บทที่ 14 ลักพาตัว, ข่มขู่

"แก๊งชิงจู๋มันไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน"

เว่ยเซิ่งอัดอั้นตันใจ

แม่งเอ๊ย!

อัดอั้น!

อัดอั้นสุดๆ!

ใครบ้างไม่อัดอั้น

ซ่างกวนจี้ถอนหายใจยาว "คราวนี้ข้าพลาดเอง"

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ตอนแรกคิดว่าบ่อนอู่ฝูงถังที่กิจการรุ่งเรืองจะรุ่งเรืองไปตลอดกาล นี่เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง

ไม่ถึงสิบวัน

แค่เจ็ดวันสั้นๆ

โดนป่วนไปสามรอบ

ผีพนันตายไปสามคน

แล้วบ่อนอู่ฝูงถังก็เจ๊งไม่เป็นท่า

ต่อให้เรื่องคราวนี้เงียบไป กว่าจะฟื้นฟูให้กลับมาคึกคักเหมือนเดิมได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาสองสามเดือน

ช่วงนั้นจะเสียรายได้ไปตั้งเท่าไหร่

เจ็บใจ!

เจ็บใจจนเลือดซิบ

"เล่นสกปรกเกินไปแล้ว!"

"แก๊งชิงจู๋มันหน้าด้านสุดๆ แบบนี้จัดการยากจริงๆ!"

ซ่างกวนจี้รู้สึกไร้เรี่ยวแรง

เขาเพิ่งรู้ตัวตอนนี้เองว่า บ่อนของตัวเองพอเอาไปเทียบกับแก๊งใหญ่ๆ มันก็แค่เด็กอมมือ ไม่ได้มีค่าอะไรเลย

ในบ่อนอู่ฝูงถัง

ซ่างกวนจี้ เว่ยเซิ่ง หนีซาน ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลังจากโกรธจัดก็คือความว่างเปล่าและสับสน...

ฉันคือใคร

ฉันอยู่ที่ไหน

ฉันจะทำอะไร

จู่ๆ ก็เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก

เว่ยเซิ่งลูบหน้า เรียกความฮึกเหิมกลับมาเป็นคนแรก กัดฟันพูดว่า "ในเมื่อแก๊งชิงจู๋มันกล้าทำขนาดนี้ เราก็ตาต่อตาฟันต่อฟันไปเลย!"

เขาหันไปมองซ่างกวนจี้ "ศิษย์พี่ ข้าจะพาลูกน้องไปฆ่าคนของแก๊งชิงจู๋สักสองสามคนระบายแค้น ไอ้สองคนที่ปากแข็งนั่นได้ข่าวว่าเป็นลูกน้องของโจวซาน ข้าจะไปจัดการไอ้โจวซานก่อนเลย!"

ซ่างกวนจี้โบกมือ "ยังไม่ถึงขั้นนั้น รอดูคำสั่งจากเบื้องบนก่อน"

...

ซ่างกวนจี้เห็นแก่ส่วนรวม เลือกที่จะรอ

แต่ก็นะ...

ต้นไม้ล้มอยากนิ่งแต่ลมไม่ยอมหยุด

เขาไม่ไปหาเรื่อง แต่เรื่องก็วิ่งมาหาเขาเอง

...

วันที่สิบเจ็ดเดือนสี่

ดึกดื่นมืดค่ำ

หวังหงเฟยเหนื่อยสายตัวแทบขาด กลับมาถึงบ้าน

ช่วงนี้เรื่องวุ่นวายเยอะแยะ คดีฆาตกรรมต้นเดือน คดีปล้นบ้านตัวเองก็ยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ สองวันนี้เบื้องบนยังสั่งให้เขาพาคนไปสืบคดีผีพนันบ่อนอู่ฝูงถังโดนฆ่าอีก

ยุ่งจนหัวปั่น

แต่มืดแปดด้าน ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย

ตอนนี้เขาแค่อยากจะกลับบ้านนอนให้เต็มอิ่ม

แต่ว่า...

เอี๊ยด...

หวังหงเฟยผลักประตูเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นชายฉกรรจ์นั่งอยู่

"หืม"

เขาถอยหลังออกมา ดูป้ายหน้าบ้าน

ก็ถูกนี่นา!

บ้านใหม่เขานี่

ถ้าอย่างนั้น...

"แกเป็นใคร"

หวังหงเฟยหน้าตึง รีบมองเข้าไปในบ้าน ไม่เห็นลูกเมีย

"รนหาที่ตาย!"

เขาสะบัดมือปาปืนดาวกระจายใส่คอหอยชายคนนั้นทันที

ฉึก!

ดาวกระจายปักเข้าเป้าเต็มๆ

ชายคนนั้นตายคาที่

"..."

หวังหงเฟยชะงัก คิดไปเองว่าน่าจะมีลูกไม้ซ่อนอยู่

ชายฉกรรจ์ที่กล้ามานั่งจังก้าอยู่กลางบ้านคนอื่นแบบนี้ จะไม่เป็นวิทยายุทธ์ได้ยังไง

จะหลบดาวกระจายที่ปาใส่ซึ่งๆ หน้าไม่ได้เลยเหรอ

เป็นไปไม่ได้!

"คิดจะหลอกข้าเรอะ!"

หวังหงเฟยปาดาวกระจายไปอีกสามดอก เล็งหน้าอกสอง หัวหนึ่ง...

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

โดนหมด

คราวนี้ตายสนิทแน่นอน

แต่หวังหงเฟยกลับใจคอไม่ดี สบถด่าเสียงหลง "ไอ้ส้นตีนเอ๊ย! ไม่มีฝีมือแล้วเสือกทำเป็นเก่ง! แม่งเอ๊ย!"

สติแตกไปแล้ว

ดาวกระจายดอกแรกเขาแค่กะจะลองหยั่งเชิงแล้วก็ขู่ให้กลัว ไม่ได้คิดจะฆ่าให้ตายหรอกนะ!

จริงๆ นะ!

ใครจะไปคิดล่ะว่า ไอ้คนที่กล้าจับตัวลูกเมียคนอื่นมา แถมยังมานั่งรอเจ้าของบ้านกลับมาหน้าตาเฉย จะหลบดาวกระจายซึ่งๆ หน้าไม่ได้

จะอ่อนหัดอะไรขนาดนี้

จะซื่อบื้ออะไรขนาดนี้

มันซื่อบื้อก็ช่างมันเถอะ แต่มันทำหวังหงเฟยซวยไปด้วยนี่สิ

เขายังรอให้มันเผยไต๋อยู่เลย จะได้รู้ว่ามันเป็นใคร แล้วลูกเมียเขาโดนจับไปไว้ไหน

แต่ตอนนี้...

พังหมดแล้ว!

...

"หัวหน้ามือปราบหวัง"

"ท่านใจร้อนไปหน่อยนะ"

จั่วจิงลูบคอหอย ประทับร่างนักรบเดนตายอีกคนเดินเข้ามาจากหน้าประตู

เขาก็พูดไม่ออกเหมือนกัน

คิดไม่ถึงเลยว่านักรบเดนตายคนแรกที่ตาย จะตายง่ายดายขนาดนี้

เขาหันไปมองหวังหงเฟย "ไม่อยากให้ลูกเมียปลอดภัยแล้วเหรอ ถึงกล้าฆ่าคนของข้า"

"..."

หวังหงเฟยพูดไม่ออก

จั่วจิงเดินผ่านหวังหงเฟยไป ดึงดาวกระจายออกจากศพนักรบเดนตาย "เข้าจุดตายทุกดอก แม่นจริงๆ"

ก็แหงล่ะสิ!

หวังหงเฟยหงุดหงิด

เป้านิ่ง ยืนให้ปา ไม่หลบ แถมยังอยู่ใกล้ขนาดนี้ ถ้าปาไม่โดนก็เลิกเล่นดาวกระจายไปเถอะ

จั่วจิงนั่งลง

โยนสร้อยคอเส้นนึงให้หวังหงเฟย "ดูซะ"

หัวหน้ามือปราบหวังจำได้ทันทีว่าเป็นสร้อยที่เมียเขาใส่ติดตัวตลอด

จากนั้น

จั่วจิงก็โยนล็อกเก็ตทองเหลืองให้ ล็อกเก็ตของลูกชายหวังหงเฟยนั่นเอง

คราวนี้ชัดเจน

ลูกเมียตกอยู่ในอันตรายจริงๆ

"ความแค้นไม่ลงที่ลูกเมีย!"

"พวกแกเป็นใครกันแน่!"

หวังหงเฟยกัดฟันกรอด

จั่วจิงมองหวังหงเฟยแล้วก็ยิ้มออกมา

หัวหน้ามือปราบหวังคนนี้ ปกติทำคนบ้านแตกสาแหรกขาดมาไม่รู้เท่าไหร่ ชอบกินทั้งโจทย์ทั้งจำเลย อย่างเช่นจั่วจิง ตอนที่โดนพวกอันธพาลอย่างล่ายผีสู่ ชิงเฉ่าเสอ ทำร้าย น้องชายจั่วเฉิงโดนซ้อมจนพิการ ตอนนั้นเขายังไม่ตื่นรู้ถึงอดีตชาติ สมองยังช้าๆ ไปแจ้งความที่ศาลาว่าการ ก็โดนหัวหน้ามือปราบหวังหลอกเอาเงินไปจนหมดตัว

โครตจะน่าสงสารเลย

แต่ตอนนี้

เอาคืนให้หมด

ต้องให้หัวหน้ามือปราบหวังได้ลิ้มรสความรู้สึกบ้านแตกสาแหรกขาดบ้าง

แน่นอนล่ะ

ถ้าฆ่าหัวหน้ามือปราบหวังได้เลยก็ดีที่สุด

แต่จากการให้นักรบเดนตายไปสืบข่าวมา หวังหงเฟยคนนี้รับมือยากจริงๆ ดูลึกลับซับซ้อน อาจจะเก่งกว่าหลิวหมิงหรือเว่ยเซิ่งซะอีก

จั่วจิงไม่กลัวการเสียสละ แต่ก็ไม่ยอมเสียสละแบบสูญเปล่า

นักรบเดนตายของเขา ถึงชื่อจะเป็นเดนตายก็เถอะ

แต่จนถึงตอนนี้

นอกจากนักรบเดนตายที่เพิ่งตายอนาถไปเมื่อกี้ ก็ไม่มีใครตายอีกเลย แม้แต่จ้าวซานกับจ้าวสิบสามที่โดนบ่อนอู่ฝูงถังจับขังไว้ ก็ยังมีชีวิตอยู่เลย

จั่วจิงชาติก่อนบรรพบุรุษเป็นชาวนา ยากจนมาตลอด มีความเมตตาฝังลึกอยู่ในสายเลือด ต่อให้มีนักรบเดนตายเพิ่มขึ้นทุกวัน ก็ตัดใจใช้งานพวกมันจนตายไม่ได้หรอก

เพราะงั้น

เขาเลยไม่อยากเอานักรบเดนตายไปตายเปล่าเพื่อฆ่าหวังหงเฟย

แต่ถ้าแค่จับลูกเมียมาขู่ อันนี้ไม่มีปัญหา

หวังหงเฟยสูบเลือดสูบเนื้อคนจนมาตั้งเท่าไหร่ เงินที่ได้ไปไหนหมดล่ะ

ส่วนใหญ่ก็เอาไปให้ลูกเมียเสวยสุขนั่นแหละ

แล้วลูกเมียเขาจะรู้ไหมว่าเงินพวกนี้มาจากไหน

รู้สิ

เงินเดือนมือปราบมันได้เท่าไหร่กันเชียว พวกเขารู้อยู่แก่ใจ

แต่ก็ยังเสวยสุขกับเงินพวกนี้มาตั้งหลายปี

ในเมื่อรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังเสวยสุข ตอนนี้ก็ถึงเวลาต้องชดใช้แล้ว จั่วจิงมีแผนจะไปบุกเบิกที่ทำกินในป่าลึก เขาเล็งลูกเมียหวังหงเฟยไว้แล้ว น่าจะเก่งเรื่องถางป่าปลูกผักแน่ๆ

เพราะงั้น

จับตัวไปเลย

ส่วนเรื่องมาขู่หวังหงเฟยนี่ก็แค่ของแถม

...

จั่วจิงพูดตรงๆ "ข้าบอกตรงๆ เลยนะ ถ้าอยากให้ลูกเมียปลอดภัย ก็มีข้อแม้เดียว ช่วยข้าฆ่าคนคนนึง"

หวังหงเฟยหน้าตึง "ฆ่าใคร"

จั่วจิงหัวเราะ "แคว้นเยี่ยนมีคำกล่าวว่า ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี หัวหน้ามือปราบหวัง ท่านนี่รู้รักษาตัวรอดจริงๆ"

เขาไม่อ้อมค้อม บอกไปเลยว่า "บ่อนอู่ฝูงถังค้ามนุษย์ ซ่างกวนจี้ทำชั่วมาเยอะ ข้าต้องการให้ซ่างกวนจี้ เว่ยเซิ่ง หนีซาน ตายให้หมด!"

หวังหงเฟยชะงัก "แกเป็นคนของแก๊งชิงจู๋งั้นเรอะ"

จั่วจิงยิ้มแต่ไม่ตอบ

การเชื่อมโยงแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะคนระดับหวังหงเฟยย่อมรู้ดีว่าช่วงนี้แก๊งชิงจู๋กับหอม่งโหลวทะเลาะกันรุนแรงแค่ไหน ซึ่งต้นเหตุก็มาจากบ่อนอู่ฝูงถังของซ่างกวนจี้

ตอนนี้จั่วจิงต้องการฆ่าซ่างกวนจี้

หวังหงเฟยก็เลยต้องคิดว่าเป็นฝีมือแก๊งชิงจู๋อยู่แล้ว

จั่วจิงไม่ปฏิเสธ แถมยังชอบใจด้วยซ้ำ เขาถามหวังหงเฟย "ฆ่าได้ไหมล่ะ"

หวังหงเฟยขมวดคิ้ว "ซ่างกวนจี้มาจากสำนักตานหยางนอกเมือง เพลงดาบร้ายกาจมาก ในเมืองซ่างหยางนี้ก็ถือว่ามีชื่อเสียงพอตัว คนแบบนี้ ฆ่ายากนะ"

จั่วจิงไม่สนเรื่องพวกนั้น เขาถามย้ำ "ฆ่าได้ไหมล่ะ"

หวังหงเฟยส่ายหน้า "ยาก"

จั่วจิงหัวเราะ "ยากก็ต้องทำ!"

ตอนนี้เขาเป็นต่อ หวังหงเฟยเป็นรอง เขาไม่สนหรอกว่าจะยากแค่ไหน "ข้าต้องการแค่ผลลัพธ์"

เขาลุกขึ้น พูดเสียงดังฟังชัด

"วันไหนไม่สู้วันนี้"

"ลงมือคืนนี้เลย"

"พรุ่งนี้เช้า ข้าต้องเห็นหัวของซ่างกวนจี้ แล้วข้าจะคืนลูกเมียให้"

จริงๆ แล้วจั่วจิงส่งลูกเมียหวังหงเฟยเข้าป่าลึกไปตั้งนานแล้ว

ไม่ได้กลับมาหรอก

หึหึ

เขาหลอกหัวหน้ามือปราบหวังอยู่ต่างหากล่ะ!

...

(จบตอน)