บทที่ 20 ผู้หญิงทำมาจากน้ำจริงๆ ด้วย

บทที่ 20 ผู้หญิงทำมาจากน้ำจริงๆ ด้วย

สายไปแล้ว!

คำพูดสั้นๆ สองคำนั้นได้ตัดสินชะตากรรมของพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว บ่าวไพร่ทั้งหมดทรุดฮวบลงกับพื้น

ทั้งหกคนวิ่งหอบแฮกกลับมาพร้อมกับถือเชือกในมือ โดยที่หลัวชิงเฟิงไม่ต้องเอ่ยปากสั่ง พวกเขาก็รีบเข้าไปมัดคนเหล่านั้นที่นอนกองอยู่บนพื้นทันที

เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองไว้ นี่เป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาจะทำได้

พวกเขาได้ตัดสินใจเลือกแล้ว นับจากนี้ไป พวกเขาต้องพึ่งพาคุณหนูชิงเฟิงแต่เพียงผู้เดียว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณหนูชิงเฟิงได้อีกต่อไป

หลัวชิงเฟิงไม่พูดอะไร เอาแต่สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา

สิ่งที่เธอต้องการคือความภักดีอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

หากพวกเขามีเจตนาแอบแฝงตั้งแต่แรก แล้วจะมีประโยชน์อะไรเล่า

หลังจากมัดทุกคนเสร็จเรียบร้อย ทั้งหกคนก็ปาดเหงื่อบนหน้าผากและรีบวิ่งมาหาหลัวชิงเฟิง

"คุณหนู พวกเรามัดไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ"

"อืม"

หลัวชิงเฟิงรับคำสั้นๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก

ทั้งหกคนมองหน้ากัน เมื่อนึกถึงสิ่งที่หลัวชิงเฟิงเพิ่งจะพูดไปเมื่อครู่ พวกเขาก็พลันเข้าใจทันที

"พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ" พวกเขาเดินตรงไปยังทางเข้าเรือนเล็กหวนเยว่

เมื่อไปถึงร่างของหลัวอู๋เสียที่นอนหมดสติอยู่ บาดแผลของนางก็ยังมีเลือดไหลซึมออกมา ทั้งหกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะช่วยกันหามหลัวอู๋เสียมุ่งหน้าไปยังเรือนหลักของหลัวเทียน

หลัวชิงเฟิงไม่ได้ตามพวกเขาไป เธอเหลือบมองบ่าวไพร่ที่ถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปากเอาไว้ จากนั้นก็หันไปมองอีกมุมหนึ่ง

"ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก ฝากพวกท่านสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดช่วยเฝ้าพวกเขาให้ข้าด้วยนะ" พูดจบ เธอก็เดินออกจากเรือนเล็กหวนเยว่ไปทันที

องครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

พวกเขาถูกจับได้แล้ว!

แต่ทำไมหลัวชิงเฟิงถึงไม่ตามหกคนนั้นไปล่ะ เธอเดินไปอีกทางหนึ่งแทน หรือว่าเธอจะไว้ใจพวกเขาสุดๆ ไปเลยงั้นหรือ

หลัวชิงเฟิงเดินลัดเลาะไปตามทางที่เริ่มเปลี่ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นลานเรือนที่คุ้นตา เธอก็เดินเข้าไป

ในลานเรือน มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบนั่งเหม่อลอย แววตาของนางว่างเปล่าและบวมแดงเล็กน้อย นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหลัวชิงเฟิงเดินเข้ามาแล้ว

หลัวชิงเฟิงเดินเข้าไปใกล้ และความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านในหัวใจเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น

ในชาติก่อน ไม่ว่าเธอจะต้องเผชิญกับภารกิจที่อันตรายแค่ไหน หรือตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงตายเพียงใด ก็ไม่เคยมีใครมานั่งเป็นห่วงและเฝ้ารอการกลับมาของเธอแบบนี้มาก่อนเลย

เธออ้าปากและเรียกเสียงเบา "ท่านป้าหลิน"

เสียงอันคุ้นเคยแว่วเข้าหู ท่านป้าหลินที่กำลังเหม่อลอยอยู่ถึงกับตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง นางค่อยๆ หันขวับมามอง และเมื่อร่างที่คุ้นตากรากฏแก่สายตา น้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาอีกครั้ง

หัวใจของหลัวชิงเฟิงกระตุกวูบ เธอก้าวยาวๆ เข้าไปหา "ท่านป้าหลิน ข้ากลับมาแล้ว ร้องไห้ทำไมกัน"

เธอรีบเช็ดน้ำตาให้ท่านป้าหลินอย่างลุกลี้ลุกลนด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก เธอปลอบคนไม่เก่งเอาเสียเลย

"ดีแล้ว ดีแล้ว ไม่ร้องแล้ว ป้าหลินแค่ดีใจน่ะ พวกนั้นบอกว่า... พวกนั้นบอกว่า..." ขณะที่พูด น้ำตาของท่านป้าหลินก็ยิ่งไหลพรากหนักกว่าเดิม

หลัวชิงเฟิงเอ่ยอย่างเคอะเขิน "ไม่หรอก พวกเขาแค่พูดจาเหลวไหลน่ะ ข้าแค่เพิ่งจะออกไปข้างนอกมาเอง"

ถ้าเธอรู้ว่าการหายตัวไปแปดวันโดยไม่บอกกล่าวจะทำให้ท่านป้าหลินร้องไห้หนักขนาดนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็จะรอให้ท่านป้าหลินตื่นก่อนแล้วค่อยบอกก่อนจะไป

ท่านป้าหลินสวมกอดหลัวชิงเฟิงไว้แน่นแล้วสะอื้นไห้ ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ

หลัวชิงเฟิงที่จู่ๆ ก็ถูกกอด สองมือของเธอแข็งค้างกลางอากาศ ร่างกายแข็งเกร็ง ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงได้สติ ผ่อนคลายร่างกายลง และลูบหลังท่านป้าหลินเบาๆ พลางถอนหายใจอย่างจำยอมในใจ

ผู้หญิงนี่ทำมาจากน้ำจริงๆ ด้วย

หลังจากระบายความกังวลออกมาจนหมดสิ้น ในที่สุดท่านป้าหลินก็หยุดร้องไห้ เมื่อเห็นไหล่เสื้อของหลัวชิงเฟิงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา พวงแก้มของนางก็แดงซ่าน

"คุณ คุณหนู ป้าหลินแค่..." ท่านป้าหลินพูดตะกุกตะกัก หน้าแดงก่ำ

นางก็แค่เป็นห่วงแทบแย่เท่านั้นเอง

หลัวชิงเฟิงเหลือบมองไหล่เสื้อที่เปียกชื้นของตนแล้วส่ายหน้า "ท่านป้าหลิน ไม่เป็นไรหรอก พวกเรา..."

"หลัวชิงเฟิง นังลูกอกตัญญู! นังสารเลว!"

คำพูดของเธอถูกขัดจังหวะด้วยเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวอันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับผีสางนางไม้ร้องครวญคราง ดังมาจากทิศทางของเรือนหลักของจวนตระกูลลั่ว!