บทที่ 15 ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก

บทที่ 15 ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออก

วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอด ปลายเท้าลอยห่างจากพื้น เมื่อก้มหน้าลงมองถึงได้ตระหนักว่าเขากำลังอุ้มเธออยู่

หลัวชิงเฟิงมีเส้นสีดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เธอเงยหน้าขึ้น สะกดกลั้นความอยากที่จะประทุษร้ายเขา แล้วกัดฟันกรอด

"ข้อแรก ตอนนี้ท่านยังไม่ได้เป็นอาจารย์ของข้า และถึงแม้ท่านจะได้เป็นอาจารย์ของข้าแล้ว ท่านก็ไม่สามารถอุ้มข้าไปมาแบบนี้ได้ตลอดหรอกนะ" นี่มันอะไรกัน? ทำตัวเป็นอันธพาลอย่างเปิดเผยเลยหรือไง!?

"เป็นเด็กดีเถอะ ตอนนี้เจ้ายังเดินผ่านสถานที่นั้นไม่ได้หรอก" เพียงพริบตาเดียว ร่างของคนสองคนในห้องก็ไปปรากฏตัวอยู่ที่ลานเรือนในทันที

เร็วมาก!

ประกายแสงวูบผ่านนัยน์ตาของหลัวชิงเฟิง จากนั้นปลายเท้าของเธอก็ลอยขึ้นจากพื้นอีกครั้ง เธอก้มลงมองและพบว่าพวกเขากำลังยืนอยู่กลางอากาศ แถมยังกำลังเคลื่อนที่ไปบนอากาศอีกด้วย!

ทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเนี่ย!

ด้วยความตกตะลึง หลัวชิงเฟิงลืมไปชั่วขณะว่าตนยังคงอยู่ในอ้อมแขนของชายคนหนึ่ง เพื่อให้มองเห็นทิวทัศน์เบื้องล่างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เธอจึงยกมือขึ้นโอบเอวของเขาเอาไว้

ท่าทางเช่นนี้ทำให้ดูราวกับว่าทั้งสองกำลังกอดกันแน่น

เมื่อสัมผัสได้ถึงมือเล็กๆ สองข้างที่โอบล้อมเอว นัยน์ตาเพียงคู่เดียวที่มองเห็นได้ภายใต้หน้ากากของชายหน้าผีก็โค้งขึ้น บ่งบอกว่าเขากำลังอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

เหล่าองครักษ์เงาแห่งเรือนเล็กหวนเยว่ เมื่อเห็นทั้งสองโอบกอดกันออกมา ก็เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า

"เฮ้ย ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า" องครักษ์หนึ่งตบไหล่คนข้างๆ

นายท่านของพวกเขากำลังอุ้มผู้หญิง—เอ่อ เด็กสาวคนหนึ่ง—แถมเด็กสาวคนนั้นยังชุ่มไปด้วยเลือดอีกด้วย!

"ข้าเป็นพยานได้ เจ้าไม่ได้ตาฝาดหรอก!" องครักษ์สองตอบกลับด้วยความตกตะลึง เขาเองก็เห็น! เขาเห็นเหมือนกัน!

"ตั้งสติหน่อย นายท่านสั่งให้พวกเราเฝ้าสถานที่นี้ไว้ ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็..."

อีกสองคนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พลันได้สติกลับมา เบิกตากว้าง ไม่กล้าผ่อนคลายความระมัดระวังลงแม้แต่น้อย

หลังจากลอยผ่านเมืองเฟิงอวิ๋นและข้ามภูเขามาหลายลูก ในที่สุดทั้งสองก็หยุดลง จากนั้นเขาก็อุ้มหลัวชิงเฟิงเข้าไปในป่าทึบบนภูเขา แล้วร่างของทั้งสองก็หายลับเข้าไปในพงไพร

ในหุบเขาที่งดงามไร้ที่เปรียบ ภูเขาสูงตระหง่าน มีทะเลสาบใสสะอาด ต้นไม้เขียวชอุ่ม และดอกไม้บานสะพรั่ง หยาดน้ำค้างใสแจ๋วเกาะพราวอยู่บนหมู่มวลดอกไม้และใบหญ้าราวกับอัญมณีล้ำค่า

ทันทีที่ยืนหยัดบนพื้นได้อย่างมั่นคง หลัวชิงเฟิงก็ปล่อยมือ หันขวับ ก้าวออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วเดินไปด้านข้าง

ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามมากจริงๆ!

เมื่อมือที่โอบรอบเอวคลายออก ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที สายตาของเขาตกลงบนมือที่นุ่มนวลราวกับไร้กระดูกคู่นั้น ก่อนจะก้าวยาวๆ ไปอยู่เคียงข้างเธอ

"ทางนี้" เขาจับมือของหลัวชิงเฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ และเดินไปยังอีกทิศทางหนึ่งในหุบเขา

หลัวชิงเฟิงขมวดคิ้วเมื่อมองดูมือของตนที่ถูกกุมเอาไว้ เดิมทีเธออยากจะสะบัดออก แต่ก็เปลี่ยนใจเมื่อคิดได้ว่า สถานที่แห่งนั้นอาจจะเป็นที่ที่พลังของเธอในตอนนี้ยังไปไม่ถึงเช่นกัน เธอจึงปล่อยให้เขาจับมือไว้

สองร่าง ร่างหนึ่งสูง ร่างหนึ่งเตี้ย เดินเคียงคู่กันไปในหุบเขา ช่างดูเข้ากันได้อย่างกลมกลืนโดยปราศจากความเคอะเขินใดๆ

ราวกับบุคคลในภาพวาดที่กำลังเดินทอดน่องอยู่ในภาพวาด ฉากนี้งดงามวิจิตรตระการตายิ่งนัก!

มีถ้ำแห่งหนึ่งตั้งอยู่ภายในหุบเขา แม้จะไม่มีช่องว่างให้แสงลอดผ่าน แต่ภายในถ้ำกลับสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

เสียงหยดน้ำดังแว่วมาให้ได้ยิน หลัวชิงเฟิงมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

ที่นี่ชื้นมาก แต่ข้างในมันมีอะไรกันแน่นะ?

"เป็นกลิ่นหอมที่ทำให้รู้สึกสบายตัวจัง" หลัวชิงเฟิงสูดกลิ่นอายที่ลอยเข้ามาใกล้ เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายมากเมื่อได้กลิ่นนั้น

ชายหน้าผีหยุดเดิน ชี้ไปที่จุดที่อยู่ไม่ไกลนัก แล้วพูดว่า "มองไปทางนั้นสิ"

หลัวชิงเฟิงมองตามทิศทางที่เขานิ้วไป และพบสระน้ำแห่งหนึ่ง น้ำในสระแบ่งออกเป็นสีแดงครึ่งหนึ่งและสีน้ำเงินอีกครึ่งหนึ่ง

"ไปดูกันเถอะ" เขาดึงหลัวชิงเฟิงเข้าไปใกล้ขอบสระ

ทันทีที่หลัวชิงเฟิงเดินเข้าไปใกล้ เธอก็สัมผัสได้ถึงกระแสปราณร้อนและเย็นที่สลับกันพุ่งเข้าปะทะร่าง

หนาวมาก! แล้วก็ร้อนมากด้วย!

นี่มันคืออะไรกันเนี่ย?

"ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกซะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยดังขึ้นข้างหูของเธอ

อะไรนะ!?

หลัวชิงเฟิงหันขวับไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เปลวเพลิงสองสายลุกโชนขึ้นในดวงตาของเธอ