บทที่ 23 ดันเจี้ยน

เสาแสงสีขาวสำหรับการเคลื่อนย้ายค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่ตามมาคือกลิ่นอายของอากาศที่ผสมปนเปไปด้วยความอับชื้นและผุพัง

เจียงหลีกระชับ 【ขวานคู่แยกวายุ】 ในมือแน่น ทันทีที่เท้าแตะพื้นเธอก็ตั้งท่าระวังภัยทันที

รอบกายมืดมิด มีเพียงมอสเรืองแสงที่ขึ้นอยู่ตามผนังซึ่งเปล่งแสงสีเขียวจางๆ พอจะให้ความสว่างแก่พื้นที่ใต้ดินแห่งนี้ได้บ้าง

ที่นี่คือทางเดินที่ก่อขึ้นจากอิฐหินสีเขียว ผนังหลุดล่อนเป็นแถบๆ บางครั้งก็มองเห็นห่วงเหล็กขึ้นสนิมและโซ่ที่ขาดสะบั้น ให้บรรยากาศวังเวงราวกับสุสานโบราณ

"นีโค?"

เจียงหลีเรียกเบาๆ

เสียงนั้นสะท้อนก้องไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

เธอกันกลับไปมองด้านหลัง พบเพียงความว่างเปล่า

"ไม่ได้ตามมาด้วยงั้นเหรอ..."

เจียงหลีเม้มปาก

ก็นะ ระบบแจ้งเตือนว่า "ผู้รอดชีวิต" เข้าร่วมกิจกรรม แต่นีโคดูเหมือนจะเป็นคนพื้นเมืองของโลกใบนี้ โอกาสสูงที่จะไม่อยู่ในรายชื่อผู้ถูกเคลื่อนย้าย

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงกำแพงหินอันแข็งแกร่งที่อัปเกรดเสร็จเรียบร้อยก่อนเดินทาง รวมถึงพลังต่อสู้ของนีโคที่สามารถแปลงร่างเป็นหมีสีน้ำตาลและเสือพูม่าได้ ความกังวลในใจของเจียงหลีก็เบาบางลงบ้าง ขอเพียงเจ้าตัวเล็กไม่วิ่งทะเล่อทะล่าออกไปนอกค่าย ก็น่าจะไม่มีอันตรายอะไร

เจียงหลีสำรวจแผงหน้าจอของตัวเองก่อน พบว่ามีแถบพลังชีวิตเพิ่มขึ้นมา ซึ่งน่าจะเป็นคุณสมบัติเฉพาะของดันเจี้ยน

ค่าพลังชีวิตจะผูกติดกับค่ากายภาพ โดยเท่ากับ ค่ากายภาพ x 10 ปัจจุบันเจียงหลีมีพลังชีวิตอยู่ที่ 70 ซึ่งถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน

เจียงหลีปรับตำแหน่งปลอกแขน แววตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเฉียบคม

ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่ากลับไปมือเปล่าเลย

เธอค่อยๆ ออกสำรวจไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง

"คลิก"

แผ่นหินใต้เท้าส่งเสียงดังเบาๆ

ทันใดนั้น ตรงหัวมุมมืดมิดด้านหน้าก็มีเสียงเสียดสีของกระดูกที่ชวนให้เสียวฟันดังขึ้น

"แกรก... แกรก..."

ไฟวิญญาณสีฟ้าหม่นสองดวงสว่างขึ้นในความมืด

ทหารโครงกระดูกที่ถือดาบเหล็กขึ้นสนิม ร่างกายเหลือเพียงโครงกระดูกเดินโงนเงนออกมา แม้ท่าทางจะดูแข็งทื่อไปบ้าง แต่เบ้าตาที่ว่างเปล่านั้นกลับล็อคเป้ามาที่เจียงหลี สิ่งมีชีวิตที่ยังสดใหม่เพียงหนึ่งเดียวอย่างแน่วแน่

【มอนสเตอร์: โครงกระดูกใต้ดิน (Lv.3)】

【คำอธิบาย: เบี้ยล่างที่อยู่ชั้นล่างสุดของดันเจี้ยน แม้จะเปราะบาง แต่จุดเด่นคือไม่รู้จักความเจ็บปวด】

"มีแค่ตัวเดียวเหรอ?"

เจียงหลีเลิกคิ้ว

ทหารโครงกระดูกคำรามออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะชูดาบเหล็กพุ่งเข้าใส่

ความเร็วของมัน... จะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนกำลังอ้อนซะมากกว่า

"ช้าเกินไป"

ร่างของเจียงหลีไม่ได้ขยับ จนกระทั่งดาบนั้นเกือบจะฟันเข้าที่ใบหน้า เธอถึงได้เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว

ในจังหวะที่สวนกันนั้น ขวานในมือขวาของเธอก็เสยขึ้นตามสัญชาตญาณ

"เคร้ง!"

เสียงดังสนั่น ดาบเหล็กขึ้นสนิมเล่มนั้นถูกกระแทกจนกระเด็นหลุดมือไป

จากนั้น ขวานในมือซ้ายก็ตามมาติดๆ ด้วยโบนัสความเร็วโจมตีจาก 【ระบำคลั่งนักรบ】 มันกลายเป็นภาพเงาจางๆ จามเข้าที่กระดูกต้นคออันโล่งโจ้งของทหารโครงกระดูกอย่างแม่นยำ

"เปรี้ยง!"

ค่าพลังโจมตีที่สูงถึง 20 แสดงอานุภาพออกมาอย่างเต็มที่ในวินาทีนี้

ไม่มีแรงต้านทานใดๆ หัวกะโหลกนั้นกระเด็นออกไปราวกับลูกบอล กลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ

โครงกระดูกที่สูญเสียหัวไปชักกระตุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพังทลายกลายเป็นกองกระดูกเรี่ยราดพื้น

หลังจากนั้น ทั้งร่างโครงกระดูกและอาวุธในมือของมันก็ค่อยๆ สลายหายไป

【สังหารโครงกระดูกใต้ดิน ได้รับค่าประสบการณ์ +2】

【ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน: Lv.3 18/100】

【ไอเทมดรอป: หัวกะโหลกโครงกระดูกที่สมบูรณ์ x 1】

เจียงหลีเดินเข้าไปเก็บหัวกะโหลกที่ยังคงแผ่ไอเย็นออกมาจางๆ นั้นขึ้นมา

"ไอ้นี่เอาไปทำอะไรได้? เอากลับไปเป็นของตั้งโชว์ไว้หลอกนีโคเหรอ?"

เจียงหลีเบ้ปากอย่างรังเกียจ ก่อนจะโยนมันเข้ากระเป๋าไปส่งๆ

แม้ไอเทมดรอปจะเป็นขยะ แต่ความง่ายดายในศึกแรกนี้ช่วยให้ความมั่นใจของเธอเพิ่มขึ้นมาก

หากคำนวณดูแล้ว พลังของเธอน่าจะจัดว่าสูงมากในหมู่ผู้รอดชีวิต ดูท่าดันเจี้ยนชั้นที่หนึ่งนี้คงไม่เป็นอุปสรรคต่อเธอเท่าไหร่นัก

เธอเดินหน้าต่อไป

เดินไปได้ราวๆ หลายสิบเมตร เมื่อผ่านหัวมุมทางโค้งหนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น

มันคือห้องหินขนาดเล็ก ตรงกลางมีกล่องใบหนึ่งวางอยู่ท่ามกลางฝุ่นที่จับตัวหนา ตัวกล่องเป็นสีทองแดงหม่นและไม่ได้ล็อคเอาไว้

"กล่องสมบัติทองแดง?!"

ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกายขึ้นมาทันที

แม้จะเป็นเพียงกล่องทองแดงซึ่งเป็นระดับที่สอง แต่นี่คือกล่องสมบัติใบแรกที่เธอเจอในธรรมชาติของเกมนี้!

ทรัพยากรก่อนหน้านี้ล้วนได้มาจากรางวัลระบบหรือการแลกเปลี่ยน ความสุขจากการสำรวจและค้นพบด้วยตัวเองนั้นมันต่างกันโดยสิ้นเชิง

เจียงหลีถูมือเข้าหากัน หัวใจเต้นแรง

เธอสาวเท้าเข้าไปเดินวนรอบกล่องหนึ่งรอบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีกับดักจึงสูดลมหายใจเข้าลึก มือทั้งสองจับฝาข่องไว้แน่น

"ขอให้โชคดี ขอให้โชคดี!"

เจียงหลีพึมพำในใจก่อนจะเปิดฝาออกอย่างแรง

"เอี๊ยด——"

พร้อมกับเสียงเสียดสีของโลหะที่หนักอึ้ง ฝากล่องถูกเปิดออก ที่ก้นกล่องมีของวางอยู่ไม่กี่อย่าง

【ได้รับ: ผ้าพันแผลคุณภาพต่ำ x 5】

【ได้รับ: ขนมปังโทสต์ x 2】

【ได้รับ: เหล็กกล้า x 3】

【ได้รับ: แบบแปลนหมวกขนสัตว์กันหนาว x 1】

ไม่เลวเลย มีดีกว่าไม่มี

เมื่อเจียงหลีเห็นแบบแปลนชิ้นสุดท้าย มือของเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

【แบบแปลน · หมวกขนสัตว์กันหนาว】

【ความต้องการ: หนังสัตว์ x 2, ผ้าฝ้าย x 1】

【คำอธิบาย: แม้จะดูเชยไปหน่อย แต่มันช่วยป้องกันไม่ให้หูของคุณถูกแช่แข็งจนหลุดได้ เมื่อสวมใส่ ค่าต้านทานความหนาว +5】

"เฮ้อ..."

เจียงหลีถอนหายใจยาว

แม้จะไม่ใช่อาวุธสังหารร้ายแรง แต่ในโลกที่หนาวสุดขั้วแบบนี้ อุปกรณ์กันหนาวคือเงินตราที่แข็งแกร่งเสมอ และนี่เป็นแบบแปลนทั่วไป หมายความว่าเธอสามารถใช้ห้องเครื่องมือผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้!

"ดูเหมือนว่าแม้ฉายา 'ซวยซ้ำซวยซ้อน' จะเฮงซวย แต่รางวัลในดันเจี้ยนดูจะไม่ได้รับผลกระทบนะ"

เจียงหลีเก็บแบบแปลนอย่างอารมณ์ดี ของชิ้นนี้ถ้าทำออกมาได้ ก็คงเอาไปแลกของดีๆ ในช่องแลกเปลี่ยนได้อีกยกใหญ่

หลังจากเก็บรางวัลสงครามเสร็จ เจียงหลีไม่ได้รีบออกจากห้องหิน

เธอหามุมที่ค่อนข้างสะอาดนั่งพิงกำแพงพักผ่อน หยิบกระติกน้ำออกมาดื่มอึกหนึ่ง พร้อมกับเปิด 【ช่องแชทประจำเขต】 ไปด้วย

ในเวลานี้ ภายในช่องแชทเรียกได้ว่ามีแต่เสียงคร่ำครวญและเสียงขอความช่วยเหลือระงมไปหมด

"ช่วยด้วย! ทำไมทหารโครงกระดูกมันถึกขนาดนี้! ฟันไปยี่สิบกว่าทีถึงจะตาย!"

"มีใครอยู่เขต A ไหม? ตรงนี้มีมอนสเตอร์สามตัว! ขอปาร์ตี้ด้วย! ขอเกาะขาคนเก่งหน่อย!"

"อย่าไปเชื่อพิกัดนั่น! เมื่อกี้มีคนส่งพิกัดขอความช่วยเหลือ พอฉันไปถึง ไอ้หมอนั่นมันกะจะฆ่าฉันเพื่อชิงของ!"

"ฉันด้วย! เมื่อกี้เกือบโดนไอ้คนที่ชื่อ 'ดาบคลั่ง' แทงข้างหลัง ทุกคนระวังด้วย ในดันเจี้ยนนี้ฆ่ากันได้จริงๆ!"

"หาปาร์ตี้! หาปาร์ตี้! ขอแค่สายดาเมจแรงๆ ไม่เอาตัวถ่วง! ฉันอยู่ที่ทางแยกเขต B!"

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ แววตาของเจียงหลีก็เย็นชาลงหลายส่วน

เป็นอย่างที่คิด นอกจากมอนสเตอร์แล้ว ใจคนนี่แหละที่น่ากลัวกว่า

ในดันเจี้ยนที่ปิดตายแห่งนี้ เมื่อสูญเสียกฎหมายและศีลธรรมมาควบคุม ประกอบกับสิ่งล่อใจจากทรัพยากร ความโลภของมนุษย์จะถูกขยายออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด

ชัดเจนว่าระบบเกมออกแบบกฎเหล่านี้มาเพื่อให้ผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่เข่นฆ่ากันเอง

เจียงหลีไม่ใช่พวกมารร้ายที่ชอบฆ่าคนชิงสมบัติ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะไม่มีความระแวดระวัง

"ไม่มีทางที่จะหาปาร์ตี้หรอก"

เจียงหลีส่ายหน้า

ความสามารถของเธอในตอนนี้เพียงพอที่จะลุยเดี่ยวชั้นที่หนึ่งได้สบายๆ การพาคนแปลกหน้าไปด้วยนอกจากจะต้องแบ่งรางวัลแล้ว ยังต้องคอยระวังการโดนแทงข้างหลังตลอดเวลา เรียกได้ว่าได้ไม่คุ้มเสีย

และที่สำคัญ...

เธอมองดูเวลานับถอยหลังของระบบ

【เวลาที่เหลือ: 23 ชั่วโมง 15 นาที】

นี่ยังแค่เริ่มต้น

คำแนะนำของระบบบอกว่า "ยิ่งชั้นลึก รางวัลยิ่งดี"

ในเมื่อชั้นแรกยังเปิดได้แบบแปลน แล้วชั้นที่สองล่ะ? ไม่แน่อาจจะมีแบบแปลนคุณภาพสีเขียว ซึ่งตอนนี้เธอยังค่อนข้างขาดแคลนอุปกรณ์อยู่พอดี

เจียงหลียืนขึ้น ปัดฝุ่นตามตัว

"เป้าหมาย ทางเข้าชั้นที่สอง"

เธอกระชับขวานคู่ แววตามุ่งมั่นเดินออกจากห้องหิน ร่างของเธอเลือนหายไปในความมืดสลัวของทางเดินอีกครั้ง

ระหว่างทาง เจียงหลีเจอทหารโครงกระดูกอีกหลายกลุ่ม แม้กระทั่งได้เจอ 【นักรบโครงกระดูก】 ที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยด้วย

แต่ภายใต้เพลงขวานคู่ที่ดุดันและการขว้างหอกที่แม่นยำของเธอ มอนสเตอร์เหล่านี้สุดท้ายก็กลายเป็นกองกระดูกและค่าประสบการณ์บนพื้น

กระทั่งเจียงหลีเลเวลอัพขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ

【ความคืบหน้าเลเวล: LV.4 25/100】

【พลังโจมตี: 20+1】 (ก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ ตอนนี้คุณคือไททันในร่างมนุษย์)

【ความคล่องตัว: 9+1】 (ระดับนักกีฬามืออาชีพ)

【กายภาพ: 7+1】 (ร่างกายที่แข็งแรงอย่างยิ่ง)

แม้แถบประสบการณ์จะขึ้นช้า แต่ความรู้สึกที่ได้เดินหน้ากวาดล้างไปตลอดทางแบบนี้มันช่างสะใจจริงๆ

เดินไปได้ราวสิบกว่านาที

เจียงหลีก็มาถึงทางแยกแห่งหนึ่ง

ทางเดินด้านซ้ายมีเสียงลมแว่วมาจางๆ ส่วนทางด้านขวานั้นดูจะมืดมิดและอับชื้นมากกว่า

ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะไปทางไหนดี ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากอุโมงค์ทางซ้าย พร้อมกับเสียงร้องที่ตื่นตระหนก

"เร็วเข้า วิ่งเร็ว!"

"นายขวางทางฉันนะ!"

เจียงหลียังไม่ทันได้ทักทาย เมื่อเห็นสถานการณ์เธอก็รีบหลบเข้าหาเงามืดข้างทางทันที

เห็นผู้เล่นสองคนวิ่งหน้าตาตื่นออกมา คนหนึ่งเป็นชาย อีกคนเป็นหญิง สภาพดูสะบักสะบอมมาก

คนที่วิ่งนำหน้าสวมชุดกันหนาว ส่วนคนที่ตามหลังเป็นเด็กสาวสวมกางเกงยีนส์เอี๊ยม ในมือถืออาวุธทรงกลมบางอย่าง แสงสว่างค่อนข้างสลัวทำให้เจียงหลีมองเห็นไม่ชัดนัก

และด้านหลังพวกเขานั้น มีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งสูงเกือบสามเมตร ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีขาวทั่วตัว ในมือถือกระดูกขนาดใหญ่ กำลังคำรามและไล่ตามมา

【มอนสเตอร์: โทรลล์หิมะ (ชั้นยอด/Lv.8)】

【คำอธิบาย: ผู้ตรวจการของดันเจี้ยนชั้นที่หนึ่ง หนังเหนียวเนื้อหนา และมีพละกำลังมหาศาล】

ผู้รอดชีวิตที่สวมชุดกันหนาวเห็นว่าโทรลล์กำลังจะตามพวกเขาทัน กลับถีบเด็กสาวที่อยู่ข้างหลังจนล้มลงหน้าตาเฉย จากนั้นก็รีบเร่งความเร็ววิ่งผ่านเจียงหลีไป

เจ้าโทรลล์เห็นดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแกว่งไม้กระดูกไล่ตามต่อไป

(จบตอน)