บทที่ 176 วันนี้เจ้าก้อนแป้งดูซึมเศร้าเหรอ? ไม่เลยสักนิด!

บทที่ 176 วันนี้เจ้าก้อนแป้งดูซึมเศร้าเหรอ? ไม่เลยสักนิด!

ครูหยางขมวดคิ้ว ทำไมคำพูดของต้ากัวถึงฟังดูแปลกทะแม่งๆ?

ที่บอกว่าวาดรูปแล้วเขียนชื่อเด็กคนนี้ลงไป มันหมายความว่ายังไง?

ในที่สุดครูหยางก็เข้าใจความหมายของต้ากัว "ไม่นะต้ากัว! ครูเป็นครู จะให้ครูช่วยหนูทำการบ้านได้ยังไงกัน?"

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เงียบสงัด

เขามองที่นั่งของต้ากัวและที่นั่งว่างเปล่าด้านหลังอย่างเหม่อลอย

เด็กพวกนี้หายไปไหนกันหมด?

หนีกันไปหมดแล้ว!

เขาอยากจะร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา จะมาแกล้งครูแบบนี้ไม่ได้นะ!

...วันนี้ หลิวจื่อเสียงมารับต้ากัว

"คุณพ่ออยู่ไหนคะ?" เธอนั่งอยู่ในรถ หันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะมุดลงไปมองใต้เบาะ "คุณพ่อจ๋า พ่ออยู่ไหน?"

หลิวจื่อเสียงมองดูเจ้าตัวเล็กที่กำลังโด่งก้นชี้ฟ้าแล้วตะโกนเรียกอยู่ใต้เบาะรถ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ

เขาไม่รู้เลยว่าเจ้าก้อนแป้งคนนี้ได้เรียนรู้อะไรในคลาสเรียนเล็กๆ ที่โรงเรียนบ้าง เพราะทุกครั้งที่กลับมา เธอมักจะทำอะไรแปลกๆ อยู่เสมอ

"ขำอะไรคะ! คุณพ่อของหนูหายไปนะ! หนูจะแจ้งตำรวจ!" ต้ากัวทำหน้าขึงขัง เอามือเท้าเอวอวบๆ ของตัวเอง "นี่เป็นเรื่องซีเรียสมากเลยนะ เพราะหนูมีคุณพ่อแค่คนเดียวนะ!"

"เขายุ่งอยู่น่ะ เขาไปทำแบตเตอรี่ที่โรงงาน" หลิวจื่อเสียงลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ พร้อมกับจัดผมเปียเล็กๆ ให้เข้าทรง "วันนี้มีการบ้านไหม? ทำไมตอนที่ฉันถาม ครูของหนูถึงไม่ตอบเลยล่ะ?"

ต้ากัวชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้าง "หนูไม่มีกาน-บ้าน!"

"หนูไม่มีจริงๆ นะ!"

ต้ากัวชูนิ้วกลางขึ้นมาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "หนูสาบานได้เลยว่าไม่มีกาน-บ้านจริงๆ"

หลิวจื่อเสียงรู้สึกสงสัย จึงโทรหาครูหยางต่อหน้าเจ้าตัวเล็ก "ทำไมโทรศัพท์ครูของหนูถึงปิดเครื่องล่ะ?"

ต้ากัวรีบนั่งหลังตรงและทำตัวเรียบร้อยทันที

ใบหน้าอวบอูมแนบชิดติดกับหน้าต่างรถ เธอมองออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ ทำตัวประหนึ่งว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

เป็นเพราะดูเหมือนว่าเธอจะช่วยครูเอาโทรศัพท์ไปชาร์จแบต แต่บังเอิญไปเจอคุณป้าผู้อำนวยการหน้าห้องเรียนเสียก่อน เลยเดินตามไปที่ห้องน้ำ แล้วเอาโทรศัพท์วางทิ้งไว้บนถังขยะทิ้งกระดาษชำระ

หลังจากกดชักโครก เธอก็ลืมหยิบมันมาด้วย... ในขณะเดียวกัน หลังจากโทรไปสามสี่สายและเห็นว่าโทรศัพท์ของครูหยางยังคงปิดเครื่องอยู่ หลิวจื่อเสียงจึงเลิกโทร

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าวันนี้เจ้าก้อนแป้งดูเงียบเป็นพิเศษ

"เป็นอะไรไป?" หลิวจื่อเสียงคิดในใจ หรือว่าเจ้าตัวเล็กจะคิดถึงพ่อ?

ถึงยังไง ปกติกงหลิงเซียวก็จะมารับเธอตรงเวลาเสมอ แต่วันนี้เขากลับไม่มา

หลิวจื่อเสียงมองดูเธอที่ไม่ร้องไห้หรือโวยวาย แผ่นหลังเล็กๆ ของเธอดูรู้ความเอามากๆ

เขาเอ่ยปลอบว่า "กินข้าวเสร็จแล้วฉันพาไปหาคุณพ่อ เอาไหม?"

ต้ากัวยังคงเงียบ ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง

หลิวจื่อเสียงมองดูเจ้าตัวเล็กจากด้านหลัง สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยของเด็กน้อย

หลิวจื่อเสียงขยับไปนั่งข้างๆ ต้ากัวโดยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นว่าเจ้าตัวเล็กกำลังจ้องเขม็งไปที่รถโฆษณาของร้านแฮมเบอร์เกอร์ที่เพิ่งขับผ่านไป

"อยากกินเหรอ?"

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกาย เธอหัวเราะคิกคักอย่างเขินอาย "ได้เหรอคะ?"

ก็นะ ปกติกงหลิงเซียวไม่ยอมให้เธอกินของพวกนี้ โดยบอกว่ามันจะทำให้เธอกลายเป็นต้ากัวตัวอ้วนกลม

"ได้สิ"

ต้ากัวสวมกอดหลิวจื่อเสียงด้วยความตื่นเต้น ซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล "แงงง~ หม่าม้าผู้ชาย หม่าม้าดีที่สุดในโลกเลย หนูรักหม่าม้าตะหลอดปายยย"

หลิวจื่อเสียงรู้สึกดีที่ถูกเจ้าก้อนแป้งน้อยกอด ถึงยังไงเธอก็นุ่มนิ่มและมีกลิ่นหอมกลิ่นนมละมุนน่าทะนุถนอม

"งั้นเราไปกินกันเถอะ"

ต้ากัวเต้นแร้งเต้นกาด้วยความดีใจ "โฮะ โฮะ โฮะ!"

ระหว่างรออาหาร หลิวจื่อเสียงก็หยิบแฟ้มข้อเสนอโครงการออกมา แล้วจงใจกางมันออกตรงหน้าต้ากัว

"ต้ากัว ก่อนกินข้าว เรามาเรียนหนังสือกันสักสองสามคำดีไหม?"

แต่สายตาของเจ้าตัวเล็กเอาแต่จดจ่ออยู่กับเฟรนช์ฟรายส์และแฮมเบอร์เกอร์ เธอไม่สนใจเลยว่าเขากำลังพูดอะไร ได้แต่พยักหน้ารับส่งๆ ไป

"ถ้าอย่างนั้น เธอคิดว่าบริษัทเล็กๆ ที่ผลิตแบตเตอรี่แห่งนี้น่าลงทุนไหม?"

จู่ๆ ต้ากัวก็เบิกตากว้าง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมแปดซี่ด้วยความตื่นเต้น "พวกเราคือหมายเลข 1232! เรา! ถึงคิวพวกเราแล้ว!"

หลิวจื่อเสียงพ่ายแพ้ให้กับเธออย่างราบคาบ เขาอุตส่าห์คิดว่าเธอกำลังบอกว่ามันน่าลงทุนเสียอีก!

หลิวจื่อเสียงจำต้องไปรับแฮมเบอร์เกอร์และเฟรนช์ฟรายส์มาก่อน

เมื่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ต้ากัวก็หยิบแฟ้มข้อเสนอโครงการเมื่อครู่ขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธออ่านตัวหนังสือข้างในไม่ออกหรอก

เธอคุ้นเคยแค่ตัวหนังสือคำว่า "แบตเตอรี่" เท่านั้น

เพราะช่วงนี้คุณพ่อของเธอกำลังทำแบตเตอรี่อยู่นั่นเอง

"เบอร์เกอร์พอร์คชอปย่างของเธอมาแล้ว" หลิวจื่อเสียงเดินกลับมาและเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังอ่านตัวหนังสือบนแฟ้มข้อเสนอโครงการอย่างจริงจัง

เขาถามด้วยความคาดหวัง "เราลงทุนได้ไหม?"

"โอ๊ะ! คุณพ่อกลายเป็นหมูย่างไปแล้ว! มันกำลังจะระเบิดตู้ม!"

ในตอนนั้นเอง ข่าวด่วนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรทัศน์ในร้านแฮมเบอร์เกอร์อย่างกะทันหัน