บทที่ 18: พันธมิตรเมฆา และการประลองทิพย์

ซูเกะลองเหวี่ยงลูกตุ้มสายโซ่ดูสองสามครั้ง ยิ่งเขาอัดพลังจิตวิญญาณลงไปมากเท่าไหร่ สายโซ่ก็ยิ่งยืดออกไปได้ไกลเท่านั้น

ความยาวที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ทำให้แรงเหวี่ยงลดน้อยลงเลย และความเร็วในการยืดหดของมันก็รวดเร็วเสียจนคนธรรมดายากจะตอบโต้ได้ทัน

เขารันบันทึกในใจ: ระยะเวลาที่ลูกตุ้มใช้โจมตีเป้าหมายตรงหน้ากับเป้าหมายที่ห่างออกไปห้าเมตรนั้นแทบจะไม่ต่างกันเลย

'นี่มันค่อนข้างขี้โกงชัดๆ—อาวุธระยะประชิดที่ใช้งานได้เหมือนอาวุธระยะไกล'

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวที่เห็นได้ชัดคือทุกครั้งที่เหวี่ยงมันจะสูบกินพลังจิตวิญญาณไปเรื่อยๆ

"ด้วยอาวุธชิ้นนี้ บางทีฉันควรพิจารณาเปลี่ยนความสามารถ 'อ่าน' ในดาบเหล็กหักออกเสียที"

พลังทำลายปกติของดาบเหล็กหักนั้นใกล้เคียงกับลูกตุ้ม แต่ความสามารถของมันไม่ "หน้าด้าน" เท่า เขาควรเปลี่ยนไปใช้ความสามารถที่ส่งเสริมการใช้ลูกตุ้มจะดีกว่า

"เอาเถอะ... ยังไม่ต้องรีบร้อน"

เขายังมีเวลาอีกสี่วันก่อนจะเปลี่ยนความสามารถได้ ครั้งต่อไปที่เจอสัตว์ประหลาด เขาต้องทดสอบว่าพลังของลูกตุ้มกับ "กายาเหล็กไหล" ของมนุษย์จิ๋วในหม้อจะสามารถใช้พร้อมกันได้หรือไม่

ถ้าทำได้ เขาจะเปลี่ยนความสามารถของดาบอย่างแน่นอน

แม้เขาจะฝึกฝนวิชาดาบด้วยตัวเองเพียงไม่กี่วัน แต่พื้นฐานท่าเท้าและการทรงตัวนั้นเป็นเรื่องสากล ลูกตุ้มชิ้นนี้เบากว่าและให้ความรู้สึกที่คล่องตัวกว่ามาก

เขามุ่งหน้าไปยังห้องปรุงยาและดื่มน้ำยาจิตวิญญาณลงไปหนึ่งขวด เมื่ออาการข้างเคียงทุเลาลง ซูเกะก็กลับมายังสุสาน และพบว่าจู่ๆ ตัวเองก็ไม่มีอะไรให้ทำเสียอย่างนั้น

เขารุดหน้าขุดครบ 10 ครั้งตั้งแต่เช้า และตอนนี้เพิ่งจะเลยเที่ยงมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาจึงเปิดช่องสื่อสารขึ้นมาดู

[World Channel]

"พวกนายขุดไปถึงสุสานที่เท่าไหร่กันแล้ว?"

"ฉันอยู่ที่ 6"

"ฉัน 9 แล้ว"

"ทุกคนบ้าเลือดกันจังเลยเหรอ?"

"ฉันรู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาตัวรอดคนหนึ่ง เขาเคยอยู่หน่วยรบพิเศษ ตอนนี้เขาอยู่ที่สุสานที่ 16 แล้วนะ"

"สุดยอด... ที่ 16... ฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิด"

"แล้วซูเกะล่ะ? มีใครรู้ไหมว่าเขาขุดไปถึงไหนแล้ว?"

"เขาไม่น่าจะเก่งกว่าทหารหน่วยรบพิเศษหรอกมั้ง? น่าจะสัก 13 หรือ 14 หรือเปล่า?"

"ถึงเขาจะมีชื่อเสียงและทรัพยากรเยอะ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะขุดไปได้ไกลขนาดนั้น ดูจากรูปโปรไฟล์แล้ว เขาดูไม่ใช่พวกสายอึดถึกทนเลยสักนิด"

ซูเกะไม่ได้ตอบโต้อะไร ปัจจุบันเขาอยู่ที่สุสานลำดับที่ 27 แล้ว

และนั่นเป็นเพราะเขาเสียเวลาไปกับการขายคบไฟในวันแรกจนขุดไม่ครบสามครั้ง

ไม่อย่างนั้น เขาคงขุดไปจนถึงขีดจำกัดสูงสุดของระบบไปแล้ว

[Regional Channel]

"เห้อ... มือถือฉันจะแบตหมดแล้ว เบื่อชะมัด มีใครอยากเล่น 'คลาวด์อลิอันซ์' สักตาไหม?"

"ในสุสานไม่มีสัญญาณแถมไม่มีที่ชาร์จ มือถือมันก็แค่เอาไว้ดูเวลาเท่านั้นแหละ"

"คลาวด์อลิอันซ์คืออะไรน่ะ?"

"ก็แค่ให้ผู้เล่น 10 คน เลือกฮีโร่กับเลนมา แล้วมาพิมพ์บรรยายการดวลเลนกันผ่านข้อความไง"

"ฉันเอาด้วย! ลีซินป่า! ลีซินอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ขอร่วมรบ!"

"ฉันด้วย! ดาจี่กลาง!"

"เจ๊ นั่นมันคนละเกมแล้ว!"

"มีใครอยากเล่นกับเมน เหยา ไหม?"

"ถอยไปเลย ฉันเล่นเอง ฉันจะเล่น ยูมี"

"ไปไกลๆ เลยพวกตัวถ่วง!"

"ประลองทิพย์งั้นเหรอ... พวกนายนี่มันนิยามของคำว่าว่างจนเป็นบ้าจริงๆ"

"เห้ย แก๊งนี้มันนับยังไงวะ? ฉันจะแพ้ได้ไงในเมื่อมีมังกรขี่หน้าอยู่เนี่ย?"

"ไอ้กระจอก ทีโม แอบอยู่ในพุ่ม แกตายแล้ว"

"อะไรวะ! บ้าเอ๊ย! ทีโมเลเวล 3 วันช็อต มาโอไก เลเวล 6 เลือดเต็มของฉันเนี่ยนะ?"

"ทีโมตัวนั้นถูกเทพโบราณสิงร่างไง มันคือ ทีโมปีศาจจากโหมด Doom Bots"

"???"

ซูเกะส่ายหัวแล้วปิดช่องสื่อสาร ดูเหมือนว่าแม้แต่ในสุสานอันตราย ผู้คนส่วนใหญ่ก็ยังคงเบื่อหน่ายจนแทบคลั่งในช่วงบ่าย

'ช่างเถอะ กลับไปฝึกใช้ลูกตุ้มในพื้นที่ว่างเปล่าดีกว่า แล้วค่อยกลับมาทำเห็ดปูพัดกิน'

สามชั่วโมงต่อมา ซูเกะกลับออกมาพร้อมกับความอิ่มท้อง

รสชาติของเห็ดปูนั้นยอดเยี่ยมมาก มันมีรสสัมผัสไม่ต่างจากเนื้อปูจริงๆ ทั้งแน่นและหวานฉ่ำ

น่าเสียดายที่เครื่องปรุงเพียงอย่างเดียวที่เขามีคือเกลือ

เขาตั้งใจจะเช็กคำใบ้เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ล่วงหน้า

แต่แล้ว ข้อความส่วนตัวก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมา

ปกติถ้าไม่มีข้อความเลยก็เงียบกริบ แต่พอจะมีขึ้นมา ก็แห่กันมาพร้อมกันเสียอย่างนั้น

เมื่อเปิดแชทดู เขาพบว่าเป็น หลิวอู่เทียน

ชายคนนั้นส่งข้อความมาตั้งแต่เมื่อเช้า บอกว่ามีพวกสิบแปดมงกุฎเยอะเกินไป และเขากำลังคัดกรองอย่างระมัดระวัง

หลิวอู่เทียน: "ในที่สุด! ในที่สุดผมก็เข้าใจความรู้สึกของคุณแล้ว การถูกถล่มด้วยข้อความเนี่ยมันไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย"

ซูเกะ: "งานเสร็จแล้วใช่ไหม?"

หลิวอู่เทียน: "ครับ จากการตรวจสอบข้าวของเครื่องใช้ของทั้งสามคน ผมพบครอบครัวที่แท้จริงของพวกเขาแล้ว ผมแจกจ่ายเสบียงทั้งหมดให้พวกเขาไปแล้ว ยกเว้นแต่..."

ซูเกะ: "ยกเว้นอะไร?"

หลิวอู่เทียน: "ครอบครัวของเด็กหญิงคนนั้น... พวกเขาอยากรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ"

แววตาของซูเกะหม่นลง

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมดให้หลิวอู่เทียนฟัง

หลิวอู่เทียน: "ไอ้พวกเดรัจฉาน! ขยะสังคมชัดๆ!"

ซูเกะ: "คุณตัดสินใจเอาเองเถอะว่าจะบอกพวกเขาไหม ความจริงบางอย่างอาจนำมาซึ่งโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า"

หลิวอู่เทียน: "ผม... ขอผมคิดดูหน่อยนะครับ"

เมื่อปิดแชท ซูเกะก็ไม่ได้รีบร้อนจะยืนยันอะไร หากครอบครัวเหล่านั้นออกมาแถลงการณ์ มันคงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าสถานการณ์จะเริ่มสุกงอมและเห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจน

เขาเดินไปที่กำแพงแต่ละด้าน

[ด้านหน้า: เพิ่งถูกกวาดล้างไป ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตใหม่โผล่มา]

[ห้องทางซ้าย: มีหีบสมบัติเหล็กซ่อนอยู่ และมีมนุษย์สามคน]

[ทางขวา: มีโดมแก้วลึกลับที่ดูน่าขนลุก การเปิดมันจะปลดปล่อยวิญญาณร้ายที่ทรงพลัง พลังจากน้ำยาและวัตถุเหนือขีดจำกัดของคุณในตอนนี้ยังไม่เพียงพอจะกำจัดมันได้]

[ด้านบน: มีวัตถุดิบอุตสาหกรรมบางอย่างและหีบสมบัติเหล็ก เป็นทางเลือกที่ดี]

[ด้านล่าง: ห้องสมุดใต้น้ำที่มีหนังสือเกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับมากมาย มี 'ดีปวัน' ตัวเต็มวัยอยู่ข้างใน โชคดีที่มันยังไม่แก่มาก คุณพอจะฆ่ามันได้ แต่โชคร้ายคือคุณไม่สามารถดำน้ำได้นานขนาดนั้น]

"ดีปวันอีกแล้วเหรอ"

คราวก่อน คำใบ้บอกว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของดีปวันรุ่นเยาว์ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้แม้แต่ตัวเต็มวัยก็ไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป

ห้องสมุดใต้น้ำ แถมยังเกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับอีก—ในฐานะ 'นักอ่าน' มีหรือที่เขาจะไม่สนใจ?

เขาลองค้นในตลาดแลกเปลี่ยนแต่ไม่พบไอเทมที่มีความสามารถในการช่วยดำน้ำเลย

เขาคงต้องลงประกาศหาด้วยตัวเอง

'เดี๋ยวนะ ถ้าฉันโพสต์ตอนนี้ ช่องแชทคงระเบิดอีกรอบแน่'

เขาลองเช็กบันทึกเหตุการณ์ปัจจุบันก่อน

[World Channel]

"ผมคือพ่อของ ซูจินฟาง ผมขอให้ครอบครัวของ หวังหนิง และ พันอวี่ ออกมาอธิบายทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"ผมคือสามีของ เหอผิงจือ ผมไม่อยากพูดอะไรมากเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่ต้องเสียภรรยาในวัยกลางคน แต่ผมแค่อยากขอบคุณซูเกะ โลกนี้ยังต้องการคนดีๆ แบบคุณ ผมหวังว่าสิ่งที่เกิดกับภรรยาของผมจะไม่เกิดขึ้นกับใครอีก"

"ฉันไม่อยากพูดอะไรหรอกนะ แต่เห็นคนดีถูกใส่ร้าย ฉันเลยตัดสินใจออกมาแสดงตัว ฉันได้รับของของต้าหยวนและเสบียงมากมายแล้ว แค่นั้นแหละ"

พ่อของซูจินฟางชื่อ ซูเหยียนจวิน เขามีใบหน้าที่คล้ายกับรูปในบัตรนักศึกษามาก

เมื่อมีข้อความถูกแชร์มาจากช่องแชทภูมิภาคมากมาย และพ่อแม่ของพันอวี่ก็ออกมาขอโทษ ความจริงทั้งหมดก็ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ

ซูเกะเปิดแชทส่วนตัวแล้วส่งคำขอแลกเปลี่ยนไปหาหลิวอู่เทียน

หลิวอู่เทียน: "???"

เมื่อเห็น [น้ำยาเปลี่ยนลำดับ 9] ที่ซูเกะวางลงไป และเห็นว่าเขากดตกลงแล้ว หลิวอู่เทียนถึงกับอึ้ง

หลิวอู่เทียน: "ลูกพี่ นี่มันอะไรกัน? คุณกดผิดคนใช่ไหม?"

เขารีบปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนทันทีเพราะกลัวว่าจะเผลอไปกดตกลงเข้า

จากข้อความส่วนตัวที่เขาได้รับในช่วงสองวันที่ผ่านมา มีคนพูดถึงว่าซูเกะลงประกาศขายสูตรยาเลเวล 9 และถามเขาเรื่อง 'วัตถุเหนือขีดจำกัด' จนเขาทำตัวไม่ถูกไปหมด

ซูเกะส่งคำขอแลกเปลี่ยนไปอีกครั้ง

จากการกระทำเมื่อครู่ หลิวอู่เทียนพิสูจน์แล้วว่าเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ

ซูเกะ: "ฉันไม่ได้กดผิด ฉันหวังว่าคุณจะช่วยงานฉันต่อไปในอนาคต นี่คือการลงทุนที่จำเป็นเพื่อให้คุณไม่ตายไปเสียก่อนในสุสานแห่งนี้"

หลิวอู่เทียน: "แต่... แต่น้ำยานี่มันล้ำค่าเกินไป!"

ซูเกะ: "คุณไม่อยากได้เหรอ? ถ้าไม่ชอบ 'นักบิดอาสา' คุณก็เอาไปแลกกับคนอื่นในตลาดได้นะ"

หลิวอู่เทียน: "เปล่าครับ... จริงๆ แล้วผมเป็นพวก Backpack (นักแบกเป้) ในสายงานเรา เราก็มักจะเรียกตัวเองว่าพวกนักบิดหรือคนพเนจรเหมือนกันนั่นแหละ"

หลิวอู่เทียนตัดใจและเลิกลังเล เขาใส่ผลึกมานา 3 ก้อนสุดท้ายที่เขามีลงไป

หลิวอู่เทียน: "ผมไม่อยากได้ของฟรี ผมได้ยินคนพูดกันว่าน้ำยานี้มีค่าประมาณ 300 ผลึกมานา ถือว่านี่เป็นการขายแบบผ่อนชำระแล้วกันครับ ดอกเบี้ยก็คือการที่ผมจะคอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้คุณในอนาคตเอง!"

ซูเกะ: "เป็นการแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผล"

[การแลกเปลี่ยนเสร็จสมบูรณ์]

น้ำยาที่มอบให้หลิวอู่เทียนไม่ใช่สูตรยา แต่เป็นยาที่ปรุงเสร็จแล้ว ซูเกะต้องการลองปรุงยาด้วยตัวเองเพื่อเตรียมตัวสำหรับการเลื่อนลำดับในอนาคต

หลังจากบอกข้อควรระวังในการกินยาให้หลิวอู่เทียนทราบแล้ว เขาก็เลิกกวนอีกฝ่าย ปิดแชท แล้วกลับไปยังตลาดแลกเปลี่ยน

[ผู้ขาย: ซูเกะ]

[สินค้า: น้ำดื่ม 10 ลิตร]

[ความต้องการ: อุปกรณ์ดำน้ำที่เหมาะสำหรับการต่อสู้]

[หมายเหตุ: ส่งข้อความส่วนตัว]

[จำนวน: 1]

——

[ผู้ขาย: ซูเกะ]

[สินค้า: ผลึกมานา 50 ก้อน]

[ความต้องการ: อุปกรณ์ดำน้ำที่เหมาะสำหรับการต่อสู้]

[หมายเหตุ: ส่งข้อความส่วนตัว]

[จำนวน: 1]

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป บรรยากาศในช่องแชทโลกก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง!