บทที่ 27 - แอบคบหญิงอื่นลับหลังภรรยา

บทที่ 27 - แอบคบหญิงอื่นลับหลังภรรยา

เด็กสาวที่กำลังตื่นเต้น ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง

ทว่าสายตาที่มองมายังคงหนิงนั้น ยังคงเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น

“มือปราบหนิง ปีศาจสาวที่บ้านของท่าน ข้าได้เห็นแล้ว”

เด็กสาวกล่าว “เมื่อคืนข้าแอบซุ่มอยู่แถวตรอกต้นหวยมาตลอด ข้าเห็นกับตาว่าปีศาจตนนั้นเดินออกจากบ้านของท่าน แล้วหายตัวไปในตรอกซอกซอยของอำเภอ”

“จากการประเมินของหว่านเอ๋อร์ นางสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ อย่างน้อยก็ต้องมีตบะบำเพ็ญมาไม่ต่ำกว่าสามร้อยปี รับมือได้ยากยิ่งนัก”

“แต่พวกเราก็ใช่ว่าจะหมดหวังเสียทีเดียว”

“ดังนั้นในช่วงเวลาต่อจากนี้ มือปราบหนิงเพียงแค่ต้องรับมือปีศาจตนนั้นให้ดี อย่าให้นางจับสังเกตถึงความผิดปกติได้ พวกเราก็สามารถวางแผนในขั้นต่อไปได้แล้ว”

เด็กสาวกล่าวให้กำลังใจคงหนิง

คงหนิงพยักหน้าแสดงความเข้าใจ

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าตอนนี้แม่นางหว่านเอ๋อร์มีระดับพลังอยู่ในขั้นใดแล้ว? หากนำไปเทียบกับปีศาจที่บ้านของข้า... เอ่อ ห่างชั้นกันมากน้อยเพียงใด?”

คงหนิงพยายามถามอย่างอ้อมค้อมที่สุด แต่เรื่องนี้สำคัญมาก เขาจำต้องหยั่งเชิงดูเสียก่อน

เด็กสาวมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนตอบ “คือว่า... ตอนนี้หว่านเอ๋อร์อยู่ขั้นเทียนเหมิน ยังห่างจากขั้นเลี่ยนคงอยู่อีกช่วงหนึ่ง ดังนั้นหากวัดกันที่ระดับพลังล้วนๆ ในตอนนี้ข้ายังสู้ปีศาจตบะสามร้อยปีไม่ได้หรอก”

เมื่อพูดจบ เพราะกลัวว่าคงหนิงจะหมดกำลังใจ เด็กสาวจึงรีบกล่าวเสริม “แม้ว่าหากปะทะกันซึ่งหน้า ตอนนี้หว่านเอ๋อร์จะยังสู้ไม่ได้ แต่ขอเวลาให้หว่านเอ๋อร์สักระยะ อย่างน้อยข้าก็สามารถพามือปราบหนิงและครอบครัวหลบหนีไปอย่างเงียบๆ ได้”

“ส่วนเรื่องไข่ปีศาจในท้องของมือปราบหนิง หว่านเอ๋อร์ก็พอจะหาวิธีจัดการได้เช่นกัน”

“ดังนั้นมือปราบหนิงไม่ต้องเป็นกังวลไป”

“อีกอย่าง เวลาห้าเดือนยังถือว่าอีกยาวไกล ไม่แน่ว่าในช่วงเวลานี้หว่านเอ๋อร์อาจจะทะลวงผ่านไปถึงขั้นเลี่ยนคงได้ ดังนั้นมือปราบหนิงไม่ต้องกลัวไป หว่านเอ๋อร์ไม่มีทางทำเรื่องที่ไม่มีความมั่นใจจนทำให้ท่านต้องเดือดร้อนหรอก”

เด็กสาวพยายามให้คำรับประกันอย่างแข็งขัน

แม้ว่าคำรับประกันเช่นนี้ จะดูไร้ซึ่งน้ำหนักไปสักหน่อยก็ตาม

คงหนิงเอ่ยด้วยความสงสัย “ขั้นเทียนเหมิน? ขั้นเลี่ยนคง? รบกวนแม่นางหว่านเอ๋อร์ช่วยอธิบายให้กระจ่างทีเถิด ข้าน้อยไม่รู้เรื่องการบำเพ็ญเพียรเลยจริงๆ”

เด็กสาวพยักหน้ารับ “ย่อมได้... สิ่งที่เรียกว่าขั้นเทียนเหมินนั้น เป็นคำเรียกขานระดับพลังในการบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง”

“มีคำกล่าวไว้ว่า ‘กระแทกประตูสวรรค์แสงทองอร่าม ธรรมกายเบ่งบานสถิตร่างปุถุชน’ หลอมรวมลมปราณ ควบแน่นธรรมกาย หลุดพ้นจากกายเนื้อของปุถุชน นี่คือขั้นเทียนเหมิน”

“ขั้นต่อมาก็คือขั้นเลี่ยนคง ‘ขี่ลมเหินเวหาดุจเดินบนพื้นราบ นภาหมื่นลี้ราวกับกางแขน’ เมื่อบรรลุถึงขั้นเลี่ยนคง ก็จะสามารถเหาะเหินเดินอากาศ บินไปในท้องฟ้าและมุดลงดินได้ ทั่วทั้งผืนฟ้าและแผ่นดินอันกว้างใหญ่ ล้วนสามารถไปเยือนได้ทุกหนแห่ง”

“ระดับพลังเช่นนี้ หากนำไปเทียบกับพวกปีศาจ ก็คงเทียบเท่ากับตบะบำเพ็ญมากกว่าสามร้อยปี”

“ตอนนี้หว่านเอ๋อร์อยู่ในขั้นเทียนเหมิน ยังห่างจากขั้นเลี่ยนคงอยู่อีกช่วงหนึ่ง แต่ว่า... อืม...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เด็กสาวก็มีท่าทีลังเล

คงหนิงมองนางด้วยความประหลาดใจ พลางถาม “แต่ว่าอะไรหรือ?”

สีหน้าของเด็กสาวดูขัดแย้งในใจ ราวกับกำลังลังเลว่าควรจะบอกความลับบางอย่างแก่คงหนิงดีหรือไม่

แต่ท้ายที่สุด เด็กสาวก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่มีอะไรหรอก หว่านเอ๋อร์แค่อยากจะบอกมือปราบหนิงว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องปีศาจที่บ้าน หว่านเอ๋อร์มั่นใจเต็มสิบส่วน ว่าจะไม่ปล่อยให้นางทำอันตรายถึงชีวิตของมือปราบหนิงได้อย่างแน่นอน”

เด็กสาวแสดงความมั่นใจในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

แม้คงหนิงจะไม่รู้ว่าแม่หนูนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน หากดูจากกลิ่นอายพลังแล้ว ระดับพลังของนางก็พอๆ กับคงหนิงเท่านั้น เทียบเท่ากับปีศาจที่มีตบะเจ็ดแปดสิบปี ห่างชั้นกับปีศาจระดับมหึมาตบะสามร้อยปีอย่างซูเหยียนอยู่มากโข

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายมีความลับซ่อนอยู่ คงหนิงก็ไม่อยากจะซักไซ้ให้มากความ

ดังนั้นคงหนิงจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “จริงสิ แม่นางหว่านเอ๋อร์ เมื่อคืนตอนที่เจ้าซุ่มอยู่แถวตรอกต้นหวยแล้วเห็นปีศาจตนนั้น... นางไม่สังเกตเห็นเจ้าเลยหรือ?”

คงหนิงรู้สึกสงสัย

ตามหลักแล้ว ระดับพลังของทั้งสองฝ่ายห่างชั้นกันขนาดนี้ แม่หนูนี่กลับสามารถรอดพ้นจากการรับรู้ของซูเหยียนไปได้งั้นหรือ? คงหนิงที่มีพลังปีศาจตบะเจ็ดสิบปี ยังมีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมาก แล้วซูเหยียนย่อมต้องมีมากกว่าเขาอย่างแน่นอน

หว่านเอ๋อร์หัวเราะร่วน “มือปราบหนิงไม่ต้องกังวลไป วิชาเร้นกายของสำนักหว่านเอ๋อร์นั้นเป็นเลิศในใต้หล้า ต่อให้เผชิญหน้ากับปีศาจตนนั้นจังๆ นางก็ไม่สามารถรับรู้ได้หรอกว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร มิเช่นนั้นหว่านเอ๋อร์คงไม่อาจอาศัยอยู่ในอำเภอที่เต็มไปด้วยปีศาจแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัยหรอก”

“แต่มือปราบหนิงต่างหากที่ต้องระวังตัวให้มาก โดยเฉพาะช่วงเวลานี้ พยายามอย่าเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกหลังฟ้ามืด เทศกาลสารทจีนใกล้เข้ามาแล้ว ไอผีอันหนาวเหน็บในเมืองยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ อาจมีวิญญาณร้ายโผล่มาเมื่อใดก็ได้”

“หากหว่านเอ๋อร์เดาไม่ผิด ศาลเจ้าพ่อหลักเมืองและยมโลกของที่นี่ จะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างขึ้นเป็นแน่”

“เพียงแต่หว่านเอ๋อร์เพิ่งจะมาถึง จึงยังไม่ค่อยแน่ใจว่าสถานการณ์ของยมโลกในที่แห่งนี้เป็นเช่นไร คงต้องสืบดูต่อไป แต่เพื่อความปลอดภัย มือปราบหนิงควรรีบกลับบ้านก่อนฟ้ามืดจะดีที่สุด”

เด็กสาวเอ่ยเตือนด้วยความจริงจัง

คงหนิงพยักหน้า “ปีศาจที่บ้านข้าก็พูดกับข้าเช่นนี้เหมือนกัน นางบอกว่าก่อนช่วงเทศกาลสารทจีน พอฟ้ามืดแล้วอย่าไปเตร็ดเตร่ข้างนอก ที่แท้ก็เกี่ยวกับเรื่องวิญญาณร้ายนี่เอง... แม่นางหว่านเอ๋อร์ หากช่วงเทศกาลสารทจีนมีวิญญาณร้ายออกมาอาละวาดจริงๆ มันจะรับมือยากหรือไม่?”

ในเวลานี้ คงหนิงก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา

พวกปีศาจในอำเภอล้วนแข็งแกร่งกว่าเขา เขาไม่สามารถจัดการพวกมันได้ แล้วถ้าเป็นวิญญาณร้ายล่ะ?

หากเทศกาลสารทจีนมีวิญญาณร้ายออกมาทำร้ายผู้คนจริงๆ เช่นนั้นหากสังหารพวกมันแล้วนำมาหลอมรวม ก็คงจะสามารถเพิ่มพูนระดับพลังของตนเองได้เช่นกัน

อีกทั้งพอจะคาดเดาได้ว่า วิญญาณร้ายเหล่านี้คงไม่ได้น่ากลัวสักเท่าใดนัก อย่างไรเสียเทศกาลสารทจีนก็มีทุกปี แต่ในเมืองกลับไม่เคยเกิดเหตุวุ่นวายครั้งใหญ่เลย นั่นย่อมเป็นข้อพิสูจน์ว่าสถานการณ์ทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกปีศาจ

ตัวเขาอาจจะสู้ปีศาจไม่ได้ แต่แค่กับวิญญาณร้าย จะเอาชนะไม่ได้เชียวหรือ?

และคำตอบของเด็กสาว ก็ตรงกับที่คงหนิงคาดเดาไว้

“วิญญาณร้ายรับมือไม่ยากหรอก” หว่านเอ๋อร์ตอบ “วิญญาณร้ายทั่วไป แค่เห็นมือปราบหนิงก็คงเผ่นหนีแล้วล่ะ ต่อให้เป็นผีแก่ที่อยู่มานานปี โดยทั่วไปแล้วก็คงไม่เท่าไหร่นักหรอก”

“เพียงแต่กระแสพลังหยินของยมโลกในที่แห่งนี้เกิดความปั่นป่วน วิญญาณร้ายในประตูนรกเกรงว่าคงจะมีไม่ใช่น้อย มือปราบหนิงมีร่างกายที่ล้ำค่า ไม่ควรเข้าไปเสี่ยงอันตราย เพียงแค่รอให้เทศกาลสารทจีนผ่านพ้นไป ประตูนรกปิดลง ทุกอย่างก็จะปลอดภัยแล้ว”

“ในช่วงค่ำคืนก่อนเทศกาลสารทจีนเหล่านี้ หว่านเอ๋อร์ก็จะออกตระเวนค้นหาวิญญาณร้ายที่หลบหนีออกมาก่อนเวลา แล้วจัดการสังหารพวกมันเสีย เพื่อปกป้องความสงบสุขของที่นี่”

ไม่ว่าอย่างไร เด็กสาวก็จะต้องปกป้องอัจฉริยะด้านกระบี่ที่หาตัวจับยากผู้นี้เอาไว้ให้ได้ และพากลับหนีออกจากสถานที่อันตรายอย่างอำเภอซานหลานแห่งนี้ไปให้จงได้

ทว่านัยน์ตาของคงหนิงกลับเป็นประกาย “แม่นางหว่านเอ๋อร์จะตระเวนหาวิญญาณร้ายในเมืองตอนกลางคืนเพื่อสังหารพวกมันอย่างนั้นหรือ? ไม่ทราบว่าข้าน้อยขอติดตามไปด้วยได้หรือไม่? การปราบปีศาจกำจัดมารเป็นหน้าที่ของทุกคน แม้ข้าจะยังสู้ปีศาจไม่ได้ แต่หากเป็นการช่วยกำจัดวิญญาณร้าย ข้าก็สมควรเป็นเรี่ยวแรงช่วยเหลือบ้าง”

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวเตรียมจะปฏิเสธ คงหนิงจึงรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที “ในเมื่อข้าตัดสินใจที่จะบำเพ็ญเพียรแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องต่อสู้กับพวกภูตผีปีศาจ การได้ร่วมมือกับแม่นางหว่านเอ๋อร์สังหารวิญญาณร้ายสักสองสามตน คอยเป็นลูกมือ ถือเป็นการสั่งสมประสบการณ์ล่วงหน้า เวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจจริงๆ ในวันข้างหน้า จะได้มีความมั่นใจ”

“หากมัวแต่หลบอยู่ข้างหลังอย่างปลอดภัย ไม่ยอมเผชิญพายุฝน จะพัฒนาได้อย่างไร?”

คงหนิงโต้แย้งอย่างมีเหตุมีผล

หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าปฏิเสธ “มือปราบหนิงเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของท่านหรอก หากมีหว่านเอ๋อร์อยู่ วิญญาณร้ายทั่วไปก็ไม่ต้องหวาดกลัวอันใด”

“สิ่งที่หว่านเอ๋อร์กังวล คือปีศาจที่บ้านของท่านต่างหาก... นางปีศาจตนนั้นจับตาดูเข้มงวดถึงเพียงนี้ มือปราบจะหาข้ออ้างหลบออกมาได้อย่างไร?”

คงหนิงแย้มยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “แม่นางหว่านเอ๋อร์คงยังไม่ทราบ ปีศาจตนนั้นจะออกไปข้างนอกทุกคืน และจะกลับมาตอนรุ่งสาง ข้าเพียงแค่ออกมาหลังจากนางไปแล้ว และกลับถึงบ้านก่อนนางกลับมา แค่นี้ก็สามารถไปมาอย่างไร้ร่องรอยได้แล้ว”

[จบแล้ว]