บทที่ 48 - โลภหลงไม่รู้จักพอ ลอบส่งข่าวสาร!

บทที่ 48 - โลภหลงไม่รู้จักพอ ลอบส่งข่าวสาร!

อันที่จริง เคล็ดวิชานี้กู้หานสามารถนำออกมาได้ในเวลาเพียงชั่วพริบตา

ทว่าเขาเกรงว่าอีกฝ่ายจะเกิดความสงสัย จึงได้นัดหมายเวลาไว้ครึ่งวันเช่นนี้

กลับมาแล้วหรือ?

หัวหน้าเว่ยประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า กู้หานจะสามารถนำของกลับมาได้จริงๆ

"น้องชาย" เขาเดินเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น "ดูท่าเจ้าจะเป็นคนที่รักษาสัจจะยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ข้าอาจจะล่วงเกินไปบ้าง หวังว่าน้องชายคงไม่ถือสากันนะ"

ในน้ำเสียงนั้น ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเถาวัลย์ผลึกม่วงเลยแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้คิดจะคืนมันให้เลย

"ของ" กู้หานชูหยกบันทึกในมือขึ้น "ข้านำมาแล้ว"

หยกบันทึกชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ มีประโยชน์ใช้สอยกว้างขวาง ทั้งเคล็ดวิชา พลังศักดิ์สิทธิ์ หรือกระทั่งภาพเหตุการณ์... ล้วนสามารถบันทึกเก็บไว้ได้ ก่อนที่กู้หานจะกลับมา เขาจงใจไปหาซื้อมาโดยเฉพาะ

"ดี ดี!" หัวหน้าเว่ยหน้าบาน รีบยื่นมือออกไปรับ "คิดไม่ถึงเลยว่าน้องชายเจ้าจะ..."

"แล้วของที่ข้าต้องการล่ะ?" กู้หานชักมือกลับ

"น้องชายโปรดรอสักครู่" รอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้าเว่ยกว้างขึ้นกว่าเดิม "ข้าจะไปรายงานท่านเจ้าหอ"

...

ชั้นห้า หอจวี้เป่า

เวลานี้ ที่นี่เหลือเพียงเถียนเหิงผู้เดียวเท่านั้น ส่วนตู้เถิงนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

"แพ้แล้วหรือ?" แตกต่างจากความฮึกเหิมเมื่อครึ่งวันก่อน เวลานี้เขาขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "องค์ชายใหญ่... จะแพ้ได้อย่างไร? คนที่เอาชนะเขาผู้นั้น ตกลงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่!"

ก่อนหน้านี้ หลังจากที่กู้หานจากไปได้ไม่นาน ข่าวคราวจากสำนักยุทธ์ก็ถูกส่งมา

องค์ชายใหญ่... กลับพ่ายแพ้ให้กับคนไร้ชื่อเสียงผู้หนึ่งในการประลอง!

วินาทีที่ได้ยินข่าวนี้ ตู้เถิงก็ทั้งตกใจทั้งเดือดดาลจนไม่สนใจผลลั่วโยวอีกต่อไป เขาสั่งการอย่างรีบร้อนสองสามคำ ก่อนจะจากไปมุ่งหน้าไปยังจวนขององค์ชายใหญ่ทันที

เจียงหงแพ้แล้ว

การพ่ายแพ้ในครั้งนี้ไม่ได้ส่งผลต่อตัวเขาเพียงคนเดียว ทว่ามันส่งผลกระทบต่อแผนการของศิษย์พี่ของเขาอย่างมหาศาล!

"เฮ้อ..." คิดได้ดังนี้ เถียนเหิงก็ลอบถอนหายใจ "หวังว่าผู้อาวุโสตู้จะหาวิธีกอบกู้สถานการณ์กลับมาได้นะ..."

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสียงของหัวหน้าเว่ยก็ดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง

"ท่านเจ้าหอ"

"ไอ้หนูคนนั้น... กลับมาแล้ว!"

"อะไรนะ!" เถียนเหิงชะงักไป ดีใจจนเนื้อเต้น

การเสนอราคาที่สูงลิ่วเช่นนั้น แท้จริงแล้วเขากับตู้เถิงไม่ได้ตั้งความหวังไว้เลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ทำไปเพราะความว่างเปล่า ลองเสี่ยงโชคกับความน่าจะเป็นอันริบหรี่นั้นดูเท่านั้น

อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่สำหรับตู้เถิง ศาสตราลี้ลับ หรือเคล็ดวิชาระดับปฐพี ก็ยังถือเป็นของล้ำค่าหาที่เปรียบมิได้

คิดได้ดังนี้ เขาก็รีบซักไซ้ "ของล่ะ?"

"ยังอยู่ในมือเขาขอรับ เขาบอกว่าต้องเห็นผลลั่วโยวเสียก่อน ถึงจะมอบให้ข้าได้"

"สิ่งที่เขานำมาคือสิ่งใด?"

"ข้าน้อยก็ไม่ทราบแน่ชัด เพียงแต่ดูจากท่าทางแล้ว หากไม่ใช่เคล็ดวิชา ก็ต้องเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ขอรับ"

"ดี ดี ดี!" ความหมองหม่นในใจของเถียนเหิงพลันถูกกวาดล้างไปจนหมดสิ้น ดีใจจนแทบเนื้อเต้น "มอบของให้มันไป!"

เคล็ดวิชาระดับปฐพี ต่อให้อยู่ในสำนักอวี้ฉิงก็ยังหาได้ยากยิ่ง แม้เขาจะเป็นถึงท่านเจ้าหอของหอจวี้เป่า ทว่าก็ไม่เคยได้สัมผัสของระดับนี้มาก่อน

เมื่อเทียบกันแล้ว ผลลั่วโยวผลนั้นกลับดูด้อยค่าไปถนัดตา

"ท่านเจ้าหอ" หัวหน้าเว่ยอึกอัก "หลังจากมอบของให้เขาแล้ว..."

"ตามมันไป!" เถียนเหิงหน้าทะมึน "สืบดูเบื้องหลังของมันให้ชัดเจน คนที่สามารถนำเคล็ดวิชาระดับปฐพีออกมาได้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะเป็นแค่คนไร้ชื่อเสียง! แน่นอน หากมันไม่ได้มีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่จริง หึหึ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับทะลวงทวารกระจอกๆ คนหนึ่ง... เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำเช่นไร!"

เวลานี้ เขาย่อมยังไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของกู้หาน

"ขอรับ!" หัวหน้าเว่ยขานรับ "แล้ว... เฉินผิงล่ะขอรับ?"

"แม้นมันจะทำงานขยันขันแข็ง แต่ในเมื่อผู้อาวุโสตู้ต้องการให้มันตาย มันก็ต้องตาย!" เถียนเหิงเข้าใจดี ตู้เถิงเกลียดชังหมอเทวดาเซวียเป็นพิเศษ และการที่เฉินผิงนำโอสถของหมอเทวดาเซวียกลับมาในวันนั้น ก็ไปล่วงเกินข้อห้ามของเขาเข้าอย่างจัง ย่อมไม่อาจรักษาชีวิตไว้ได้อีกต่อไป

...

โถงชั้นหนึ่ง

เมื่อเห็นว่ากู้หานสามารถนำของกลับมาได้จริงๆ เฉินผิงก็ตกใจอย่างสุดซึ้ง

เพียงแต่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความลับของกู้หาน เขาจึงไม่อาจเอ่ยถามให้มากความได้

ไม่นานนัก หัวหน้าเว่ยก็เดินลงมาอีกครั้ง เขาไล่เฉินผิงออกไป ก่อนจะพากู้หานเข้าไปในห้องเงียบห้องหนึ่ง แล้วนำกล่องไม้ที่บรรจุผลลั่วโยวออกมา

วินาทีแรกที่เห็นผลไม้ลูกนั้น กู้หานกลับรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย

เขาไม่ตกใจทว่ากลับดีใจ

ผลไม้ลูกนี้... ต้องมีประโยชน์ต่ออาส่าอย่างแน่นอน!

เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจแล้ว เขาก็มอบหยกบันทึกออกไปอย่างไม่อิดออด เพื่อรอให้ท่านเจ้าหอของหอจวี้เป่าผู้นั้นตรวจสอบ

แม้นเคล็ดโลหิตวิญญาณวิชานี้จะเป็นเพียงระดับปฐพีขั้นต่ำ ทว่ากลับตรงไปตรงมาและดุดันยิ่งนัก มันคือการเผาผลาญแก่นโลหิตในร่างกายเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งขึ้นสองเท่าในเวลาครึ่งเค่อ ถือเป็นวิถีของมารโดยแท้จริง และสำหรับกู้หานแล้ว เคล็ดวิชาขยะในปากของเงามืดวิชานี้ กลับเป็นสุดยอดวิชาเอาตัวรอดที่หาได้ยากยิ่ง

ยกระดับขึ้นสองเท่า!

นอกจากคัมภีร์กระบี่มหาอนุมานที่ยามนี้เขาไม่อาจทำความเข้าใจได้แล้ว เคล็ดโลหิตวิญญาณวิชานี้ก็คือวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเห็นมา!

"รอนานแล้วสินะน้องชาย" ระหว่างที่กำลังคิด หัวหน้าเว่ยก็กลับเข้ามาในห้องเงียบอีกครั้ง เขาเลื่อนกล่องไม้ไปตรงหน้ากู้หานเบาๆ "ท่านเจ้าหอพึงพอใจมาก ผลลั่วโยวนี้ เป็นของเจ้าแล้ว!"

กู้หานไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเก็บมันไว้กับตัวทันที

"แล้วอีกอย่างล่ะ?" เมื่อเรื่องราวคลี่คลาย กู้หานกลับยังไม่จากไป ยื่นมือไปตรงหน้าอีกฝ่าย "เถาวัลย์ผลึกม่วงของข้าล่ะ?"

"อะไรนะ?" หัวหน้าเว่ยหน้าตึง "น้องชาย เจ้าทำแบบนี้มันจะไม่ไร้น้ำใจไปหน่อยหรือ เพื่อให้เจ้าได้ซื้อผลลั่วโยวนี้ ข้าต้องวิ่งเต้นไปมา ทั้งยังช่วยพูดจาหว่านล้อมท่านเจ้าหอไปตั้งมากมาย ข้าไม่สมควรได้ค่าเหนื่อยบ้างหรือไง?"

"เจ้าช่วยพูดจาหว่านล้อมงั้นหรือ?" กู้หานปรายตามองเขา "ข้าไม่เชื่อหรอก"

เมื่อได้ผลลั่วโยวมาแล้ว เขาย่อมไม่ยอมให้หัวหน้าเว่ยบงการได้ตามใจชอบอีก

"หึหึ" หัวหน้าเว่ยไม่มีความคิดที่จะนำของออกมาเลยแม้แต่น้อย "บอกความจริงกับเจ้าเลยก็แล้วกัน ของที่ตกมาอยู่ในมือของข้า ไม่เคยมีธรรมเนียมคืนให้ผู้ใดทั้งนั้น! เถาวัลย์ผลึกม่วงนี้ ถือเป็นค่านายหน้าของข้าในการทำธุรกรรมครั้งนี้ก็แล้วกัน! หากเจ้ามีปัญหา ก็ไปหาท่านเจ้าหอได้เลย! ทว่า ถึงตอนนั้นจะเกิดผลลัพธ์อันใดตามมา ข้าก็สุดจะหยั่งรู้ได้แล้วนะ!"

"เช่นนั้นไม่ได้หรอก" กู้หานไม่ยอมอ่อนข้อให้ "เถาวัลย์ผลึกม่วงนี้มีมูลค่ามหาศาล หากมอบให้เจ้าไปเปล่าๆ ข้าก็ขาดทุนย่อยยับน่ะสิ!"

"..." หัวหน้าเว่ยถึงกับอึ้งกิมกี่

เคล็ดวิชาระดับปฐพีล้ำค่าถึงเพียงใด เจ้ากลับมอบให้โดยไม่กะพริบตา ทว่าเถาวัลย์ผลึกม่วงที่มีมูลค่าเพียงไม่กี่หมื่นผลึกปราณ เจ้ากลับคิดเล็กคิดน้อยเนี่ยนะ?

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน!" น้ำเสียงของกู้หานเปลี่ยนไป "ข้าไม่เอาเถาวัลย์ผลึกม่วงแล้ว ข้าขอหยิบของชิ้นหนึ่งในหอจวี้เป่าเพื่อเป็นการชดเชยก็แล้วกัน เป็นอย่างไร?"

"ของสิ่งใด!" หัวหน้าเว่ยมีท่าทีระแวดระวัง

"หินลี้ลับ" กู้หานไม่คิดจะปิดบังจุดประสงค์ของตนเอง "ของพรรค์นั้น ข้ารู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก"

"หินลี้ลับหรือ?" หัวหน้าเว่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที

หินลี้ลับพวกนั้นกองอยู่ตรงนั้นมานานหลายปีแล้ว ขายไม่ออกเลยสักก้อน สำหรับหอจวี้เป่าแล้ว ถือเป็นของที่ไร้ค่าที่สุด หากไม่ใช่เพราะยังแอบหวังลึกๆ ว่าจะได้เจอคนโง่เขลาสักสองสามคน เขาคงสั่งให้คนขนของพวกนั้นเข้าไปเก็บในคลังสมบัติ ไม่ให้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกต่อไปแล้ว

"น้องชายตาแหลมคมยิ่งนัก!" ภายนอกเขาแสร้งกล่าวชื่นชมไม่หยุดปาก "ภายในหินลี้ลับมีความลึกลับซ่อนอยู่มากมาย หากสุ่มผ่าเจอของวิเศษสักชิ้น ย่อมมีมูลค่ามหาศาลกว่าเถาวัลย์ผลึกม่วงหลายเท่าตัว!"

ทว่าในใจกลับดูแคลนยิ่งนัก

ไอ้บ้านนอกเอ๊ย! ยังคิดจะผ่าเจอของวิเศษอีกหรือ? ต่อให้เจ้าผ่าไปอีกแปดชาติ ก็ไม่มีทางเจอแม้แต่ตดหรอก!

...

ด้านนอก

เบื้องหน้าเฉินผิง ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถือหินลี้ลับขนาดเท่ากำปั้น พลิกไปพลิกมาดูไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเลและขัดแย้งในใจ

"หินลี้ลับก้อนนี้... ขายอย่างไร?" เฉินผิงดีใจขึ้นมาทันที หรือว่า หินลี้ลับก้อนนี้ จะขายออกในที่สุดแล้ว?

"นายท่าน" เขาลอบสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย เอ่ยอย่างระมัดระวังว่า "ก้อนที่ท่านถืออยู่ ราคาหนึ่งหมื่น..."

ปึ้ก!

ยังไม่ทันพูดจบ ผู้ฝึกยุทธ์คนนั้นก็โยนหินลี้ลับทิ้งทันที "หนึ่งหมื่น? ทำไมเจ้าไม่ไปปล้นเลยล่ะ!"

"นายท่าน!" เฉินผิงร้อนรนขึ้นมา "หากท่านต้องการจริงๆ ลดให้สองส่วน... ไม่สิ ลดให้สามส่วนก็ได้! ท่าน... ท่านลองพิจารณาดูอีกทีเถิด!"

"เฮ้อ..." เมื่อเห็นคนผู้นั้นเดินห่างออกไปเรื่อยๆ เขาก็ถอนหายใจ

กะแล้วเชียว หินลี้ลับพวกนี้ไม่มีใครอยากซื้อหรอก

"ข้าเอาก้อนนี้!" ระหว่างที่กำลังคิด เสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งก็ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง

"น้องชาย?" เมื่อเห็นกู้หาน เขาก็มีสีหน้ายินดี "เรื่อง... สำเร็จแล้วหรือ?"

"สำเร็จแล้ว!" กู้หานพยักหน้า ในมือถือหินลี้ลับก้อนหนึ่ง พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด

เพียงแต่มองอยู่นาน เขาก็มองไม่ออกถึงความผิดปกติใดๆ เลย

"น้องชาย" ด้านหลัง หัวหน้าเว่ยเดินเข้ามา "หินลี้ลับที่เจ้าถืออยู่ มีมูลค่าสามหมื่นผลึกปราณ ส่วนเถาวัลย์ผลึกม่วงต้นนั้น อย่างมากที่สุดก็มีมูลค่าเพียงสองหมื่นผลึกปราณเท่านั้น!"

"ทำไมล่ะ?" กู้หานปรายตามองเขา "หรือว่าเจ้าจะคืนเถาวัลย์ผลึกม่วงให้ข้า?"

"หึหึ" หัวหน้าเว่ยหัวเราะแห้งๆ "ช่างเถอะ ช่างเถอะ หินลี้ลับก้อนนี้เจ้าก็เอาไปเถิด ถือเสียว่าหอจวี้เป่าของเราผูกมิตรกับเจ้าก็แล้วกัน!"

ด้านข้าง เฉินผิงฟังทุกคำพูดได้อย่างชัดเจน

กะแล้วเชียว... เขาลอบถอนหายใจ ด้วยนิสัยของหัวหน้าเว่ย เถาวัลย์ผลึกม่วงที่ตกไปอยู่ในมือของเขา ย่อมไม่มีทางได้กลับคืนมาอย่างแน่นอน

"พี่ชาย!" กู้หานเก็บหินลี้ลับ ไม่มีเจตนาจะรั้งอยู่อีกต่อไป ประสานมือคารวะเฉินผิง "เรื่องวันนี้ ขอบคุณมาก! วันหน้าพวกเราค่อยพบกันใหม่!"

เอ่ยจบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองหัวหน้าเว่ย เดินตรงดิ่งจากไปทันที

"หึหึ" หัวหน้าเว่ยจ้องมองแผ่นหลังของกู้หาน แววตาเป็นประกาย "เฉินผิง"

"หา? หัวหน้าเว่ย?"

"เจ้ารู้จักไอ้หนูนี่งั้นหรือ?"

"น้องชายกู้ผู้นี้มาจากเมืองเทียนอู่ วันนั้นโชคดีที่ได้เขาช่วยเหลือ ข้าถึงได้พบกับเซวีย... แค่กๆ ไม่เพียงแค่นั้น เขายังเคยช่วยชีวิตข้าไว้ด้วย"

หมอเทวดาเซวีย? หัวหน้าเว่ยใจเต้นระรัว

ที่แท้... ก็เกี่ยวข้องกับหมอเทวดาเซวียนี่เอง! มิน่าล่ะถึงได้สามารถนำเคล็ดวิชาระดับปฐพีออกมาได้! น่าเสียดายที่ตอนนี้หมอเทวดาเซวียไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง!

เช่นนั้นก็ถึงคราวซวยของเจ้าแล้ว!

ลอบแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา จากนั้นเขาก็รีบตามออกไป

แย่แล้ว! เฉินผิงใจหายวาบ

รูปแบบการทำงานของหอจวี้เป่า และนิสัยใจคอของหัวหน้าเว่ยผู้นี้ เขาย่อมรู้ซึ้งแก่ใจดีที่สุด

น้องชาย... กำลังตกอยู่ในอันตราย!

คิดได้ดังนี้ เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันกรอด รีบตามออกไปเช่นกัน

...

บนถนนสายยาว

กู้หานเดินด้วยความเร็วที่ไม่ช้าไม่เร็ว เพียงแต่ทิศทางที่เขามุ่งหน้าไปกลับไม่ใช่โรงเตี๊ยม ทว่ากลับเป็นนอกเมือง

ด้วยสัมผัสวิญญาณอันแข็งแกร่งของเขา ที่เหนือล้ำยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับผสานธาตุ ย่อมสามารถรับรู้ถึงหัวหน้าเว่ยที่สะกดรอยตามมาแต่ไกลได้อย่างง่ายดาย

โลภหลงไม่รู้จักพอ!

ความคิดของอีกฝ่าย เขาพอจะเดาออกคร่าวๆ แล้ว เขาแอบแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ก่อนจะมุ่งหน้าออกนอกเมืองต่อไป สวมบทบาทเป็นเหยื่อชั้นเลิศได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทว่าเมื่อเพิ่งจะมาถึงประตูเมือง ร่างหนึ่งก็พลันกระโจนออกมาจากด้านข้าง ขวางทางเขาเอาไว้

เป็นเฉินผิงนั่นเอง

"น้องชาย!" ตลอดทางที่ผ่านมา เพราะเกรงว่าจะไม่ทันเวลา เขาจึงทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มี ถึงสามารถตามกู้หานได้ทันก่อนหัวหน้าเว่ย

"พี่เฉิน?" กู้หานประหลาดใจเล็กน้อย "ท่านมาได้อย่างไร?"

"หัวหน้าเว่ย... อาจจะคิดร้ายต่อเจ้า!"

"ท่าน..." กู้หานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา "ท่านเหนื่อยหอบถึงเพียงนี้ ก็เพื่อมาบอกข่าวนี้แก่ข้างั้นหรือ?"

เฉินผิงพยักหน้า "น้องชาย เจ้าต้องระวังตัวให้มากนะ!"

"พี่ชาย" กู้หานหันไปมองด้านหลัง ถอนหายใจออกมา "ท่านรู้หรือไม่ ว่าหัวหน้าเว่ยผู้นั้นค้นพบท่านแล้ว?"

"หา?" เฉินผิงหน้าซีดเผือด "เขา..."

"เสียใจหรือยังล่ะ?"

"ก็มี... อยู่บ้าง"

"ไปกันเถอะ" กู้หานตบไหล่เขาพร้อมรอยยิ้ม

"ไป..." เฉินผิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ไปที่ใด?"

"นอกเมืองไงล่ะ" กู้หานรู้สึกจนใจเล็กน้อย "พี่ชาย ท่านคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะ ว่าจะมีใครสามารถเอาเถาวัลย์ผลึกม่วงไปจากมือข้าได้ฟรีๆ? นั่นตั้งสองหมื่นผลึกปราณเชียวนะ!"

"..." เฉินผิงถึงกับมึนงงไปหมด

เขาไม่อาจล่วงรู้ความคิดของกู้หานได้เลย นี่... นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายเชียวนะ อย่าว่าแต่สองหมื่นเลย ต่อให้เป็นสองแสนผลึกปราณ มันยังจะสำคัญอีกหรือ?

เพียงแต่ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรให้มากความ กู้หานก็คว้าไหล่เขาไว้ ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน มุ่งตรงไปยังนอกเมืองทันที

ครู่ต่อมา หัวหน้าเว่ยที่มีสีหน้าทะมึนก็ไล่ตามมาถึง

"เฉินผิง!"

"เจ้าคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!"

"แอบมาส่งข่าวสารงั้นหรือ? ดีเลย จะได้จัดการเจ้าไปพร้อมกันเลย ประหยัดเวลาข้าไปได้อีกเปลาะ!"

[จบแล้ว]