บทที่ 14: รูมเมทหน้าเงินของนางเอกในนิยายแนว "ท้องแล้วหนี" (14)

"เอาละ อย่าลืมกันสิว่าเจ้าภาพของพวกเราในวันนี้คือมู่เจิ้งเฟิง มาพวกเรามาชนแก้วอวยพรวันเกิดให้เขากันหน่อย"

"สุขสันต์วันเกิดนะพี่เฟิง!" ทุกคนทำตามคำแนะนำของเซิ่นเหวินสือ พร้อมใจกันชูแก้วขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้น เย่เจียวเยว่จึงค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเซิ่นเหวินสือและทำตามคนอื่นๆ เธอชูแก้วขึ้นเพื่อร่วมอวยพรให้มู่เจิ้งเฟิงด้วย

เมื่อบรรยากาศถูกปูมาถึงจุดนี้ มู่เจิ้งเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหยิบแก้วขึ้นมาแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด "ทุกคนเกรงใจกันเกินไปแล้ว เชิญกินดื่มกันตามสบายเลยนะ!"

"พี่เฟิงใจปล้ำจริงๆ!" ทุกคนเริ่มชนแก้วและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"เจียวเจียว เบื่อไหม? อยากไปเล่นกับพวกสวี่ชวนไหมล่ะ?" เมื่อเห็นเย่เจียวเยว่นั่งมองขวดเหล้าบนโต๊ะด้วยสายตาเลื่อนลอย เซิ่นเหวินสือจึงโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอเบาๆ

"อยากค่ะ!" เย่เจียวเยว่พยักหน้าทันที

การมานั่งฟังเซิ่นเหวินสือกับคนอื่นๆ คุยเรื่องธุรกิจกัน เธอฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่คำเดียวและรู้สึกเบื่อมาก

แทนที่จะนั่งใจลอยอยู่ตรงนี้ สู้ไปเล่นกับพวกผู้หญิงทางโน้นยังจะดีเสียกว่า

เซิ่นเหวินสือขึ้นเสียงเรียก "สวี่หรู มานี่หน่อย พาพี่สะใภ้ของเธอไปเล่นด้วยสิ"

"มาแล้วค่ะ!" เด็กสาวน่ารักผมบ็อบสั้นเดินตรงเข้ามา

"พี่สะใภ้ ไปเล่นไพ่กันเถอะค่ะ อย่าไปยุ่งกับพวกผู้ชายเลย" สวี่หรูจับมือเย่เจียวเยว่ด้วยท่าทางที่อบอุ่นและเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม

เซิ่นเหวินสือหยิบกระเป๋าสตางค์ออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งให้เย่เจียวเยว่ "เจียวเจียว ใช้ใบนี้เถอะ ถ้าชนะก็เป็นของเธอ แต่ถ้าแพ้เดี๋ยวพี่จ่ายเอง"

เย่เจียวเยว่ไม่ได้รับมาทันที แม้ในใจจะอยากได้มากแค่ไหน แต่เธอก็ยังต้องรักษาท่าทีสงบเสงี่ยมไว้ก่อน

เซิ่นเหวินสือกุมมือเธอ ยัดกระเป๋าสตางค์ลงในอุ้งมือของเธอ จากนั้นก็หมุนตัวเธอให้หันกลับไปแล้วดันเบาๆ

"ไปสนุกให้เต็มที่นะ!" เสียงของเขาทุ้มต่ำและเซ็กซี่ เปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ไปกันเถอะค่ะพี่สะใภ้! ฉันอดใจไม่ไหวแล้วที่จะได้เล่นกับคนสวยระดับนี้!" สวี่หรูลากเย่เจียวเยว่ไปยังโต๊ะไพ่อย่างตื่นเต้น

ระหว่างที่เล่นไพ่ เพื่อนๆ ของสวี่หรูต่างก็ปากหวานราวกับเคลือบน้ำผึ้ง พลัดกันเอ่ยชมเย่เจียวเยว่ไม่ขาดสาย

"ว้าว! พี่สะใภ้ ผิวพี่ดีจังเลยค่ะ ใช้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวของอะไรเหรอคะ?"

"พี่สะใภ้สวยเกินไปแล้ว สวยเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่ลงมาจากสวรรค์เลย มิน่าล่ะพี่สือถึงได้ประคองพี่ไว้ในอุ้งมือ กลัวว่าพี่จะได้รับความลำบากแม้เพียงนิดเดียว"

"แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าฉันมีแฟนสวยขนาดนี้ ฉันก็คงกลัวว่าอมไว้ในปากจะละลาย อุ้มไว้ในมือจะแตกเหมือนกันแหละค่ะ"

คุณหนูเหล่านี้ไม่ได้โง่ พวกเธอพอดูออกว่าเย่เจียวเยว่มีความสำคัญมากแค่ไหนจากท่าทีของเซิ่นเหวินสือ พวกเธอจะทำตัวเหมือนตัวละครในละครทีวีที่คอยค่อนแคะถากถางเย่เจียวเยว่เพียงเพราะเธอไม่ได้มาจากวงสังคมเดียวกันได้อย่างไร?

ทำแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคางคกโดดลงกระทะรนหาที่ตายชัดๆ!

อิทธิพลของตระกูลเซิ่นนั้นยิ่งใหญ่มหาศาล ตระกูลของพวกเธอเองยังตามไม่เห็นฝุ่นเลยด้วยซ้ำ ถ้าพวกเธอสามารถทำให้เย่เจียวเยว่พึงพอใจได้ แค่เศษเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่หลุดจากปลายนิ้วของเซิ่นเหวินสือก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเธอได้รับผลประโยชน์มหาศาลแล้ว

เย่เจียวเยว่ยิ้มแก้มปริจากการประจบสอพลอเหล่านั้น ประสบการณ์ครั้งนี้ช่างวิเศษสุดๆ

ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งเงินของเย่เจียวเยว่ มุมปากของเซิ่นเหวินสือก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเล็กน้อย

...

ห้าปีต่อมา สนามบินนานาชาติปักกิ่ง

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักในชุดเดรสสั้นสีขาวจูงมือเด็กชายตัวน้อยมาดเท่ออกมาจากสนามบิน

เมื่อมองดูบรรยากาศที่คุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกตาตรงหน้า เจียงเสี่ยวเหลียนก็พึมพำเบาๆ "ฉันกลับมาแล้ว!" ราวกับเป็นการประกาศสงคราม

"หม่ามี้ครับ ทำไมคุณอาสือไม่มากับพวกเราล่ะครับ?" เด็กชายตัวน้อยพูดด้วยใบหน้าเย็นชาและน้ำเสียงที่ดูผิดหวังเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวเหลียนย่อตัวลงและลูบหัวเขาเบาๆ "เด็กดีนะเสี่ยวอวี่ คุณอาสือยังมีธุระที่ต้องจัดการน่ะจ๊ะ พอเขาทำธุระเสร็จแล้วเขาจะตามหาพวกเราเอง"

"เดี๋ยวหม่ามี้พาหนูไปที่โรงแรมก่อนนะ โอเคไหมจ๊ะ?"

เจียงอวี่พยักหน้าอย่างว่างง่าย "ครับ"

"ว้าว เด็กคนนั้นน่ารักจังเลย!" เด็กสาวสองคนเดินผ่านไป เมื่อเห็นท่าทางเคร่งขรึมเหมือนผู้ใหญ่บนใบหน้าที่น่ารักและประณีตของเจียงอวี่ พวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงเสี่ยวเหลียน

เธอรู้ดีว่าลูกชายของเธอเก่งที่สุด ไม่มีใครไม่ชอบเขาหรอก!

เย่เจียวเยว่ เธอเตรียมใจไว้หรือยัง? ถึงเวลาที่พวกเราต้องสะสางบัญชีแค้นกันแล้ว!

ห้าปีที่แล้ว ฉันต้องหนีหัวซุกหัวซุนเหมือนสุนัขจรจัด แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ฉันกลับมาพร้อมกับลูกของฉัน!

เมื่อนึกถึงเงาร่างที่งดงามโดดเด่นดุจกุหลาบในความทรงจำ แววตามืดมนก็พาดผ่านดวงตาของเจียงเสี่ยวเหลียน

...

"เนียนเนียน หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!" เย่เจียวเยว่หน้าอกกระเพื่อมด้วยความโกรธขณะที่เธอกวัดแกว่งไม้ขนไก่ไปมาในอากาศ

"ฮ่าๆๆ หม่ามี้ มาจับหนูให้ได้สิคะ!" เนียนเนียนนึกว่าแม่กำลังเล่นด้วย เธอจึงวิ่งปรู๊ดไปข้างหน้าด้วยขาเล็กๆ สั้นๆ พร้อมกับหันมามองขณะวิ่ง

เมื่อมองเห็นรอยขีดเขียนสีแดงเต็มตัวและใบหน้าของลูกสาว เย่เจียวเยว่ก็ทั้งโกรธทั้งขำกับสภาพตลกๆ ของลูก

"ยัยแมวมอมแมม หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เนียนเนียนทำหูทวนลมและวิ่งต่อ เสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาของเด็กหญิงดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่น "หม่ามี้ จับหนูสิ มาจับหนูเลย!"

เมื่อเห็นว่าไม่มีหวังที่ลูกจะหยุดเอง เย่เจียวเยว่จึงเปลี่ยนทิศทางและวิ่งไปดักหน้าลูกสาวไว้

"ปึ้ก!" เนียนเนียนวิ่งมาชนเข้าที่ขาของเย่เจียวเยว่เต็มๆ จนเสียการทรงตัวแล้วล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น

เจ้าตัวเล็กนั่งแปะอยู่บนพื้น ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอพริ้มตากลมโตเป็นประกายน้ำมองเย่เจียวเยว่ด้วยใบหน้าใสซื่อ

เมื่อเริ่มรู้สึกเจ็บที่ก้น น้ำตาก็เริ่มคลอหน่วยในดวงตาของเนียนเนียน และเธอทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้

เย่เจียวเยว่รีบทิ้งไม้ขนไก่แล้วเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมา พร้อมกับแตะจมูกเล็กๆ ของลูก "ดูซิว่ามอมแมมขนาดไหน ยัยแมวตัวตลกเอ๊ย!"

"ไม่นะ ไม่น่าเกลียด เนียนเนียนสวยนะ!" เด็กหญิงตัวน้อยเถียงกลับด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

เย่เจียวเยว่อุ้มลูกตรงไปยังห้องน้ำและพูดกับกระจก "นี่ยังไม่น่าเกลียดอีกเหรอ? ดูตัวเองตอนนี้สิ"

เนียนเนียนเงยหน้าขึ้นสบตากับตัวเองในกระจก

เมื่อเห็นคนในกระจกที่มีรอยสีแดงเต็มหน้าลามไปถึงคอ ดูเหมือนตัวตลกไม่มีผิด เนียนเนียนก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่และระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่น

"ฮือๆๆ ไม่นะ นี่ไม่ใช่หนู!" เนียนเนียนร้องไห้อย่างเจ็บปวดใจ ราวกับว่าเธอเพิ่งผ่านการทรมานบางอย่างมา

"มีอะไรเหรอ? เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวสุดที่รักของคุณพ่อครับ?" ทันทีที่เซิ่นเหวินสือเดินเข้าบ้านมา เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของเนียนเนียนจึงถามด้วยความกังวล

เมื่อได้ยินเสียงของเซิ่นเหวินสือ เย่เจียวเยว่จึงอุ้มลูกสาวออกมาจากห้องน้ำ

"ดูผลงานที่ลูกสาวคุณทำไว้สิคะ!"

พูดจบเธอก็ยัดเนียนเนียนเข้าไปในอ้อมแขนของเซิ่นเหวินสือ

เซิ่นเหวินสือรีบอุ้มลูกสาวไว้แล้วโยกไปมา คอยโอ๋เบาๆ "ไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะ เด็กดีของคุณพ่อ!"

เนียนเนียนหน้าแดงก่ำจากการร้องไห้ และสะอึกสะอื้นออกมา "คุณพ่อ... ฮึก!"

"พ่ออยู่นี่แล้วเนียนเนียน ไม่ต้องกลัวนะ!" เซิ่นเหวินสือตบหลังลูกเบาๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนแทบจะละลายได้

หลังจากตบหลังอยู่พักหนึ่ง เสียงร้องไห้ก็ค่อยๆ แผ่วลง