บทที่ 177: หนูเอง หนูมาอีกแล้วล่ะ

บทที่ 177: หนูเอง หนูมาอีกแล้วล่ะ

"คนวงในเปิดเผยว่า มักจะได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากโรงงานของกงกรุ๊ปอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตตามปกติของชาวบ้านในละแวกนั้นอย่างรุนแรง ด้วยเหตุนี้ หวงเซียว ซีอีโอของซินหลิน  จึงขับรถยนต์รุ่นใหม่มูลค่าหนึ่งแสนหยวนของเขามาที่หน้าประตูโรงงานผลิตรถยนต์ของกงกรุ๊ปในวันนี้เพื่อตรวจสอบ"

ผู้ประกาศข่าวตัดภาพไปที่ห้องไลฟ์สตรีมของหวงเซียวทันที

"สวัสดีทุกคนครับ ผมหวงเซียวจากซินหลิน ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าประตูโรงงานผลิตรถยนต์ของกงกรุ๊ป เมื่อเช้านี้ผมโทรหากงหลิงเซียว บอกว่าอยากจะมาเยี่ยมชมและศึกษาดูงานกับเขา แต่ผมรออยู่หน้าประตูมาครึ่งค่อนวันแล้วก็ยังไม่เห็นเขาออกมาต้อนรับเลย กลับได้ยินแต่เสียงระเบิดดังเป็นระลอกๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเสียงรถของพวกเขาระเบิดหรือเปล่า ได้ยินมาว่าพวกเขากำลังผลิตแบตเตอรี่สำหรับรถยนต์พลังงานใหม่อยู่ครับ"

ทันทีที่หวงเซียวพูดจบ เสียงระเบิดดังตูมก็ดังกึกก้องเข้ามาในไลฟ์สตรีม

"ทุกคนได้ยินไหมครับ? ได้ยินเสียงระเบิดจริงๆ ด้วย"

ในชั่วพริบตา ห้องไลฟ์สตรีมก็แทบจะแตก

【พระเจ้าช่วย รถที่กงกรุ๊ปผลิตออกมามันจะขับได้จริงๆ เหรอ?】

【ประธานหวง คุณกล้าขับรถราคาหนึ่งแสนหยวนมาถึงหน้าประตูกงกรุ๊ปเลยเหรอ? ไม่กลัวโดนระเบิดตายหรือไง?】

หวงเซียวหัวเราะและพูดว่า "ผมจะโดนระเบิดตายได้ยังไงล่ะครับ? อย่าเห็นว่ารถของเราขายราคาแค่หนึ่งแสนหยวนนะ มาตรฐานความปลอดภัยในการผลิตของเราจัดเป็นอันดับหนึ่งของโลก ยิ่งไปกว่านั้น แบตเตอรี่ที่เราใช้ยังได้มาตรฐานสากล ปลอดภัย เชื่อถือได้ และไม่มีความเสี่ยงเรื่องสารรั่วไหล ต่อให้ผมขับรถเข้าไปในพื้นที่ของพวกเขา ผมก็ไม่โดนลูกหลงจากระเบิดหรอกครับ ในทางกลับกัน ทำไมท่านประธานของกงกรุ๊ปถึงไม่กล้าโผล่หัวออกมาล่ะ? หรือว่าเขาไม่กล้าให้เราถ่ายทอดสดเปรียบเทียบสมรรถนะระหว่างรถซินหลินราคาหนึ่งแสนหยวนของเรา กับรถราคาแปดแสนหยวนของกงกรุ๊ปกันแน่?"

บริษัทยานยนต์ทั้งสองแห่งเป็นคู่แข่งตัวฉกาจกันมาตลอด พอได้ยินว่าจะมีการไลฟ์สดเปรียบเทียบสมรรถนะ ชาวเน็ตก็ยิ่งตื่นเต้น พากันแท็กบัญชีออฟฟิเชียลของกงกรุ๊ปในช่องคอมเมนต์กันอย่างล้นหลาม

【ประธานกงเป็นเต่าหดหัวไปแล้วเหรอ? นี่เขายังพยายามจะทำแบตเตอรี่อะไรนั่นอยู่อีกเหรอ? ฝันเฟื่องไปหรือเปล่า แบตเตอรี่โซเดียมจะไปสู้เทคโนโลยีที่โตเต็มที่แล้วอย่างแบตเตอรี่ลิเธียมได้ยังไง?】

【นั่นสิ! ต่อให้ใช้แบตเตอรี่โซเดียม ฉันก็ไม่กล้านั่งรถแบบนั้นหรอก】

【พวกคุณได้ดูข่าวเมื่อวานไหม? ข่าวที่ว่ามีอุบัติเหตุทางรถยนต์จนมีคนตายน่ะ เห็นว่าเป็นคนที่เข้าร่วมคลาสฝึกหัดขับรถของกงกรุ๊ปด้วยนะ】

【ไม่จริงน่า! มีคนตายอีกแล้วเหรอ? มิน่าล่ะประธานกงถึงไม่ออกมา สงสัยกำลังยุ่งอยู่กับการปัดความรับผิดชอบอยู่แน่ๆ】

หวงเซียวนั่งดูคอมเมนต์ที่กำลังดุเดือดแล้วก็ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

เขามาที่นี่ก็เพราะกงหลิงเซียวกำลังผลิตแบตเตอรี่โซเดียมนี่แหละ เขาภาวนาให้โปรเจ็กต์ของกงหลิงเซียวแท้งตั้งแต่ในครรภ์ และไม่มีวันพัฒนาสำเร็จไปตลอดชีวิต

"ฮี่ฮี่~ คุนดูร้าเริงจังเยยนะ~"

หวงเซียวที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับคอมเมนต์ ไม่ทันสังเกตเห็นต้ากัว (หม้อต้มใบใหญ่) ที่โผล่พรวดขึ้นมา เขาตอบกลับไปว่า "ก็ต้องอารมณ์ดีอยู่แล้วสิ"

"แย้วทำไมคุนถึงร้าเริงขนาดนี้ย่า? บอกหนูโหน่ยจิ~"

หวงเซียวยังคงสั่นขาอย่างได้ใจ ปลายนิ้วเลื่อนดูคอมเมนต์ไปเรื่อยๆ "ก็เพราะมีคนตายเพราะรถของกงกรุ๊ปอีกแล้วน่ะสิ แบบนี้ก็แปลว่าซินหลินของเราชนะชัวร์ๆ"

"คนตายเหยอ? ให้หนูดูโหน่ยจิว่าคนตายอยู่ไหย"

ทันใดนั้น ใบหน้ากลมป้อมก็ยื่นเข้ามาแนบชิดหน้าจอโทรศัพท์ บังวิสัยทัศน์ของหวงเซียวจนมิด

หวงเซียวสะดุ้งโหยง มองดูก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่จู่ๆ ก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง

ใบหน้ายุ้ยๆ เด้งดึ๋งของเจ้าตัวเล็กบังเอิญชนเข้ากับหลังมือของเขาพอดี

นุ่มนิ่ม น่ารัก น่าหยิก... หวงเซียวอยากมีลูกมาตลอดแต่ก็ไม่สมหวังสักที แต่เด็กคนนี้นี่สิ!

ทำไมถึงได้น่าหยิกขนาดนี้นะ?

"เสี่ยวหวง! (หวงน้อย) ทำไมหนูไม่เห็นมีคนตายเยยล่ะ? คุนนี่แย่จิมๆ! คนเค้ายังไม่ตาย ก็ไปแช่งเค้าให้ตาย คุนมันไม่มีมา-ยาต! เบบี๋ของคุนเกิดมาจะไม่มีก้น!"

ต้ากัวเงยหัวกลมๆ ขึ้นมา ดวงตากลมโตฉ่ำวาวกะพริบปริบๆ จ้องมองหวงเซียว

หวงเซียวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เธอ! ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้!"

ยัยเด็กตัวแสบนี่ไม่ใช่ลูกสาวของกงหลิงเซียวหรอกเหรอ?

"ช่ายแย้ว! หนูอยู่นี่เยย คุนเซอไพยส์หม้าย? ดีจายหม้ายย?"