บทที่ 14 บิ๊กบอสก็มีลูกสาวเหมือนกัน? (1)

“ตุ้บ!”

จังหวะที่พลิกตัว เจียงอวี้ก็กลิ้งตกจากแท่นตรวจสอบโลหะลงไปกองกับพื้นทันที!

เจียงอวี้พยุงตัวช่วงบนขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างยังลืมไม่ขึ้น สภาพเหมือนคนโดนความมืดกระแทกจนมึนตึ้บไปหมด

ผ่านไปหลายวินาที เจียงอวี้ถึงค่อยๆ คลานลุกขึ้นมา มือข้างหนึ่งยันเข่า พิงแท่นตรวจสอบเพื่อเรียกสติ

ในช่วงเวลานั้น เขาเกือบจะหลับลึกไปอีกรอบ

เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่หลับเป็นตายขนาดนี้คือเมื่อไหร่ ตอนฝึกทหารเข้าปีหนึ่งใหม่ๆ หรือเปล่านะ?

ในตอนที่กำลังจะหลับไปอีกรอบ เจียงอวี้ก็สะบัดมือฟาดหน้าตัวเองดัง “เพียะ!”

ระบบถึงกับสะดุ้งจนตัวสั่นอยู่ในจิตสำนึกของเจียงอวี้

...ผู้เล่นคนนี้มันเป็นอะไรของมันกันแน่?

นอกจากจะชอบพูดคนเดียว ชอบหาความบันเทิงให้ตัวเองแล้ว ยังชอบตบตัวเองอีก... เมื่อรวมกับเหตุการณ์ที่ผู้เล่นคนนี้เคยเอาชีวิตไปแลกเพื่อพิสูจน์บัค (BUG) ในตอนเริ่มเกมจนสร้างความหวาดผวาให้ระบบแล้ว ระบบก็พบว่าตัวเองเริ่มจะไม่เข้าใจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ—

หรือถ้าจะให้เจาะจงกว่านั้น คือมนุษย์อย่างเจียงอวี้

เจียงอวี้ไม่ได้ยินเสียงบ่นในใจของระบบ และต่อให้ได้ยินเขาก็ไม่สน

หลังจากตบหน้าตัวเองไปฉาดใหญ่ เจียงอวี้ก็ตื่นเต็มตา

ผมบนหัวยุ่งเหยิงเป็นรังนก เขาใช้มือขยี้ส่งๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยับและอารมณ์หงุดหงิดจากการโดนปลุก ก่อนจะกระโดดลงจากตู้บรรทุกสินค้าด้วยฝีเท้าเนิบนาบ

ตอนนี้เป็นเวลาตีห้าห้านาที ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก ลมยามเช้าพัดผ่านจากสองข้างถนน ปัดเป่าเส้นผมที่อ่อนนุ่มของเจียงอวี้ให้ปลิวไสว

เจียงอวี้หรี่ตาลง มองไปยังสุดขอบถนน—ถึงแม้เขาจะมองไม่เห็น แต่เขาก็รู้ว่าหมอกขาวที่เคยพบเจอมาแล้วสองครั้งนั้นกำลังขยับเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง

ยมทูตอยู่ข้างหลังเขานี่เอง

หลังจากล้างหน้าล้างตาแบบลวกๆ เจียงอวี้เตรียมตัวออกกำลังกายตอนท้องว่างก่อน พอถึงหกโมงเช้าก็จะเริ่มออกรถทันที

ในตอนนั้นเอง เจียงอวี้สังเกตเห็นว่าช่องแชทกำลังกะพริบอยู่

เวลานี้เนี่ยนะ?

เจียงอวี้พึมพำในใจก่อนจะเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมา

ผู้เล่น [ส้ม]: “มีใครอยู่ไหม?”

ผู้เล่น [ส้ม]: “ช่วยฉันด้วย...”

ข้อความแสดงว่าส่งมาเมื่อห้านาทีก่อน นอกจากสองข้อความนี้แล้ว ก็ไม่มีข้อความใหม่ส่งมาอีก

นั่นหมายความว่า ไม่ได้รับความช่วยเหลือ ก็คงหมดสติหรือตายไปแล้ว...

บางทีอาจเป็นเพราะในช่วงสองวันที่ผ่านมาเขาได้พบเห็นความตายมาไม่น้อย นอกจากความรู้สึกเศร้าสลดในตอนแรก เจียงอวี้ก็ไม่ได้มีอาการหวั่นไหวอะไรมากมายนัก

เขาเหมือนจะจำผู้เล่นคนนี้ได้ลางๆ

เหมือนจะเคยบอกว่าตัวเองกำลังทำไอ้เรื่องอดอาหารแบบจำกัดช่วงเวลาอะไรสักอย่าง... สรุปว่าเป็นคนดวงซวยคนหนึ่ง

เขาส่ายหน้าและกำลังจะปิดหน้าต่างแชท ทันใดนั้นก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา:

ผู้เล่น [ส้ม]: “ฉันกำลังจะตายแล้ว ทรัพยากรของฉันวางไว้ในตลาดซื้อขายนะ หยิบไปได้เลย”

เจียงอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเข้าไปในตลาดซื้อขายโดยสัญชาตญาณ

ในตลาดซื้อขายมีทรัพยากรใหม่ลงเพิ่มมาจริงๆ เป็นสกรู 3 ตัว และขนมพุทราจีนครึ่งชิ้น ราคาแลกเปลี่ยนถูกตั้งไว้ที่ 0

นั่นหมายความว่า ใครก็ตามสามารถรับทรัพยากรเหล่านี้ไปได้ฟรีๆ

ทันทีหลังจากนั้น สกรูทั้ง 3 ตัวก็ถูกผู้เล่น 3 คนกดรับไป ส่วนผู้เล่นอีกคนก็รับขนมพุทราจีนไปเรียบร้อย!

[สกรู * 3] และ [ขนมพุทราจีน * 0.5] แสดงสถานะ [สินค้าหมด]!

ทั้งที่เมื่อครู่นี้แท้ๆ กลับไม่มีใครตอบรับผู้เล่น [ส้ม] เลยสักคน...

เจียงอวี้รู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้าง แต่ก็เพียงเท่านั้น

การแลกเปลี่ยนเป็นความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย ในเกมเอาชีวิตรอด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เรื่องอื่นนั้นขึ้นอยู่กับเจตจำนงของแต่ละคน ไม่มีอะไรต้องพูดมาก

เขาส่ายหน้าและกำลังจะปิดหน้าต่างอีกครั้ง แต่ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา คราวนี้ไม่ใช่ผู้เล่นคนเดิม แต่เป็น:

ผู้เล่น [ท่องยุทธภพ]: “ว้าว ได้ข้าวกินฟรีอีกแล้วพี่น้อง!”

ดูเหมือนนี่จะเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มือไวกลุ่มนั้น

อย่างไรก็ตาม ไม่ถึงวินาทีต่อมา ผู้เล่น [ท่องยุทธภพ] ก็ส่งสติกเกอร์หน้าชายผิวสีทำท่าสงสัย:

“(สงสัย.jpg)”

“สกรู? ให้ตายสิ ดวงซวยชะมัด! @[ส้ม]”

……

……

แม้ว่าเจียงอวี้จะคาดการณ์ถึงความโลภและความเย็นชาในสันดานมนุษย์ไว้แล้ว แต่เมื่อได้เห็นฉากนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะหยันออกมา—

กิน “ข้าวคนตาย” แล้วยังจะมาทำปากดีอีกเหรอ?

แม่งเอ๊ย ยังเป็นคนอยู่ไหม?

เจียงอวี้รู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

เจียงอวี้แสดงสีหน้าขยะแขยงออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาคลิกไปที่ไอดีของผู้เล่น [ท่องยุทธภพ] เพื่อทำการติดแท็กเครื่องหมายไว้—

คนประเภทนี้ไม่คู่ควรแก่การคบหาเลยสักนิด! คนพวกนี้เมื่อได้ผลประโยชน์ก็จะไม่นึกถึงความดีของคนอื่น แต่ถ้ามีผลประโยชน์เพียงนิดเดียวที่ตกไม่ถึงมือ พวกเขาก็จะปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นศัตรูที่ฆ่าแกงกันมา!

ให้ข้าวสารหนึ่งถังคือพระคุณ ให้ข้าวสารหนึ่งหาบคือศัตรู!

หลังจากถูกผู้เล่น [ท่องยุทธภพ] ทำให้สะอิดสะเอียน เจียงอวี้อยากจะปิดหน้าต่างแชทหนีไปให้พ้นหูพ้นตา แต่พอย้ายเจตจำนงไปที่เครื่องหมาย x อยู่นาน เขาก็ยังกดไม่ลง

ประโยคสุดท้ายของผู้เล่น [ส้ม] ในช่องแชทที่ว่า “ฉันกำลังจะตายแล้ว ทรัพยากรของฉันวางไว้ในตลาดซื้อขายนะ หยิบไปได้เลย” มันดูเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และ...

ความโดดเดี่ยว

สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงบางเรื่องขึ้นมา

รุ่งอรุณ หรือที่เรียกว่ายามเช้าตรู่ มีคนเคยบอกว่า ท้องฟ้าก่อนรุ่งสางคือช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุด

ท่ามกลางความมืดนั้น เจียงอวี้พ่นลมหายใจที่ขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

...เฮ้อ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ในช่องแชทส่วนตัว

ผู้เล่น [เฟรนช์ฟรายส์ผู้หดหู่]: “คุณยังอยู่ไหม?”

……

(จบตอน)