บทที่ 13: รูมเมทหน้าเงินของนางเอกในนิยายแนว "ท้องแล้วหนี" (13)

เจียงเสี่ยวเหลียนดูเหมือนจะระเหยกลายเป็นไอ หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ใบหน้าของเย่เจียวเยว่มืดครึ้มลง

ฟางเทียนหมายความว่ายังไง! การไปเที่ยวบ้านเจียงเสี่ยวเหลียนตั้งแต่แรกก็เป็นความคิดของยัยนั่นเองไม่ใช่เหรอ ฟางเทียนกำลังแอบพูดเป็นนัยว่ามันเป็นความผิดของเธออย่างนั้นสิ?

คิดได้ดังนั้น เย่เจียวเยว่จึงไม่ตอบโต้ แต่กลับเปิดกระเป๋าเดินทางแล้วเริ่มเก็บข้าวของเสียงดังโครมคราม

บรรยากาศในหอพักพลันกลายเป็นน่าอึดอัดขึ้นมาทันที

...

สายลมอ่อนๆ ยามเย็นพัดผ่านขณะที่เซิ่นเหวินสือกุมมือเย่เจียวเยว่ เดินเล่นไปตามสนามมหาลัย

"เจียวเจียว พรุ่งนี้เป็นวันเกิดเพื่อนของพี่ พี่อยากพาเธอไปด้วย เธอพอจะมีเวลาไหม?"

เย่เจียวเยว่พยักหน้า "ได้สิคะ พรุ่งนี้กี่โมงดี? แล้วฉันต้องเตรียมของขวัญอะไรไหม?"

เธอรู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึกๆ การที่เซิ่นเหวินสือพาเธอเข้าสู่วงสังคมของเขา เท่ากับเป็นการก้าวเข้าใกล้การแต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐีไปอีกขั้นใหญ่

เซิ่นเหวินสือคลึงนิ้วมือของเย่เจียวเยว่เล่น ซึมซับสัมผัสที่นุ่มนวลและอบอุ่น แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่ต้องหรอก พี่เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"

"พรุ่งนี้ตอนสองทุ่ม พี่จะมารับเธอที่มหาลัยนะ"

"โอเคค่ะ" เย่เจียวเยว่สอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วของเซิ่นเหวินสือ กุมมือเขาไว้แน่น

ขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในบริเวณที่มืดมิด ใบหูของเย่เจียวเยว่ก็ขยับวูบ ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงบางอย่าง

เย่เจียวเยว่ใช้มืออีกข้างคว้าแขนของเซิ่นเหวินสือไว้แล้วกระซิบว่า "พี่สือ พี่ได้ยินเสียงอะไรไหมคะ?"

เซิ่นเหวินสือลูบหัวเธอ "อืม มีคู่รักอยู่ตรงนั้นน่ะ"

เย่เจียวเยว่มองตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเห็นเงาร่างสองร่างในเงามืดกำลังกอดจูบกันอย่างเร่าร้อนจริงๆ

ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบดึงเซิ่นเหวินสือให้เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"เขินขนาดนี้เลยเหรอ แล้ววันหน้าจะทำยังไงล่ะ?" เซิ่นเหวินสือเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม

เย่เจียวเยว่ฟาดแขนเขาเบาๆ "ฮึ่ม! พี่พูดอะไรน่ะ ฉันจะกลับแล้ว!"

"อย่าเพิ่งสิ! เจียวเจียว อยู่เป็นเพื่อนพี่ต่ออีกหน่อยนะ" เซิ่นเหวินสือรีบคว้าตัวเย่เจียวเยว่ไว้ พลางเอ่ยปากขอร้อง

เย่เจียวเยว่พูดว่า "แค่นิดเดียวพอนะ!" เธอใช้นิ้วทำท่ากะระยะเล็กๆ เท่าปลายเล็บ

เซิ่นเหวินสือพูดอย่างเอ็นดู "โอเคจ้ะ เจียวเจียวว่ายังไงพี่ก็ว่าตามนั้น"

แสงไฟสลัวที่อบอุ่นสาดส่องลงบนร่างของคนทั้งสอง สร้างภาพบรรยากาศที่แสนสงบและงดงาม

...

รอยยัล คลับ, ห้องส่วนตัวหมายเลข 888 บริกรผลักประตูเปิดออก และร่างที่สูงโปร่งดูสง่างามของเซิ่นเหวินสือก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

สวี่ชวนรีบลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเอ่ยแซว "พี่สือมาแล้ว! พี่นี่เป็นหนุ่มคิวทองจริงๆ เลยนะ วันนี้กว่าจะได้เจอตัว พี่เฟิงนี่มีอิทธิพลจริงๆ!"

คนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นยืนทีละคน กล่าวทักทายเซิ่นเหวินสืออย่างนอบน้อม

โจวหวยผลักคนที่ล้อมรอบเขาอยู่ออกไป "ไปๆ หลีกไปเลย" จากนั้นเขาก็ตบที่ว่างบนโซฟาข้างตัว "พี่สือ มาสิ นั่งตรงนี้ ผมจองที่นี่ไว้ให้พี่โดยเฉพาะเลย พี่น้องควรจะนั่งด้วยกันนะ"

เซิ่นเหวินสือเหลือบมองที่นั่งนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไร เขากลับค่อยๆ จูงมือเด็กสาวคนหนึ่งออกมาจากข้างตัวแทน

"ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือเย่เจียวเยว่ แฟนของฉัน วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไร ฝากพวกนายช่วยดูแลเธอด้วยนะ"

เย่เจียวเยว่มองคนกลุ่มนั้นอย่างประหม่าและพูดว่า "สวัสดีค่ะทุกคน!"

เมื่อครู่นี้เธอยืนอยู่ข้างนอกประตู ตรงมุมอับพอดี ดังนั้นคนในห้องจึงไม่ทันสังเกตเห็นเธอจนกว่าพวกเขาจะตั้งใจมองจริงๆ

คนในห้องจ้องมองหญิงสาวที่สวยงามราวกับความฝันซึ่งจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของแต่ละคนดูเหม่อลอยไปชั่วขณะ

วันนี้เย่เจียวเยว่สวมชุดเดรสผ้าไหมสีชมพูบัว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่เรียวงามและวงแขนที่ขาวเนียนนุ่ม ลำคอที่ยาวระหงดูสง่างามดุจหงส์ ชายกระโปรงผ่าสูงเผยให้เห็นเรียวขายาวตรงที่วับๆ แวมๆ ขาวผ่องจนแสบตา

หน้าอกที่อวบอิ่ม เอวบางคอดกิ่วที่สามารถรวบได้ด้วยมือเดียว และสะพุกผายทรงลูกพีชที่กลมมนทุกอย่างงดงามสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

รอยลิปสติกสีแดงบนริมฝีปากช่วยเพิ่มเสน่ห์เย้ายวน เมื่อประกอบกับดวงตาที่ใสกระจ่างดุจแก้วใส เธอจึงดูทั้งบริสุทธิ์และยั่วยวนในเวลาเดียวกันเป็นหญิงสาวที่อันตรายต่อหัวใจอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นสายตาหิวกระหายของคนกลุ่มนั้น ใบหน้าของเซิ่นเหวินสือก็มืดครึ้มลงทันที และแววตาที่เย็นเยียบก็พาดผ่านดวงตาของเขา

"สวยไหม?" เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับมาจากขุมนรก ทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่

"สวย!" สวี่ชวนตอบออกไปอย่างเลื่อนลอย เขาถูกสะกดจนสมองอันปราดเปรื่องตามปกติกลายเป็นวุ้นไปหมด คิดอะไรไม่ออกและตอบคำถามออกมาตามสัญชาตญาณล้วนๆ

ใบหน้าของเซิ่นเหวินสือยิ่งมืดลงไปอีก ทุกคนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แล่นขึ้นมาจากแผ่นหลัง และบรรยากาศในห้องก็แข็งทื่อไปทันที

โจวหวยเห็นไอเย็นในดวงตาของเซิ่นเหวินสือก็ตกใจ รีบตบหัวสวี่ชวนไปหนึ่งที

"ตื่นได้แล้ว! ถึงจะสวยแต่มันก็ไม่ใช่ธุระของแก! นี่คือแฟนของพี่สือ รีบเรียกพี่สะใภ้เดี๋ยวนี้เลย!"

ความเจ็บช่วยดึงสติของสวี่ชวนกลับมาจากอวกาศ เขามองสีหน้าของเซิ่นเหวินสือแล้วแอบครางในใจ แย่แล้วเรา!

"แหะๆ สวัสดีครับพี่สะใภ้! พี่สือหล่อเหลา พี่สะใภ้ก็สวยหยาดเยิ้ม ทั้งสองคนเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกที่มาจากสวรรค์เป็นคู่ที่ฟ้าประทานมาให้จริงๆ ครับ!"

"น้องชายคนนี้ขออวยพรให้พี่สือกับพี่สะใภ้รักกันมั่นคง หวานชื่นเหมือนน้ำผึ้ง และครองคู่กันไปจนแก่จนเฒ่านะครับ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเซิ่นเหวินสือก็เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าและพูดว่า "ฉันขอรับคำอวยพรนั้นไว้แล้วกัน"

เห็นดังนั้น ทุกคนก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก บรรยากาศในห้องพลันละลายเหมือนหิมะและกลับมาคึกคักอีกครั้ง

"คุณเย่ คุณกับพี่สือคบกันมานานเท่าไหร่แล้วครับ?" มู่เจิ้งเฟิงดันแว่นตาที่ดั้งจมูกขึ้น สีหน้าของเขาดูอ่อนโยน

เย่เจียวเยว่นั่งอยู่บนโซฟา บิดชายเสื้อด้วยความประหม่า แม้มู่เจิ้งเฟิงจะดูสุภาพและให้ความรู้สึกเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิ แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเย่เจียวเยว่บอกเธอว่าเขาไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกแน่ๆ

เซิ่นเหวินสือโอบไหล่เย่เจียวเยว่ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน และมองมู่เจิ้งเฟิงด้วยสายตาตักเตือน "แกจะอยากรู้เรื่องส่วนตัวระหว่างฉันกับพี่สะใภ้แกไปทำไมกัน!"

มู่เจิ้งเฟิงยกมือขึ้นเชิงยอมแพ้ สีหน้าดูไร้ทางสู้ "โอเคครับ ผมพูดผิดไปเอง"

โจวหวยเอ่ยแซวเซิ่นเหวินสือ "พี่สือ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพี่เป็นห่วงใครขนาดนี้ ดูสายตาที่พี่มองพี่สะใภ้สิ—หวานจนมดจะขึ้นแล้วนะเนี่ย!"

"จุ๊ๆ! คำนั้นเขาว่ายังไงนะ? 'เหล็กกล้ายังแพ้พ่ายต่อความอ่อนโยน'นั่นแหละคือพี่ในตอนนี้เลย!"

เซิ่นเหวินสือจูบที่หน้าผากของเย่เจียวเยว่ราวกับเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ "ใครจะไปเทียบกับเจียวเจียวได้ล่ะ!"

อย่าคิดว่าเขาไม่รู้นะ ว่าในวันนั้นที่บาร์ เพื่อนๆ ของเขาทุกคนต่างก็สนใจในตัวเจียวเจียว แค่เขาลงมือเร็วกว่าและได้รู้จักเจียวเจียวก่อนเท่านั้นเอง

หลังจากนั้น ไอ้พวกนี้ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเพราะฐานะทางตระกูลของพวกมันไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่าตระกูลเซิ่น เจียวเจียวต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดจะแตะต้อง!

เมื่อเห็นการกระทำของเซิ่นเหวินสือ คนรอบข้างต่างพากันโห่ร้องทันที "โอ้ว จูบอีกเลย!" "จูบเลย!" "จูบเลย..."

เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้อง เย่เจียวเยว่เขินอายจนคอแดงซ่าน และซุกใบหน้าลงกับหน้าอกของเซิ่นเหวินสือ

เซิ่นเหวินสือลูบผมเธอด้วยความรักใคร่