เปลาะหนึ่งแล้ว!”

“ได้เวลาไปตกปลาแล้ว!”

ซูผิงเดินออกจากห้องหนังสือ สวมหมวกปีกกว้าง แล้วมุ่งหน้าไปที่จุดตกปลาทะเลสาบหลิ่นเยว่ เพื่อเริ่มการตกปลา

ในช่วงเวลานี้ ผู้คนในหมู่ตึกหลิ่นเยว่ต่างก็คุ้นเคยกับภาพนี้จนไม่รู้สึกแปลกใจอีกต่อไปแล้ว

ทางด้านตระกูลจี้ยิ่งถึงกับส่งผู้ฝึกตนอิสระสองคนและผู้ฝึกยุทธ์อีกกว่าร้อยคนมาทำหน้าที่เป็นหน่วยอารักขาของหมู่ตึก เพื่อให้แน่ใจว่าใต้เท้าผู้ตรวจสอบจะไม่ถูกใครรบกวนอย่างแน่นอน

ต่อให้มีเหยี่ยวบินผ่าน ก็ยังถูกธนูหน้าไม้ยิงร่วงลงมาได้

[ค่าประสบการณ์ตกปลา +1!]

[ระดับการตกปลาปัจจุบัน: ระดับ 3 (140/1000)]

[จำนวนครั้งการตกปลาในจุดตกปลาปัจจุบันหมดลงแล้ว... กรุณากลับมาใหม่ในครั้งหน้านะ!]

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือน การตกปลาครั้งนี้รีเฟรชมาถึง 70 ครั้ง ซึ่งถือว่าเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้ว ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลยทีเดียว

ได้ปลาชิงอวี๋น้อยมา 45 ตัว และปลาชิงอวี๋ใหญ่อีก 25 ตัว

ปลาชิงอวี๋น้อยสามารถนำไปแลกเหรียญตกปลาได้ 1 เหรียญ ส่วนปลาชิงอวี๋ใหญ่แลกได้ 5 เหรียญ

ซูผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนำปลาชิงอวี๋น้อย 5 ตัว และปลาชิงอวี๋ใหญ่ 5 ตัว ไปแลกเป็นเหรียญตกปลารวม 30 เหรียญ

จากนั้นก็นำไปซื้อโอสถวิญญาณชำระล้างขวดใหม่ และซองการ์ดเฉพาะถ้ำสวรรค์อีกหนึ่งซอง

“เปิดเลย!”

[แมวป่าสื่อวิญญาณ, คู่หู, ระดับคุณภาพ: ธรรมดา, ใช้เฉพาะในถ้ำสวรรค์ในกาน้ำ]

[ข้อควรระวัง: ระดับความชอบเริ่มต้นของคู่หู: 60 (เป็นมิตร), หากต่ำกว่า 20 (รังเกียจ) จะมีโอกาสออกจากถ้ำสวรรค์ในกาน้ำไป]

“เป็นการ์ดคู่หู!”

“คู่หูมีความคิดริเริ่มมากกว่าตุ๊กตาเวทพิเศษเยอะเลย แทบจะไม่ต่างจากคนเป็นๆ เลยด้วยซ้ำ!”

“ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าตอนเล่นเกม คู่หูที่มีพลังอำนาจระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเหล่านั้นจะสามารถถูกอัญเชิญมาได้ แต่ด้วยข้อจำกัดของระบบเกม พวกเขาจึงทำได้แค่เป็นโมเดลสำหรับโต้ตอบกันในถ้ำสวรรค์ในกาน้ำเท่านั้น”

“แต่ถ้าลองเทียบกับปลาประหลาดๆ พวกนั้นดูล่ะก็ ถ้าข้าสามารถอัญเชิญพวกเขาออกมา แล้วเลี้ยงไว้ในถ้ำสวรรค์ในกาน้ำได้จริงๆ ล่ะก็ ซี๊ด...”

“การสุ่มได้คู่หูจากการ์ดนี่ มีอนาคตไกลเลยนะเนี่ย!”

“อนาคตสดใสรออยู่!”

ซูผิงนึกไปถึงคู่หูที่สามารถสุ่มได้ ซึ่งในนั้นก็มีทั้งเทพเซียน ภูตผีปีศาจ ไปจนถึงราชันเทพและจอมมารอยู่ไม่น้อย

หากได้รับความช่วยเหลือจากพวกเขา ต่อให้สิ่งที่จุติลงมาจะเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ ก็มากพอที่จะทำให้เขาได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลแล้ว!

ฟึ่บ!

ตกได้ปลาเฉาอวี๋ตัวใหญ่มาตัวหนึ่ง ถือเป็นการรักษากฎเหล็กของนักตกปลาที่จะไม่ยอมกลับมือเปล่าเด็ดขาด

ซูผิงทิ้งปลาที่ตกได้ไว้ให้พวกบ่าวรับใช้จัดการ จากนั้นก็เดินจากทะเลสาบหลิ่นเยว่ไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน บริเวณจุดตกปลาอ่างเก็บน้ำ

ซูผิงกำลังเตรียมตัวจะตกปลา

จู่ๆ เขาก็เห็นว่าที่ริมฝั่งไม่ไกลนัก มีทีมไลฟ์สดเกี่ยวกับการตกปลาทีมหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

“สวัสดีครับทุกคน ผมพี่ตกปลา ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่รายการ ‘นอกจากปลาแล้ว ตกอะไรก็ขึ้น’ นะครับ!”

“ขอบคุณสำหรับของขวัญจากลูกพี่ ‘ฉันคือปลา’ นะครับ!”

“ขอบคุณสำหรับจรวดจากลูกพี่ ‘ตัวตนแห่งความว่างเปล่า’ นะครับ!”

หูของซูผิงดีมาก ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงของสตรีมเมอร์คนนั้น

เขาส่ายหน้าเล็กน้อย คร้านจะใส่ใจ แล้วเริ่มตกปลาต่อไป

ในขณะที่กำลังเล่นมินิเกม เขาก็สังเกตเห็นว่าสตรีมเมอร์ตกปลาที่อยู่ไม่ไกลนั้น ค่อนข้างจะพยายามมากทีเดียว

ทีมงานของเขาถึงกับจ้างนักประดาน้ำ ว่ายอ้อมไปไกลเพื่อดำลงไปในอ่างเก็บน้ำ แล้วเอาของแปลกๆ สารพัดชนิดไปเกี่ยวไว้ที่เบ็ดของพี่ตกปลาตามคำสั่งของทีมงานที่อยู่บนฝั่ง

แถมยังทำเป็นแกล้งดึงคันเบ็ดให้เหมือนกับมีปลาตัวใหญ่กินเบ็ด เพื่อสร้างบรรยากาศอีกด้วย

และเมื่อของที่ตกขึ้นมาได้ กลายเป็นถุงยางอนามัยที่มีน้ำอยู่เต็ม

ช่องแชทในไลฟ์สดของพี่ตกปลาก็เต็มไปด้วยคำพูดเยาะเย้ยและคำบ่นสารพัด

“ไม่ใช่แค่ใส่เอฟเฟกต์ตอนตัดต่ออย่างเดียว ทีมงานไลฟ์สดทีมนี้ก็ถือว่าลงทุนอยู่เหมือนกันนะ”

ซูผิงบ่นกระปอดกระแปดในใจ ทันใดนั้นร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมา

สายตามองไปยังข้อความแจ้งเตือน:

[ได้รับค่าประสบการณ์ตกปลา +1]

[ได้รับปลาวิญญาณมรกต +1]

“ปลาวิญญาณมรกต!”

“ตอนแรกกะว่าต่อให้เลื่อนระดับแล้ว ก็คงต้องรออีกสักพักกว่าจะมีโอกาส”

“นึกไม่ถึงเลยว่า พอไม่ได้ตั้งความหวัง มันก็โผล่มาให้แบบนี้เลย!”

“ฟู่ อย่าเพิ่งตื่นเต้น ตกให้ครบโควตาก่อนแล้วค่อยไปแลกทีหลังก็ยังไม่สาย”

ซูผิงยังคงตกปลาต่อไป

ส่วนทีมงานของพี่ตกปลาที่อยู่ไม่ไกลนั้น หลังจากให้พี่ตกปลาตกได้ทั้งตุ๊กตาผ้าขาดๆ นาฬิกาปลุกเก่าๆ และของอื่นๆ อีกมากมายแล้ว

ก็เข้าสู่ช่วงของการตกปลาและพูดคุยเรื่อยเปื่อยตามปกติ

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสังเกตเห็นซูผิงที่สวมหมวกปีกกว้างคล้ายกับตาเฒ่าหาปลา

“ดูเหมือนจะเป็นนักพรตเต๋าด้วยนะนั่น!”

“ฉันเห็นเขามานั่งตกปลาอยู่ตรงนั้นพักใหญ่แล้วนะ ตั้งแต่ตอนที่สตรีมเมอร์เริ่มไลฟ์สด ฉันก็เห็นเขาอยู่ตรงนั้นแล้วล่ะ”

“สตรีมเมอร์ ลองไปสัมภาษณ์ตาเฒ่าหาปลาคนนั้นดูสิ ว่าระหว่างนายกับเขา ใครจะตกปลาเก่งกว่ากัน!”

“ตกปลาน่ะไม่มีทางตกได้ปลาหรอก อย่างมากก็ตกได้แค่ขยะมาประทังชีวิตเท่านั้นแหละ...”

“เชี่ย!”

“พวกนายรีบดูนั่นสิ นั่นมันอะไรน่ะ!”

ทันทีที่กล้องของพี่ตกปลาหันไปทางซูผิง และในช่องแชทกำลังมีข้อความเด้งขึ้นมารัวๆ ได้ไม่นาน

พวกเขาก็เห็นตาเฒ่าหาปลาชุดขาวผู้นั้น ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็ใช้มือเดียวจับคันเบ็ดแล้วกระตุกเบาๆ!

เสียงน้ำสาดกระเซ็นดังมาถึงฝั่งของสตรีมเมอร์

และในวินาทีต่อมา!

ปลาช่อนยักษ์ตัวเขื่องขนาดความยาวไม่ต่ำกว่าครึ่งเมตร ก็ถูกดึงขึ้นมาจากผิวน้ำ แล้วตกลงมาที่แทบเท้าของตาเฒ่าหาปลาผู้นั้น

“ยะ... ยอดฝีมือ!”

“นี่มันปลาตัวใหญ่ที่สตรีมเมอร์ไม่มีทางตกได้ไปตลอดชีวิตเลยนะ!”

“วางใจเถอะ ฉันพนันได้เลยว่าคราวหน้าสตรีมเมอร์ต้องตกได้ปลาตัวใหญ่ขนาดเมตรครึ่งแน่นอน!”

“ด้วยอุปกรณ์ตกปลาของสตรีมเมอร์ขืนเจอปลาน้ำหนักสามสิบชั่งจริงๆ ล่ะก็ ไม่ใช่คนตกปลาแล้วล่ะ แต่เป็นปลาลากคนลงน้ำต่างหาก!”

ในขณะที่กำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่า ตาเฒ่าหาปลาผู้นั้นกลับปล่อยปลาช่อนยักษ์ตัวนั้นกลับลงไปในน้ำอีกครั้ง และหลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็หิ้วอุปกรณ์ตกปลาเดินจากไปอย่างไม่ไยดีเลยแม้แต่น้อย

แม้จะอยู่ไกลจนมองไม่เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของซูผิง

แต่พวกเขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความปล่อยวางและไม่ยึดติดกับเรื่องทางโลกของนักพรตเต๋ารูปนี้

“นี่แหละคือยอดคนผู้ปลีกวิเวกของแท้!”

“สตรีมเมอร์รีบไปหาดูซิว่าแถวๆ นี้นักพรตเต๋าตัวจริงจำวัดอยู่ที่อารามไหน ฉันอยากจะไปขอฝากตัวเป็นศิษย์จังเลย!”

“ตกได้ก็ปล่อยได้ ให้ความสำคัญกับกระบวนการมากกว่าผลลัพธ์ เซียนตกปลา! ตาเฒ่าหาปลาผู้นี้ถึงจะคู่ควรกับคำว่า เซียนตกปลา อย่างแท้จริง!”

[จบแล้ว]