Shazam:เริ่มต้นด้วยพลังของเทพทั้งหก ตอนที่07

หลังจากรอจนคลาร์กพูดคุยกับโจ-เอลเสร็จ เดนก็ยื่นคำขอของเขา

"นายอยากเรียนรู้ความรู้ในยานลำนี้?"

"ใช่"

เดนอธิบายเหตุผล โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงเรื่องของซอด เขาสังเกตว่าใบหน้าของโจ-เอลมีแววเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"นายเป็นเพื่อนของคาล ถ้าคาลเลือกที่จะเชื่อนาย ฉันก็พร้อมจะเชื่อใจเช่นกัน"

คลาร์กพูดขึ้นทันที "ผมเชื่อใจเขาครับ"

โจ-เอลพยักหน้าและให้สิทธิ์เดนในการเข้าถึงไฟล์ความรู้ทางเทคโนโลยี

"นายอยากเรียนรู้ผ่านวิธีไหน? ยานลำนี้สามารถถ่ายโอนความรู้ผ่านวงจรประสาทได้โดยตรง"

"แต่เนื่องจากยานลำนี้เก่าแก่ถึงสองหมื่นปี อุปกรณ์นี้อาจไม่สามารถสร้างความจำระยะยาวได้ ต้องถ่ายโอนทีละเล็กละน้อย"

"ไม่มีปัญหา" เดนมั่นใจใน "ปัญญาของโซโลมอน"

"ตกลง ยานลำนี้มี AI อิสระอีกตัวหนึ่งที่จะช่วยนายจัดการข้อมูล"

โจ-เอลกล่าว ก่อนที่เสียงผู้หญิงนุ่มนวลจะดังขึ้น

"ยินดีต้อนรับ"

ระบบตรวจจับภาษาที่เดนใช้และเริ่มต้นกระบวนการ

"ระบบตรวจสอบเรียบร้อย สิทธิ์การใช้งานห้องสมุดข้อมูลได้รับการอนุมัติ"

"ระบบทั้งหมดทำงานปกติ"

"ผู้ใช้งานใหม่ขอเข้าถึงข้อมูลในคลัง ขออนุญาตใช้งาน?"

เดนตอบกลับทันที "ยอมรับ"

"คลังข้อมูลคริปตันมีความรู้จากดาวเคราะห์ 100,000 แห่ง"

"ดีมาก"

เดนกำลังจะเริ่มกระบวนการ แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปตะโกนเรียกคลาร์ก

"คลาร์ก ฉันกำลังจะเริ่มเรียนรู้นะ นายอยากเรียนด้วยไหม?"

"ไม่!"

คลาร์กปฏิเสธทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่สนใจ

เดนรู้สึกว่า คลาร์กที่มี สมองระดับซูเปอร์ แต่กลับไม่เคยใช้มันเพื่อเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ เป็นเรื่องน่าผิดหวัง

"นายจะทำอะไรต่อ?" เดนถาม

"นายไม่ได้พูดว่าจะเชิญคนเข้าร่วมองค์กรอะไรของเราหรือ?"

"จัสติซ ลีก!"

"ชื่อมันดูจงใจไปหน่อยไหม?"

"แล้วชื่อ ‘ซูเปอร์แมน’ ของนายไม่ดูจงใจหรือไง?" เดนตอบกลับ

"ฉันมีชื่อเรียกด้วย? แล้วนายล่ะ ชื่อของนายคืออะไร?"

"ชาแซม"

"ฟังดูไม่ค่อยมีเอกลักษณ์เลย มีที่มายังไง?" คลาร์กถามด้วยความสนใจ

"เพราะฉันมีปัญญาของโซโลมอน, พลังของเฮอร์คิวลิส, ความอดทนของแอตลัส, อำนาจของเทพซูส, ความกล้าหาญของอคิลลีส และความเร็วของเมอร์คิวรี่ เอาตัวอักษรแรกของแต่ละชื่อมารวมกันก็ได้คำว่า ‘ชาแซม’"

"อืม ฟังดูเจ๋งดีนะ ต่อไปนายอธิบายแบบนี้ให้แฟน ๆ ฟังละกัน"

เดนกลอกตา แต่ไม่ได้พูดถึงชื่อเก่าของชาแซมที่เคยถูกเรียกว่า "กัปตันมาร์เวล" เพราะไม่อยากเจอปัญหาลิขสิทธิ์

ที่สำคัญ แค่คิดถึงชื่อนั้น เขาก็อดหัวเราะไม่ได้เพราะดันนึกถึงใบหน้าที่ดูจริงจังเกินเบอร์ของคนที่เกี่ยวข้องในอีกจักรวาลหนึ่ง

"ถ้านายไม่มีอะไรทำจริง ๆ ลองไปที่ก็อตแธมดูสิ หาทางติดต่อกับแบทแมนหน่อย"

"นายไม่ใช่บอกว่าเขาขี้ระแวงเหรอ?"

"ใช่ แต่ฉันว่ากับนายไม่น่าจะมีปัญหา"

"นายไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนที่เข้าถึงยากมากเหรอ?"

"ใช่ แต่ฉันก็ยังคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา"

คลาร์กทำหน้าสงสัยหนักมาก "อะไรกันแน่เนี่ย บอกว่าไม่มีปัญหา ๆ อยู่ได้"

เดนไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม แต่เขารู้ว่าในจักรวาล DC ส่วนใหญ่แล้ว ซูเปอร์แมนกับแบทแมนมักจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ด้วยความจริงใจของคลาร์ก เขาเชื่อว่าแบทแมน ซึ่งมักเป็นเหมือนภูเขาน้ำแข็ง จะค่อย ๆ เปิดใจได้

และตอนนี้ซอดยังไม่มา อาคารเวย์นยังไม่พัง แบทแมนจึงยังไม่มีอคติกับซูเปอร์แมนมากนัก คลาร์กจึงเหมาะที่จะไปพูดคุย

แต่... จะรอดไหมกับก็อตแธมที่ "สงบสุข" แบบนั้น?

"โอเค งั้นฉันจะลองไปดู แล้วคนอื่นล่ะ?"

เดนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

"สำหรับวันเดอร์วูแมนกับนายพลสวอนวิค รออีกหน่อย ฉันจะหาโอกาสชวนพวกเขาเอง"

นี่เป็นแผนที่เขาวางไว้ เพราะหากจำไม่ผิด ตอนนี้วันเดอร์วูแมนยังทำงานในปารีสและไม่ได้กลับมาสหรัฐ

ส่วน มาร์เชียน แมนฮันเตอร์ (Martian Manhunter) ตอนนี้แฝงตัวอยู่ในกองทัพระดับสูงของสหรัฐ จะเข้าไปเชิญตรง ๆ คงไม่เหมาะ

สำหรับฮีโร่คนอื่นที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ เช่น แฟลชหรือไซบอร์ก การเชิญตอนนี้อาจยังเร็วเกินไป

เดนเคยพิจารณาชวน ฮอว์คแมน (คาร์เตอร์ ฮอลล์) และ ด็อกเตอร์เฟท (เคนต์ เนลสัน) จาก Justice Society

แต่เมื่อคิดถึงภาพยนตร์ Black Adam ความลังเลก็เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่มีพลัง แต่เพราะบุคลิกและวิธีการของพวกเขา

ฮอว์คแมน แม้จะดูไม่แข็งแกร่งมาก แต่เขาอึด ทนทาน มีประสบการณ์การต่อสู้สูง และมีความสามารถในการเป็นผู้นำ

แต่เขายึดติดกับความถูกต้องตามกฎหมายอย่างเคร่งครัดเกินไป จนดูเหมือนคนหัวโบราณ

ใน Black Adam ฮอว์คแมนต่อต้านการฆ่าของแบล็กอดัม แต่กลับไม่มีบทบาทอะไรในการปกป้องชาวคาห์นดักจากอาชญากรรมในอดีต

ส่วน ด็อกเตอร์เฟท ในคอมิกดูทรงพลังมาก แต่ในภาพยนตร์เขากลับแสดงศักยภาพได้น้อยกว่าที่ควร

ที่สำคัญคือ นาบู เทพที่ควบคุมด็อกเตอร์เฟทหลังการแปลงร่าง มีบุคลิกที่เดนไม่ชอบ เพราะชอบพูดเหมือน อแมนด้า วอลเลอร์ ซึ่งฟังแล้วทำให้หัวเสีย

"เอาไว้ดูอีกที แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะ"

หลังจากพูดคุยกับคลาร์กเสร็จ เดนก็ปล่อยคลาร์กไปจัดการเรื่องของตัวเอง ส่วนเขาก็เดินเข้าห้องสมุดข้อมูลของยานและเริ่มการเรียนรู้อย่างจริงจัง

"โรงเรียนอะไร ไม่ต้องไปแล้ว!" เดนคิดในใจ.

....

คลาร์กแต่งตัวธรรมดาเหมือนหนุ่มชาวไร่ทั่วไป เดินเข้าไปในเมือง ก็อตแธม

ตกเย็นคลาร์กเดินฝ่าฝนปรอย ๆ เข้าไปในร้านอาหารเล็ก ๆ ชื่อ "Pauli’s Diner" เพราะรู้สึกหิว

"สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ?"

พนักงานเสิร์ฟสาวผมบลอนด์เดินเข้ามาทัก คลาร์กยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

"ขอวาฟเฟิลกับเบคอน แล้วก็กาแฟด้วยครับ"

เมื่อเห็นรอยยิ้มหล่อ ๆ ของคลาร์ก พนักงานสาวก็ยิ้มตอบก่อนจะเดินไปจัดเตรียม

"อากาศแย่ใช่ไหม?"

คลาร์กได้ยินเสียงพูดคุยจากด้านข้าง จึงหันไปดู พบว่าชายวัยกลางคนในชุดตำรวจเป็นคนพูด

"ผมชื่อ โอเวนส์ เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นี่ คุณไม่ใช่คนแถวนี้ใช่ไหม?"

"มันดูชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?" คลาร์กมองตัวเองอย่างสงสัย

โอเวนส์หัวเราะ "ใช่แล้ว ดูคุณก็รู้ว่าคุณเป็นคนดี คนแบบนี้ไม่ใช่ชาวก็อตแธมแน่ ๆ"

"ผมชื่อคลาร์ก เพิ่งมาถึงเมืองนี้ กำลังตามหาใครบางคน"

โอเวนส์ไม่ได้ถามอะไรต่อ แค่เริ่มบทสนทนาเพราะนิสัยจากงานเท่านั้น

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน

เขาดูอายุน้อยกว่าคลาร์กมาก อาจยังไม่ถึง 20 ปี ใบหน้าดูเครียดและกังวล

โอเวนส์ดูเหมือนจะรู้จักชายหนุ่มคนนั้น "เฮ้ เจสัน ออกมาทำไมดึก ๆ แบบนี้? ฉันจำได้ว่าแถวบ้านนายมีเคอร์ฟิวนะ"

เจสันฝืนยิ้มตอบ "มีธุระนิดหน่อย..."

โอเวนส์ทำหน้าเหมือนเข้าใจ "ฉันรู้ ฉันก็เคยหนีเที่ยวตอนวัยรุ่นเหมือนกัน"

คลาร์กมองเจสันผ่าน ๆ และสังเกตว่าแม้จะอายุน้อย แต่ร่างกายของเขาแข็งแรงมาก

ถ้าต้องสู้ เจสันน่าจะสามารถล้มชายตัวใหญ่ ๆ ได้สามถึงห้าคนด้วยตัวคนเดียว

"เด็กคนนี้มีอะไรพิเศษ?" คลาร์กคิดในใจ

เจสันดูร้อนรน เขามองนาฬิกาข้อมือตลอดเวลา เหมือนกำลังรอใครบางคน

จู่ ๆ โทรศัพท์ของเจสันก็ดังขึ้น

เมื่อเจสันดูหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็ยิ่งเครียดกว่าเดิม ทำให้คลาร์กเริ่มสงสัยมากขึ้น

"ฉันถึงแล้ว นายอยู่ไหน?"

เจสันพูดเสียงเบา ขณะถือโทรศัพท์ไว้ใกล้หูอย่างระมัดระวัง

คลาร์กนึกขอโทษในใจ ก่อนจะเปิดใช้พลัง การได้ยินเหนือมนุษย์ อย่างเงียบ ๆ

เขาได้ยินเสียงจากปลายสาย เสียงนั้นฟังดูแปลกประหลาดและแฝงไปด้วยความวิปลาส

"โอ้ เจสันที่รัก วันนี้ฉันเผลอบิดนิ้วแม่ของนายหักไปอีกนิ้ว เธอร้องไห้เสียงดังมากเลยนะ ฉันแทบจะอดใจฆ่าเธอไม่ไหวแล้ว"

"หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้ปีศาจ!"

เจสันตะโกนด่าด้วยความโกรธ แต่เสียงของเขาก็ปิดบังความกลัวและความอ่อนแอในใจไม่ได้

"รีบมาสิ เจสัน โอ้ จริงสิ ฉันเกือบลืมบอกไป ฉันย้ายไปอยู่โกดังร้างใกล้ ๆ อาร์คัมแล้วล่ะ"

"นายคงรู้ว่าที่ไหนใช่ไหม? หรือว่านายจะไปใช้คอมพิวเตอร์ของเจ้าค้างคาวน้อยเช็กดูก่อน?"

เสียงหัวเราะที่ปลายสายฟังดูเย้ยหยันและน่าขนลุก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เจสันรู้ทันทีว่าเสียงนั้นเป็นของแม่ของเขา

"พอแล้ว! พอเถอะ! ฉันจะไปหาแกคนเดียว ได้โปรดอย่าทำร้ายเธออีก"

คลาร์กรู้สึกโกรธจนแทบระเบิด เขาอยากบินไปช่วยเดี๋ยวนั้น แต่เขาไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่ที่ไหน จึงต้องพยายามอดกลั้น

ในใจเขาตัดสินใจแน่วแน่ว่า จะต้องตามเจสันไปและช่วยแม่ลูกคู่นี้ให้ได้!