Shazam:เริ่มต้นด้วยพลังของเทพทั้งหก ตอนที่12

"เจสันไปไหน? ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเขาเลย?"

คลาร์กถามด้วยความสงสัย

"เขาบอกฉันเมื่อไม่นานนี้ว่าจะไปหาอะไรบางอย่างที่เรียกว่า ‘ลีกนักฆ่า’"

"ได้ยินว่าที่นั่นอยู่แถวๆ มุมหนึ่งของคาบสมุทรอาหรับ คาดว่าเขาคงต้องใช้เวลาหาสักพัก"

"เขาคิดจะไปทำอะไรที่นั่น? แล้ว ‘ลีกนักฆ่า’ คือที่ไหนกัน?"

"ลีกนักฆ่าเป็นองค์กรที่ฝึกฝนแบทแมน เจสันน่าจะไปที่นั่นเพราะต้องการแสวงหาพลัง"

คลาร์กพยักหน้า เขารู้ดีว่าทำไมเจสันถึงต้องการพลังเช่นนั้น

ในช่วงปีที่ผ่านมา การแข่งขันทางธุรกิจของ Pioneer Technology ดุเดือดมาก และถึงแม้ยังไม่มีการระเบิดของเหล่าผู้มีพลังพิเศษในสังคม แต่ก็มีนักฆ่าที่ไม่ธรรมดาพยายามลอบสังหารเดนอยู่หลายครั้ง

นักฆ่าพวกนั้นส่วนใหญ่ถูกจัดการโดยเจสัน หลังจากที่เขาหายดีแล้ว เจสันก็ไม่ได้จากไป เขาอ้างว่าจะอยู่เพื่อเป็นการตอบแทน แต่เดนรู้ดีว่าเจสันแค่ต้องการสังเกตเขาและคลาร์ก ว่าทั้งสองคนเป็นคนแบบไหน และเป็นภัยต่อโลกนี้หรือไม่

เดนชื่นชมเจสันในเรื่องนี้ เพราะแม้เจสันจะรู้ดีว่าถ้าทั้งคู่เป็นคนเลวจริงๆ พลังของเขาก็คงไม่มีทางหยุดยั้งพวกเขาได้ แต่เจสันก็ยังเลือกที่จะทำ

แต่สิ่งที่เจสันไม่คาดคิดก็คือ เมื่อเวลาผ่านไป การอยู่ร่วมกันทำให้เขาค่อยๆ ซึมซับอุดมการณ์และคุณธรรมของทั้งสอง จนในที่สุดเขาก็เข้าร่วมทีมจัสติซ ลีกที่เริ่มต้นขึ้น

เจสันกลายมาเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของเดน ช่วยจัดการนักฆ่าและทหารรับจ้างที่พยายามทำร้ายเขา

ในตอนแรก ทุกอย่างราบรื่น เพราะเจสันซึ่งเป็นโรบินรุ่นสองและผู้ช่วยที่แบทแมนฝึกฝนมาอย่างดี สามารถจัดการศัตรูทั่วไปได้ไม่ยาก

แต่เมื่อศัตรูที่เข้ามาเป็นคนระดับสูงขึ้น เรื่องก็เริ่มยากขึ้น

ครั้งแรกคือ เดดช็อต มือปืนอันดับหนึ่งในวงการ เขาไม่ได้ปะทะกับเจสันตัวต่อตัว แต่เลือกซุ่มยิงจากระยะสองกิโลเมตร กระสุนทะลุหน้าต่างกระจกของตึกและพุ่งตรงมาที่เดน

ตอนนั้นเดนกำลังเจรจาทางธุรกิจอยู่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนถูกยุงกัดที่ขมับ พอจับดูถึงรู้ว่าเป็นกระสุนที่ถูกกระแทกจนแบนแล้ว

เจสันที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจ และเมื่อเขาไปตามหามือปืน คนร้ายก็หายตัวไปแล้ว

ครั้งต่อมา ศัตรูที่เข้ามาคือ เดธสโตรก เขาบุกมาท้าสู้ตรงๆ และเจสันก็สู้ไม่ได้เลย เดธสโตรกที่มีทักษะการต่อสู้เหนือกว่าแบทแมน และไม่มีความเมตตา ทำให้เจสันแทบจะต้านทานไม่ไหว

โชคดีที่เดนช่วยไว้ทัน เขาใช้พลังส่งเดธสโตรกไปที่ไหนสักแห่งจนหายลับไป เจสันถึงรอดมาได้

หลังจากเหตุการณ์นั้น เจสันยอมรับว่าเดนคือเทพเจ้าที่แท้จริง พลังที่เขาและคลาร์กมีคือสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจเทียบได้

ดังนั้น เจสันจึงตัดสินใจแสวงหาพลังในแบบที่เขาทำได้ โดยตั้งเป้าหมายว่าจะเป็นมนุษย์ที่มีศักยภาพสูงสุดทั้งด้านร่างกายและความคิดเหมือนแบทแมน

และเขารู้ว่า หากต้องการพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น เขาต้องไปยังสถานที่ที่ฝึกฝนแบทแมน ซึ่งก็คือ ลีกนักฆ่า

แม้เดนจะเสนอความช่วยเหลือ เจสันก็ปฏิเสธและเลือกที่จะออกเดินทางด้วยตัวเอง เพื่อใช้การเดินทางครั้งนี้เป็นบททดสอบและการฝึกฝน

"เห็นไหมล่ะ เขาทำเหมือนไม่สนใจแบทแมน แต่ลึกๆ แล้วเขาเคารพแบทแมนมาก ถึงขนาดเลือกเดินตามเส้นทางเดียวกัน"

เดนพูดพร้อมรอยยิ้ม และคลาร์กก็พยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขาเคยพูดคุยกันเกี่ยวกับชีวิตของแบทแมน และคลาร์กรู้ดีว่าแบทแมนก็คือ บรูซ เวย์น

คลาร์กเคยแอบไปเยือนก็อตแธมและใช้สายตาเอกซเรย์ดูด้วยตัวเอง

หากไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่เชื่อว่าเพลย์บอยชื่อดังอย่างบรูซ เวย์น จะเป็นอัศวินรัตติกาลที่ออกปราบอธรรมในยามค่ำคืน

ความรู้สึกนี้เหมือนกับการค้นพบว่าในโลกความจริงมีซูเปอร์ฮีโร่จริงๆ และพอเปิดเผยตัวตนก็กลายเป็นอะไรที่คาดไม่ถึง เช่นคนดังแบบที่ไม่มีใครคาดคิด

"ตอนนี้การเตรียมการของเราพร้อมพอแล้วหรือยัง?"

คลาร์กถามด้วยความสงสัย

"การเตรียมเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

เดนพยักหน้ารับ

"ฉันจำได้ว่านายเคยพูดถึงสถานที่นัดพบของจัสติซ ลีกที่นายออกแบบไว้?"

"ใช่แล้ว มันถูกสร้างโดย Umbrella อยู่ในอาคารแถบชานเมืองทางฝั่งตะวันตก ติดทะเล วิวสวยมากเลยล่ะ"

คลาร์กแปลกใจ "อ้าว? เสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันจำได้ว่าผ่านมาไม่กี่เดือนเองนะ"

เดนถอนหายใจแล้วตบไหล่คลาร์ก

"คลาร์ก เทคโนโลยีคือพลังการผลิตอันดับหนึ่ง นายจะเข้าใจเรื่องนี้เมื่อไหร่กันนะ?"

"ด้วยความรู้จากคลังข้อมูลคริปตัน นี่ถือว่าช้าแล้วนะ ฉันยังต้องพยายามไม่ให้ดูแปลกเกินไปเลย"

ตอนนี้โรงงานของ Umbrella เริ่มเปลี่ยนมาใช้หุ่นยนต์อัจฉริยะในการผลิต ซึ่งควบคุมโดย คอร์ทานา

เพื่อให้คอร์ทานาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพบนโลก เดนถึงกับออกแบบ "สมอง" ใหม่ให้เธอโดยเฉพาะ

มันเป็นเสาแสงขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในอาคารริมฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกันกับที่จอดยานคริปตันของคลาร์กและแคปซูลช่วยชีวิตจากวัยเด็ก

เพื่อปกป้องทรัพย์สินเหล่านี้ เดนได้วางวงเวทมนตร์รอบอาคาร มีทั้งคาถาป้องกันการบุกรุก คาถาเตือนภัย และคาถาป้องกันตัวอัตโนมัติ หากมีใครพยายามโจมตี อาคารจะสามารถปกป้องตัวเองและส่งสัญญาณเตือนไปหาเดนได้ทันที

ในปีที่ผ่านมา เดนใช้พลัง ปัญญาของโซโลมอน เพื่อเรียนรู้เวทมนตร์ที่ใช้งานได้จริงหลายอย่าง

เขาเคยเจอ "จิตวิญญาณ" ของโซโลมอนขณะทำสมาธิและพูดคุยกัน แต่จิตวิญญาณนี้เหมือนปัญญาประดิษฐ์มากกว่า ตอบคำถามตามโปรแกรมที่กำหนดไว้

อย่างไรก็ตาม มันก็เพียงพอสำหรับการชี้แนะเขา เดนเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมจอมเวทชาแซมถึงได้วางใจหายไป เพราะพลังชาแซมมาพร้อมคู่มือการใช้งานอยู่แล้ว!

"งั้นตอนนี้เราคงสามารถเริ่มชวนสมาชิกใหม่ได้แล้วใช่ไหม? ไม่ปิดบังเลยนะ ฉันว่างจนเกือบขึ้นสนิมแล้วช่วงนี้"

คลาร์กรู้สึกเบื่อ ช่วงปีที่ผ่านมาเขาแค่ช่วยงานในฟาร์มของมาร์ธา หรือไม่ก็ไปสังเกตว่าที่สมาชิกใหม่ของจัสติซ ลีก ตามที่เดนแนะนำมา ชีวิตเขาดูว่างเปล่าเหลือเกิน.

คลาร์กที่ตอนนี้กลายเป็นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องออกไปทำงานหาเงินอีกต่อไป การดูแลฟาร์มของโจนาธานกลายเป็นงานอดิเรกที่เขารักที่สุด เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนพ่อยังอยู่เคียงข้างเขา

นอกจากนี้ คลาร์กยังฟังคำแนะนำของเดน บินออกไปอาบแดดในอวกาศเป็นครั้งคราว ซึ่งช่วยให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้เราจะเชิญฮีโร่ที่มองภาพรวมได้กว้างไกล"

"ใครล่ะ?"

"วันเดอร์วูแมน"

"นายไม่เคยบอกหรือว่าเธออยู่ที่ธีมีสกีร่า?"

"นั่นมันข้อมูลเก่าแล้ว ตอนนี้ฉันได้รับข่าวใหม่มา เธอย้ายกลับมาที่นี่แล้ว"

"เธออยู่ที่ไหนล่ะ?"

"ตอนนี้เธอทำงานอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่งในวอชิงตัน"

"งั้นเราไปหาเธอเลยไหม?"

"อย่าเพิ่งรีบ ต้องส่งจดหมายเชิญไปก่อน จะได้ไม่เสียมารยาท"

"จดหมายเชิญ?"

เดนโบกมือในอากาศ หน้าจอเสมือนจริงปรากฏขึ้น เขาเปิดไฟล์หนึ่งออกมา เป็นภาพถ่ายขาวดำของกลุ่มทหาร โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง เธอสวมเกราะที่แตกต่างจากเสื้อผ้าทั่วไป

"นี่คือ…"

"ภาพนี้ถ่ายช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง" เดนอธิบาย

แม้แต่เล็กซ์ ลูเธอร์ยังสามารถหาภาพนี้มาได้ สำหรับเดนแล้วมันยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่

เดนรู้ว่าไดอาน่าต้องมีภาพต้นฉบับอยู่ แต่ภาพนั้นเก่าเกินไป ใกล้จะเสียหายเต็มที เธอจึงต้องสแกนเก็บไว้ในรูปแบบดิจิทัล และเพราะคอมพิวเตอร์ของเธอเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต คอร์ทานาจึงพบมันได้

"เดน นายทำแบบนี้มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคล…"

คลาร์กพูดอย่างระอา

แต่เดนไม่สนใจ เขาแก้ไขข้อความเชิญพร้อมแนบรูปภาพไป จากนั้นก็กดส่งออกไปทันที

"เรียบร้อย!" เดนพูดด้วยรอยยิ้ม "อีกไม่นานเธอก็คงตอบกลับมา"