บทที่ 21 - ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาด

บทที่ 21 - ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาด

ด้วยความรู้สึกถึงอันตรายในใจ หลังจากซูผิงออกจากตลาดชุมนุม เขาก็มุ่งหน้าตรงกลับมายังทะเลสาบหลิ่นเยว่ทันที

ซูผิงไปดักรออยู่ที่จุดตกปลา เพื่อรอให้จุดตกปลารีเฟรช

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของผู้คนในเมืองจินเชวี่ย ต่างพากันชื่นชมว่าผู้ตรวจสอบท่านนี้เป็นผู้ที่คู่ควรกับการทำการใหญ่

เผชิญวิกฤตโดยไม่ตื่นตระหนก พบเจอเรื่องใหญ่โดยไม่ลนลาน!

ใกล้จะถึงเวลาจัดงานชุมนุมขึ้นสวรรค์อยู่รอมร่อ แถมยังเป็นผู้รับผิดชอบอำนาจเต็มแท้ๆ ทว่ากลับยังมีความหนักแน่นพอที่จะมาตกปลาสงบสติอารมณ์ได้อีก

คิดว่าคงกำลังไตร่ตรองถึงวิธีวางหมากเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันอยู่เป็นแน่!

ถูกต้องแล้ว บรรดาบุคคลสำคัญในเมืองจินเชวี่ยไม่มีใครเชื่อเลยสักคน ว่าซูผิงจะชอบตกปลาจริงๆ

พวกเขาค่อนข้างเอนเอียงไปทางที่ว่า นี่คือรสนิยมอย่างหนึ่งของใต้เท้าผู้ตรวจสอบซูผิง ที่ต้องการความเงียบสงบเพื่อขบคิดเรื่องราว

ก็เหมือนกับที่บางคนชอบหลบเข้าไปคิดในห้องลับ แต่บางคนกลับชอบจมอยู่ในความคิดกลางโรงน้ำชาที่พลุกพล่านนั่นแหละ

ด้วยเหตุนี้ คนเหล่านี้จึงรู้สึกว่าซูผิงไม่มีเค้าโครงของพวกผู้ตรวจสอบคนก่อนๆ ที่มักจะอมทุกข์และไม่ได้ดั่งใจเลยแม้แต่น้อย

บางที... ของขวัญที่จะส่งไปให้ในคราวหน้า อาจจะต้องเพิ่มน้ำหนักให้มากขึ้นอีกสักหน่อย?

ตระกูลของจี้หู่ยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตน พวกเขาตัดสินใจแล้วว่า หากบุตรสาวตระกูลจี้ไม่ได้รับเลือกในงานชุมนุมขึ้นสวรรค์ ก็จะส่งตัวไปที่หมู่ตึกหลิ่นเยว่เสียเลย

ต่อให้ต้องเริ่มจากการเป็นสาวใช้ก็ไม่เป็นไร!

[ติ๊งต่อง! ตรวจพบว่าจำนวนครั้งของจุดตกปลารีเฟรชแล้ว]

[ระดับการตกปลาปัจจุบัน: ระดับ 2 (220/500)]

[การประเมินจุดตกปลาปัจจุบัน: ระดับ 1 ขั้นต่ำ]

[จำนวนครั้งที่สามารถตกปลาได้สะสมปัจจุบัน: (60/100)]

[ชนิดปลาที่ตกได้: ปลาชิงอวี๋น้อย, ปลาชิงอวี๋ใหญ่, ปลาวิญญาณมรกต, ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาด]

ซูผิงที่รออยู่ตรงจุดตกปลามาหลายชั่วโมงพลันลืมตาขึ้น เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนและเห็นกระแสข้อมูลที่กวาดผ่านหางตา

เขาเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา:

“ก็ถือว่าพอใช้ได้ ไม่ดีไม่แย่ รีเฟรชได้มาหกสิบครั้ง”

“อืม... ตกปลาคราวนี้ ข้าคงต้องพึ่งเคล็ดลับสายมูสักหน่อยแล้ว!”

ซูผิงล้วงมือเข้าไปในถุงเก็บของ หยิบหูฟังบลูทูธและโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จแบตเตอรี่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา

ในฐานะผลึกแห่งเทคโนโลยียุคข้อมูลข่าวสารของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน โทรศัพท์มือถือย่อมไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้อย่างแน่นอน

ทว่าถึงจะเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไม่ได้ แต่ในฐานะอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่รวบรวมฟังก์ชันไว้มากมาย โทรศัพท์มือถือก็ยังคงมีแอปพลิเคชันที่ทรงพลังอยู่ดี

ตั้งแต่ตอนที่ซูผิงกลับมาจับโทรศัพท์มือถือ เขาก็ตระหนักได้ว่า การใช้เครื่องคิดเลขวิทยาศาสตร์ในโทรศัพท์ รวมถึงเครื่องมือทางคณิตศาสตร์มากมายที่เหล่านักคณิตศาสตร์คิดค้นขึ้นมา

จะช่วยเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการศึกษาวิชาค่ายกลของเขาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร

ติดก็ตรงที่เขายังขาดแคลนทุนทรัพย์ จึงยังไม่มีโอกาสได้ศึกษาวิชาค่ายกลในตอนนี้

ส่วนตอนนี้ สิ่งที่ซูผิงใช้ก็คือฟังก์ชันเครื่องเล่นเพลงของโทรศัพท์มือถือ

ไม่นานนัก เมื่อหูฟังบลูทูธเริ่มเล่นเพลง ‘ความโชคดีจงมาเยือน’ และ ‘เด็กหนุ่มผู้แสนสดใสเบิกบาน’ วนซ้ำไปซ้ำมา...

ซูผิงก็ยกคันเบ็ดขึ้น จากนั้นก็เหวี่ยงเบ็ดลงไปในทะเลสาบหลิ่นเยว่อีกครั้ง เพื่อเริ่มต้นมินิเกมตกปลา

หนึ่งครั้ง สองครั้ง... ครั้งที่ห้าสิบเก้า!

เมื่อซูผิงเล่นมินิเกมมาถึงครั้งที่ห้าสิบเก้า เขาก็ยังคงตกได้แค่ปลาชิงอวี๋น้อยกับปลาชิงอวี๋ใหญ่

จนซูผิงตัดสินใจว่าคราวหน้าจะต้องเปลี่ยนเพลย์ลิสต์เพลงพื้นหลังเสียใหม่

[ได้รับค่าประสบการณ์ตกปลา +1]

[ระดับการตกปลาปัจจุบัน: ระดับ 2 (280/500)]

[ได้รับปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาด +1]

“หืม?”

“เดี๋ยวนะ!”

“ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดงั้นหรือ?”

“ซี๊ด! การพึ่งโชคลางนี่ได้ผลจริงๆ ด้วย ถึงกับออกของแรร์มาให้เลยเว้ย!”

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูผิงตกได้ปลาหายากเฉพาะพื้นที่

เขาไม่อาจข่มความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่งในใจได้ จึงรีบเปิดดูคลังเก็บของในระบบทันที

[ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาด ระดับคุณภาพ: หายาก เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มก้างน้อย ทานได้ การรับประทานสามารถช่วยยกระดับพรสวรรค์ทางกายภาพได้เล็กน้อย สามารถนำไปปล่อยเลี้ยงในถ้ำสวรรค์ในกาน้ำเพื่อเพิ่มอัตราการผลิตพลังวิญญาณได้!]

“ยกระดับพรสวรรค์ทางกายภาพ?”

ซูผิงสังเกตเห็นคำอธิบายนี้ เขาจะไม่ประมาทเพียงเพราะมีคำว่า ‘เล็กน้อย’ นำหน้าเด็ดขาด

ประโยชน์ของปลาชิงอวี๋ใหญ่ที่มีต่อร่างกาย เขาล้วนสัมผัสได้ดีในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แม้จะค่อยเป็นค่อยไปแต่ก็เห็นผลลัพธ์ที่ยาวนาน แถมยังไม่ทำร้ายร่างกาย ซึ่งดีกว่าโอสถโลหิตปราณไม่รู้ตั้งกี่เท่า

แต่ทว่า สรรพคุณระดับนั้น กลับไม่แม้แต่จะมีคุณสมบัติพอที่จะถูกหยิบยกขึ้นมาเขียนไว้ในคำอธิบายของระบบด้วยซ้ำ

แล้วการยกระดับกายภาพของปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดจะเป็นอย่างไรนั้น ช่างน่าจับตามองจริงๆ!

“การแลกของในร้านค้าตกปลา มักจะใช้ปลาที่หาได้ทั่วไปจากจุดตกปลาเป็นหลัก นอกจากพวกของที่ระลึกบางอย่างแล้ว โดยทั่วไปก็แทบไม่ได้ใช้ปลาเฉพาะพื้นที่เลย”

“ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่า ถ้านำปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดตัวนี้ไปใช้แล้ว จะทำให้ข้าหมดสิทธิ์แลกของรางวัลแบบจำกัดชิ้นในร้านค้าตกปลาในช่วงระยะเวลาสั้นๆ!”

ถึงซูผิงจะคิดเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้นำปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดออกมาที่ริมทะเลสาบหลิ่นเยว่แต่อย่างใด

เพราะอย่างไรเสีย นี่ก็เป็นปลาหายาก ใครจะไปรู้ว่าตอนที่นำออกมา จะทำให้เกิดคลื่นพลังวิญญาณปั่นป่วนอะไรหรือไม่

หากบังเอิญถูกผู้ฝึกตนระดับสูงสัมผัสได้ล่ะก็ ถึงตอนนั้นคงจะร้องไห้ไม่ออกเป็นแน่

ซูผิงวางแผนไว้แล้วว่า หลังจากกลับไปที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินและใช้สิทธิ์ตกปลาของที่นั่นจนหมด เขาจะลิ้มรสความประหลาดใจอันน่ายินดีในครั้งนี้ที่นั่นเสียเลย!

“นอกจากปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดแล้ว ข้ายังได้ปลาชิงอวี๋น้อยมาอีกห้าสิบตัว และปลาชิงอวี๋ใหญ่อีกเก้าตัว”

“จริงสิ ขอลองดูหน่อยว่าปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดตัวนี้มีมูลค่าเท่าไหร่?”

“จุ๊ๆๆ ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดตัวเดียว มีมูลค่าถึงสองร้อยเหรียญตกปลาเลยเชียว?”

“แต่ตอนนี้ข้าไม่ได้ขาดแคลนเหรียญตกปลา แถมเหรียญตกปลาก็ยังสามารถค่อยๆ สะสมจากปลาชิงอวี๋น้อยกับปลาชิงอวี๋ใหญ่ได้ แต่ปลาหลีฮื้อรุ้งโลหิตชาดนี่สิ ไม่รู้ว่าตัวที่สองจะมากินเบ็ดอีกทีเมื่อไหร่”

“การนำไปแลกเป็นเหรียญตกปลา ถือเป็นทางเลือกที่ขาดทุนป่นปี้ที่สุด!”

เมื่อซูผิงตัดสินใจในใจได้แล้ว เขาก็จัดการตวัดคันเบ็ด นำปลาเฉาอวี๋ดวงกุดตัวหนึ่งใส่ลงไปในกระชัง จากนั้นจึงค่อยๆ เดินทอดน่องกลับไปที่หมู่ตึกหลิ่นเยว่

หลายชั่วโมงต่อมา

ณ ถ้ำแห่งหนึ่ง มีแสงสว่างวาบขึ้นมา

ภายในอารามตงหวังบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ก็มีผู้ฝึกตนเหนือมนุษย์ปรากฏตัวขึ้นมาอีกหนึ่งคน

ซูผิงเดินทางไปยังจุดตกปลาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินอย่างคุ้นเคย ซึ่งก็คืออ่างเก็บน้ำเขตตะวันออกที่อยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำ

จุดตกปลาแห่งนี้ก็รีเฟรชจำนวนครั้งมาให้หกสิบครั้งเช่นกัน

เพียงแต่ดูเหมือนว่า โชคของเขาจะถูกใช้จนหมดไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเสียแล้ว

ต่อให้จะเปิดเพลง ‘ความโชคดีจงมาเยือน’ และ ‘เด็กหนุ่มผู้แสนสดใสเบิกบาน’ วนไปก็ตาม

ซูผิงก็ยังคงตกได้แค่ปลาชิงอวี๋น้อยห้าสิบตัว และปลาชิงอวี๋ใหญ่สิบตัวเท่านั้น

ทว่า!

ซูผิงเหลือบดูค่าประสบการณ์ตกปลา

[ระดับการตกปลาปัจจุบัน: ระดับ 2 (340/500)]

“จุดตกปลาสองแห่ง แต่ละแห่งสามารถรีเฟรชจำนวนครั้งการตกปลาได้ครั้งละห้าสิบถึงเจ็ดสิบครั้ง”

“การตกปลาหนึ่งครั้งจะได้รับค่าประสบการณ์หนึ่งหน่วย”

“อีกแค่สองสัปดาห์ ต่อให้จะสุ่มได้จำนวนครั้งน้อยที่สุด ระดับการตกปลาก็จะสามารถเลื่อนขึ้นเป็นระดับสามได้แล้ว!”

“ทุกครั้งที่เลื่อนขึ้นสู่ระดับเลขคี่ จะเป็นการปลดล็อกของรางวัลให้แลกในร้านค้าตกปลาได้มากขึ้น”

“ข้าจำได้ว่าถ้ำสวรรค์ในกาน้ำซึ่งเป็นเสมือนระบบสร้างบ้านนั้น เป็นไอเทมที่ผู้เล่นสามารถหามาครอบครองได้ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของเกม”

“พอเลื่อนขึ้นเป็นระดับสาม ก็คงจะสามารถแลกถ้ำสวรรค์ในกาน้ำมาได้แล้วกระมัง!”

เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะได้ครอบครองมิติเร้นลับส่วนตัว

ซูผิงก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปไกล

ในขณะเดียวกัน เขาก็แอบภาวนาในใจว่า หากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น ก็ขอให้มันเกิดหลังจากที่เขาได้ถ้ำสวรรค์ในกาน้ำมาครอบครองแล้วเถิด

เมื่อมีมิติเร้นลับติดตัว หากพบเจอกับศัตรูที่ไม่อาจต่อกรได้ เขาก็สามารถหลบเข้าไปในถ้ำสวรรค์ในกาน้ำได้ทันที

ซูผิงครุ่นคิดดูแล้ว ด้วยพื้นที่ที่เขาอยู่และสถานะของเขาในตอนนี้

ก็ไม่น่าจะบังเอิญไปเจอศัตรูที่ร้ายกาจถึงขั้นไม่เปิดโอกาสให้เขาหลบหนีได้ทันหรอกมั้ง

แต่ถ้าหากเกิดเหตุการณ์จลาจลครั้งใหญ่ และเต็มไปด้วยอันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่งจริงๆ

อย่างมากเขาก็แค่หนีกลับมาที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แล้วอาศัยพลังวิญญาณจากถ้ำสวรรค์ในกาน้ำเพื่อค่อยๆ บำเพ็ญเพียรต่อไป หลบซ่อนตัวสักสิบกว่าปี

ซูผิงไม่เชื่อหรอกว่า หลบซ่อนตัวนานขนาดนั้นแล้ว จะยังหนีเคราะห์กรรมในครั้งนี้ไม่พ้นอีก!

ต่อให้จะเป็นการต่อสู้กันระหว่างตาเฒ่าระดับวิญญาณก่อกำเนิด สิบกว่าปีก็คงรู้ผลแพ้ชนะ และตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่ได้แล้วกระมัง?

ซูผิงเดินทางจากจุดตกปลากลับมาที่อารามตงหวัง

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี

ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่นักพรตน้อยโจวเสวียนกำลังเตรียมทำอาหารกลางวัน

เมื่อซูผิงเห็นโจวเสวียน ในใจก็พลันเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา

เขาหยิบปลาชิงอวี๋น้อยตัวหนึ่งออกมาจากคลังเก็บของ แล้วนำไปใส่ไว้ในกระชังปลา

จากนั้น ซูผิงก็เดินฝ่าสายตาอันเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจระคนยินดีของโจวเสวียน แล้วหิ้วกระชังปลาไปวางไว้บนโต๊ะพลางหัวเราะร่วน:

“ไอ้หนู วันนี้เจ้ามีลาภปากแล้วล่ะ”

“มาลองชิมปลาวิญญาณที่ข้าตกมาจากมิติเร้นลับดูสิ!”

[จบแล้ว]