บทที่ 4 จะรุ่งหรือจะร่วงก็ขึ้นอยู่กับครั้งนี้แหละ!

เจียงอวี้ที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับมือทั้งสองข้างกุมพวงมาลัยพลางใช้ความคิดอย่างหนัก

ในกฎบอกว่าในฉากเริ่มต้น ระยะ 10 เมตรจากยานพาหนะคือเขตปลอดภัย แม้กฎจะไม่ได้ระบุชัดเจนว่าเขตปลอดภัยสามารถต้านทานหมอกได้หรือไม่ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้เช่นกัน...

แล้วถ้าตอนนี้เขาไม่ขับรถ แต่ปล่อยให้ยานพาหนะจอดนิ่งอยู่บนเส้นขอบที่หมอกดำกำลังจะก่อตัวและเริ่มเคลื่อนที่ล่ะ วินาทีนั้นจะเกิดอะไรขึ้น?

……

หากผู้เล่นคนอื่นรู้ความคิดของเจียงอวี้ในตอนนี้ คงจะคิดว่าหมอนี่มันบ้าไปแล้ว!

หลังจากที่เกมเอาชีวิตรอดประกาศกฎออกมา ทุกคนต่างคิดแต่จะทำระยะห่างจากหมอกให้ได้มากที่สุด อยากจะหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ใครจะไปคิดอยากจะจอดอยู่นิ่งๆ กับที่แบบนี้กัน?!

เจียงอวี้รู้ว่าความคิดนี้อันตรายมาก แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิด!

เมื่อมองดูตัวเลข [ระยะห่างจากการกัดเซาะของหมอกในปัจจุบัน: 0 กิโลเมตร (หมอกปัจจุบันยังไม่ก่อตัว)] เจียงอวี้ก็รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปตอนที่ถูกรูมเมทเฮงซวยปลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อไปกินเครปจีน ความคิดในใจเริ่มตีกันอย่างรุนแรง

……คิดไปคิดมาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เจียงอวี้นั่งจนเริ่มรู้สึกก้นชา

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เจียงอวี้ก็กระโดดลงจากเบาะคนขับด้วยความหงุดหงิด

เมื่อเท้าแตะพื้น เจียงอวี้ก็ขยับกระดูกสันหลังที่ปวดเมื่อย;

บนถนนสายนี้ มีสายลมอ่อนๆ พัดผ่าน ท้องฟ้าสดใสเมฆสีขาว หมอกลอยละล่อง ดูจะสบายกว่าตอนอยู่ในหอพักหรือห้องเรียนมากนัก ความคิดในหัวของเจียงอวี้สับสนวุ่นวาย เมื่อจ้องมองไปยังหมอกสีขาวที่ลอยไปมา การเคลื่อนไหวของเขาก็เริ่มช้าลงโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไม เจียงอวี้รู้สึกว่าหมอกขาวนี้มีมนตร์ขลังที่ทำให้ละสายตาไม่ได้ ราวกับมันกำลังดึงดูดให้เขาก้าวเข้าไปหาอยู่ตลอดเวลา...

……

“เห้ย”

เจียงอวี้ได้สติ ตบหน้าตัวเองไปสองฉาดใหญ่!

—นี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรอยู่?!

พอเขารู้สึกตัว อีกนิดเดียวเขาก็จะไปยืนอยู่ที่ขอบถนนแล้ว!

เจียงอวี้เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง เขาสะบัดหัวแรงๆ รีบถอยห่างจากขอบถนนกลับมาที่กึ่งกลางถนนทันที เขาหยิบน้ำดื่มหนงฟู่ซันเฉวียนออกมาจากกระเป๋า น้ำแร่เย็นๆ ที่ไหลผ่านลำคอช่วยให้เขาตื่นตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์

ในช่องแชท มีคนส่งรูปภาพรูปหนึ่ง:

ผู้เล่น [ชิงสุ่ยลวี่ซัน (ภูเขาสีเขียวน้ำใส)]: “แม้จะไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่าเกมนี้คืออะไร แต่ในสังคมปัจจุบัน โอกาสที่จะได้สงบจิตสงบใจชมทิวทัศน์ข้างทางแบบนี้มีไม่มากนัก”

ผู้เล่น [ชิงสุ่ยลวี่ซัน]: “นี่คือรูปที่ฉันถ่ายไว้ [รูปทิวทัศน์ริมถนน]”

ผู้เล่น [ชิงสุ่ยลวี่ซัน]: “ทุกคนพยายามเข้านะ (ประสานมือ) (ประสานมือ) (ประสานมือ)”

เมื่อเห็นข้อความนี้ เจียงอวี้พิมพ์ลงในช่องแชทโดยสัญชาตญาณ:

“อย่าจ้องมองไปที่สองข้างทางถนน มีอันตราย!”

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ข้อความจะถูกส่งออกไป เจียงอวี้ก็เห็นรูปโปรไฟล์ของผู้เล่นคนนี้กลายเป็นสีเทาทันที!

ในเวลาเดียวกัน จำนวนคนออนไลน์ที่ด้านบนของช่องแชทภูมิภาคก็เปลี่ยนจาก 100,000 เป็น 99,999!

“เชี่ย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมจำนวนคนถึงลดลงไป 1 คน?”

“ทำไมโปรไฟล์ของชิงสุ่ยลวี่ซันถึงกลายเป็นสีเทาล่ะ?!”

“!”

ข้อความในช่องแชทไหลบ่าอย่างรวดเร็ว!

ใบหน้าของเจียงอวี้แข็งค้าง หลังจากนิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที เขาจึงส่งข้อความออกไปต่อ:

ผู้เล่น [เฟรนซ์ฟรายส์ผู้หดหู่]: “อย่าจ้องมองไปที่สองข้างทางถนน มีอันตราย!”

ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็เริ่มตอบรับกันวุ่นวาย

ผู้เล่น [ลูกสาวผู้มีโชคไม่ย่างกรายเข้าสำนักแอฟริกา] กล่าว: “! เชี่ย เมื่อกี้ทำไมจู่ๆ ฉันถึงอยากเดินไปรับลมข้างทางขึ้นมาซะอย่างนั้น?!”

ผู้เล่น [เซี่ยอวี่เทียน (วันฝนตก)]: “เกมนี้มีกับดัก!?”

ผู้เล่น [เหล่ยถิง 003]: “ทุกคนระวังตัวด้วย!”

ผู้เล่น [เจ้าป่าของเธอคลุ้มคลั่งไม่สิ้นสุด]: “ไอ้เกม***!”

……

……

ข้อความอัปเดตอย่างต่อเนื่อง แต่เจียงอวี้ไม่อยากดูแล้ว

มีคนตายจริงๆ ในเกมนี้แล้ว!

เจียงอวี้พ่นลมหายใจยาว นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อย—

เขาไม่ใช่พ่อพระที่ต้องใส่ใจทุกอย่างหรอกนะ แต่ในเมื่อทุกคนต่างก็เป็นตั๊กแตนในเกมเดียวกัน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก

เขากลับไปนั่งที่เบาะคนขับ ความคิดที่เขาเพิ่งยืนยันในใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง—

เกมนี้ตายจริงคนจริงนะโว้ย! บั๊กที่เขาเจอเมื่อกี้ บางทีมันอาจจะแค่ไม่ได้ระบุรายละเอียดให้ชัดเจนเฉยๆ หรือเปล่า? สิ่งที่เขากำลังจะทำหลังจากนี้ต่างอะไรกับผู้เล่น [ชิงสุ่ยลวี่ซัน] ล่ะ?

มันคือการหาเรื่องตายชัดๆ!

ในเกมบอกไว้ว่าถนนทั้งสองข้างถูกกัดเซาะไปแล้ว นั่นคือคำใบ้ถึงอันตรายอยู่แล้ว! ไม่ควรไปจ้องมองอันตรายตรงๆ!

แล้วสิ่งที่เขาคิดเมื่อกี้ คือการจะพยายามมุดช่องโหว่ของกฎอีกเหรอ?

เกมอาจจะพลาดได้เป็นหมื่นครั้ง แต่ตัวเขามีโอกาสพลาดได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น!

……

เจียงอวี้ลังเลอยู่พักหนึ่ง ฝ่าเท้าแตะลงบนคันเร่ง ทว่าผ่านไปหลายวินาที เขาก็ยังเหยียบลงไปไม่สุด...

เวลาค่อยๆ ผ่านไป แสงสีส้มเริ่มโอบล้อมถนน

ในช่องแชทกลุ่ม มีผู้เล่นส่งข้อความ:

ผู้เล่น [เฉิงจื่อ (ส้ม)]: “อา... หิวจะตายอยู่แล้ว... ให้ตายสิ ก่อนจะถูกดึงเข้าเกมมา ฉันกำลังทำ IF อยู่เนี่ย!”

ผู้เล่น [0925]: “เห็นใจคนข้างบนหนึ่งวินาที”

ผู้เล่น [หน้าต่างที่ปิดไม่ได้]: “เชี่ย รถบรรทุกแม่งกินน้ำมันเป็นบ้า ขับมาไม่กี่ชั่วโมง น้ำมันเหลือแค่ 30% เอง!”

“คนข้างบนน่ะยังได้รถบรรทุกนะ แกลองมาใช้สเก็ตบอร์ดไหมล่ะ?” ผู้เล่น [เจ้าป่าของเธอคลุ้มคลั่งไม่สิ้นสุด] ส่งข้อความด้วยความแค้นเคือง

“เอ่อ... ฉันตามหาน้องสาวหน่อย หนิงหนิงเธออยู่ไหม? ถ้าอยู่ทักแชทส่วนตัวหาพี่หน่อย!” ผู้เล่น [ฟูอันเดสึ]

“เอาโรเล็กซ์แลกน้ำ เอาโรเล็กซ์แลกน้ำ เอาโรเล็กซ์แลกน้ำ!”

“……”

ข้อความไหลไปเรื่อยๆ แต่ยังไม่มีผู้เล่นคนไหนเอาวัสดุขึ้นแขวนในโถงการค้า

ไม่มีใครรู้ว่าก้าวต่อไปของเกมจะเป็นอย่างไร ทุกคนจึงไม่กล้าเสี่ยง

ต่อให้มี บางทีอาจจะตกลงกันผ่านแชทส่วนตัวที่เจียงอวี้มองไม่เห็น

ตัวเจียงอวี้เองไม่ได้ขาดแคลนวัสดุ และเขาก็ไม่มีนิสัยชอบเสียสละเพื่อส่วนรวมในเกมเอาชีวิตรอด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้แชทส่วนตัวหรือทำการค้ากับใคร

เจียงอวี้จ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า หมอกยามค่ำคืนเริ่มกลืนกินมาจากขอบถนนทีละน้อย

เจียงอวี้ปิดช่องแชท หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็เริ่มออกกำลังกายในระยะ 10 เมตรรอบรถยก!

ใช่แล้ว ออกกำลังกายนี่แหละ!

ในขณะที่ทุกคนอาศัยช่วงเวลาก่อนค่ำมาถึงเร่งทำระยะทาง เจียงอวี้กลับเริ่มออกกำลังกาย! ตอนนี้การออกกำลังกายก็ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องตาย

แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้ เจียงอวี้ก็รู้สึกว่าในเมื่อจะหาเรื่องตายอยู่แล้ว ก็ทำมันให้หมดเลยแล้วกัน อารมณ์ของเจียงอวี้ตอนนี้เครียดจนแทบจะระเบิด การออกกำลังกายง่ายๆ กลับช่วยให้เขาสงบลงได้บ้าง

—หลังเรียนจบ เจียงอวี้ลองทำวิดีโอสั้นมาหลายแนว นอกจากแนวทำอาหารแล้ว เขายังเคยลองแนวติวหนังสือและแนวออกกำลังกาย แต่น่าเสียดายที่ไม่มีแนวไหนไปถึงฝั่งฝัน;

เพราะในช่วงที่แนวออกกำลังกายเริ่มจะมีชื่อเสียงขึ้นมา เจียงอวี้ก็ถูกพวกพี่ชายในกล่องข้อความส่วนตัวของโต่วอินทำให้ตกใจจนเกือบตาย มีทั้งพวก "พี่ชายหอมจัง" ไปจนถึงอีโมจิฟันดาบ และที่ดูไม่ได้ยิ่งกว่านั้นอีกเพียบจนเซนเซอร์ไม่ผ่าน!

แต่ต้องขอบคุณประสบการณ์ช่วงนั้นที่ทำให้เขามีความรู้เรื่องการออกกำลังกายและเพาะกายอยู่บ้าง

เจียงอวี้ขยับตัววอร์มอัพง่ายๆ แล้วเริ่มทำเบอร์พี** พอเหนื่อยก็ยืดเหยียด พอยืดเหยียดเสร็จก็วิ่งจ็อกกิ้งรอบๆ ยานพาหนะ...

ในขณะที่เจียงอวี้ออกกำลังกาย ข้อมูลระยะทางสองรายการที่มุมขวาบนของเขาก็แทบจะไม่ขยับเลยนับตั้งแต่เจียงอวี้พักครั้งแรก...

เวลา 21.59 น. บนถนนมืดมิดสนิท บนเบาะคนขับรถยก บนหน้าผากของเจียงอวี้เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

เจียงอวี้พ่นลมหายใจยาว เหลือบมองหน้าจอหลัก ตัวเลขระยะทางที่มุมขวาบนแสดงว่า:

[ระยะห่างจากการกัดเซาะของหมอกในปัจจุบัน: 0 กิโลเมตร (หมอกดำกำลังจะก่อตัว!!!)]

[ระยะทางที่ขับขี่ในวันนี้: 0 กิโลเมตร]

……

ในที่สุดเจียงอวี้ก็ตัดสินใจ ระยะทางขับขี่ในวันนี้คือ 0 กิโลเมตร ซึ่งหมายความว่ารถยกไม่ได้ขยับเลยแม้แต่ก้าวเดียว! และในอีกหนึ่งนาทีต่อมา ที่ด้านหลังของรถยก หมอกดำที่สามารถสังหารผู้เล่นตามกฎของเกมกำลังจะก่อตัวขึ้น!

เหงื่อผุดขึ้นเต็มหัวของเจียงอวี้ ให้ตายสิ เหลือเวลาอีกสามสิบวินาที! จะรุ่งหรือจะร่วงก็ขึ้นอยู่กับครั้งนี้แหละ!

(จบตอน)

****เบอร์พี (Burpee) ท่าออกกำลังกายแบบ Full-body Exercise ที่ผสมผสานการสควอท วิดพื้น และกระโดดไว้ในท่าเดียว ช่วยเผาผลาญพลังงานได้สูงมาก พัฒนาความแข็งแรงของกล้ามเนื้อทุกส่วน (อก, แขน, ขา, แกนกลางลำตัว) และเพิ่มความอึดของระบบหัวใจและหลอดเลือด ทำได้ง่ายทุกที่โดยไม่ใช้อุปกรณ์***