บทที่ 21 เกมมันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น!

บทที่ 21 เกมมันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น!

เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังก้องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวนตระกูลหลัว ผู้คนในจวนที่ได้ยินเสียงตวาดลั่นนี้ต่างก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าฉงนสงสัย

ขยะนั่นไปทำอะไรให้ผู้นำตระกูลโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้อีกแล้ว?

หลัวชิงเฟิงยกมือขึ้นแคะหู พยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

คำนวณจากเวลาแล้ว คนพวกนั้นน่าจะถูกส่งตัวไปถึงแล้วสินะ

"คุณหนู..." ท่านป้าหลินมองหลัวชิงเฟิงด้วยความกังวล "หลัวเทียนโกรธขนาดนั้น เขาจะไม่ทำอะไรคุณหนูใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

"ท่านป้าหลิน ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เขาก็ทำได้แค่แหกปากโวยวายไปสองสามทีเท่านั้นแหละ" หลัวชิงเฟิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

ต้นเหตุของเรื่องนี้คือหลัวอู๋เสียที่พยายามจะแย่งชิงเรือนของนาง ต่อให้หลัวเทียนอยากจะลงมือทำอะไร เขาก็ไม่มีข้ออ้างอยู่ดี

และเขาก็ไม่กล้าผิดคำสาบานของตัวเองด้วย มิเช่นนั้นเขาจะต้องตายอย่างอนาถ!

ประกายแสงเย็นเยียบวาบผ่านส่วนลึกในดวงตาของนาง ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาออกมา

หลัวเทียน คอยดูเถอะ เกมมันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น

หากข้าไม่พลิกจวนตระกูลหลัวของเจ้าให้ลุกเป็นไฟ ทำให้มันวุ่นวายจนพังพินาศ และนำพาความล่มจมมาสู่ตระกูลของเจ้าล่ะก็ ข้าก็ไม่ใช่หลัวชิงเฟิง!

"คุณหนู พวกเขาพูดความจริงหรือเจ้าคะ?" ท่านป้าหลินแสดงสีหน้าประหลาดใจ

คุณหนูบังคับให้หลัวเทียนสาบาน แถมพวกนางยังได้ย้ายเข้าไปอยู่ในเรือนน้อยฮ่วนเยวี่ยอีกงั้นหรือ?

"แน่นอนสิเจ้าคะ ท่านป้าหลินไม่ต้องกังวลไปนะ จะไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราได้อีกแล้ว!" หลัวชิงเฟิงประคองท่านป้าหลินเดินไปทางประตู

จะไม่มีใครกล้ามารังแกพวกเราได้อีกแล้ว!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ น้ำตาก็รื้นขึ้นมาในดวงตาของท่านป้าหลิน นางมองหลัวชิงเฟิงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

คุณหนูเติบโตขึ้นแล้วจริงๆ

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตู ท่านป้าหลินก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นางจึงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างในกะทันหัน

"คุณหนู รอข้าอยู่ตรงนี้ประเดี๋ยวนะเจ้าคะ"

หลัวชิงเฟิงมองตามท่านป้าหลินด้วยความงุนงง มองดูนางเดินกลับเข้าไปในห้อง เห็นสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของนาง ก่อนจะเห็นนางเดินกลับมาหาพร้อมกับกอดกล่องเหล็กใบเล็กไว้ในอ้อมแขน

"ท่านป้าหลิน นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ?" นางดูเหมือนจะไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย

ท่านป้าหลินจูงมือหลัวชิงเฟิงพากันเดินออกมาข้างนอก ก่อนจะเอ่ยว่า "ของพวกนี้ฮูหยินทิ้งไว้ให้คุณหนูเจ้าค่ะ ข้าแอบซ่อนมันไว้อย่างลับๆ หลิวซินโหรวจะได้แย่งชิงไปไม่ได้"

ผู้หญิงคนนั้น นางแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไป เอาไปเสียทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เคยเป็นของคุณหนูในจวนตระกูลหลัวถูกริบไปหมด แม้กระทั่งสินสอดของคุณหนู...

"ท่านป้าหลิน นางเอาของของท่านแม่ข้าไปเยอะเลยหรือเจ้าคะ?" หลัวชิงเฟิงถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลัวอู๋เสียชอบแย่งของของนางมากนัก ที่แท้สันดานการแย่งชิงของคนอื่นก็สืบทอดกันมาทางสายเลือดนี่เอง

"กลับไปถึงเรือนแล้วค่อยคุยกันเถิดเจ้าค่ะ คุณหนูจะได้ดูของในกล่องเหล็กนี่ด้วย" ท่านป้าหลินมองหลัวชิงเฟิงด้วยความรักใคร่

"ตกลงเจ้าค่ะ" หลัวชิงเฟิงพยักหน้า

นางประคองท่านป้าหลินและพากันเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนน้อยฮ่วนเยวี่ย

ก่อนที่ทั้งสองจะไปถึงเรือนน้อยฮ่วนเยวี่ย พวกนางก็มองเห็นเงาร่างหกสายยืนรออยู่ตรงทางเข้าแต่ไกล

"คุณหนู" ท่านป้าหลินจับแขนหลัวชิงเฟิงด้วยความประหม่า หลัวเทียนส่งคนมาอย่างนั้นหรือ?

"ท่านป้าหลิน ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" หลัวชิงเฟิงเผยรอยยิ้มบางๆ

พวกเขากลับมากันเร็วกว่าที่คิด ดูเหมือนว่าหลัวเทียนจะโกรธจัดจริงๆ ในครั้งนี้

"อืม" ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจของท่านป้าหลินพลันร่วงหล่นลงเล็กน้อย

เมื่อทั้งหกคนเห็นหลัวชิงเฟิงเดินกลับมา พวกเขาก็รีบยืนตัวตรงอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม ก้มศีรษะลงและเอ่ยเรียกพร้อมกัน

"คุณหนู!"

เมื่อนึกถึงท่าทีเกรี้ยวกราดของผู้นำตระกูล จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่ามันยังน่ากลัวน้อยกว่าสายตาเพียงตวัดเดียวของคุณหนูเสียอีก

หลัวชิงเฟิงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ปรายตามองกลุ่มคนที่ถูกจับมัดรวมกันอยู่ในลานกว้าง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "วันนี้พอแค่นี้ก่อน ขังพวกมันไว้ในเรือนน้อยฮ่วนเยวี่ยนี่แหละ"

ส่วนจะจัดการกับพวกมันอย่างไร นางคงต้องขอคิดดูก่อน

"ขอรับ!" ทั้งหกคนรับคำและถอยออกไปทันที

คำสั่งของผู้เป็นนายไม่ต้องมีความลังเล ไม่ต้องมีความสงสัย ไม่ต้องตั้งคำถาม มีเพียงแค่การเชื่อฟังและปฏิบัติตามเท่านั้น!

ท่านป้าหลินมองดูคนทั้งหกด้วยความตกตะลึง ขณะที่พวกเขาดึงลากกลุ่มคนที่ถูกมัดให้เดินไปยังห้องที่ลับตาคนที่สุด

หลังจากที่คุณหนูกลับมา นางก็ดูเหมือนกลายเป็นคนละคน ทว่ากลับดูคล้ายกับคุณหนูในวันวานมากยิ่งขึ้น

หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้น คุณหนูก็คงจะยังเป็น 'บุตรีแห่งสวรรค์ผู้เป็นที่โปรดปรานของตระกูลเซียว' อยู่เป็นแน่!